{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1309962"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1309962","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναδρομική καταγραφή θρομβοεμβολικών επεισοδίων σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα","abstract":"Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν η ανεύρεση της επίπτωσης των θρομβοεμβολικών επεισοδίων σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα, επιδημιολογικών στοιχείων γνωστών παραγόντων κινδύνου εμφάνισης θρομβοεμβολικών επεισοδίων και της αντιπηκτικής αγωγής, καθώς και προγνωστικών παραγόντων επιβίωσης. Μέθοδος: Μελετήσαμε 2.332 φακέλους ασθενών με πρωτοπαθές καρκίνο πνεύμονα της Ογκολογικής Μονάδας της ΓΠΠ Κλινικής του Νοσοκομείου ¨Η ΣΩΤΗΡΙΑ¨, της χρονικής περιόδου 10/2006 με 5/2014, με στόχο την καταγραφή και μελέτη θρομβοεμβολικών επεισοδίων που εμφάνισαν οι ασθενείς. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτελείται από 78 ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα που ανέπτυξαν θρομβοεμβολικό επεισόδιο (82,1% άνδρες και 17,9% γυναίκες, με μέση ηλικία 63,6 έτη). Οι ασθενείς με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα ήταν 80,8%, ενώ οι ασθενείς με μικροκυτταρικό ήταν 19,2%. Εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση παρουσίασε το 74,4% των ασθενών, πνευμονική εμβολή το 39,7%, ενώ το 16,7% των ασθενών παρουσίασε και τα δύο. Η συχνότερη εντόπιση εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης αφορά τα κάτω άκρα. Το 71,4% των ασθενών με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα είχε μεταστατική νόσο και το 60% των ασθενών με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα είχε εκτεταμένη νόσο κατά τη διάγνωση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου. Το 17,9% των ασθενών υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και το 79,5% έλαβε χημειοθεραπεία, πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου. Το 47,4% των ασθενών ανέφερε σοβαρό περιορισμό της κινητικότητας πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου, το 30,8% παχυσαρκία και το 57,7% συννοσηρές καταστάσεις. Tinzaparin έλαβε η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών (89,7%) για την αντιμετώπιση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων. Η μέση διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής ήταν 4,9 μήνες. Η επίπτωση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων ήταν 3,34% στους ασθενείς με μη-μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα και 3,38% στους ασθενείς με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Το στάδιο 4 μη-μικροκυτταρικoύ καρκίνου κατά τη διάγνωση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου, η χορήγηση erlotinib και ερυθροποιητίνης πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου και σοβαρός περιορισμός κινητικότητας αποτελούν αρνητικούς προγνωστικούς παράγοντες, ενώ η περιορισμένη νόσος του μικροκυτταρικού καρκίνου κατά το τέλος της θεραπείας του θρομβοεμβολικού επεισοδίου και η διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής αποτελούν θετικούς προγνωστικούς παράγοντες επιβίωσης. Συμπέρασμα: Η ανάπτυξη θρομβοεμβολικού επεισοδίου σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα αποτελεί συχνή πολυπαραγοντική επιπλοκή, που επηρεάζει την επιβίωση.","abstract_html":"Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν η ανεύρεση της επίπτωσης των θρομβοεμβολικών επεισοδίων σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα, επιδημιολογικών στοιχείων γνωστών παραγόντων κινδύνου εμφάνισης θρομβοεμβολικών επεισοδίων και της αντιπηκτικής αγωγής, καθώς και προγνωστικών παραγόντων επιβίωσης. Μέθοδος: Μελετήσαμε 2.332 φακέλους ασθενών με πρωτοπαθές καρκίνο πνεύμονα της Ογκολογικής Μονάδας της ΓΠΠ Κλινικής του Νοσοκομείου ¨Η ΣΩΤΗΡΙΑ¨, της χρονικής περιόδου 10/2006 με 5/2014, με στόχο την καταγραφή και μελέτη θρομβοεμβολικών επεισοδίων που εμφάνισαν οι ασθενείς. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτελείται από 78 ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα που ανέπτυξαν θρομβοεμβολικό επεισόδιο (82,1% άνδρες και 17,9% γυναίκες, με μέση ηλικία 63,6 έτη). Οι ασθενείς με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα ήταν 80,8%, ενώ οι ασθενείς με μικροκυτταρικό ήταν 19,2%. Εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση παρουσίασε το 74,4% των ασθενών, πνευμονική εμβολή το 39,7%, ενώ το 16,7% των ασθενών παρουσίασε και τα δύο. Η συχνότερη εντόπιση εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης αφορά τα κάτω άκρα. Το 71,4% των ασθενών με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα είχε μεταστατική νόσο και το 60% των ασθενών με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα είχε εκτεταμένη νόσο κατά τη διάγνωση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου. Το 17,9% των ασθενών υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και το 79,5% έλαβε χημειοθεραπεία, πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου. Το 47,4% των ασθενών ανέφερε σοβαρό περιορισμό της κινητικότητας πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου, το 30,8% παχυσαρκία και το 57,7% συννοσηρές καταστάσεις. Tinzaparin έλαβε η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών (89,7%) για την αντιμετώπιση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων. Η μέση διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής ήταν 4,9 μήνες. Η επίπτωση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων ήταν 3,34% στους ασθενείς με μη-μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα και 3,38% στους ασθενείς με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Το στάδιο 4 μη-μικροκυτταρικoύ καρκίνου κατά τη διάγνωση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου, η χορήγηση erlotinib και ερυθροποιητίνης πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου και σοβαρός περιορισμός κινητικότητας αποτελούν αρνητικούς προγνωστικούς παράγοντες, ενώ η περιορισμένη νόσος του μικροκυτταρικού καρκίνου κατά το τέλος της θεραπείας του θρομβοεμβολικού επεισοδίου και η διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής αποτελούν θετικούς προγνωστικούς παράγοντες επιβίωσης. Συμπέρασμα: Η ανάπτυξη θρομβοεμβολικού επεισοδίου σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα αποτελεί συχνή πολυπαραγοντική επιπλοκή, που επηρεάζει την επιβίωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Σάλλα Ευγενία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:21:22Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1309962"],"render_values":[{"text":"uoadl:1309962","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309962","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309962","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1309962","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σάλλα Ευγενία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1309962","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309962"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν η ανεύρεση της επίπτωσης των θρομβοεμβολικών επεισοδίων σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα, επιδημιολογικών στοιχείων γνωστών παραγόντων κινδύνου εμφάνισης θρομβοεμβολικών επεισοδίων και της αντιπηκτικής αγωγής, καθώς και προγνωστικών παραγόντων επιβίωσης. Μέθοδος: Μελετήσαμε 2.332 φακέλους ασθενών με πρωτοπαθές καρκίνο πνεύμονα της Ογκολογικής Μονάδας της ΓΠΠ Κλινικής του Νοσοκομείου ¨Η ΣΩΤΗΡΙΑ¨, της χρονικής περιόδου 10/2006 με 5/2014, με στόχο την καταγραφή και μελέτη θρομβοεμβολικών επεισοδίων που εμφάνισαν οι ασθενείς. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτελείται από 78 ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα που ανέπτυξαν θρομβοεμβολικό επεισόδιο (82,1% άνδρες και 17,9% γυναίκες, με μέση ηλικία 63,6 έτη). Οι ασθενείς με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα ήταν 80,8%, ενώ οι ασθενείς με μικροκυτταρικό ήταν 19,2%. Εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση παρουσίασε το 74,4% των ασθενών, πνευμονική εμβολή το 39,7%, ενώ το 16,7% των ασθενών παρουσίασε και τα δύο. Η συχνότερη εντόπιση εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης αφορά τα κάτω άκρα. Το 71,4% των ασθενών με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα είχε μεταστατική νόσο και το 60% των ασθενών με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα είχε εκτεταμένη νόσο κατά τη διάγνωση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου. Το 17,9% των ασθενών υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και το 79,5% έλαβε χημειοθεραπεία, πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου. Το 47,4% των ασθενών ανέφερε σοβαρό περιορισμό της κινητικότητας πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου, το 30,8% παχυσαρκία και το 57,7% συννοσηρές καταστάσεις. Tinzaparin έλαβε η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών (89,7%) για την αντιμετώπιση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων. Η μέση διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής ήταν 4,9 μήνες. Η επίπτωση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων ήταν 3,34% στους ασθενείς με μη-μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα και 3,38% στους ασθενείς με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Το στάδιο 4 μη-μικροκυτταρικoύ καρκίνου κατά τη διάγνωση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου, η χορήγηση erlotinib και ερυθροποιητίνης πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου και σοβαρός περιορισμός κινητικότητας αποτελούν αρνητικούς προγνωστικούς παράγοντες, ενώ η περιορισμένη νόσος του μικροκυτταρικού καρκίνου κατά το τέλος της θεραπείας του θρομβοεμβολικού επεισοδίου και η διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής αποτελούν θετικούς προγνωστικούς παράγοντες επιβίωσης. Συμπέρασμα: Η ανάπτυξη θρομβοεμβολικού επεισοδίου σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα αποτελεί συχνή πολυπαραγοντική επιπλοκή, που επηρεάζει την επιβίωση.","Purpose: Considering the high prevalence and the prognostic value of VTEs in patients with lung cancer, our purpose was to investigate the incidence of VTEs in lung cancer patients, the epidemiology of several recognized risk factors for VTEs and the anticoagulant therapy and the prognostic factors for survival. Methods: We searched 2.332 medical records of patients with lung cancer of Oncological Unit of “Sotiria” Hospital from 10/2006 to 5/2014 retrospectively, in order to report and study VTEs occurred in patients with lung cancer. Results: We studied 78 patients with lung cancer that developed VTEs (82,1% male and 17,9% female, with median age 63,6). NSCLC patients were 80,8%, where SCLC patients were 19,2%. DVT presented in 74,4% of the patients, PE in 39,7%, while 16,7% of the patients had both. DVT of the lower limbs were the most common localizations of DVT. The 38,7% of PE were asymptomatic. The 71,4% of NSCLC patients had metastatic disease and the 60% of the SCLC patients had extended disease at the diagnosis of VTE. The 17,9% of the patients had a surgery and the 79,5% received chemotherapy, prior VTE. The 47,4% of the patients reported poor performance status and immobility prior VTE, 30,8% obesity and 57,7% had comorbid conditions. Tinzaparin received 89,7% of the patients for the treatment of VTEs. The mean duration of the anticoagulant therapy was 4,9 months. The 4,1% of the patients had recurrent VTE, despite anticoagulant therapy. The incidence of VTEs was 3,34% in NSCLC patients and 3,38% in SCLC patients. Stage 4 of NSCLC patients at the diagnosis of VTE, administration of erlotinib and erythropoietin prior VTE and immobility were poor prognostic factors, while limited disease of SCLC at the end of the therapy of VTE and duration of anticoagulant therapy were good prognostic factors for survival. Conclusions: The development of VTEs in lung cancer patients remains a common, multifactorial complication, which affects survival. Key words: VTE: venous thromboembolic event, DVT: deep venous thrombosis, PE: pulmonary embolism, NSCLC: non - small cell lung cancer, SCLC: small cell lung cancer"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναδρομική καταγραφή θρομβοεμβολικών επεισοδίων σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σάλλα Ευγενία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν η ανεύρεση της επίπτωσης των θρομβοεμβολικών επεισοδίων σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα, επιδημιολογικών στοιχείων γνωστών παραγόντων κινδύνου εμφάνισης θρομβοεμβολικών επεισοδίων και της αντιπηκτικής αγωγής, καθώς και προγνωστικών παραγόντων επιβίωσης. Μέθοδος: Μελετήσαμε 2.332 φακέλους ασθενών με πρωτοπαθές καρκίνο πνεύμονα της Ογκολογικής Μονάδας της ΓΠΠ Κλινικής του Νοσοκομείου ¨Η ΣΩΤΗΡΙΑ¨, της χρονικής περιόδου 10/2006 με 5/2014, με στόχο την καταγραφή και μελέτη θρομβοεμβολικών επεισοδίων που εμφάνισαν οι ασθενείς. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτελείται από 78 ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα που ανέπτυξαν θρομβοεμβολικό επεισόδιο (82,1% άνδρες και 17,9% γυναίκες, με μέση ηλικία 63,6 έτη). Οι ασθενείς με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα ήταν 80,8%, ενώ οι ασθενείς με μικροκυτταρικό ήταν 19,2%. Εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση παρουσίασε το 74,4% των ασθενών, πνευμονική εμβολή το 39,7%, ενώ το 16,7% των ασθενών παρουσίασε και τα δύο. Η συχνότερη εντόπιση εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης αφορά τα κάτω άκρα. Το 71,4% των ασθενών με μη- μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα είχε μεταστατική νόσο και το 60% των ασθενών με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα είχε εκτεταμένη νόσο κατά τη διάγνωση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου. Το 17,9% των ασθενών υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και το 79,5% έλαβε χημειοθεραπεία, πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου. Το 47,4% των ασθενών ανέφερε σοβαρό περιορισμό της κινητικότητας πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου, το 30,8% παχυσαρκία και το 57,7% συννοσηρές καταστάσεις. Tinzaparin έλαβε η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών (89,7%) για την αντιμετώπιση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων. Η μέση διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής ήταν 4,9 μήνες. Η επίπτωση των θρομβοεμβολικών επεισοδίων ήταν 3,34% στους ασθενείς με μη-μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα και 3,38% στους ασθενείς με μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Το στάδιο 4 μη-μικροκυτταρικoύ καρκίνου κατά τη διάγνωση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου, η χορήγηση erlotinib και ερυθροποιητίνης πριν από την εμφάνιση του θρομβοεμβολικού επεισοδίου και σοβαρός περιορισμός κινητικότητας αποτελούν αρνητικούς προγνωστικούς παράγοντες, ενώ η περιορισμένη νόσος του μικροκυτταρικού καρκίνου κατά το τέλος της θεραπείας του θρομβοεμβολικού επεισοδίου και η διάρκεια της αντιπηκτικής αγωγής αποτελούν θετικούς προγνωστικούς παράγοντες επιβίωσης. Συμπέρασμα: Η ανάπτυξη θρομβοεμβολικού επεισοδίου σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα αποτελεί συχνή πολυπαραγοντική επιπλοκή, που επηρεάζει την επιβίωση.","Purpose: Considering the high prevalence and the prognostic value of VTEs in patients with lung cancer, our purpose was to investigate the incidence of VTEs in lung cancer patients, the epidemiology of several recognized risk factors for VTEs and the anticoagulant therapy and the prognostic factors for survival. Methods: We searched 2.332 medical records of patients with lung cancer of Oncological Unit of “Sotiria” Hospital from 10/2006 to 5/2014 retrospectively, in order to report and study VTEs occurred in patients with lung cancer. Results: We studied 78 patients with lung cancer that developed VTEs (82,1% male and 17,9% female, with median age 63,6). NSCLC patients were 80,8%, where SCLC patients were 19,2%. DVT presented in 74,4% of the patients, PE in 39,7%, while 16,7% of the patients had both. DVT of the lower limbs were the most common localizations of DVT. The 38,7% of PE were asymptomatic. The 71,4% of NSCLC patients had metastatic disease and the 60% of the SCLC patients had extended disease at the diagnosis of VTE. The 17,9% of the patients had a surgery and the 79,5% received chemotherapy, prior VTE. The 47,4% of the patients reported poor performance status and immobility prior VTE, 30,8% obesity and 57,7% had comorbid conditions. Tinzaparin received 89,7% of the patients for the treatment of VTEs. The mean duration of the anticoagulant therapy was 4,9 months. The 4,1% of the patients had recurrent VTE, despite anticoagulant therapy. The incidence of VTEs was 3,34% in NSCLC patients and 3,38% in SCLC patients. Stage 4 of NSCLC patients at the diagnosis of VTE, administration of erlotinib and erythropoietin prior VTE and immobility were poor prognostic factors, while limited disease of SCLC at the end of the therapy of VTE and duration of anticoagulant therapy were good prognostic factors for survival. Conclusions: The development of VTEs in lung cancer patients remains a common, multifactorial complication, which affects survival. Key words: VTE: venous thromboembolic event, DVT: deep venous thrombosis, PE: pulmonary embolism, NSCLC: non - small cell lung cancer, SCLC: small cell lung cancer"],"dc:identifier":["uoadl:1309962","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1309962"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Αναδρομική καταγραφή θρομβοεμβολικών επεισοδίων σε ασθενείς με καρκίνο πνεύμονα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:22Z"}