{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1309903"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1309903","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ακούσιες νοσηλείες: κλινικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά στην Ευρώπη 2000-2012","abstract":"Εισαγωγή: Το καθεστώς της ακούσιας νοσηλείας ρυθμίζεται από νομοθεσία που διαφέρει μεταξύ των χωρών της Ευρώπης. Κατά το χρονικό διάστημα 1990-2000 η μείωση των ψυχιατρικών κλινών συνδυάστηκε με μια αύξηση του αριθμού των ακουσίων νοσηλειών και μια τάση για βραχύτερο χρόνο νοσηλείας και περισσότερες επανεισαγωγές. Η ακούσια νοσηλεία συνεπάγεται μεγαλύτερο χρόνο νοσηλείας και κίνδυνο επανεισαγωγής. Οι ασθενείς συχνά τη χαρακτηρίζουν ως μη ωφέλιμη ή και επιζήμια. Μεθοδολογία: Για την κατανόηση και ερμηνεία ενός φαινομένου εκ πρώτης όψεως παράδοξου, πραγματοποιήθηκε αναζήτηση σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, για το χρονικό διάστημα 2000-2012, με λέξεις κλειδιά: ακούσια νοσηλεία, επιδημιολογία, κλινικά χαρακτηριστικά, δημογραφικά χαρακτηριστικά. Αποτελέσματα: Η παρατηρούμενη τάση στις ακούσιες νοσηλείες μετά το 2000 είναι αυξητική. Οι άνδρες υπερέχουν, η μέση ηλικία των ασθενών είναι τα 40 έτη και η μέγιστη αύξηση στην επικράτηση παρατηρείται στις μεγαλύτερες ηλικίες. Οι ακούσιοι ασθενείς είναι συχνότερα άγαμοι, χήροι ή διαζευγμένοι, ζουν μόνοι τους, είναι άνεργοι, χωρίς κοινωνική ασφάλιση και χωρίς στήριξη από την οικογένεια. Οι εθνικές μειονότητες παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο ακούσιας νοσηλείας. Η επικρατέστερη διάγνωση είναι η σχιζοφρένεια και οι συχνότεροι λόγοι εισαγωγής η αυτοκαταστροφική και ετεροκαταστροφική συμπεριφορά. Η μέση διάρκεια νοσηλείας είναι μεγαλύτερη για τους ακούσιους ασθενείς, η συμμόρφωση στη θεραπεία κακή και συχνά υπάρχει ιστορικό προηγούμενης ακούσιας νοσηλείας. Διάφορες προληπτικές παρεμβάσεις έχουν εφαρμοστεί με αποτελεσματικότητα που διαφέρει. Συμπεράσματα: Η συνεχιζόμενη αύξηση των ακούσιων νοσηλειών θέτει ερωτήματα προς διερεύνηση ενώ καθιστά αναγκαία την περαιτέρω ανάπτυξη προληπτικών παρεμβάσεων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το καθεστώς της ακούσιας νοσηλείας ρυθμίζεται από νομοθεσία που διαφέρει μεταξύ των χωρών της Ευρώπης. Κατά το χρονικό διάστημα 1990-2000 η μείωση των ψυχιατρικών κλινών συνδυάστηκε με μια αύξηση του αριθμού των ακουσίων νοσηλειών και μια τάση για βραχύτερο χρόνο νοσηλείας και περισσότερες επανεισαγωγές. Η ακούσια νοσηλεία συνεπάγεται μεγαλύτερο χρόνο νοσηλείας και κίνδυνο επανεισαγωγής. Οι ασθενείς συχνά τη χαρακτηρίζουν ως μη ωφέλιμη ή και επιζήμια. Μεθοδολογία: Για την κατανόηση και ερμηνεία ενός φαινομένου εκ πρώτης όψεως παράδοξου, πραγματοποιήθηκε αναζήτηση σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, για το χρονικό διάστημα 2000-2012, με λέξεις κλειδιά: ακούσια νοσηλεία, επιδημιολογία, κλινικά χαρακτηριστικά, δημογραφικά χαρακτηριστικά. Αποτελέσματα: Η παρατηρούμενη τάση στις ακούσιες νοσηλείες μετά το 2000 είναι αυξητική. Οι άνδρες υπερέχουν, η μέση ηλικία των ασθενών είναι τα 40 έτη και η μέγιστη αύξηση στην επικράτηση παρατηρείται στις μεγαλύτερες ηλικίες. Οι ακούσιοι ασθενείς είναι συχνότερα άγαμοι, χήροι ή διαζευγμένοι, ζουν μόνοι τους, είναι άνεργοι, χωρίς κοινωνική ασφάλιση και χωρίς στήριξη από την οικογένεια. Οι εθνικές μειονότητες παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο ακούσιας νοσηλείας. Η επικρατέστερη διάγνωση είναι η σχιζοφρένεια και οι συχνότεροι λόγοι εισαγωγής η αυτοκαταστροφική και ετεροκαταστροφική συμπεριφορά. Η μέση διάρκεια νοσηλείας είναι μεγαλύτερη για τους ακούσιους ασθενείς, η συμμόρφωση στη θεραπεία κακή και συχνά υπάρχει ιστορικό προηγούμενης ακούσιας νοσηλείας. Διάφορες προληπτικές παρεμβάσεις έχουν εφαρμοστεί με αποτελεσματικότητα που διαφέρει. Συμπεράσματα: Η συνεχιζόμενη αύξηση των ακούσιων νοσηλειών θέτει ερωτήματα προς διερεύνηση ενώ καθιστά αναγκαία την περαιτέρω ανάπτυξη προληπτικών παρεμβάσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Βουράκη Γεωργία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:21:22Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1309903"],"render_values":[{"text":"uoadl:1309903","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309903","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309903","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1309903","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βουράκη Γεωργία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1309903","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309903"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το καθεστώς της ακούσιας νοσηλείας ρυθμίζεται από νομοθεσία που διαφέρει μεταξύ των χωρών της Ευρώπης. Κατά το χρονικό διάστημα 1990-2000 η μείωση των ψυχιατρικών κλινών συνδυάστηκε με μια αύξηση του αριθμού των ακουσίων νοσηλειών και μια τάση για βραχύτερο χρόνο νοσηλείας και περισσότερες επανεισαγωγές. Η ακούσια νοσηλεία συνεπάγεται μεγαλύτερο χρόνο νοσηλείας και κίνδυνο επανεισαγωγής. Οι ασθενείς συχνά τη χαρακτηρίζουν ως μη ωφέλιμη ή και επιζήμια. Μεθοδολογία: Για την κατανόηση και ερμηνεία ενός φαινομένου εκ πρώτης όψεως παράδοξου, πραγματοποιήθηκε αναζήτηση σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, για το χρονικό διάστημα 2000-2012, με λέξεις κλειδιά: ακούσια νοσηλεία, επιδημιολογία, κλινικά χαρακτηριστικά, δημογραφικά χαρακτηριστικά. Αποτελέσματα: Η παρατηρούμενη τάση στις ακούσιες νοσηλείες μετά το 2000 είναι αυξητική. Οι άνδρες υπερέχουν, η μέση ηλικία των ασθενών είναι τα 40 έτη και η μέγιστη αύξηση στην επικράτηση παρατηρείται στις μεγαλύτερες ηλικίες. Οι ακούσιοι ασθενείς είναι συχνότερα άγαμοι, χήροι ή διαζευγμένοι, ζουν μόνοι τους, είναι άνεργοι, χωρίς κοινωνική ασφάλιση και χωρίς στήριξη από την οικογένεια. Οι εθνικές μειονότητες παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο ακούσιας νοσηλείας. Η επικρατέστερη διάγνωση είναι η σχιζοφρένεια και οι συχνότεροι λόγοι εισαγωγής η αυτοκαταστροφική και ετεροκαταστροφική συμπεριφορά. Η μέση διάρκεια νοσηλείας είναι μεγαλύτερη για τους ακούσιους ασθενείς, η συμμόρφωση στη θεραπεία κακή και συχνά υπάρχει ιστορικό προηγούμενης ακούσιας νοσηλείας. Διάφορες προληπτικές παρεμβάσεις έχουν εφαρμοστεί με αποτελεσματικότητα που διαφέρει. Συμπεράσματα: Η συνεχιζόμενη αύξηση των ακούσιων νοσηλειών θέτει ερωτήματα προς διερεύνηση ενώ καθιστά αναγκαία την περαιτέρω ανάπτυξη προληπτικών παρεμβάσεων.","Introduction: Involuntary hospitalization is regulated by legislation which differs among European countries. In the years 1990-2000, a reduction in the number of psychiatric beds was combined with an increase in the number of involuntary commitments and a tendency for shorter length of hospitalization and more readmissions. Involuntary commitment implies more days in hospital and risk of readmission. Patients tend to characterize it as non-useful or even harmful. Methods: In order to understand and explain a somewhat paradoxical phenomenon, a search in electronic databases, in the years 2000-2012, was performed with key words: involuntary hospitalization, epidemiology, clinical characteristics and demographic characteristics. Results: The observed tendency in involuntary hospitalization in the years after 2000 is an increasing one. Men are over presented, the mean age of patients is 40 years and the maximum rise in prevalence was detected in older patients. Involuntarily committed patients tend to be single, widowed or divorced, living alone, unemployed, without social insurance and lacking social support. Ethnic minorities present with a greater risk of involuntary commitment. The predominant diagnosis is schizophrenia and the most common reason for admission is danger to self or others. The mean duration of hospitalization is greater, treatment compliance is poor and there is a frequent history of previous involuntary admission. A series of preventive interventions has been applied with effectiveness that varies. Conclusions: The continuing increase in the number of involuntary commitments poses questions to be answered and makes necessary the further development of preventive interventions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ακούσιες νοσηλείες: κλινικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά στην Ευρώπη 2000-2012"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βουράκη Γεωργία"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το καθεστώς της ακούσιας νοσηλείας ρυθμίζεται από νομοθεσία που διαφέρει μεταξύ των χωρών της Ευρώπης. Κατά το χρονικό διάστημα 1990-2000 η μείωση των ψυχιατρικών κλινών συνδυάστηκε με μια αύξηση του αριθμού των ακουσίων νοσηλειών και μια τάση για βραχύτερο χρόνο νοσηλείας και περισσότερες επανεισαγωγές. Η ακούσια νοσηλεία συνεπάγεται μεγαλύτερο χρόνο νοσηλείας και κίνδυνο επανεισαγωγής. Οι ασθενείς συχνά τη χαρακτηρίζουν ως μη ωφέλιμη ή και επιζήμια. Μεθοδολογία: Για την κατανόηση και ερμηνεία ενός φαινομένου εκ πρώτης όψεως παράδοξου, πραγματοποιήθηκε αναζήτηση σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, για το χρονικό διάστημα 2000-2012, με λέξεις κλειδιά: ακούσια νοσηλεία, επιδημιολογία, κλινικά χαρακτηριστικά, δημογραφικά χαρακτηριστικά. Αποτελέσματα: Η παρατηρούμενη τάση στις ακούσιες νοσηλείες μετά το 2000 είναι αυξητική. Οι άνδρες υπερέχουν, η μέση ηλικία των ασθενών είναι τα 40 έτη και η μέγιστη αύξηση στην επικράτηση παρατηρείται στις μεγαλύτερες ηλικίες. Οι ακούσιοι ασθενείς είναι συχνότερα άγαμοι, χήροι ή διαζευγμένοι, ζουν μόνοι τους, είναι άνεργοι, χωρίς κοινωνική ασφάλιση και χωρίς στήριξη από την οικογένεια. Οι εθνικές μειονότητες παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο ακούσιας νοσηλείας. Η επικρατέστερη διάγνωση είναι η σχιζοφρένεια και οι συχνότεροι λόγοι εισαγωγής η αυτοκαταστροφική και ετεροκαταστροφική συμπεριφορά. Η μέση διάρκεια νοσηλείας είναι μεγαλύτερη για τους ακούσιους ασθενείς, η συμμόρφωση στη θεραπεία κακή και συχνά υπάρχει ιστορικό προηγούμενης ακούσιας νοσηλείας. Διάφορες προληπτικές παρεμβάσεις έχουν εφαρμοστεί με αποτελεσματικότητα που διαφέρει. Συμπεράσματα: Η συνεχιζόμενη αύξηση των ακούσιων νοσηλειών θέτει ερωτήματα προς διερεύνηση ενώ καθιστά αναγκαία την περαιτέρω ανάπτυξη προληπτικών παρεμβάσεων.","Introduction: Involuntary hospitalization is regulated by legislation which differs among European countries. In the years 1990-2000, a reduction in the number of psychiatric beds was combined with an increase in the number of involuntary commitments and a tendency for shorter length of hospitalization and more readmissions. Involuntary commitment implies more days in hospital and risk of readmission. Patients tend to characterize it as non-useful or even harmful. Methods: In order to understand and explain a somewhat paradoxical phenomenon, a search in electronic databases, in the years 2000-2012, was performed with key words: involuntary hospitalization, epidemiology, clinical characteristics and demographic characteristics. Results: The observed tendency in involuntary hospitalization in the years after 2000 is an increasing one. Men are over presented, the mean age of patients is 40 years and the maximum rise in prevalence was detected in older patients. Involuntarily committed patients tend to be single, widowed or divorced, living alone, unemployed, without social insurance and lacking social support. Ethnic minorities present with a greater risk of involuntary commitment. The predominant diagnosis is schizophrenia and the most common reason for admission is danger to self or others. The mean duration of hospitalization is greater, treatment compliance is poor and there is a frequent history of previous involuntary admission. A series of preventive interventions has been applied with effectiveness that varies. Conclusions: The continuing increase in the number of involuntary commitments poses questions to be answered and makes necessary the further development of preventive interventions."],"dc:identifier":["uoadl:1309903","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309903"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ακούσιες νοσηλείες: κλινικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά στην Ευρώπη 2000-2012"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:22Z"}