{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310048"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310048","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής και η αποτελεσματικότητα της σύγχρονης ενδαγγειακής τεχνικής, σε σύγκριση με την κλασσική χειρουργική","abstract":"Για πάνω από 50 χρόνια, η χειρουργική αντιμετώπιση του ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, αποτελούσε τη βασική θεραπευτική μέθοδο. Κατά τη τελευταία ωστόσο δεκαετία, η ενδαγγειακή αντιμετώπιση του ανευρύσματος (EVAR), αποτελεί πλέον την 1η επιλογή. Η κλασσική χειρουργική αντιμετώπιση σχετίζεται με μεγαλύτερο ποσοστό διεγχειρητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας, λόγω των συνοδών σοβαρών παθήσεων των ασθενών. Η χρονοβόρος χειρουργική επέμβαση, σε αντίθεση με τον μικρότερο χρόνο που απαιτείται για την ενδαγγειακή τεχνική, φαίνεται πως είναι ένας ακόμα επιβαρυντικός παραγόντας για την μετεγχειρητική πορεία των ασθενών. Η τυπική προσέγγιση EVAR αφορά σε αμφοτερόπλευρες βουβωνικές τομές, ώστε να αποκαλυφθούν οι μηριαίες αρτηρίες και να τοποθετηθούν εν συνεχεία τα θηκάρια εισαγωγής, με τη συμβολή της τοπικής ή γενικής αναισθησίας. Βέβαια η ενδοδιαφυγή μετά από αγγειοπλαστική και τοποθέτηση stent στην κοιλιακή αορτή, παραμένει ένας βασικός λόγος για τις επανεπεμβάσεις. Με την εξέλιξη της ιατρικής τεχνολογίας, το μέγεθος των θηκαριών ελαχιστοποιείται, τα σχέδια των ενδομοσχευμάτων γίνονται πιο ευπροσάρμοστα και τα συστήματα εισαγωγής πιο εύκαμπτα. Η χρήση της ενδαγγειακής θεραπείας πλέον, τείνει να εφαρμόζεται σε συχνότερο βαθμό. Στην εν λόγω βιβλιογραφική ανασκόπηση, παρουσιάζονται οι βασικές ενδείξεις για την εφαρμογή της EVAR, η εξέλιξη των ενδομοσχευμάτων και η τεχνική εκτέλεσης της μεθόδου. Επίσης γίνεται αναφορά σε πρώιμες και όψιμες επιπλοκές, καθώς και στα αποτελέσματα-πλεονεκτήματα της ενδαγγειακής αντιμετώπισης της κοιλιακής αορτικής παθολογίας, συγκριτικά με την ανοιχτή χειρουργική.","abstract_html":"Για πάνω από 50 χρόνια, η χειρουργική αντιμετώπιση του ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, αποτελούσε τη βασική θεραπευτική μέθοδο. Κατά τη τελευταία ωστόσο δεκαετία, η ενδαγγειακή αντιμετώπιση του ανευρύσματος (EVAR), αποτελεί πλέον την 1η επιλογή. Η κλασσική χειρουργική αντιμετώπιση σχετίζεται με μεγαλύτερο ποσοστό διεγχειρητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας, λόγω των συνοδών σοβαρών παθήσεων των ασθενών. Η χρονοβόρος χειρουργική επέμβαση, σε αντίθεση με τον μικρότερο χρόνο που απαιτείται για την ενδαγγειακή τεχνική, φαίνεται πως είναι ένας ακόμα επιβαρυντικός παραγόντας για την μετεγχειρητική πορεία των ασθενών. Η τυπική προσέγγιση EVAR αφορά σε αμφοτερόπλευρες βουβωνικές τομές, ώστε να αποκαλυφθούν οι μηριαίες αρτηρίες και να τοποθετηθούν εν συνεχεία τα θηκάρια εισαγωγής, με τη συμβολή της τοπικής ή γενικής αναισθησίας. Βέβαια η ενδοδιαφυγή μετά από αγγειοπλαστική και τοποθέτηση stent στην κοιλιακή αορτή, παραμένει ένας βασικός λόγος για τις επανεπεμβάσεις. Με την εξέλιξη της ιατρικής τεχνολογίας, το μέγεθος των θηκαριών ελαχιστοποιείται, τα σχέδια των ενδομοσχευμάτων γίνονται πιο ευπροσάρμοστα και τα συστήματα εισαγωγής πιο εύκαμπτα. Η χρήση της ενδαγγειακής θεραπείας πλέον, τείνει να εφαρμόζεται σε συχνότερο βαθμό. Στην εν λόγω βιβλιογραφική ανασκόπηση, παρουσιάζονται οι βασικές ενδείξεις για την εφαρμογή της EVAR, η εξέλιξη των ενδομοσχευμάτων και η τεχνική εκτέλεσης της μεθόδου. Επίσης γίνεται αναφορά σε πρώιμες και όψιμες επιπλοκές, καθώς και στα αποτελέσματα-πλεονεκτήματα της ενδαγγειακής αντιμετώπισης της κοιλιακής αορτικής παθολογίας, συγκριτικά με την ανοιχτή χειρουργική.","abstract_has_math":false,"creators":["Mουστόγιαννης Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:21:24Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310048"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310048","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310048","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310048","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310048","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Mουστόγιαννης Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310048","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310048"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Για πάνω από 50 χρόνια, η χειρουργική αντιμετώπιση του ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, αποτελούσε τη βασική θεραπευτική μέθοδο. Κατά τη τελευταία ωστόσο δεκαετία, η ενδαγγειακή αντιμετώπιση του ανευρύσματος (EVAR), αποτελεί πλέον την 1η επιλογή. Η κλασσική χειρουργική αντιμετώπιση σχετίζεται με μεγαλύτερο ποσοστό διεγχειρητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας, λόγω των συνοδών σοβαρών παθήσεων των ασθενών. Η χρονοβόρος χειρουργική επέμβαση, σε αντίθεση με τον μικρότερο χρόνο που απαιτείται για την ενδαγγειακή τεχνική, φαίνεται πως είναι ένας ακόμα επιβαρυντικός παραγόντας για την μετεγχειρητική πορεία των ασθενών. Η τυπική προσέγγιση EVAR αφορά σε αμφοτερόπλευρες βουβωνικές τομές, ώστε να αποκαλυφθούν οι μηριαίες αρτηρίες και να τοποθετηθούν εν συνεχεία τα θηκάρια εισαγωγής, με τη συμβολή της τοπικής ή γενικής αναισθησίας. Βέβαια η ενδοδιαφυγή μετά από αγγειοπλαστική και τοποθέτηση stent στην κοιλιακή αορτή, παραμένει ένας βασικός λόγος για τις επανεπεμβάσεις. Με την εξέλιξη της ιατρικής τεχνολογίας, το μέγεθος των θηκαριών ελαχιστοποιείται, τα σχέδια των ενδομοσχευμάτων γίνονται πιο ευπροσάρμοστα και τα συστήματα εισαγωγής πιο εύκαμπτα. Η χρήση της ενδαγγειακής θεραπείας πλέον, τείνει να εφαρμόζεται σε συχνότερο βαθμό. Στην εν λόγω βιβλιογραφική ανασκόπηση, παρουσιάζονται οι βασικές ενδείξεις για την εφαρμογή της EVAR, η εξέλιξη των ενδομοσχευμάτων και η τεχνική εκτέλεσης της μεθόδου. Επίσης γίνεται αναφορά σε πρώιμες και όψιμες επιπλοκές, καθώς και στα αποτελέσματα-πλεονεκτήματα της ενδαγγειακής αντιμετώπισης της κοιλιακής αορτικής παθολογίας, συγκριτικά με την ανοιχτή χειρουργική.","For over 50 years, the surgical treatment of abdominal aortic aneurysm was the main surgical method. However, in the past ten years, endovascular treatment of aneurysms (EVAR) is the most effective therapeutic method. The conventional open surgery aneurysm contributes largely operative mortality and morbidity due to concomitant severe conditions of patients and the lengthy surgery, in contrast to the endovascular technique. The typical approach EVAR concerns bilateral inguinal incisions, to reveal femoral arteries and placed then the introducer sheath, the contribution of local, epidural or general anesthesia. Of course, the endodiafygi remains a major reason for reoperation. Given the application of non-invasive methods in convergence with the ongoing and ever growing technology, the size of the sheath is minimized, draft intragraft are becoming more versatile and import systems more flexible, so use of endovascular therapy for the treatment of Aneurysm of the abdominal aorta tends to be applied to more common and frequent degree. This literature review presents the main indications for implementing EVAR, the development of intragraft systems and the technical implementation of the endovascular procedure. Also there is a reference to early and late complications and advantages results in the endovascular treatment of abdominal aortic pathology, prove to be the most efficient treatment method compared to open surgery."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής και η αποτελεσματικότητα της σύγχρονης ενδαγγειακής τεχνικής, σε σύγκριση με την κλασσική χειρουργική"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Mουστόγιαννης Γεώργιος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Για πάνω από 50 χρόνια, η χειρουργική αντιμετώπιση του ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, αποτελούσε τη βασική θεραπευτική μέθοδο. Κατά τη τελευταία ωστόσο δεκαετία, η ενδαγγειακή αντιμετώπιση του ανευρύσματος (EVAR), αποτελεί πλέον την 1η επιλογή. Η κλασσική χειρουργική αντιμετώπιση σχετίζεται με μεγαλύτερο ποσοστό διεγχειρητικής θνησιμότητας και νοσηρότητας, λόγω των συνοδών σοβαρών παθήσεων των ασθενών. Η χρονοβόρος χειρουργική επέμβαση, σε αντίθεση με τον μικρότερο χρόνο που απαιτείται για την ενδαγγειακή τεχνική, φαίνεται πως είναι ένας ακόμα επιβαρυντικός παραγόντας για την μετεγχειρητική πορεία των ασθενών. Η τυπική προσέγγιση EVAR αφορά σε αμφοτερόπλευρες βουβωνικές τομές, ώστε να αποκαλυφθούν οι μηριαίες αρτηρίες και να τοποθετηθούν εν συνεχεία τα θηκάρια εισαγωγής, με τη συμβολή της τοπικής ή γενικής αναισθησίας. Βέβαια η ενδοδιαφυγή μετά από αγγειοπλαστική και τοποθέτηση stent στην κοιλιακή αορτή, παραμένει ένας βασικός λόγος για τις επανεπεμβάσεις. Με την εξέλιξη της ιατρικής τεχνολογίας, το μέγεθος των θηκαριών ελαχιστοποιείται, τα σχέδια των ενδομοσχευμάτων γίνονται πιο ευπροσάρμοστα και τα συστήματα εισαγωγής πιο εύκαμπτα. Η χρήση της ενδαγγειακής θεραπείας πλέον, τείνει να εφαρμόζεται σε συχνότερο βαθμό. Στην εν λόγω βιβλιογραφική ανασκόπηση, παρουσιάζονται οι βασικές ενδείξεις για την εφαρμογή της EVAR, η εξέλιξη των ενδομοσχευμάτων και η τεχνική εκτέλεσης της μεθόδου. Επίσης γίνεται αναφορά σε πρώιμες και όψιμες επιπλοκές, καθώς και στα αποτελέσματα-πλεονεκτήματα της ενδαγγειακής αντιμετώπισης της κοιλιακής αορτικής παθολογίας, συγκριτικά με την ανοιχτή χειρουργική.","For over 50 years, the surgical treatment of abdominal aortic aneurysm was the main surgical method. However, in the past ten years, endovascular treatment of aneurysms (EVAR) is the most effective therapeutic method. The conventional open surgery aneurysm contributes largely operative mortality and morbidity due to concomitant severe conditions of patients and the lengthy surgery, in contrast to the endovascular technique. The typical approach EVAR concerns bilateral inguinal incisions, to reveal femoral arteries and placed then the introducer sheath, the contribution of local, epidural or general anesthesia. Of course, the endodiafygi remains a major reason for reoperation. Given the application of non-invasive methods in convergence with the ongoing and ever growing technology, the size of the sheath is minimized, draft intragraft are becoming more versatile and import systems more flexible, so use of endovascular therapy for the treatment of Aneurysm of the abdominal aorta tends to be applied to more common and frequent degree. This literature review presents the main indications for implementing EVAR, the development of intragraft systems and the technical implementation of the endovascular procedure. Also there is a reference to early and late complications and advantages results in the endovascular treatment of abdominal aortic pathology, prove to be the most efficient treatment method compared to open surgery."],"dc:identifier":["uoadl:1310048","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310048"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής και η αποτελεσματικότητα της σύγχρονης ενδαγγειακής τεχνικής, σε σύγκριση με την κλασσική χειρουργική"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:24Z"}