{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310492"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310492","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δευτερογενή μυελοειδή νεοπλάσματα μετά από θεραπεία συμπαγών όγκων και νοσημάτων του αίματος και των λεμφαδένων","abstract":"Ασθενείς που έχουν λάβει χημειοθεραπεία (ΧΜΘ) ή/και ακτινοθεραπεία (Α/Θ) διατρέχουν κίνδυνο ανάπτυξης μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου (ΜΔΣ). Τα ΜΔΣ που αναπτύσσονται μετά από θεραπευτικές παρεμβάσεις, όπως και η οξεία λευχαιμία (ΟΛ) και τα μυελοδυσπλαστικά/μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ/ΜΥΣ) που αναπτύσσονται δευτερογενώς κατατάσσονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ως μυελοειδή νεοπλάσματα που συνδέονται με τη θεραπεία (t-MN). Η συχνότητα εμφάνισης t-MN ποικίλλει ανάλογα με την υποκείμενη νόσο, τη χορηγούμενη θεραπεία, τη διάρκεια της έκθεσης και τη συνολική δόση. Ακόμα και ο τρόπος χορήγησης φαίνεται να επηρεάζει τη λευχαιμογόνο δράση των θεραπευτικών παραγόντων. Η λανθάνουσα περίοδος μεταξύ της έκθεσης στον κυτταροτοξικό παράγοντα και την ανάπτυξη t-MN κυμαίνεται από ένα έως 10 χρόνια, διαφέρει ανάλογα με τον κυτταροτοξικό παράγοντα ενώ ο κίνδυνος ανάπτυξης μυελοειδούς νεοπλάσματος δε μηδενίζεται με την παρέλευση του χρόνου. Τα t-MN διακρίνονται κυρίως σε 2 μεγάλες ομάδες, με κύριους αντιπροσώπους τους αλκυλιούντες παράγοντες και τους αναστολείς της τοποϊσομεράσης ΙΙ. Και στις 2 κατηγορίες οι ασθενείς εμφανίζουν σε μεγάλο ποσοστό χαρακτηριστικές κυτταρογενετικές ανωμαλίες. Η κλινική εικόνα είναι παρόμοια με τα πρωτοπαθή ΜΔΣ. Ωστόσο η εξέλιξη είναι ταχεία, με πρόωρη εκτροπή σε λευχαιμία και πτωχή πρόγνωση. Η αλλογενής μεταμόσχευση ολικού μυελικού μοσχεύματος (ΑΛΜΜΟ) ή αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΛΜΑΑΚ) είναι σήμερα η μόνη θεραπευτική λύση στο υποσύνολο των ασθενών που είναι κατάλληλοι να τη λάβουν και μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς να προηγηθεί θεραπεία για τη μείωση του λευχαιμικού φορτίου. Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία γίνεται και αξιολόγηση των δεδομένων ασθενών του Αιματολογικού Τμήματος της Γ’ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής με δΜΔΣ. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν μπορεί να χρησιμοποιηθούν στην παρακολούθηση των ασθενών με συμπαγείς όγκους ή νεοπλασίες του αιμοποιητικού συστήματος και των λεμφαδένων και να βοηθήσουν στην πρόληψη, έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση των δευτερογενών μυελοειδών νεοπλασμάτων.","abstract_html":"Ασθενείς που έχουν λάβει χημειοθεραπεία (ΧΜΘ) ή/και ακτινοθεραπεία (Α/Θ) διατρέχουν κίνδυνο ανάπτυξης μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου (ΜΔΣ). Τα ΜΔΣ που αναπτύσσονται μετά από θεραπευτικές παρεμβάσεις, όπως και η οξεία λευχαιμία (ΟΛ) και τα μυελοδυσπλαστικά/μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ/ΜΥΣ) που αναπτύσσονται δευτερογενώς κατατάσσονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ως μυελοειδή νεοπλάσματα που συνδέονται με τη θεραπεία (t-MN). Η συχνότητα εμφάνισης t-MN ποικίλλει ανάλογα με την υποκείμενη νόσο, τη χορηγούμενη θεραπεία, τη διάρκεια της έκθεσης και τη συνολική δόση. Ακόμα και ο τρόπος χορήγησης φαίνεται να επηρεάζει τη λευχαιμογόνο δράση των θεραπευτικών παραγόντων. Η λανθάνουσα περίοδος μεταξύ της έκθεσης στον κυτταροτοξικό παράγοντα και την ανάπτυξη t-MN κυμαίνεται από ένα έως 10 χρόνια, διαφέρει ανάλογα με τον κυτταροτοξικό παράγοντα ενώ ο κίνδυνος ανάπτυξης μυελοειδούς νεοπλάσματος δε μηδενίζεται με την παρέλευση του χρόνου. Τα t-MN διακρίνονται κυρίως σε 2 μεγάλες ομάδες, με κύριους αντιπροσώπους τους αλκυλιούντες παράγοντες και τους αναστολείς της τοποϊσομεράσης ΙΙ. Και στις 2 κατηγορίες οι ασθενείς εμφανίζουν σε μεγάλο ποσοστό χαρακτηριστικές κυτταρογενετικές ανωμαλίες. Η κλινική εικόνα είναι παρόμοια με τα πρωτοπαθή ΜΔΣ. Ωστόσο η εξέλιξη είναι ταχεία, με πρόωρη εκτροπή σε λευχαιμία και πτωχή πρόγνωση. Η αλλογενής μεταμόσχευση ολικού μυελικού μοσχεύματος (ΑΛΜΜΟ) ή αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΛΜΑΑΚ) είναι σήμερα η μόνη θεραπευτική λύση στο υποσύνολο των ασθενών που είναι κατάλληλοι να τη λάβουν και μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς να προηγηθεί θεραπεία για τη μείωση του λευχαιμικού φορτίου. Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία γίνεται και αξιολόγηση των δεδομένων ασθενών του Αιματολογικού Τμήματος της Γ’ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής με δΜΔΣ. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν μπορεί να χρησιμοποιηθούν στην παρακολούθηση των ασθενών με συμπαγείς όγκους ή νεοπλασίες του αιμοποιητικού συστήματος και των λεμφαδένων και να βοηθήσουν στην πρόληψη, έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση των δευτερογενών μυελοειδών νεοπλασμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρακατσάνης Σταμάτης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2011,"date_issued":"2011","date_published":"2011","updated_at":"2026-11-19T05:21:55Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310492"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310492","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310492","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310492","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310492","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρακατσάνης Σταμάτης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2011"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310492"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ασθενείς που έχουν λάβει χημειοθεραπεία (ΧΜΘ) ή/και ακτινοθεραπεία (Α/Θ) διατρέχουν κίνδυνο ανάπτυξης μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου (ΜΔΣ). Τα ΜΔΣ που αναπτύσσονται μετά από θεραπευτικές παρεμβάσεις, όπως και η οξεία λευχαιμία (ΟΛ) και τα μυελοδυσπλαστικά/μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ/ΜΥΣ) που αναπτύσσονται δευτερογενώς κατατάσσονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ως μυελοειδή νεοπλάσματα που συνδέονται με τη θεραπεία (t-MN). Η συχνότητα εμφάνισης t-MN ποικίλλει ανάλογα με την υποκείμενη νόσο, τη χορηγούμενη θεραπεία, τη διάρκεια της έκθεσης και τη συνολική δόση. Ακόμα και ο τρόπος χορήγησης φαίνεται να επηρεάζει τη λευχαιμογόνο δράση των θεραπευτικών παραγόντων. Η λανθάνουσα περίοδος μεταξύ της έκθεσης στον κυτταροτοξικό παράγοντα και την ανάπτυξη t-MN κυμαίνεται από ένα έως 10 χρόνια, διαφέρει ανάλογα με τον κυτταροτοξικό παράγοντα ενώ ο κίνδυνος ανάπτυξης μυελοειδούς νεοπλάσματος δε μηδενίζεται με την παρέλευση του χρόνου. Τα t-MN διακρίνονται κυρίως σε 2 μεγάλες ομάδες, με κύριους αντιπροσώπους τους αλκυλιούντες παράγοντες και τους αναστολείς της τοποϊσομεράσης ΙΙ. Και στις 2 κατηγορίες οι ασθενείς εμφανίζουν σε μεγάλο ποσοστό χαρακτηριστικές κυτταρογενετικές ανωμαλίες. Η κλινική εικόνα είναι παρόμοια με τα πρωτοπαθή ΜΔΣ. Ωστόσο η εξέλιξη είναι ταχεία, με πρόωρη εκτροπή σε λευχαιμία και πτωχή πρόγνωση. Η αλλογενής μεταμόσχευση ολικού μυελικού μοσχεύματος (ΑΛΜΜΟ) ή αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΛΜΑΑΚ) είναι σήμερα η μόνη θεραπευτική λύση στο υποσύνολο των ασθενών που είναι κατάλληλοι να τη λάβουν και μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς να προηγηθεί θεραπεία για τη μείωση του λευχαιμικού φορτίου. Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία γίνεται και αξιολόγηση των δεδομένων ασθενών του Αιματολογικού Τμήματος της Γ’ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής με δΜΔΣ. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν μπορεί να χρησιμοποιηθούν στην παρακολούθηση των ασθενών με συμπαγείς όγκους ή νεοπλασίες του αιμοποιητικού συστήματος και των λεμφαδένων και να βοηθήσουν στην πρόληψη, έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση των δευτερογενών μυελοειδών νεοπλασμάτων.","Patients who have received chemotherapy with or without adjuvant radiotherapy in the past are at risk of developing myelodysplastic syndrome (MDS). Secondary MDS as well as acute leukemia (AL) and myelodysplastic/myeloproliferative syndromes (MDS/MPS) that develop secondarily to cytotoxic treatments were classified by the World Health Organization (WHO) classification system as therapy-related myeloid neoplasms (t-MNs). The incidence of t-MN between patients treated with cytotoxic agents varies with the underlying disease, the applied treatment, the duration of the exposure and the cumulative dose. Even the method of administration appears to influence the leukemogenic potential of the drugs. The latent period between exposure to cytotoxic agents and the development of t-MN ranges from one to 10 years, it varies according to the cytotoxic agents while the risk of developing a secondary myeloid tumor does not disappear after a certain time. t-MNs are classified primarily in 2 large groups. Alkylating agents and topoisomerase II inhibitors are the main reprentatives. In both categories, patients experience a high rate of characteristic cytogenetic abnormalities. The clinical picture is similar to primary MDS. However the patients present with early leukemic transformation and their prognosis is poor. Allogeneic bone marrow or stem cell transplantation is currently the only therapeutic option in the subset of patients who are eligible and can be applied without prior treatment to reduce the leukemic load. In the present thesis, an evaluation of the data from patients with secondary myeloid neoplasms diagnosed at the Hematology Department of the Third University Clinic of Internal Medicine is reported. The results can be used to monitor patients with solid tumors or hematological malignancies and lymphoid neoplasms and assist in the prevention, early diagnosis and treatment of secondary myeloid neoplasms."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δευτερογενή μυελοειδή νεοπλάσματα μετά από θεραπεία συμπαγών όγκων και νοσημάτων του αίματος και των λεμφαδένων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρακατσάνης Σταμάτης"],"dc:date":["2011"],"dc:description":["Ασθενείς που έχουν λάβει χημειοθεραπεία (ΧΜΘ) ή/και ακτινοθεραπεία (Α/Θ) διατρέχουν κίνδυνο ανάπτυξης μυελοδυσπλαστικού συνδρόμου (ΜΔΣ). Τα ΜΔΣ που αναπτύσσονται μετά από θεραπευτικές παρεμβάσεις, όπως και η οξεία λευχαιμία (ΟΛ) και τα μυελοδυσπλαστικά/μυελοϋπερπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ/ΜΥΣ) που αναπτύσσονται δευτερογενώς κατατάσσονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ως μυελοειδή νεοπλάσματα που συνδέονται με τη θεραπεία (t-MN). Η συχνότητα εμφάνισης t-MN ποικίλλει ανάλογα με την υποκείμενη νόσο, τη χορηγούμενη θεραπεία, τη διάρκεια της έκθεσης και τη συνολική δόση. Ακόμα και ο τρόπος χορήγησης φαίνεται να επηρεάζει τη λευχαιμογόνο δράση των θεραπευτικών παραγόντων. Η λανθάνουσα περίοδος μεταξύ της έκθεσης στον κυτταροτοξικό παράγοντα και την ανάπτυξη t-MN κυμαίνεται από ένα έως 10 χρόνια, διαφέρει ανάλογα με τον κυτταροτοξικό παράγοντα ενώ ο κίνδυνος ανάπτυξης μυελοειδούς νεοπλάσματος δε μηδενίζεται με την παρέλευση του χρόνου. Τα t-MN διακρίνονται κυρίως σε 2 μεγάλες ομάδες, με κύριους αντιπροσώπους τους αλκυλιούντες παράγοντες και τους αναστολείς της τοποϊσομεράσης ΙΙ. Και στις 2 κατηγορίες οι ασθενείς εμφανίζουν σε μεγάλο ποσοστό χαρακτηριστικές κυτταρογενετικές ανωμαλίες. Η κλινική εικόνα είναι παρόμοια με τα πρωτοπαθή ΜΔΣ. Ωστόσο η εξέλιξη είναι ταχεία, με πρόωρη εκτροπή σε λευχαιμία και πτωχή πρόγνωση. Η αλλογενής μεταμόσχευση ολικού μυελικού μοσχεύματος (ΑΛΜΜΟ) ή αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΛΜΑΑΚ) είναι σήμερα η μόνη θεραπευτική λύση στο υποσύνολο των ασθενών που είναι κατάλληλοι να τη λάβουν και μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς να προηγηθεί θεραπεία για τη μείωση του λευχαιμικού φορτίου. Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία γίνεται και αξιολόγηση των δεδομένων ασθενών του Αιματολογικού Τμήματος της Γ’ Πανεπιστημιακής Παθολογικής Κλινικής με δΜΔΣ. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν μπορεί να χρησιμοποιηθούν στην παρακολούθηση των ασθενών με συμπαγείς όγκους ή νεοπλασίες του αιμοποιητικού συστήματος και των λεμφαδένων και να βοηθήσουν στην πρόληψη, έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση των δευτερογενών μυελοειδών νεοπλασμάτων.","Patients who have received chemotherapy with or without adjuvant radiotherapy in the past are at risk of developing myelodysplastic syndrome (MDS). Secondary MDS as well as acute leukemia (AL) and myelodysplastic/myeloproliferative syndromes (MDS/MPS) that develop secondarily to cytotoxic treatments were classified by the World Health Organization (WHO) classification system as therapy-related myeloid neoplasms (t-MNs). The incidence of t-MN between patients treated with cytotoxic agents varies with the underlying disease, the applied treatment, the duration of the exposure and the cumulative dose. Even the method of administration appears to influence the leukemogenic potential of the drugs. The latent period between exposure to cytotoxic agents and the development of t-MN ranges from one to 10 years, it varies according to the cytotoxic agents while the risk of developing a secondary myeloid tumor does not disappear after a certain time. t-MNs are classified primarily in 2 large groups. Alkylating agents and topoisomerase II inhibitors are the main reprentatives. In both categories, patients experience a high rate of characteristic cytogenetic abnormalities. The clinical picture is similar to primary MDS. However the patients present with early leukemic transformation and their prognosis is poor. Allogeneic bone marrow or stem cell transplantation is currently the only therapeutic option in the subset of patients who are eligible and can be applied without prior treatment to reduce the leukemic load. In the present thesis, an evaluation of the data from patients with secondary myeloid neoplasms diagnosed at the Hematology Department of the Third University Clinic of Internal Medicine is reported. The results can be used to monitor patients with solid tumors or hematological malignancies and lymphoid neoplasms and assist in the prevention, early diagnosis and treatment of secondary myeloid neoplasms."],"dc:identifier":["uoadl:1310492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310492"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Δευτερογενή μυελοειδή νεοπλάσματα μετά από θεραπεία συμπαγών όγκων και νοσημάτων του αίματος και των λεμφαδένων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:55Z"}