{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310338"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310338","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αύξηση διαμέτρου και άλγος μετά ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής χωρίς εμφανή διαφυγή. Διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση","abstract":"Μετά την πρωτοποριακή εφαρμογή της ενδαγγειακής αντιμετώπισης του ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, από τον Parodi, υπήρξε ιδιαίτερος ενθουσιασμός για τη μέθοδο, λόγω χαμηλής νοσηρότητας και θνητότητας και της δυνατότητας αντιμετώπισης ασθενών υψηλού κινδύνου. Την τελευταία εικοσαετία, αυξήθηκε ραγδαία διεθνώς ο αριθμός των ασθενών που αντιμετωπίζονται ενδαγγειακά, αλλά και εμφανίστηκε υπερβολή στην εφαρμογή της μεθόδου (συχνά εκτός IFU). Το υψηλό ποσοστό τεχνικής επιτυχίας, τελικώς επισκιάστηκε από ερωτηματικά για την αντοχή της μεθόδου στο χρόνο (durability). Το σοβαρότερο μειονέκτημα της μεθόδου, είναι οι ενδοδιαφυγές που οδηγούν σε σκεπτικισμό για το κατά πόσο πραγματικά προφυλάσσονται οι ασθενείς από την πιθανότητα ρήξεως και το ενδεχόμενο θανάτου. Ως εκ τούτου η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι αναγκαία. Οι ενδοδιαφυγές κατατάσσονται σε τύπου I,II, III, IV, V. Η αντιμετώπιση των ενδοδιαφυγών I έως IV, έχει τυποποιηθεί και γίνει αποδεκτή διεθνώς. Η αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος (endotension), όταν μάλιστα συνοδεύεται από συμπτώματα, αποτελεί πρόκληση για την ιατρική ομάδα, ιδιαιτέρως δε όταν πρόκειται για ασθενείς υψηλού κινδύνου. Η ενδοδιαφυγή τύπου V, χαρακτηρίζεται από αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος, χωρίς ανιχνεύσιμη ενδοδιαφυγή. Γίνεται περαιτέρω προσπάθεια ταξινόμησης του endotension, καθώς μπορεί να υποκρύπτεται οποιουδήποτε άλλου είδους ενδοδιαφυγή, με ιδιαίτερη θέση να κατέχει η αληθής ενδοδιαφυγή (sealed endoleak). Ικανός αριθμός συγγραφέων προτείνει ως ριζική λύση την ανοικτή μετατροπή, αλλά ερωτηματικά γεννιούνται για τους ασθενείς λίαν υψηλού κινδύνου. Εναλλακτικά συστήνεται νέα ενδαγγειακή αντιμετώπιση, με νέο ενδομόσχευμα ή ακόμα και η απλή παρακολούθηση. Συμπερασματικά εκτιμάται ότι κάθε ασθενής θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή οντότητα, με κριτήρια το μέγεθος του ανευρύσματος και το ρυθμό αύξησης της διαμέτρου, το βαθμό κινδύνου της ανοικτής μετατροπής, την αιμοδυναμική κατάσταση του ασθενούς και την ύπαρξη συμπτωμάτων.","abstract_html":"Μετά την πρωτοποριακή εφαρμογή της ενδαγγειακής αντιμετώπισης του ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, από τον Parodi, υπήρξε ιδιαίτερος ενθουσιασμός για τη μέθοδο, λόγω χαμηλής νοσηρότητας και θνητότητας και της δυνατότητας αντιμετώπισης ασθενών υψηλού κινδύνου. Την τελευταία εικοσαετία, αυξήθηκε ραγδαία διεθνώς ο αριθμός των ασθενών που αντιμετωπίζονται ενδαγγειακά, αλλά και εμφανίστηκε υπερβολή στην εφαρμογή της μεθόδου (συχνά εκτός IFU). Το υψηλό ποσοστό τεχνικής επιτυχίας, τελικώς επισκιάστηκε από ερωτηματικά για την αντοχή της μεθόδου στο χρόνο (durability). Το σοβαρότερο μειονέκτημα της μεθόδου, είναι οι ενδοδιαφυγές που οδηγούν σε σκεπτικισμό για το κατά πόσο πραγματικά προφυλάσσονται οι ασθενείς από την πιθανότητα ρήξεως και το ενδεχόμενο θανάτου. Ως εκ τούτου η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι αναγκαία. Οι ενδοδιαφυγές κατατάσσονται σε τύπου I,II, III, IV, V. Η αντιμετώπιση των ενδοδιαφυγών I έως IV, έχει τυποποιηθεί και γίνει αποδεκτή διεθνώς. Η αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος (endotension), όταν μάλιστα συνοδεύεται από συμπτώματα, αποτελεί πρόκληση για την ιατρική ομάδα, ιδιαιτέρως δε όταν πρόκειται για ασθενείς υψηλού κινδύνου. Η ενδοδιαφυγή τύπου V, χαρακτηρίζεται από αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος, χωρίς ανιχνεύσιμη ενδοδιαφυγή. Γίνεται περαιτέρω προσπάθεια ταξινόμησης του endotension, καθώς μπορεί να υποκρύπτεται οποιουδήποτε άλλου είδους ενδοδιαφυγή, με ιδιαίτερη θέση να κατέχει η αληθής ενδοδιαφυγή (sealed endoleak). Ικανός αριθμός συγγραφέων προτείνει ως ριζική λύση την ανοικτή μετατροπή, αλλά ερωτηματικά γεννιούνται για τους ασθενείς λίαν υψηλού κινδύνου. Εναλλακτικά συστήνεται νέα ενδαγγειακή αντιμετώπιση, με νέο ενδομόσχευμα ή ακόμα και η απλή παρακολούθηση. Συμπερασματικά εκτιμάται ότι κάθε ασθενής θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή οντότητα, με κριτήρια το μέγεθος του ανευρύσματος και το ρυθμό αύξησης της διαμέτρου, το βαθμό κινδύνου της ανοικτής μετατροπής, την αιμοδυναμική κατάσταση του ασθενούς και την ύπαρξη συμπτωμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπέσιας Νικόλαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:21:47Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310338"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310338","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310338","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310338","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310338","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπέσιας Νικόλαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310338","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310338"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μετά την πρωτοποριακή εφαρμογή της ενδαγγειακής αντιμετώπισης του ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, από τον Parodi, υπήρξε ιδιαίτερος ενθουσιασμός για τη μέθοδο, λόγω χαμηλής νοσηρότητας και θνητότητας και της δυνατότητας αντιμετώπισης ασθενών υψηλού κινδύνου. Την τελευταία εικοσαετία, αυξήθηκε ραγδαία διεθνώς ο αριθμός των ασθενών που αντιμετωπίζονται ενδαγγειακά, αλλά και εμφανίστηκε υπερβολή στην εφαρμογή της μεθόδου (συχνά εκτός IFU). Το υψηλό ποσοστό τεχνικής επιτυχίας, τελικώς επισκιάστηκε από ερωτηματικά για την αντοχή της μεθόδου στο χρόνο (durability). Το σοβαρότερο μειονέκτημα της μεθόδου, είναι οι ενδοδιαφυγές που οδηγούν σε σκεπτικισμό για το κατά πόσο πραγματικά προφυλάσσονται οι ασθενείς από την πιθανότητα ρήξεως και το ενδεχόμενο θανάτου. Ως εκ τούτου η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι αναγκαία. Οι ενδοδιαφυγές κατατάσσονται σε τύπου I,II, III, IV, V. Η αντιμετώπιση των ενδοδιαφυγών I έως IV, έχει τυποποιηθεί και γίνει αποδεκτή διεθνώς. Η αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος (endotension), όταν μάλιστα συνοδεύεται από συμπτώματα, αποτελεί πρόκληση για την ιατρική ομάδα, ιδιαιτέρως δε όταν πρόκειται για ασθενείς υψηλού κινδύνου. Η ενδοδιαφυγή τύπου V, χαρακτηρίζεται από αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος, χωρίς ανιχνεύσιμη ενδοδιαφυγή. Γίνεται περαιτέρω προσπάθεια ταξινόμησης του endotension, καθώς μπορεί να υποκρύπτεται οποιουδήποτε άλλου είδους ενδοδιαφυγή, με ιδιαίτερη θέση να κατέχει η αληθής ενδοδιαφυγή (sealed endoleak). Ικανός αριθμός συγγραφέων προτείνει ως ριζική λύση την ανοικτή μετατροπή, αλλά ερωτηματικά γεννιούνται για τους ασθενείς λίαν υψηλού κινδύνου. Εναλλακτικά συστήνεται νέα ενδαγγειακή αντιμετώπιση, με νέο ενδομόσχευμα ή ακόμα και η απλή παρακολούθηση. Συμπερασματικά εκτιμάται ότι κάθε ασθενής θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή οντότητα, με κριτήρια το μέγεθος του ανευρύσματος και το ρυθμό αύξησης της διαμέτρου, το βαθμό κινδύνου της ανοικτής μετατροπής, την αιμοδυναμική κατάσταση του ασθενούς και την ύπαρξη συμπτωμάτων.","After the innovative application of endovascular treatment for aneurysms of the abdominal aorta by Parodi, was considerable enthusiasm for the process, because of low morbidity and mortality and the ability to manage high-risk patients. During the last two decades, increased internationally the number of patients treated intravascularly, but appeared exaggerative application of the method (often outside IFU). The high rate of technical success, eventually overshadowed by questions about the strength of the method in time (durability). The most serious drawback of the method is the endoleaks,that lead to skepticism as to whether patients are actually protected from the possibility of rupture and potential death. Therefore, the long-term observation is needed. Endoleaks are classified into type I, II, III, IV, V. The treatment of endoleaks I to IV, have been standardized and internationally accepted. The increase in aneurysm diameter (endotension), especially when accompanied by symptoms is a challenge for the medical team, especially when it comes to high-risk patients. The endoleak type V, is characterized by enlargement of the aneurysm without detectable endoleak. Effort has been made for further classification of endotension, as it may conceal any other endoleak, with a special place to be hold by the true endoleak (sealed endoleak). Sufficient number of authors propose open conversion as the radical solution, but questions are born as far as very high-risk patients are concerned. Alternatively, a new endovascular treatment with a new endograft is proposed or even just simple monitoring. In conclusion, it is estimated that each patient should be treated as a separate entity, with the criteria of aneurysm size and the increase rate of the diameter, the degree of risk for open conversion, the hemodynamic status of the patient and the presence of symptoms."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αύξηση διαμέτρου και άλγος μετά ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής χωρίς εμφανή διαφυγή. Διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπέσιας Νικόλαος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Μετά την πρωτοποριακή εφαρμογή της ενδαγγειακής αντιμετώπισης του ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, από τον Parodi, υπήρξε ιδιαίτερος ενθουσιασμός για τη μέθοδο, λόγω χαμηλής νοσηρότητας και θνητότητας και της δυνατότητας αντιμετώπισης ασθενών υψηλού κινδύνου. Την τελευταία εικοσαετία, αυξήθηκε ραγδαία διεθνώς ο αριθμός των ασθενών που αντιμετωπίζονται ενδαγγειακά, αλλά και εμφανίστηκε υπερβολή στην εφαρμογή της μεθόδου (συχνά εκτός IFU). Το υψηλό ποσοστό τεχνικής επιτυχίας, τελικώς επισκιάστηκε από ερωτηματικά για την αντοχή της μεθόδου στο χρόνο (durability). Το σοβαρότερο μειονέκτημα της μεθόδου, είναι οι ενδοδιαφυγές που οδηγούν σε σκεπτικισμό για το κατά πόσο πραγματικά προφυλάσσονται οι ασθενείς από την πιθανότητα ρήξεως και το ενδεχόμενο θανάτου. Ως εκ τούτου η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι αναγκαία. Οι ενδοδιαφυγές κατατάσσονται σε τύπου I,II, III, IV, V. Η αντιμετώπιση των ενδοδιαφυγών I έως IV, έχει τυποποιηθεί και γίνει αποδεκτή διεθνώς. Η αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος (endotension), όταν μάλιστα συνοδεύεται από συμπτώματα, αποτελεί πρόκληση για την ιατρική ομάδα, ιδιαιτέρως δε όταν πρόκειται για ασθενείς υψηλού κινδύνου. Η ενδοδιαφυγή τύπου V, χαρακτηρίζεται από αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος, χωρίς ανιχνεύσιμη ενδοδιαφυγή. Γίνεται περαιτέρω προσπάθεια ταξινόμησης του endotension, καθώς μπορεί να υποκρύπτεται οποιουδήποτε άλλου είδους ενδοδιαφυγή, με ιδιαίτερη θέση να κατέχει η αληθής ενδοδιαφυγή (sealed endoleak). Ικανός αριθμός συγγραφέων προτείνει ως ριζική λύση την ανοικτή μετατροπή, αλλά ερωτηματικά γεννιούνται για τους ασθενείς λίαν υψηλού κινδύνου. Εναλλακτικά συστήνεται νέα ενδαγγειακή αντιμετώπιση, με νέο ενδομόσχευμα ή ακόμα και η απλή παρακολούθηση. Συμπερασματικά εκτιμάται ότι κάθε ασθενής θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή οντότητα, με κριτήρια το μέγεθος του ανευρύσματος και το ρυθμό αύξησης της διαμέτρου, το βαθμό κινδύνου της ανοικτής μετατροπής, την αιμοδυναμική κατάσταση του ασθενούς και την ύπαρξη συμπτωμάτων.","After the innovative application of endovascular treatment for aneurysms of the abdominal aorta by Parodi, was considerable enthusiasm for the process, because of low morbidity and mortality and the ability to manage high-risk patients. During the last two decades, increased internationally the number of patients treated intravascularly, but appeared exaggerative application of the method (often outside IFU). The high rate of technical success, eventually overshadowed by questions about the strength of the method in time (durability). The most serious drawback of the method is the endoleaks,that lead to skepticism as to whether patients are actually protected from the possibility of rupture and potential death. Therefore, the long-term observation is needed. Endoleaks are classified into type I, II, III, IV, V. The treatment of endoleaks I to IV, have been standardized and internationally accepted. The increase in aneurysm diameter (endotension), especially when accompanied by symptoms is a challenge for the medical team, especially when it comes to high-risk patients. The endoleak type V, is characterized by enlargement of the aneurysm without detectable endoleak. Effort has been made for further classification of endotension, as it may conceal any other endoleak, with a special place to be hold by the true endoleak (sealed endoleak). Sufficient number of authors propose open conversion as the radical solution, but questions are born as far as very high-risk patients are concerned. Alternatively, a new endovascular treatment with a new endograft is proposed or even just simple monitoring. In conclusion, it is estimated that each patient should be treated as a separate entity, with the criteria of aneurysm size and the increase rate of the diameter, the degree of risk for open conversion, the hemodynamic status of the patient and the presence of symptoms."],"dc:identifier":["uoadl:1310338","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310338"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Αύξηση διαμέτρου και άλγος μετά ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής χωρίς εμφανή διαφυγή. Διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:47Z"}