{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1309917"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1309917","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ακτινοθεραπεία καρκίνου του προστάτη","abstract":"Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί την τρίτη αιτία θανάτου μεταξύ του ανδρικού πληθυσμού σύμφωνα με τις πρόσφατες στατιστικές μελέτες. Σχετίζεται κυρίως με τη γήρανση καθώς ανευρίσκεται σε μεγαλύτερα ποσοστά καθώς αυξάνει η ηλικία. Διάφοροι άλλοι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την παθογένεια της νόσου όπως γεωγραφικοί, φυλετικοί, διαιτητικοί, κληρονομικοί και ορμονικοί. Σε αρκετές περιπτώσεις είναι ασυμπτωματικός και ανευρίσκεται τυχαία είτε λόγω αυξημένης τιμής PSA στα πλαίσια προσυμπτωματικών ελέγχων γενικού πληθυσμού είτε με δακτυλική εξέταση και υπερηχογράφημα στα πλαίσια παρακολούθησης καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη. Ωστόσο καταγράφονται και οι περιπτώσεις που η νόσος ανευρίσκεται αφού έχει δώσει συμπτώματα είτε τοπικά (δυσουρικά ενοχλήματα, αιματουρία, επίσχεση ούρων) είτε λόγω απομακρυσμένων μεταστάσεων κυρίως στα οστά. Στη θεραπευτική αντιμετώπιση κύριο λόγο έχουν η ριζική προστατεκτομή, η ακτινοθεραπεία και η ορμονοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία χρησιμοποιείται σπάνια και μόνο ως θεραπεία διάσωσης κι εφόσον έχουν αστοχήσει όλες οι προηγούμενες και φυσικά στα πλαίσια κλινικών μελετών. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί ως μονοθεραπεία σε περιπτώσεις που είναι αδύνατη η χειρουργική αντιμετώπιση του ασθενούς, ως συμπληρωματική μετά το χειρουργείο σε ασθενείς υψηλού κινδύνου για υποτροπή (όγκοι T3, θετικά χειρουργικά όρια, Gleason score 8-10 ή διήθηση των σπερματοδόχων κύστεων), στην βιοχημική υποτροπή μετά τη ριζική προστατεκτομή και ως ανακουφιστική σε περιπτώσεις εκτεταμένης τοπικής νόσου που προκαλεί συμπτώματα ή σε απομακρυσμένες οστικές και σπανιότερα λεμφαδενικές μεταστάσεις. Για την ακτινοθεραπεία του προστάτη πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά σύμμορφες τεχνικές για να επιτυγχάνεται προστασία των φυσιολογικών ιστών και καλύτερη κατανομή της επιθυμητής θεραπευτικής δόσης ακτινοβολίας στο όργανο-στόχο. Η συνηθισμένη συνιστώμενη συνολική δόση ακτινοθεραπείας προστάτη για ασθενείς χαμηλού κινδύνου είναι 75.6 – 79.2 Gy και μπορεί να φτάσει τα 81 Gy για ασθενείς μετρίου ή υψηλού κινδύνου χωρισμένη σε εβδομαδιαίες πενθήμερες συνεδρίες με ημερήσια δόση 1.8-2 Gy. Έχουν επίσης προταθεί διάφορα σχήματα υποκλασματοποιημένης ακτινοθεραπείας μεγαλύτερης ημερήσιας δόσης σε λιγότερες συνεδρίες με παρόμοια αποτελέσματα σε τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες τόσο για τον έλεγχο της νόσου όσο και για την τοξικότητα. Η βραχυθεραπεία είτε μέσω μόνιμων εμφυτευμάτων ραδιοϊσοτόπων είτε μέσω ειδικών καθετήρων αποτελεί σημαντική μέθοδο αντιμετώπισης με εξαιρετικά αποτελέσματα ενώ άλλες θεραπευτικές προσπάθειες με πρωτόνια, υπερθερμία, στερεοτακτική ακτινοχειρουργική χρειάζονται περαιτέρω εκτίμηση μέσω πολυκεντρικών τυχαιοποιημένων προοπτικών μελετών.","abstract_html":"Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί την τρίτη αιτία θανάτου μεταξύ του ανδρικού πληθυσμού σύμφωνα με τις πρόσφατες στατιστικές μελέτες. Σχετίζεται κυρίως με τη γήρανση καθώς ανευρίσκεται σε μεγαλύτερα ποσοστά καθώς αυξάνει η ηλικία. Διάφοροι άλλοι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την παθογένεια της νόσου όπως γεωγραφικοί, φυλετικοί, διαιτητικοί, κληρονομικοί και ορμονικοί. Σε αρκετές περιπτώσεις είναι ασυμπτωματικός και ανευρίσκεται τυχαία είτε λόγω αυξημένης τιμής PSA στα πλαίσια προσυμπτωματικών ελέγχων γενικού πληθυσμού είτε με δακτυλική εξέταση και υπερηχογράφημα στα πλαίσια παρακολούθησης καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη. Ωστόσο καταγράφονται και οι περιπτώσεις που η νόσος ανευρίσκεται αφού έχει δώσει συμπτώματα είτε τοπικά (δυσουρικά ενοχλήματα, αιματουρία, επίσχεση ούρων) είτε λόγω απομακρυσμένων μεταστάσεων κυρίως στα οστά. Στη θεραπευτική αντιμετώπιση κύριο λόγο έχουν η ριζική προστατεκτομή, η ακτινοθεραπεία και η ορμονοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία χρησιμοποιείται σπάνια και μόνο ως θεραπεία διάσωσης κι εφόσον έχουν αστοχήσει όλες οι προηγούμενες και φυσικά στα πλαίσια κλινικών μελετών. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί ως μονοθεραπεία σε περιπτώσεις που είναι αδύνατη η χειρουργική αντιμετώπιση του ασθενούς, ως συμπληρωματική μετά το χειρουργείο σε ασθενείς υψηλού κινδύνου για υποτροπή (όγκοι T3, θετικά χειρουργικά όρια, Gleason score 8-10 ή διήθηση των σπερματοδόχων κύστεων), στην βιοχημική υποτροπή μετά τη ριζική προστατεκτομή και ως ανακουφιστική σε περιπτώσεις εκτεταμένης τοπικής νόσου που προκαλεί συμπτώματα ή σε απομακρυσμένες οστικές και σπανιότερα λεμφαδενικές μεταστάσεις. Για την ακτινοθεραπεία του προστάτη πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά σύμμορφες τεχνικές για να επιτυγχάνεται προστασία των φυσιολογικών ιστών και καλύτερη κατανομή της επιθυμητής θεραπευτικής δόσης ακτινοβολίας στο όργανο-στόχο. Η συνηθισμένη συνιστώμενη συνολική δόση ακτινοθεραπείας προστάτη για ασθενείς χαμηλού κινδύνου είναι 75.6 – 79.2 Gy και μπορεί να φτάσει τα 81 Gy για ασθενείς μετρίου ή υψηλού κινδύνου χωρισμένη σε εβδομαδιαίες πενθήμερες συνεδρίες με ημερήσια δόση 1.8-2 Gy. Έχουν επίσης προταθεί διάφορα σχήματα υποκλασματοποιημένης ακτινοθεραπείας μεγαλύτερης ημερήσιας δόσης σε λιγότερες συνεδρίες με παρόμοια αποτελέσματα σε τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες τόσο για τον έλεγχο της νόσου όσο και για την τοξικότητα. Η βραχυθεραπεία είτε μέσω μόνιμων εμφυτευμάτων ραδιοϊσοτόπων είτε μέσω ειδικών καθετήρων αποτελεί σημαντική μέθοδο αντιμετώπισης με εξαιρετικά αποτελέσματα ενώ άλλες θεραπευτικές προσπάθειες με πρωτόνια, υπερθερμία, στερεοτακτική ακτινοχειρουργική χρειάζονται περαιτέρω εκτίμηση μέσω πολυκεντρικών τυχαιοποιημένων προοπτικών μελετών.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεωργακοπούλου Αικατερίνα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:21:22Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1309917"],"render_values":[{"text":"uoadl:1309917","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309917","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309917","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1309917","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεωργακοπούλου Αικατερίνα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1309917","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309917"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί την τρίτη αιτία θανάτου μεταξύ του ανδρικού πληθυσμού σύμφωνα με τις πρόσφατες στατιστικές μελέτες. Σχετίζεται κυρίως με τη γήρανση καθώς ανευρίσκεται σε μεγαλύτερα ποσοστά καθώς αυξάνει η ηλικία. Διάφοροι άλλοι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την παθογένεια της νόσου όπως γεωγραφικοί, φυλετικοί, διαιτητικοί, κληρονομικοί και ορμονικοί. Σε αρκετές περιπτώσεις είναι ασυμπτωματικός και ανευρίσκεται τυχαία είτε λόγω αυξημένης τιμής PSA στα πλαίσια προσυμπτωματικών ελέγχων γενικού πληθυσμού είτε με δακτυλική εξέταση και υπερηχογράφημα στα πλαίσια παρακολούθησης καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη. Ωστόσο καταγράφονται και οι περιπτώσεις που η νόσος ανευρίσκεται αφού έχει δώσει συμπτώματα είτε τοπικά (δυσουρικά ενοχλήματα, αιματουρία, επίσχεση ούρων) είτε λόγω απομακρυσμένων μεταστάσεων κυρίως στα οστά. Στη θεραπευτική αντιμετώπιση κύριο λόγο έχουν η ριζική προστατεκτομή, η ακτινοθεραπεία και η ορμονοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία χρησιμοποιείται σπάνια και μόνο ως θεραπεία διάσωσης κι εφόσον έχουν αστοχήσει όλες οι προηγούμενες και φυσικά στα πλαίσια κλινικών μελετών. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί ως μονοθεραπεία σε περιπτώσεις που είναι αδύνατη η χειρουργική αντιμετώπιση του ασθενούς, ως συμπληρωματική μετά το χειρουργείο σε ασθενείς υψηλού κινδύνου για υποτροπή (όγκοι T3, θετικά χειρουργικά όρια, Gleason score 8-10 ή διήθηση των σπερματοδόχων κύστεων), στην βιοχημική υποτροπή μετά τη ριζική προστατεκτομή και ως ανακουφιστική σε περιπτώσεις εκτεταμένης τοπικής νόσου που προκαλεί συμπτώματα ή σε απομακρυσμένες οστικές και σπανιότερα λεμφαδενικές μεταστάσεις. Για την ακτινοθεραπεία του προστάτη πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά σύμμορφες τεχνικές για να επιτυγχάνεται προστασία των φυσιολογικών ιστών και καλύτερη κατανομή της επιθυμητής θεραπευτικής δόσης ακτινοβολίας στο όργανο-στόχο. Η συνηθισμένη συνιστώμενη συνολική δόση ακτινοθεραπείας προστάτη για ασθενείς χαμηλού κινδύνου είναι 75.6 – 79.2 Gy και μπορεί να φτάσει τα 81 Gy για ασθενείς μετρίου ή υψηλού κινδύνου χωρισμένη σε εβδομαδιαίες πενθήμερες συνεδρίες με ημερήσια δόση 1.8-2 Gy. Έχουν επίσης προταθεί διάφορα σχήματα υποκλασματοποιημένης ακτινοθεραπείας μεγαλύτερης ημερήσιας δόσης σε λιγότερες συνεδρίες με παρόμοια αποτελέσματα σε τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες τόσο για τον έλεγχο της νόσου όσο και για την τοξικότητα. Η βραχυθεραπεία είτε μέσω μόνιμων εμφυτευμάτων ραδιοϊσοτόπων είτε μέσω ειδικών καθετήρων αποτελεί σημαντική μέθοδο αντιμετώπισης με εξαιρετικά αποτελέσματα ενώ άλλες θεραπευτικές προσπάθειες με πρωτόνια, υπερθερμία, στερεοτακτική ακτινοχειρουργική χρειάζονται περαιτέρω εκτίμηση μέσω πολυκεντρικών τυχαιοποιημένων προοπτικών μελετών.","Prostate cancer is the third leading cause of death among the male population according to recent statistical studies. It is primarily associated with aging as found in higher levels with increasing age. Several other factors have been implicated in the pathogenesis of the disease such as geographical, racial, dietary, hereditary and hormonal. In several cases men are asymptomatic and the cancer is discovered accidentally or due to increased PSA levels during screening within the general population or digital rectal examination and ultrasound monitoring in the context of benign prostatic hyperplasia. However, in many cases the disease is found after giving symptoms either locally (dysuria symptoms, hematuria, urinary retention) or because of distant metastases mainly in the bones . The basic therapeutic approaches are radical prostatectomy, radiation therapy and hormonal therapy. Chemotherapy is rarely used only as a rescue therapy and since all previous therapies have failed and of course for clinical studies’ purposes. Radiotherapy can be applied as monotherapy in cases where surgical management of the patient is impossible or as adjuvant therapy after surgery in high risk patients for recurrence (tumors T3, positive surgical margins, Gleason score 8-10, or infiltration of the seminal vesicles), in biochemical relapse after radical prostatectomy and as palliative in cases of extensive local disease that causes symptoms or distant bone and rarely lymph node metastases. Radiotherapy for prostate should be applied with strictly conformal techniques to achieve protection of normal tissues and better distribution of the desired therapeutic radiation dose to the target organ . The usual recommended total dose for prostate low risk patients is 75.6 - 79.2 Gy and can reach 81 Gy for patients of moderate or high risk divided into five-day weekly sessions with a daily dose of 1.8-2 Gy. There have also been proposed various schemes of hypofractionated radiotherapy giving larger daily dose in fewer sessions with similar results in randomized clinical trials for both disease control and toxicity. Brachytherapy either through permanent implants of radioisotopes or through special catheters is an important method of treatment with excellent results while other therapeutic efforts with protons , hyperthermia , stereotactic radiosurgery require further evaluation by multi-center randomized perspective studies ."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ακτινοθεραπεία καρκίνου του προστάτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεωργακοπούλου Αικατερίνα"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Ο καρκίνος του προστάτη αποτελεί την τρίτη αιτία θανάτου μεταξύ του ανδρικού πληθυσμού σύμφωνα με τις πρόσφατες στατιστικές μελέτες. Σχετίζεται κυρίως με τη γήρανση καθώς ανευρίσκεται σε μεγαλύτερα ποσοστά καθώς αυξάνει η ηλικία. Διάφοροι άλλοι παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την παθογένεια της νόσου όπως γεωγραφικοί, φυλετικοί, διαιτητικοί, κληρονομικοί και ορμονικοί. Σε αρκετές περιπτώσεις είναι ασυμπτωματικός και ανευρίσκεται τυχαία είτε λόγω αυξημένης τιμής PSA στα πλαίσια προσυμπτωματικών ελέγχων γενικού πληθυσμού είτε με δακτυλική εξέταση και υπερηχογράφημα στα πλαίσια παρακολούθησης καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη. Ωστόσο καταγράφονται και οι περιπτώσεις που η νόσος ανευρίσκεται αφού έχει δώσει συμπτώματα είτε τοπικά (δυσουρικά ενοχλήματα, αιματουρία, επίσχεση ούρων) είτε λόγω απομακρυσμένων μεταστάσεων κυρίως στα οστά. Στη θεραπευτική αντιμετώπιση κύριο λόγο έχουν η ριζική προστατεκτομή, η ακτινοθεραπεία και η ορμονοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία χρησιμοποιείται σπάνια και μόνο ως θεραπεία διάσωσης κι εφόσον έχουν αστοχήσει όλες οι προηγούμενες και φυσικά στα πλαίσια κλινικών μελετών. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί ως μονοθεραπεία σε περιπτώσεις που είναι αδύνατη η χειρουργική αντιμετώπιση του ασθενούς, ως συμπληρωματική μετά το χειρουργείο σε ασθενείς υψηλού κινδύνου για υποτροπή (όγκοι T3, θετικά χειρουργικά όρια, Gleason score 8-10 ή διήθηση των σπερματοδόχων κύστεων), στην βιοχημική υποτροπή μετά τη ριζική προστατεκτομή και ως ανακουφιστική σε περιπτώσεις εκτεταμένης τοπικής νόσου που προκαλεί συμπτώματα ή σε απομακρυσμένες οστικές και σπανιότερα λεμφαδενικές μεταστάσεις. Για την ακτινοθεραπεία του προστάτη πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά σύμμορφες τεχνικές για να επιτυγχάνεται προστασία των φυσιολογικών ιστών και καλύτερη κατανομή της επιθυμητής θεραπευτικής δόσης ακτινοβολίας στο όργανο-στόχο. Η συνηθισμένη συνιστώμενη συνολική δόση ακτινοθεραπείας προστάτη για ασθενείς χαμηλού κινδύνου είναι 75.6 – 79.2 Gy και μπορεί να φτάσει τα 81 Gy για ασθενείς μετρίου ή υψηλού κινδύνου χωρισμένη σε εβδομαδιαίες πενθήμερες συνεδρίες με ημερήσια δόση 1.8-2 Gy. Έχουν επίσης προταθεί διάφορα σχήματα υποκλασματοποιημένης ακτινοθεραπείας μεγαλύτερης ημερήσιας δόσης σε λιγότερες συνεδρίες με παρόμοια αποτελέσματα σε τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες τόσο για τον έλεγχο της νόσου όσο και για την τοξικότητα. Η βραχυθεραπεία είτε μέσω μόνιμων εμφυτευμάτων ραδιοϊσοτόπων είτε μέσω ειδικών καθετήρων αποτελεί σημαντική μέθοδο αντιμετώπισης με εξαιρετικά αποτελέσματα ενώ άλλες θεραπευτικές προσπάθειες με πρωτόνια, υπερθερμία, στερεοτακτική ακτινοχειρουργική χρειάζονται περαιτέρω εκτίμηση μέσω πολυκεντρικών τυχαιοποιημένων προοπτικών μελετών.","Prostate cancer is the third leading cause of death among the male population according to recent statistical studies. It is primarily associated with aging as found in higher levels with increasing age. Several other factors have been implicated in the pathogenesis of the disease such as geographical, racial, dietary, hereditary and hormonal. In several cases men are asymptomatic and the cancer is discovered accidentally or due to increased PSA levels during screening within the general population or digital rectal examination and ultrasound monitoring in the context of benign prostatic hyperplasia. However, in many cases the disease is found after giving symptoms either locally (dysuria symptoms, hematuria, urinary retention) or because of distant metastases mainly in the bones . The basic therapeutic approaches are radical prostatectomy, radiation therapy and hormonal therapy. Chemotherapy is rarely used only as a rescue therapy and since all previous therapies have failed and of course for clinical studies’ purposes. Radiotherapy can be applied as monotherapy in cases where surgical management of the patient is impossible or as adjuvant therapy after surgery in high risk patients for recurrence (tumors T3, positive surgical margins, Gleason score 8-10, or infiltration of the seminal vesicles), in biochemical relapse after radical prostatectomy and as palliative in cases of extensive local disease that causes symptoms or distant bone and rarely lymph node metastases. Radiotherapy for prostate should be applied with strictly conformal techniques to achieve protection of normal tissues and better distribution of the desired therapeutic radiation dose to the target organ . The usual recommended total dose for prostate low risk patients is 75.6 - 79.2 Gy and can reach 81 Gy for patients of moderate or high risk divided into five-day weekly sessions with a daily dose of 1.8-2 Gy. There have also been proposed various schemes of hypofractionated radiotherapy giving larger daily dose in fewer sessions with similar results in randomized clinical trials for both disease control and toxicity. Brachytherapy either through permanent implants of radioisotopes or through special catheters is an important method of treatment with excellent results while other therapeutic efforts with protons , hyperthermia , stereotactic radiosurgery require further evaluation by multi-center randomized perspective studies ."],"dc:identifier":["uoadl:1309917","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309917"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ακτινοθεραπεία καρκίνου του προστάτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:22Z"}