{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310453"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310453","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γονιδιακά αίτια της προεκλαμψίας","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η προεκλαμψία είναι ένα κλινικό σύνδρομο, που παρατηρείται στο 5% των κυήσεων και σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Χαρακτηρίζεται από αρτηριακή υπέρταση, πρωτεϊνουρία και κάποιες φορές από διαταραχή της λειτουργίας, διαφόρων οργάνων, ποικίλης κλινικής βαρύτητας. Η μη φυσιολογική πλακουντοποίηση η οποία συνοδεύεται από αυξημένη αντίσταση του αγγειακού δικτύου, ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και δυσλειτουργία των ενδοθηλιακών κυττάρων, αποτελεί τον βασικό παθογενετικό μηχανισμό της προεκλαμψίας. Μία σειρά γονιδίων μητρικής και πατρικής ευαισθησίας, καθώς και πολυμορφισμοί, έχουν ενοχοποιηθεί. Τέτοια γονίδια είναι τα FAS 670G, ACE, CTLA4, F2, F5, LPL, SERPINE1, NOS3, ACVR2A, STOX1, αλλά χρειάζεται περισσότερη έρευνα προκειμένου να διευκρινιστεί ο ακριβής ρόλος τους. Επίσης, το οξειδωτικό stress, με την απελευθέρωση ελευθέρων ριζών Ο2 και ONOO- και ο μεταβολισμός των λιπιδίων, κατέχουν εξέχοντα ρόλο στο εναρκτήριο λάκτισμα της προεκλαμψίας. Από τον πλακούντα, παράγονται επίσης δύο αντι- αγγειογόνες πρωτεΐνες, η sFlt1 και Seng. Η sFlt1 δεσμεύει τον VEGF παράγοντα, υπεύθυνο για την αγγειογένεση. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον ως προγνωστικοί δείκτες σε συνδυασμό με Doppler των μητριαίων αγγείων. Το γεγονός ότι η προεκλαμψία είναι μία πολυ-παραγοντική νόσος με ποικίλες φαινοτυπικές εκφάνσεις καθιστά την πρώιμη διάγνωση αλλά και την πρόληψη της νόσου εξαιρετικά δύσκολη. Όσον αφορά τέλος στις θεραπευτικές παρεμβάσεις, αυτές παραμένουν ουσιαστικά συμπτωματικές και στοχεύουν στον περιορισμό της εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η προεκλαμψία είναι ένα κλινικό σύνδρομο, που παρατηρείται στο 5% των κυήσεων και σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Χαρακτηρίζεται από αρτηριακή υπέρταση, πρωτεϊνουρία και κάποιες φορές από διαταραχή της λειτουργίας, διαφόρων οργάνων, ποικίλης κλινικής βαρύτητας. Η μη φυσιολογική πλακουντοποίηση η οποία συνοδεύεται από αυξημένη αντίσταση του αγγειακού δικτύου, ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και δυσλειτουργία των ενδοθηλιακών κυττάρων, αποτελεί τον βασικό παθογενετικό μηχανισμό της προεκλαμψίας. Μία σειρά γονιδίων μητρικής και πατρικής ευαισθησίας, καθώς και πολυμορφισμοί, έχουν ενοχοποιηθεί. Τέτοια γονίδια είναι τα FAS 670G, ACE, CTLA4, F2, F5, LPL, SERPINE1, NOS3, ACVR2A, STOX1, αλλά χρειάζεται περισσότερη έρευνα προκειμένου να διευκρινιστεί ο ακριβής ρόλος τους. Επίσης, το οξειδωτικό stress, με την απελευθέρωση ελευθέρων ριζών Ο2 και ONOO- και ο μεταβολισμός των λιπιδίων, κατέχουν εξέχοντα ρόλο στο εναρκτήριο λάκτισμα της προεκλαμψίας. Από τον πλακούντα, παράγονται επίσης δύο αντι- αγγειογόνες πρωτεΐνες, η sFlt1 και Seng. Η sFlt1 δεσμεύει τον VEGF παράγοντα, υπεύθυνο για την αγγειογένεση. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον ως προγνωστικοί δείκτες σε συνδυασμό με Doppler των μητριαίων αγγείων. Το γεγονός ότι η προεκλαμψία είναι μία πολυ-παραγοντική νόσος με ποικίλες φαινοτυπικές εκφάνσεις καθιστά την πρώιμη διάγνωση αλλά και την πρόληψη της νόσου εξαιρετικά δύσκολη. Όσον αφορά τέλος στις θεραπευτικές παρεμβάσεις, αυτές παραμένουν ουσιαστικά συμπτωματικές και στοχεύουν στον περιορισμό της εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοκκινάρη Αρτεμισία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:21:55Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310453"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310453","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310453","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310453","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310453","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοκκινάρη Αρτεμισία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310453","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310453"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η προεκλαμψία είναι ένα κλινικό σύνδρομο, που παρατηρείται στο 5% των κυήσεων και σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Χαρακτηρίζεται από αρτηριακή υπέρταση, πρωτεϊνουρία και κάποιες φορές από διαταραχή της λειτουργίας, διαφόρων οργάνων, ποικίλης κλινικής βαρύτητας. Η μη φυσιολογική πλακουντοποίηση η οποία συνοδεύεται από αυξημένη αντίσταση του αγγειακού δικτύου, ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και δυσλειτουργία των ενδοθηλιακών κυττάρων, αποτελεί τον βασικό παθογενετικό μηχανισμό της προεκλαμψίας. Μία σειρά γονιδίων μητρικής και πατρικής ευαισθησίας, καθώς και πολυμορφισμοί, έχουν ενοχοποιηθεί. Τέτοια γονίδια είναι τα FAS 670G, ACE, CTLA4, F2, F5, LPL, SERPINE1, NOS3, ACVR2A, STOX1, αλλά χρειάζεται περισσότερη έρευνα προκειμένου να διευκρινιστεί ο ακριβής ρόλος τους. Επίσης, το οξειδωτικό stress, με την απελευθέρωση ελευθέρων ριζών Ο2 και ONOO- και ο μεταβολισμός των λιπιδίων, κατέχουν εξέχοντα ρόλο στο εναρκτήριο λάκτισμα της προεκλαμψίας. Από τον πλακούντα, παράγονται επίσης δύο αντι- αγγειογόνες πρωτεΐνες, η sFlt1 και Seng. Η sFlt1 δεσμεύει τον VEGF παράγοντα, υπεύθυνο για την αγγειογένεση. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον ως προγνωστικοί δείκτες σε συνδυασμό με Doppler των μητριαίων αγγείων. Το γεγονός ότι η προεκλαμψία είναι μία πολυ-παραγοντική νόσος με ποικίλες φαινοτυπικές εκφάνσεις καθιστά την πρώιμη διάγνωση αλλά και την πρόληψη της νόσου εξαιρετικά δύσκολη. Όσον αφορά τέλος στις θεραπευτικές παρεμβάσεις, αυτές παραμένουν ουσιαστικά συμπτωματικές και στοχεύουν στον περιορισμό της εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας.","SUMMARY Preeclampsia is a clinical syndrome which occurs in 5% of pregnancies and is associated with increased maternal and fetal mortality and morbidity. It is characterized by hypertension, proteinuria and sometimes by liver disorders and coagulation abnormalities. The pathogenesis of preeclampsia is still not fully elucidated. According to the current hypothesis the primary event is insufficient placentation causing endothelial dysfunction, vasospasm and activation of the coagulation cascade. A lot of genes have been criminated, such as FAS 670G, ACE, CTLA4, F2, F5, LPL, SERPINE1, NOS3, ACVR2A, STOX1, but is needed more investigation. Also, the oxidative stress has a main role, with the releasing of free oxygen and ONOO-, substances which make more intense the maternal dysfunction. The metabolism of lipids has a role, too. From the placenta, are also produced two anti-vascular proteins, sflt1 και Seng. sflt1 bound the factor VEGF, who is responsible for the angio-genesis. These factors can be used, in the future, as an instrument to the prognosis, in combination with uterine artery Doppler ultrasound. Because of the multifactorial pathogenesis of different preeclampsia phenotypes, prevention and prediction are still not possible and symptomatic clinical management should be mainly directed to prevent maternal mortality and morbidity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γονιδιακά αίτια της προεκλαμψίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοκκινάρη Αρτεμισία"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η προεκλαμψία είναι ένα κλινικό σύνδρομο, που παρατηρείται στο 5% των κυήσεων και σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Χαρακτηρίζεται από αρτηριακή υπέρταση, πρωτεϊνουρία και κάποιες φορές από διαταραχή της λειτουργίας, διαφόρων οργάνων, ποικίλης κλινικής βαρύτητας. Η μη φυσιολογική πλακουντοποίηση η οποία συνοδεύεται από αυξημένη αντίσταση του αγγειακού δικτύου, ενεργοποίηση του μηχανισμού πήξης και δυσλειτουργία των ενδοθηλιακών κυττάρων, αποτελεί τον βασικό παθογενετικό μηχανισμό της προεκλαμψίας. Μία σειρά γονιδίων μητρικής και πατρικής ευαισθησίας, καθώς και πολυμορφισμοί, έχουν ενοχοποιηθεί. Τέτοια γονίδια είναι τα FAS 670G, ACE, CTLA4, F2, F5, LPL, SERPINE1, NOS3, ACVR2A, STOX1, αλλά χρειάζεται περισσότερη έρευνα προκειμένου να διευκρινιστεί ο ακριβής ρόλος τους. Επίσης, το οξειδωτικό stress, με την απελευθέρωση ελευθέρων ριζών Ο2 και ONOO- και ο μεταβολισμός των λιπιδίων, κατέχουν εξέχοντα ρόλο στο εναρκτήριο λάκτισμα της προεκλαμψίας. Από τον πλακούντα, παράγονται επίσης δύο αντι- αγγειογόνες πρωτεΐνες, η sFlt1 και Seng. Η sFlt1 δεσμεύει τον VEGF παράγοντα, υπεύθυνο για την αγγειογένεση. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον ως προγνωστικοί δείκτες σε συνδυασμό με Doppler των μητριαίων αγγείων. Το γεγονός ότι η προεκλαμψία είναι μία πολυ-παραγοντική νόσος με ποικίλες φαινοτυπικές εκφάνσεις καθιστά την πρώιμη διάγνωση αλλά και την πρόληψη της νόσου εξαιρετικά δύσκολη. Όσον αφορά τέλος στις θεραπευτικές παρεμβάσεις, αυτές παραμένουν ουσιαστικά συμπτωματικές και στοχεύουν στον περιορισμό της εμβρυϊκής και μητρικής νοσηρότητας και θνησιμότητας.","SUMMARY Preeclampsia is a clinical syndrome which occurs in 5% of pregnancies and is associated with increased maternal and fetal mortality and morbidity. It is characterized by hypertension, proteinuria and sometimes by liver disorders and coagulation abnormalities. The pathogenesis of preeclampsia is still not fully elucidated. According to the current hypothesis the primary event is insufficient placentation causing endothelial dysfunction, vasospasm and activation of the coagulation cascade. A lot of genes have been criminated, such as FAS 670G, ACE, CTLA4, F2, F5, LPL, SERPINE1, NOS3, ACVR2A, STOX1, but is needed more investigation. Also, the oxidative stress has a main role, with the releasing of free oxygen and ONOO-, substances which make more intense the maternal dysfunction. The metabolism of lipids has a role, too. From the placenta, are also produced two anti-vascular proteins, sflt1 και Seng. sflt1 bound the factor VEGF, who is responsible for the angio-genesis. These factors can be used, in the future, as an instrument to the prognosis, in combination with uterine artery Doppler ultrasound. Because of the multifactorial pathogenesis of different preeclampsia phenotypes, prevention and prediction are still not possible and symptomatic clinical management should be mainly directed to prevent maternal mortality and morbidity."],"dc:identifier":["uoadl:1310453","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310453"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Γονιδιακά αίτια της προεκλαμψίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:55Z"}