{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310099"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310099","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιμετώπιση ενδοδιαφυγής τύπου Ια","abstract":"Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να συγκεντρώσει και να παρουσιάσει τα σύγχρονα βιβλιογραφικά δεδομένα όσον αφορά τη διαγνωστική και θεραπευτική αντιμετώπισή της ενδοδιαφυγής τύπου ΙΑ. Μέθοδος: Το υλικό λήφθηκε από μια σύνθετη-ολοκληρωμένη αναζήτηση χρησιμοποιώντας τις εξής βάσεις δεδομένων: MEDLINE, EMBASEκαι GOOGLESCHOLAR. Πρoηγούμενες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, μετα-αναλύσεις, αναφορές περιστατικών και προοπτικές μελέτες έχουν χρησιμοποιηθεί στη μελέτη μας. Αποτελέσματα: Η ενδοδιαφυγή τύπου ΙΑ αποτελεί μία επιπλοκή που εμφανίζεται συχνότερα εντός των πρώτων 30 ημερών μετά την αποκατάσταση, με συχνότητα που κυμαίνεται στις διάφορες μελέτες από 0% έως και πάνω από 50%. Συχνότερα εμφανίζεται μετά από αποκατάσταση θωρακοκοιλιακού ανευρύσματος.Χωρίς ταχεία και αποτελεσματική αντιμετώπιση μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη του ανευρύσματος με συχνότητα 3.5% τον χρόνο. Οι κύριες επεμβατικές μέθοδοι αντιμετώπισης περιλαμβάνουν την αγγειοπλαστική με μπαλόνι, την τοποθέτηση ενδονάρθηκα, την τοποθέτηση νέου ενδομοσχεύματος, τον εμβολισμό ή ακόμα και την ανοικτή αποκατάσταση, όταν αποτύχει κάποια από τις προηγούμενες λιγότερο επεμβατικές μέθοδοι, με πολύ καλά αποτελέσματα. Συμπεράσματα: Η ενδοδιαφυγή τύπου ΙΑ αποτελεί μία σημαντική πρώιμη αλλά και όψιμη επιπλοκή της ενδαγγειακής αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της αορτής, που θα μπορούσε να αποφευχθεί με προσεκτικό προεγχειρητικό σχεδιασμό. Η έγκαιρη αναγνώριση και αντιμετώπισή της έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα και μειώνει τον κίνδυνο των περαιτέρω επιπλοκών.","abstract_html":"Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να συγκεντρώσει και να παρουσιάσει τα σύγχρονα βιβλιογραφικά δεδομένα όσον αφορά τη διαγνωστική και θεραπευτική αντιμετώπισή της ενδοδιαφυγής τύπου ΙΑ. Μέθοδος: Το υλικό λήφθηκε από μια σύνθετη-ολοκληρωμένη αναζήτηση χρησιμοποιώντας τις εξής βάσεις δεδομένων: MEDLINE, EMBASEκαι GOOGLESCHOLAR. Πρoηγούμενες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, μετα-αναλύσεις, αναφορές περιστατικών και προοπτικές μελέτες έχουν χρησιμοποιηθεί στη μελέτη μας. Αποτελέσματα: Η ενδοδιαφυγή τύπου ΙΑ αποτελεί μία επιπλοκή που εμφανίζεται συχνότερα εντός των πρώτων 30 ημερών μετά την αποκατάσταση, με συχνότητα που κυμαίνεται στις διάφορες μελέτες από 0% έως και πάνω από 50%. Συχνότερα εμφανίζεται μετά από αποκατάσταση θωρακοκοιλιακού ανευρύσματος.Χωρίς ταχεία και αποτελεσματική αντιμετώπιση μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη του ανευρύσματος με συχνότητα 3.5% τον χρόνο. Οι κύριες επεμβατικές μέθοδοι αντιμετώπισης περιλαμβάνουν την αγγειοπλαστική με μπαλόνι, την τοποθέτηση ενδονάρθηκα, την τοποθέτηση νέου ενδομοσχεύματος, τον εμβολισμό ή ακόμα και την ανοικτή αποκατάσταση, όταν αποτύχει κάποια από τις προηγούμενες λιγότερο επεμβατικές μέθοδοι, με πολύ καλά αποτελέσματα. Συμπεράσματα: Η ενδοδιαφυγή τύπου ΙΑ αποτελεί μία σημαντική πρώιμη αλλά και όψιμη επιπλοκή της ενδαγγειακής αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της αορτής, που θα μπορούσε να αποφευχθεί με προσεκτικό προεγχειρητικό σχεδιασμό. Η έγκαιρη αναγνώριση και αντιμετώπισή της έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα και μειώνει τον κίνδυνο των περαιτέρω επιπλοκών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κερασίδης Σταύρος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:21:40Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310099"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310099","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310099","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310099","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310099","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κερασίδης Σταύρος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310099","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310099"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να συγκεντρώσει και να παρουσιάσει τα σύγχρονα βιβλιογραφικά δεδομένα όσον αφορά τη διαγνωστική και θεραπευτική αντιμετώπισή της ενδοδιαφυγής τύπου ΙΑ. Μέθοδος: Το υλικό λήφθηκε από μια σύνθετη-ολοκληρωμένη αναζήτηση χρησιμοποιώντας τις εξής βάσεις δεδομένων: MEDLINE, EMBASEκαι GOOGLESCHOLAR. Πρoηγούμενες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, μετα-αναλύσεις, αναφορές περιστατικών και προοπτικές μελέτες έχουν χρησιμοποιηθεί στη μελέτη μας. Αποτελέσματα: Η ενδοδιαφυγή τύπου ΙΑ αποτελεί μία επιπλοκή που εμφανίζεται συχνότερα εντός των πρώτων 30 ημερών μετά την αποκατάσταση, με συχνότητα που κυμαίνεται στις διάφορες μελέτες από 0% έως και πάνω από 50%. Συχνότερα εμφανίζεται μετά από αποκατάσταση θωρακοκοιλιακού ανευρύσματος.Χωρίς ταχεία και αποτελεσματική αντιμετώπιση μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη του ανευρύσματος με συχνότητα 3.5% τον χρόνο. Οι κύριες επεμβατικές μέθοδοι αντιμετώπισης περιλαμβάνουν την αγγειοπλαστική με μπαλόνι, την τοποθέτηση ενδονάρθηκα, την τοποθέτηση νέου ενδομοσχεύματος, τον εμβολισμό ή ακόμα και την ανοικτή αποκατάσταση, όταν αποτύχει κάποια από τις προηγούμενες λιγότερο επεμβατικές μέθοδοι, με πολύ καλά αποτελέσματα. Συμπεράσματα: Η ενδοδιαφυγή τύπου ΙΑ αποτελεί μία σημαντική πρώιμη αλλά και όψιμη επιπλοκή της ενδαγγειακής αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της αορτής, που θα μπορούσε να αποφευχθεί με προσεκτικό προεγχειρητικό σχεδιασμό. Η έγκαιρη αναγνώριση και αντιμετώπισή της έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα και μειώνει τον κίνδυνο των περαιτέρω επιπλοκών.","Objective: Type IA endoleak is a major complication after endovascular repair of aortic aneurysms, although it is not the commonestendoleak type reported in literature. Aim of this study is to collect and present all current research data on proper diagnostic and therapeutic management. Method:This study includes an extensive research of literature data utilizing the following internet search engines: MEDLINE, EMBASE and GOOGLE SCHOLAR. Prospective or observational studies, meta-analyses and systematic reviews as well as case reports were included. Main key-words for this online search were the following: “type IA endoleak”, «abdominalaorticaneurysm», «endovascularrepair», «complications». Results: Type IA endoleak presents more commonly during the first 30 days after endovascular management, with an observed incidence ranging from 0% up to 50% in different reports. Most frequently, it is associated with the endovascular repair of thoraco-abdominal aneurysms. Without early and effective management, the risk for rupture can reach up to 3.5% per year. Specific risk factors for type IA endoleak have been identified such as the short length, the severe angulation and the heavy calcification of the aneurysmal neck. The main therapeutic choices include primary ballon angioplasty, stenting, embolism, new stent-grafting or even open surgical repair, when the aforementioned less invasive methods fail, leading to satisfying results. Conclusions: Type IA endoleak remains an important early as well as late complication after endovascular management of aortic aneurysms that could be prevented with cautious preoperative planning of repair. Early recognition and management leads to satisfying results and decreases possible further adverse outcomes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιμετώπιση ενδοδιαφυγής τύπου Ια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κερασίδης Σταύρος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Σκοπός: Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να συγκεντρώσει και να παρουσιάσει τα σύγχρονα βιβλιογραφικά δεδομένα όσον αφορά τη διαγνωστική και θεραπευτική αντιμετώπισή της ενδοδιαφυγής τύπου ΙΑ. Μέθοδος: Το υλικό λήφθηκε από μια σύνθετη-ολοκληρωμένη αναζήτηση χρησιμοποιώντας τις εξής βάσεις δεδομένων: MEDLINE, EMBASEκαι GOOGLESCHOLAR. Πρoηγούμενες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις, μετα-αναλύσεις, αναφορές περιστατικών και προοπτικές μελέτες έχουν χρησιμοποιηθεί στη μελέτη μας. Αποτελέσματα: Η ενδοδιαφυγή τύπου ΙΑ αποτελεί μία επιπλοκή που εμφανίζεται συχνότερα εντός των πρώτων 30 ημερών μετά την αποκατάσταση, με συχνότητα που κυμαίνεται στις διάφορες μελέτες από 0% έως και πάνω από 50%. Συχνότερα εμφανίζεται μετά από αποκατάσταση θωρακοκοιλιακού ανευρύσματος.Χωρίς ταχεία και αποτελεσματική αντιμετώπιση μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη του ανευρύσματος με συχνότητα 3.5% τον χρόνο. Οι κύριες επεμβατικές μέθοδοι αντιμετώπισης περιλαμβάνουν την αγγειοπλαστική με μπαλόνι, την τοποθέτηση ενδονάρθηκα, την τοποθέτηση νέου ενδομοσχεύματος, τον εμβολισμό ή ακόμα και την ανοικτή αποκατάσταση, όταν αποτύχει κάποια από τις προηγούμενες λιγότερο επεμβατικές μέθοδοι, με πολύ καλά αποτελέσματα. Συμπεράσματα: Η ενδοδιαφυγή τύπου ΙΑ αποτελεί μία σημαντική πρώιμη αλλά και όψιμη επιπλοκή της ενδαγγειακής αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της αορτής, που θα μπορούσε να αποφευχθεί με προσεκτικό προεγχειρητικό σχεδιασμό. Η έγκαιρη αναγνώριση και αντιμετώπισή της έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα και μειώνει τον κίνδυνο των περαιτέρω επιπλοκών.","Objective: Type IA endoleak is a major complication after endovascular repair of aortic aneurysms, although it is not the commonestendoleak type reported in literature. Aim of this study is to collect and present all current research data on proper diagnostic and therapeutic management. Method:This study includes an extensive research of literature data utilizing the following internet search engines: MEDLINE, EMBASE and GOOGLE SCHOLAR. Prospective or observational studies, meta-analyses and systematic reviews as well as case reports were included. Main key-words for this online search were the following: “type IA endoleak”, «abdominalaorticaneurysm», «endovascularrepair», «complications». Results: Type IA endoleak presents more commonly during the first 30 days after endovascular management, with an observed incidence ranging from 0% up to 50% in different reports. Most frequently, it is associated with the endovascular repair of thoraco-abdominal aneurysms. Without early and effective management, the risk for rupture can reach up to 3.5% per year. Specific risk factors for type IA endoleak have been identified such as the short length, the severe angulation and the heavy calcification of the aneurysmal neck. The main therapeutic choices include primary ballon angioplasty, stenting, embolism, new stent-grafting or even open surgical repair, when the aforementioned less invasive methods fail, leading to satisfying results. Conclusions: Type IA endoleak remains an important early as well as late complication after endovascular management of aortic aneurysms that could be prevented with cautious preoperative planning of repair. Early recognition and management leads to satisfying results and decreases possible further adverse outcomes."],"dc:identifier":["uoadl:1310099","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310099"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Αντιμετώπιση ενδοδιαφυγής τύπου Ια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:40Z"}