{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310399"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310399","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βιοχημικοί δείκτες προγνωσής της προεκλαμψίας","abstract":"Η προεκλαμψία αποτελεί ένα κλινικό σύνδρομο που εμφανίζεται στο 5%-8% των κυήσεων και σχετίζεται με αυξημένο ποσοστό μητρικής και εμβρυικής νοσηρότητας και θνητότητας. Αποτελείται από αρτηριακή υπέρταση, πρωτεiνουρία, και μερικές φόρες από διαταραχή της λειτουργίας διαφόρων οργάνων ποικίλης κλινικής εικόνας και βαρύτητας. Ο βασικός παθογενετικός μηχανισμός της προεκλαμψίας έγκειται στη μη φυσιολογική πλακουντοποίηση, η οποία συνοδεύεται από αυξημένη αντίσταση των αγγείων, ενεργοποίηση των μηχανισμών πήξης και δυσλειτουργία του ενδοθηλίου. Το γεγονός ότι η προεκλαμψία είναι μια πολυπαραγοντική νόσος με ποικίλες φαινοτυπικές εκφάνσεις καθιστά την πρώιμη διάγνωση αλλά και την πρόληψη της νόσου εξαιρετικά δύσκολη. Όσον αφορά τέλος στις θεραπευτικές παρεμβάσεις, αυτές παραμένουν ουσιαστικά συμπτωματικές και στοχεύουν στον περιορισμό της μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνητότητας. Παρά τη βελτίωση των μεθόδων περιγεννητικής φροντίδας, η συχνότητα εμφάνισης της προεκλαμψίας δεν έχει μεταβληθεί. Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια με σκοπό την κατανόηση της παθογένειας της προεκλαμψίας, ουσιαστικά δεν οδήγησε στη βελτίωση των μεθόδων πρόληψης ή πρώιμης διάγνωσης της νόσου.","abstract_html":"Η προεκλαμψία αποτελεί ένα κλινικό σύνδρομο που εμφανίζεται στο 5%-8% των κυήσεων και σχετίζεται με αυξημένο ποσοστό μητρικής και εμβρυικής νοσηρότητας και θνητότητας. Αποτελείται από αρτηριακή υπέρταση, πρωτεiνουρία, και μερικές φόρες από διαταραχή της λειτουργίας διαφόρων οργάνων ποικίλης κλινικής εικόνας και βαρύτητας. Ο βασικός παθογενετικός μηχανισμός της προεκλαμψίας έγκειται στη μη φυσιολογική πλακουντοποίηση, η οποία συνοδεύεται από αυξημένη αντίσταση των αγγείων, ενεργοποίηση των μηχανισμών πήξης και δυσλειτουργία του ενδοθηλίου. Το γεγονός ότι η προεκλαμψία είναι μια πολυπαραγοντική νόσος με ποικίλες φαινοτυπικές εκφάνσεις καθιστά την πρώιμη διάγνωση αλλά και την πρόληψη της νόσου εξαιρετικά δύσκολη. Όσον αφορά τέλος στις θεραπευτικές παρεμβάσεις, αυτές παραμένουν ουσιαστικά συμπτωματικές και στοχεύουν στον περιορισμό της μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνητότητας. Παρά τη βελτίωση των μεθόδων περιγεννητικής φροντίδας, η συχνότητα εμφάνισης της προεκλαμψίας δεν έχει μεταβληθεί. Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια με σκοπό την κατανόηση της παθογένειας της προεκλαμψίας, ουσιαστικά δεν οδήγησε στη βελτίωση των μεθόδων πρόληψης ή πρώιμης διάγνωσης της νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Λυκάκης Αντώνιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:21:47Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310399"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310399","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310399","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310399","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310399","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λυκάκης Αντώνιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310399"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η προεκλαμψία αποτελεί ένα κλινικό σύνδρομο που εμφανίζεται στο 5%-8% των κυήσεων και σχετίζεται με αυξημένο ποσοστό μητρικής και εμβρυικής νοσηρότητας και θνητότητας. Αποτελείται από αρτηριακή υπέρταση, πρωτεiνουρία, και μερικές φόρες από διαταραχή της λειτουργίας διαφόρων οργάνων ποικίλης κλινικής εικόνας και βαρύτητας. Ο βασικός παθογενετικός μηχανισμός της προεκλαμψίας έγκειται στη μη φυσιολογική πλακουντοποίηση, η οποία συνοδεύεται από αυξημένη αντίσταση των αγγείων, ενεργοποίηση των μηχανισμών πήξης και δυσλειτουργία του ενδοθηλίου. Το γεγονός ότι η προεκλαμψία είναι μια πολυπαραγοντική νόσος με ποικίλες φαινοτυπικές εκφάνσεις καθιστά την πρώιμη διάγνωση αλλά και την πρόληψη της νόσου εξαιρετικά δύσκολη. Όσον αφορά τέλος στις θεραπευτικές παρεμβάσεις, αυτές παραμένουν ουσιαστικά συμπτωματικές και στοχεύουν στον περιορισμό της μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνητότητας. Παρά τη βελτίωση των μεθόδων περιγεννητικής φροντίδας, η συχνότητα εμφάνισης της προεκλαμψίας δεν έχει μεταβληθεί. Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια με σκοπό την κατανόηση της παθογένειας της προεκλαμψίας, ουσιαστικά δεν οδήγησε στη βελτίωση των μεθόδων πρόληψης ή πρώιμης διάγνωσης της νόσου.","Preeclampsia is a clinical syndrome which occurs in 5% of pregnancies and is associated with increased maternal and fetal mortality and morbidity. It is characterized by hypertension, proteinuria, and sometimes by liver disorders and coagulation abnormalities. The pathogenesis of preeclampsia is still not fully elucidated. According to the current hypothesis the primary event is insufficient placentation causing endothelial dysfunction, vasospasm, and activation of the coagulation cascade. Because of the multifactorial pathogenesis of different preeclampsia phenotypes, prevention and prediction are still not possible, and symptomatic clinical management should be mainly directed to prevent maternal morbidity and mortality. Until recently, the molecular pathogenesis of phenotypic preeclampsia was largely unknown, but recent observations support the hypothesis that altered expression of placental anti-angiogenic factors are responsible for the clinical manifestation of the disease. Soluble Flt1 and soluble endoglin, secreted by the placenta, are increased in the maternal circulation weeks before the onset of preeclampsia. These anti-angiogenic factors produce systemic endothelial dysfunction, resulting in hypertension, proteinuria, and the other systemic manifestations of preeclampsia. The molecular basis for placental dysregulation of these pathogenic factors remains unknown, and as of 2010 the role of angiogenic proteins in early placental vascular development was starting to be explored. The data linking angiogenic factors to preeclampsia have exciting clinical implications, and likely will transform the detection and treatment of preeclampsia."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βιοχημικοί δείκτες προγνωσής της προεκλαμψίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λυκάκης Αντώνιος"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Η προεκλαμψία αποτελεί ένα κλινικό σύνδρομο που εμφανίζεται στο 5%-8% των κυήσεων και σχετίζεται με αυξημένο ποσοστό μητρικής και εμβρυικής νοσηρότητας και θνητότητας. Αποτελείται από αρτηριακή υπέρταση, πρωτεiνουρία, και μερικές φόρες από διαταραχή της λειτουργίας διαφόρων οργάνων ποικίλης κλινικής εικόνας και βαρύτητας. Ο βασικός παθογενετικός μηχανισμός της προεκλαμψίας έγκειται στη μη φυσιολογική πλακουντοποίηση, η οποία συνοδεύεται από αυξημένη αντίσταση των αγγείων, ενεργοποίηση των μηχανισμών πήξης και δυσλειτουργία του ενδοθηλίου. Το γεγονός ότι η προεκλαμψία είναι μια πολυπαραγοντική νόσος με ποικίλες φαινοτυπικές εκφάνσεις καθιστά την πρώιμη διάγνωση αλλά και την πρόληψη της νόσου εξαιρετικά δύσκολη. Όσον αφορά τέλος στις θεραπευτικές παρεμβάσεις, αυτές παραμένουν ουσιαστικά συμπτωματικές και στοχεύουν στον περιορισμό της μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνητότητας. Παρά τη βελτίωση των μεθόδων περιγεννητικής φροντίδας, η συχνότητα εμφάνισης της προεκλαμψίας δεν έχει μεταβληθεί. Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια με σκοπό την κατανόηση της παθογένειας της προεκλαμψίας, ουσιαστικά δεν οδήγησε στη βελτίωση των μεθόδων πρόληψης ή πρώιμης διάγνωσης της νόσου.","Preeclampsia is a clinical syndrome which occurs in 5% of pregnancies and is associated with increased maternal and fetal mortality and morbidity. It is characterized by hypertension, proteinuria, and sometimes by liver disorders and coagulation abnormalities. The pathogenesis of preeclampsia is still not fully elucidated. According to the current hypothesis the primary event is insufficient placentation causing endothelial dysfunction, vasospasm, and activation of the coagulation cascade. Because of the multifactorial pathogenesis of different preeclampsia phenotypes, prevention and prediction are still not possible, and symptomatic clinical management should be mainly directed to prevent maternal morbidity and mortality. Until recently, the molecular pathogenesis of phenotypic preeclampsia was largely unknown, but recent observations support the hypothesis that altered expression of placental anti-angiogenic factors are responsible for the clinical manifestation of the disease. Soluble Flt1 and soluble endoglin, secreted by the placenta, are increased in the maternal circulation weeks before the onset of preeclampsia. These anti-angiogenic factors produce systemic endothelial dysfunction, resulting in hypertension, proteinuria, and the other systemic manifestations of preeclampsia. The molecular basis for placental dysregulation of these pathogenic factors remains unknown, and as of 2010 the role of angiogenic proteins in early placental vascular development was starting to be explored. The data linking angiogenic factors to preeclampsia have exciting clinical implications, and likely will transform the detection and treatment of preeclampsia."],"dc:identifier":["uoadl:1310399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310399"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Βιοχημικοί δείκτες προγνωσής της προεκλαμψίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:47Z"}