{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310097"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310097","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιμετώπιση διαχωρισμού τύπου Β με τις νεότερες ενδαγγειακές τεχνικές","abstract":"Ιστορικό-υπόβαθρο: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση της θωρακικής αορτής αρχικά εφαρμόστηκε για την θεραπεία των ανευρυσμάτων της θωρακικής αορτής και στην συνέχεια η χρήση της διευρύνθηκε σε όλο το φάσμα της παθολογίας της κατιούσας θωρακικής αορτής τόσο σε εκλεκτικές όσο και επείγουσες περιπτώσεις. Η παρούσα μελέτη παρέχει μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας όσον αφορά την παθοφυσιολογία, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των θεραπευτικών επιλογών-τάσεων και ειδικότερα την ενδαγγειακή διαχείρηση του διαχωρισμού τύπου Β. Υλικό-μέθοδος: Το υλικό λήφθηκε από μια ολοκληρωμένη αναζήτηση χρησιμοποιώντας την βάση δεδομένων του MEDLINE και του GOOGLE. Πρoηγούμενες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, μετα-αναλύσεις, αναφορές περιστατικών και επίσημες μελέτες έχουν χρησιμοποιηθεί. Ως ελάχιστη συνθήκη, που αφορούσε την έκβαση, για να περιληφθούν τα ανωτέρω στην παρούσα μελέτη, ορίστηκε η θνητότητα. Αποτελέσματα: Η τεχνική επιτυχία των ενδαγγειακών μεθόδων στην διαχείριση του αορτικού διαχωρισμού αγγίζει σε πολλές σειρές έως 99%,ενώ η θνητότητα ανέρχεται έως 10%. Οι επιπλοκές όπως το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και η παραπληγία κατά την ενδαγγειακή προσέγγιση παραμένουν λιγότερες σε σχέση με αυτές που παρατηρούνται στην ανοιχτή χειρουργική. Οι ασθενείς οι οποίοι είναι σε καλή κλινική κατάσταση και έχουν χρόνιο διαχωρισμό αορτής ίσως ωφελούνται περισσότερο ακολουθώντας ενδαγγειακή αποκατάσταση. Συμπέρασμα: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση είτε του οξέως ή του χρόνιου αορτικού διαχωρισμού παρουσιάζεται σαν μια ασφαλής εναλλακτική της ανοιχτής χειρουργικής αποκατάστασης μιας και συνοδεύεται από χαμηλά ποσοστά θνητότητας και επιπλοκών ενώ παράλληλα εμφανίζει καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά την επιβίωση σε σχέση με την κλασσική χειρουργική. Ωστόσο, ανατομικοί περιορισμοί καθώς και εξατομίκευση αναλόγως τον ασθενή πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.","abstract_html":"Ιστορικό-υπόβαθρο: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση της θωρακικής αορτής αρχικά εφαρμόστηκε για την θεραπεία των ανευρυσμάτων της θωρακικής αορτής και στην συνέχεια η χρήση της διευρύνθηκε σε όλο το φάσμα της παθολογίας της κατιούσας θωρακικής αορτής τόσο σε εκλεκτικές όσο και επείγουσες περιπτώσεις. Η παρούσα μελέτη παρέχει μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας όσον αφορά την παθοφυσιολογία, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των θεραπευτικών επιλογών-τάσεων και ειδικότερα την ενδαγγειακή διαχείρηση του διαχωρισμού τύπου Β. Υλικό-μέθοδος: Το υλικό λήφθηκε από μια ολοκληρωμένη αναζήτηση χρησιμοποιώντας την βάση δεδομένων του MEDLINE και του GOOGLE. Πρoηγούμενες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, μετα-αναλύσεις, αναφορές περιστατικών και επίσημες μελέτες έχουν χρησιμοποιηθεί. Ως ελάχιστη συνθήκη, που αφορούσε την έκβαση, για να περιληφθούν τα ανωτέρω στην παρούσα μελέτη, ορίστηκε η θνητότητα. Αποτελέσματα: Η τεχνική επιτυχία των ενδαγγειακών μεθόδων στην διαχείριση του αορτικού διαχωρισμού αγγίζει σε πολλές σειρές έως 99%,ενώ η θνητότητα ανέρχεται έως 10%. Οι επιπλοκές όπως το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και η παραπληγία κατά την ενδαγγειακή προσέγγιση παραμένουν λιγότερες σε σχέση με αυτές που παρατηρούνται στην ανοιχτή χειρουργική. Οι ασθενείς οι οποίοι είναι σε καλή κλινική κατάσταση και έχουν χρόνιο διαχωρισμό αορτής ίσως ωφελούνται περισσότερο ακολουθώντας ενδαγγειακή αποκατάσταση. Συμπέρασμα: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση είτε του οξέως ή του χρόνιου αορτικού διαχωρισμού παρουσιάζεται σαν μια ασφαλής εναλλακτική της ανοιχτής χειρουργικής αποκατάστασης μιας και συνοδεύεται από χαμηλά ποσοστά θνητότητας και επιπλοκών ενώ παράλληλα εμφανίζει καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά την επιβίωση σε σχέση με την κλασσική χειρουργική. Ωστόσο, ανατομικοί περιορισμοί καθώς και εξατομίκευση αναλόγως τον ασθενή πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.","abstract_has_math":false,"creators":["Γερόπαπας Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:21:40Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310097"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310097","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310097","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310097","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310097","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γερόπαπας Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310097","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310097"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ιστορικό-υπόβαθρο: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση της θωρακικής αορτής αρχικά εφαρμόστηκε για την θεραπεία των ανευρυσμάτων της θωρακικής αορτής και στην συνέχεια η χρήση της διευρύνθηκε σε όλο το φάσμα της παθολογίας της κατιούσας θωρακικής αορτής τόσο σε εκλεκτικές όσο και επείγουσες περιπτώσεις. Η παρούσα μελέτη παρέχει μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας όσον αφορά την παθοφυσιολογία, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των θεραπευτικών επιλογών-τάσεων και ειδικότερα την ενδαγγειακή διαχείρηση του διαχωρισμού τύπου Β. Υλικό-μέθοδος: Το υλικό λήφθηκε από μια ολοκληρωμένη αναζήτηση χρησιμοποιώντας την βάση δεδομένων του MEDLINE και του GOOGLE. Πρoηγούμενες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, μετα-αναλύσεις, αναφορές περιστατικών και επίσημες μελέτες έχουν χρησιμοποιηθεί. Ως ελάχιστη συνθήκη, που αφορούσε την έκβαση, για να περιληφθούν τα ανωτέρω στην παρούσα μελέτη, ορίστηκε η θνητότητα. Αποτελέσματα: Η τεχνική επιτυχία των ενδαγγειακών μεθόδων στην διαχείριση του αορτικού διαχωρισμού αγγίζει σε πολλές σειρές έως 99%,ενώ η θνητότητα ανέρχεται έως 10%. Οι επιπλοκές όπως το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και η παραπληγία κατά την ενδαγγειακή προσέγγιση παραμένουν λιγότερες σε σχέση με αυτές που παρατηρούνται στην ανοιχτή χειρουργική. Οι ασθενείς οι οποίοι είναι σε καλή κλινική κατάσταση και έχουν χρόνιο διαχωρισμό αορτής ίσως ωφελούνται περισσότερο ακολουθώντας ενδαγγειακή αποκατάσταση. Συμπέρασμα: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση είτε του οξέως ή του χρόνιου αορτικού διαχωρισμού παρουσιάζεται σαν μια ασφαλής εναλλακτική της ανοιχτής χειρουργικής αποκατάστασης μιας και συνοδεύεται από χαμηλά ποσοστά θνητότητας και επιπλοκών ενώ παράλληλα εμφανίζει καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά την επιβίωση σε σχέση με την κλασσική χειρουργική. Ωστόσο, ανατομικοί περιορισμοί καθώς και εξατομίκευση αναλόγως τον ασθενή πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.","Background: Thoracic endovascular aortic repair, initially developed for the treatment of aneurysms of the descending thoracic aorta, has been applied to the entire spectrum of descending thoracic aortic pathology in both elective and emergent settings. This study provides a literature review of the pathophysiology, the specific characteristics, the effectiveness and safety of the therapeutic trends, especially those of the endovascular management of type B aortic dissection. Material - methods: The material was obtained by a comprehensive search using the MEDLINE and GOOGLE database. . Results: The technical success rates of endovascular management of aortic dissection approach to 99% in many series, while the mortality rates approach to 10%. Complication rates, such as stroke and paraplegia remain lower compared to those described after open surgical management. The more clinically stable patients with chronic aortic dissection may experience a better survival following endovascular repair. Conclusions: Endovascular treatment of either acute or chronic aortic dissection represents a safe alternative to surgery, since it offers lower mortality and complication rates and higher survival rates compared to open surgical management. However, the anatomic indications as well as the individualization of the patient should always be taken into consideration."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιμετώπιση διαχωρισμού τύπου Β με τις νεότερες ενδαγγειακές τεχνικές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γερόπαπας Γεώργιος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Ιστορικό-υπόβαθρο: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση της θωρακικής αορτής αρχικά εφαρμόστηκε για την θεραπεία των ανευρυσμάτων της θωρακικής αορτής και στην συνέχεια η χρήση της διευρύνθηκε σε όλο το φάσμα της παθολογίας της κατιούσας θωρακικής αορτής τόσο σε εκλεκτικές όσο και επείγουσες περιπτώσεις. Η παρούσα μελέτη παρέχει μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας όσον αφορά την παθοφυσιολογία, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των θεραπευτικών επιλογών-τάσεων και ειδικότερα την ενδαγγειακή διαχείρηση του διαχωρισμού τύπου Β. Υλικό-μέθοδος: Το υλικό λήφθηκε από μια ολοκληρωμένη αναζήτηση χρησιμοποιώντας την βάση δεδομένων του MEDLINE και του GOOGLE. Πρoηγούμενες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, μετα-αναλύσεις, αναφορές περιστατικών και επίσημες μελέτες έχουν χρησιμοποιηθεί. Ως ελάχιστη συνθήκη, που αφορούσε την έκβαση, για να περιληφθούν τα ανωτέρω στην παρούσα μελέτη, ορίστηκε η θνητότητα. Αποτελέσματα: Η τεχνική επιτυχία των ενδαγγειακών μεθόδων στην διαχείριση του αορτικού διαχωρισμού αγγίζει σε πολλές σειρές έως 99%,ενώ η θνητότητα ανέρχεται έως 10%. Οι επιπλοκές όπως το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και η παραπληγία κατά την ενδαγγειακή προσέγγιση παραμένουν λιγότερες σε σχέση με αυτές που παρατηρούνται στην ανοιχτή χειρουργική. Οι ασθενείς οι οποίοι είναι σε καλή κλινική κατάσταση και έχουν χρόνιο διαχωρισμό αορτής ίσως ωφελούνται περισσότερο ακολουθώντας ενδαγγειακή αποκατάσταση. Συμπέρασμα: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση είτε του οξέως ή του χρόνιου αορτικού διαχωρισμού παρουσιάζεται σαν μια ασφαλής εναλλακτική της ανοιχτής χειρουργικής αποκατάστασης μιας και συνοδεύεται από χαμηλά ποσοστά θνητότητας και επιπλοκών ενώ παράλληλα εμφανίζει καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά την επιβίωση σε σχέση με την κλασσική χειρουργική. Ωστόσο, ανατομικοί περιορισμοί καθώς και εξατομίκευση αναλόγως τον ασθενή πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.","Background: Thoracic endovascular aortic repair, initially developed for the treatment of aneurysms of the descending thoracic aorta, has been applied to the entire spectrum of descending thoracic aortic pathology in both elective and emergent settings. This study provides a literature review of the pathophysiology, the specific characteristics, the effectiveness and safety of the therapeutic trends, especially those of the endovascular management of type B aortic dissection. Material - methods: The material was obtained by a comprehensive search using the MEDLINE and GOOGLE database. . Results: The technical success rates of endovascular management of aortic dissection approach to 99% in many series, while the mortality rates approach to 10%. Complication rates, such as stroke and paraplegia remain lower compared to those described after open surgical management. The more clinically stable patients with chronic aortic dissection may experience a better survival following endovascular repair. Conclusions: Endovascular treatment of either acute or chronic aortic dissection represents a safe alternative to surgery, since it offers lower mortality and complication rates and higher survival rates compared to open surgical management. However, the anatomic indications as well as the individualization of the patient should always be taken into consideration."],"dc:identifier":["uoadl:1310097","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310097"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Αντιμετώπιση διαχωρισμού τύπου Β με τις νεότερες ενδαγγειακές τεχνικές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:40Z"}