{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310118"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310118","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανωμαλίες πρόφυσης του πλακούντα","abstract":"Ο πρόδρομικος πλακούντας, συμφητικος πλακούντας , και τα προδρομικα αγγεια είναι σημαντικές αιτίες της αιμορραγίας κατά το δεύτερο ήμισυ της εγκυμοσύνης και του τοκετού. Οι παράγοντες κινδύνου για πρόδρομικο πλακούντα περιλαμβάνουν την προηγούμενη καισαρική τομή, τη διακοπή της κύησης, ενδομήτρια χειρουργική επέμβαση, το κάπνισμα, πολυδυμη κύηση, πολυτοκια , και την ηλικία της μητέρας. Η διαγνωστική μεθοδος επιλογής για πρόδρομικο πλακούντα είναι το διακολπικό υπερηχογράφημα, και στις γυναίκες με πλήρη πρόδρομικο πλακούντα θα πρέπει να γινεται καισαρική τομή. Μικρές μελέτες δείχνουν ότι, όταν ο πλακούντας είναι σε απόσταση απο τραχηλικό στόμιο άνω των 2 cm, οι γυναίκες μπορούν να έχουν ασφαλή κολπικό τοκετό. Ο τοκετος θα πρέπει να λάβει χώρα σε ένα κεντρο, με επαρκείς εγκαταστάσεις φύλαξης αίματος. Η συχνότητα του συμφητικου πλακούντα αυξάνεται, κυρίως λόγω της αύξησης στα ποσοστά της καισαρική . Αυτή η κατάσταση μπορεί να σχετίζεται με μεγάλη απώλεια αίματος κατά το χειρουργειο. Η προγεννητική διάγνωση με την απεικόνιση κατα την προγεννητικη, πρεπει να ακολουθείται από τον προγραμματισμό και διαχείριση από μια διεπιστημονική ομάδα, κατι που μπορεί να συμβάλει στη μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας. Οι γυναίκες που είναι γνωστό ότι έχουν συμφητικο πλακούντα θα πρέπει ο τοκετος να γινεται με καισαρική τομή, και δεν θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να αποκολληθει ο πλακούντας κατά τη στιγμή της καισαρικης. Η πλειοψηφία των γυναικών με σημαντικου βαθμού συμφητικου πλακούντα θα οδηγηθει σε υστερεκτομή. Αν και επιτυχής συντηρητική διαχείριση έχει περιγραφεί, δεν υπάρχουν επί του παρόντος επαρκή στοιχεία που να συνιστούν αυτή την προσέγγιση σε επιπεδο ρουτίνας. Τα προδρομικα αγγεια ενέχουν τον κίνδυνο για αφαίμαξη και θανάτου του εμβρύου, όταν γινει η ρήξη μεμβρανών. Η κατάσταση μπορεί να διαγνωστεί προγεννητικά με υπερηχογραφικό έλεγχο. Το περιγεννητικο αποτελεσμα εξαρτάται από την προγεννητική διάγνωση και την καισαρική τομή πριν από τη ρήξη μεμβρανών.","abstract_html":"Ο πρόδρομικος πλακούντας, συμφητικος πλακούντας , και τα προδρομικα αγγεια είναι σημαντικές αιτίες της αιμορραγίας κατά το δεύτερο ήμισυ της εγκυμοσύνης και του τοκετού. Οι παράγοντες κινδύνου για πρόδρομικο πλακούντα περιλαμβάνουν την προηγούμενη καισαρική τομή, τη διακοπή της κύησης, ενδομήτρια χειρουργική επέμβαση, το κάπνισμα, πολυδυμη κύηση, πολυτοκια , και την ηλικία της μητέρας. Η διαγνωστική μεθοδος επιλογής για πρόδρομικο πλακούντα είναι το διακολπικό υπερηχογράφημα, και στις γυναίκες με πλήρη πρόδρομικο πλακούντα θα πρέπει να γινεται καισαρική τομή. Μικρές μελέτες δείχνουν ότι, όταν ο πλακούντας είναι σε απόσταση απο τραχηλικό στόμιο άνω των 2 cm, οι γυναίκες μπορούν να έχουν ασφαλή κολπικό τοκετό. Ο τοκετος θα πρέπει να λάβει χώρα σε ένα κεντρο, με επαρκείς εγκαταστάσεις φύλαξης αίματος. Η συχνότητα του συμφητικου πλακούντα αυξάνεται, κυρίως λόγω της αύξησης στα ποσοστά της καισαρική . Αυτή η κατάσταση μπορεί να σχετίζεται με μεγάλη απώλεια αίματος κατά το χειρουργειο. Η προγεννητική διάγνωση με την απεικόνιση κατα την προγεννητικη, πρεπει να ακολουθείται από τον προγραμματισμό και διαχείριση από μια διεπιστημονική ομάδα, κατι που μπορεί να συμβάλει στη μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας. Οι γυναίκες που είναι γνωστό ότι έχουν συμφητικο πλακούντα θα πρέπει ο τοκετος να γινεται με καισαρική τομή, και δεν θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να αποκολληθει ο πλακούντας κατά τη στιγμή της καισαρικης. Η πλειοψηφία των γυναικών με σημαντικου βαθμού συμφητικου πλακούντα θα οδηγηθει σε υστερεκτομή. Αν και επιτυχής συντηρητική διαχείριση έχει περιγραφεί, δεν υπάρχουν επί του παρόντος επαρκή στοιχεία που να συνιστούν αυτή την προσέγγιση σε επιπεδο ρουτίνας. Τα προδρομικα αγγεια ενέχουν τον κίνδυνο για αφαίμαξη και θανάτου του εμβρύου, όταν γινει η ρήξη μεμβρανών. Η κατάσταση μπορεί να διαγνωστεί προγεννητικά με υπερηχογραφικό έλεγχο. Το περιγεννητικο αποτελεσμα εξαρτάται από την προγεννητική διάγνωση και την καισαρική τομή πριν από τη ρήξη μεμβρανών.","abstract_has_math":false,"creators":["Τουμπανάκης Δημήτριος -Νικόλαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:21:40Z","subjects":[],"languages":["Ισπανικά","Spanish"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310118"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310118","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310118","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310118","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310118","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τουμπανάκης Δημήτριος -Νικόλαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ισπανικά","Spanish"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310118","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310118"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο πρόδρομικος πλακούντας, συμφητικος πλακούντας , και τα προδρομικα αγγεια είναι σημαντικές αιτίες της αιμορραγίας κατά το δεύτερο ήμισυ της εγκυμοσύνης και του τοκετού. Οι παράγοντες κινδύνου για πρόδρομικο πλακούντα περιλαμβάνουν την προηγούμενη καισαρική τομή, τη διακοπή της κύησης, ενδομήτρια χειρουργική επέμβαση, το κάπνισμα, πολυδυμη κύηση, πολυτοκια , και την ηλικία της μητέρας. Η διαγνωστική μεθοδος επιλογής για πρόδρομικο πλακούντα είναι το διακολπικό υπερηχογράφημα, και στις γυναίκες με πλήρη πρόδρομικο πλακούντα θα πρέπει να γινεται καισαρική τομή. Μικρές μελέτες δείχνουν ότι, όταν ο πλακούντας είναι σε απόσταση απο τραχηλικό στόμιο άνω των 2 cm, οι γυναίκες μπορούν να έχουν ασφαλή κολπικό τοκετό. Ο τοκετος θα πρέπει να λάβει χώρα σε ένα κεντρο, με επαρκείς εγκαταστάσεις φύλαξης αίματος. Η συχνότητα του συμφητικου πλακούντα αυξάνεται, κυρίως λόγω της αύξησης στα ποσοστά της καισαρική . Αυτή η κατάσταση μπορεί να σχετίζεται με μεγάλη απώλεια αίματος κατά το χειρουργειο. Η προγεννητική διάγνωση με την απεικόνιση κατα την προγεννητικη, πρεπει να ακολουθείται από τον προγραμματισμό και διαχείριση από μια διεπιστημονική ομάδα, κατι που μπορεί να συμβάλει στη μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας. Οι γυναίκες που είναι γνωστό ότι έχουν συμφητικο πλακούντα θα πρέπει ο τοκετος να γινεται με καισαρική τομή, και δεν θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να αποκολληθει ο πλακούντας κατά τη στιγμή της καισαρικης. Η πλειοψηφία των γυναικών με σημαντικου βαθμού συμφητικου πλακούντα θα οδηγηθει σε υστερεκτομή. Αν και επιτυχής συντηρητική διαχείριση έχει περιγραφεί, δεν υπάρχουν επί του παρόντος επαρκή στοιχεία που να συνιστούν αυτή την προσέγγιση σε επιπεδο ρουτίνας. Τα προδρομικα αγγεια ενέχουν τον κίνδυνο για αφαίμαξη και θανάτου του εμβρύου, όταν γινει η ρήξη μεμβρανών. Η κατάσταση μπορεί να διαγνωστεί προγεννητικά με υπερηχογραφικό έλεγχο. Το περιγεννητικο αποτελεσμα εξαρτάται από την προγεννητική διάγνωση και την καισαρική τομή πριν από τη ρήξη μεμβρανών.","Placenta previa, placenta accreta, and vasa previa are important causes of bleeding in the second half of pregnancy and in labor. Risk factors for placenta previa include prior caesarean delivery, pregnancy termination, intrauterine surgery, smoking, multifetal gestation, increasing parity, and maternal age. The diagnostic modality of choice for placenta previa is transvaginal ultrasonography, and women with a complete placenta previa should be delivered by caesarean. Small studies suggest that, when the placenta to cervical os distance is greater than 2 cm, women may safely have a vaginal delivery. Delivery should take place at an institution with adequate blood banking facilities. The incidence of placenta accreta is rising, primarily because of the rise in caesarean delivery rates. This condition can be associated with massive blood loss at delivery. Prenatal diagnosis by imaging, followed by planning of peripartum management by a multidisciplinary team, may help reduce morbidity and mortality. Women known to have placenta accreta should be delivered by caesarean, and no attempt should be made to separate the placenta at the time of delivery. The majority of women with significant degrees of placenta accreta will require a hysterectomy. Although successful conservative management has been described, there are currently insufficient data to recommend this approach to management routinely. Vasa previa carries a risk of fetal exsanguination and death when the membranes rupture. The condition can be diagnosed prenatally by ultrasound examination. Good outcomes depend on prenatal diagnosis and caesarean delivery before the membranes rupture."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανωμαλίες πρόφυσης του πλακούντα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τουμπανάκης Δημήτριος -Νικόλαος"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Ο πρόδρομικος πλακούντας, συμφητικος πλακούντας , και τα προδρομικα αγγεια είναι σημαντικές αιτίες της αιμορραγίας κατά το δεύτερο ήμισυ της εγκυμοσύνης και του τοκετού. Οι παράγοντες κινδύνου για πρόδρομικο πλακούντα περιλαμβάνουν την προηγούμενη καισαρική τομή, τη διακοπή της κύησης, ενδομήτρια χειρουργική επέμβαση, το κάπνισμα, πολυδυμη κύηση, πολυτοκια , και την ηλικία της μητέρας. Η διαγνωστική μεθοδος επιλογής για πρόδρομικο πλακούντα είναι το διακολπικό υπερηχογράφημα, και στις γυναίκες με πλήρη πρόδρομικο πλακούντα θα πρέπει να γινεται καισαρική τομή. Μικρές μελέτες δείχνουν ότι, όταν ο πλακούντας είναι σε απόσταση απο τραχηλικό στόμιο άνω των 2 cm, οι γυναίκες μπορούν να έχουν ασφαλή κολπικό τοκετό. Ο τοκετος θα πρέπει να λάβει χώρα σε ένα κεντρο, με επαρκείς εγκαταστάσεις φύλαξης αίματος. Η συχνότητα του συμφητικου πλακούντα αυξάνεται, κυρίως λόγω της αύξησης στα ποσοστά της καισαρική . Αυτή η κατάσταση μπορεί να σχετίζεται με μεγάλη απώλεια αίματος κατά το χειρουργειο. Η προγεννητική διάγνωση με την απεικόνιση κατα την προγεννητικη, πρεπει να ακολουθείται από τον προγραμματισμό και διαχείριση από μια διεπιστημονική ομάδα, κατι που μπορεί να συμβάλει στη μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας. Οι γυναίκες που είναι γνωστό ότι έχουν συμφητικο πλακούντα θα πρέπει ο τοκετος να γινεται με καισαρική τομή, και δεν θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να αποκολληθει ο πλακούντας κατά τη στιγμή της καισαρικης. Η πλειοψηφία των γυναικών με σημαντικου βαθμού συμφητικου πλακούντα θα οδηγηθει σε υστερεκτομή. Αν και επιτυχής συντηρητική διαχείριση έχει περιγραφεί, δεν υπάρχουν επί του παρόντος επαρκή στοιχεία που να συνιστούν αυτή την προσέγγιση σε επιπεδο ρουτίνας. Τα προδρομικα αγγεια ενέχουν τον κίνδυνο για αφαίμαξη και θανάτου του εμβρύου, όταν γινει η ρήξη μεμβρανών. Η κατάσταση μπορεί να διαγνωστεί προγεννητικά με υπερηχογραφικό έλεγχο. Το περιγεννητικο αποτελεσμα εξαρτάται από την προγεννητική διάγνωση και την καισαρική τομή πριν από τη ρήξη μεμβρανών.","Placenta previa, placenta accreta, and vasa previa are important causes of bleeding in the second half of pregnancy and in labor. Risk factors for placenta previa include prior caesarean delivery, pregnancy termination, intrauterine surgery, smoking, multifetal gestation, increasing parity, and maternal age. The diagnostic modality of choice for placenta previa is transvaginal ultrasonography, and women with a complete placenta previa should be delivered by caesarean. Small studies suggest that, when the placenta to cervical os distance is greater than 2 cm, women may safely have a vaginal delivery. Delivery should take place at an institution with adequate blood banking facilities. The incidence of placenta accreta is rising, primarily because of the rise in caesarean delivery rates. This condition can be associated with massive blood loss at delivery. Prenatal diagnosis by imaging, followed by planning of peripartum management by a multidisciplinary team, may help reduce morbidity and mortality. Women known to have placenta accreta should be delivered by caesarean, and no attempt should be made to separate the placenta at the time of delivery. The majority of women with significant degrees of placenta accreta will require a hysterectomy. Although successful conservative management has been described, there are currently insufficient data to recommend this approach to management routinely. Vasa previa carries a risk of fetal exsanguination and death when the membranes rupture. The condition can be diagnosed prenatally by ultrasound examination. Good outcomes depend on prenatal diagnosis and caesarean delivery before the membranes rupture."],"dc:identifier":["uoadl:1310118","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310118"],"dc:language":["Ισπανικά","Spanish"],"dc:title":["Ανωμαλίες πρόφυσης του πλακούντα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:40Z"}