{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310558"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310558","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαταραχές πηκτικότητας στη δρεπανοκυτταρική νόσο - Ο ρόλος της υδροξυουρίας","abstract":"Η δρεπανοκυτταρική νόσος είναι η πιο συχνή κληρονομική αιματολογική διαταραχή που οδηγεί σε μη αναστρέψιμες βλάβες σε διάφορα όργανα. Αν και η δρεπάνωση των ερυθροκυττάρων και η αγγειακή απόφραξη είναι κεντρικά στοιχεία της παθοφυσιολογίας της νόσου, έχει πρόσφατα αναγνωριστεί και η σημασία της αιμολυτικής αναιμίας και της αγγειοπάθειας. Η υπερπηκτική κατάσταση αποτελεί επίσης ένα ακόμα σημαντικό χαρακτηριστικό της δρεπανοκυτταρικής νόσου και σχετίζεται με την ενεργοποίηση της ενδογενούς και της εξωγενούς οδού της πήξης. Όλο και περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία καταδεικνύουν το ρόλο της, όχι μόνο στις θρομβωτικές επιπλοκές, αλλά και στη φλεγμονή των αγγείων. Οι κλινικές εκδηλώσεις της δρεπανοκυτταρικής νόσου περιλαμβάνουν υποτροπιάζοντα επεισόδια επώδυνων κρίσεων, χρόνια αιμολυτική αναιμία, οξύ θωρακικό σύνδρομο, πνευμονική υπέρταση, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, νεφρική ανεπάρκεια, πριαπισμό, έλκη κάτω άκρων, οστεονέκρωση και καρδιακή νόσο. Οι κλινικές εκδηλώσεις της υπερπηκτικής κατάστασης αφορούν επεισόδια φλεβικού θρομβοεμβολισμού, in situ θρόμβωσης και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο θρομβωτικών επιπλοκών σε ασθενείς σπληνεκτομημένους ή με λειτουργική ασπληνία. Η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει στο πλαίσιο της δρεπανοκυτταρικής νόσου: 1) τις ανωμαλίες του μηχανισμού πήξης, 2) τη διαταραχή της ενεργοποίησης και συσσώρευσης των αιμοπεταλίων, 3) τη δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου, 4) τη συμμετοχή της φλεγμονώδους αντίδρασης και 5) τη συμμετοχή του μεταβολισμού του ΝΟ. Η υδροξυουρία είναι ένας χημειοθεραπευτικός παράγοντας και εκλεκτικός αναστολέας του ενζύμου αναγωγάση της ριβονουκλεοτίδης. Η υδροξυουρία (υδροξυκαρβαμίδη) αποτελεί βασικό στοιχείο στην αντιμετώπιση της δρεπανοκυτταρικής νόσου καθώς μειώνει τις κλινικές επιπλοκές και τη θνητότητα και έχει αρκετές σαφώς αναγνωρισμένες ωφέλιμες δράσεις που συμβάλλουν στην αναστολή της υπερπηκτικής κατάστασης. Οι δράσεις αυτές περιλαμβάνουν τον περιορισμό της αποκάλυψης της φωσφατιδυλσερίνης στην επιφάνεια των ερυθροκυττάρων και τη μείωση της τάσης προσκόλλησης των ερυθρών και των λευκών αιμοσφαιρίων, της ενεργοποίησης του ενδοθηλίου, της έλλειψης του ΝΟ και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων.","abstract_html":"Η δρεπανοκυτταρική νόσος είναι η πιο συχνή κληρονομική αιματολογική διαταραχή που οδηγεί σε μη αναστρέψιμες βλάβες σε διάφορα όργανα. Αν και η δρεπάνωση των ερυθροκυττάρων και η αγγειακή απόφραξη είναι κεντρικά στοιχεία της παθοφυσιολογίας της νόσου, έχει πρόσφατα αναγνωριστεί και η σημασία της αιμολυτικής αναιμίας και της αγγειοπάθειας. Η υπερπηκτική κατάσταση αποτελεί επίσης ένα ακόμα σημαντικό χαρακτηριστικό της δρεπανοκυτταρικής νόσου και σχετίζεται με την ενεργοποίηση της ενδογενούς και της εξωγενούς οδού της πήξης. Όλο και περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία καταδεικνύουν το ρόλο της, όχι μόνο στις θρομβωτικές επιπλοκές, αλλά και στη φλεγμονή των αγγείων. Οι κλινικές εκδηλώσεις της δρεπανοκυτταρικής νόσου περιλαμβάνουν υποτροπιάζοντα επεισόδια επώδυνων κρίσεων, χρόνια αιμολυτική αναιμία, οξύ θωρακικό σύνδρομο, πνευμονική υπέρταση, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, νεφρική ανεπάρκεια, πριαπισμό, έλκη κάτω άκρων, οστεονέκρωση και καρδιακή νόσο. Οι κλινικές εκδηλώσεις της υπερπηκτικής κατάστασης αφορούν επεισόδια φλεβικού θρομβοεμβολισμού, in situ θρόμβωσης και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο θρομβωτικών επιπλοκών σε ασθενείς σπληνεκτομημένους ή με λειτουργική ασπληνία. Η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει στο πλαίσιο της δρεπανοκυτταρικής νόσου: 1) τις ανωμαλίες του μηχανισμού πήξης, 2) τη διαταραχή της ενεργοποίησης και συσσώρευσης των αιμοπεταλίων, 3) τη δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου, 4) τη συμμετοχή της φλεγμονώδους αντίδρασης και 5) τη συμμετοχή του μεταβολισμού του ΝΟ. Η υδροξυουρία είναι ένας χημειοθεραπευτικός παράγοντας και εκλεκτικός αναστολέας του ενζύμου αναγωγάση της ριβονουκλεοτίδης. Η υδροξυουρία (υδροξυκαρβαμίδη) αποτελεί βασικό στοιχείο στην αντιμετώπιση της δρεπανοκυτταρικής νόσου καθώς μειώνει τις κλινικές επιπλοκές και τη θνητότητα και έχει αρκετές σαφώς αναγνωρισμένες ωφέλιμες δράσεις που συμβάλλουν στην αναστολή της υπερπηκτικής κατάστασης. Οι δράσεις αυτές περιλαμβάνουν τον περιορισμό της αποκάλυψης της φωσφατιδυλσερίνης στην επιφάνεια των ερυθροκυττάρων και τη μείωση της τάσης προσκόλλησης των ερυθρών και των λευκών αιμοσφαιρίων, της ενεργοποίησης του ενδοθηλίου, της έλλειψης του ΝΟ και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων.","abstract_has_math":false,"creators":["Κομνηνάκα Βερονίκη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:21:57Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310558"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310558","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310558","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310558","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310558","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κομνηνάκα Βερονίκη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310558","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310558"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δρεπανοκυτταρική νόσος είναι η πιο συχνή κληρονομική αιματολογική διαταραχή που οδηγεί σε μη αναστρέψιμες βλάβες σε διάφορα όργανα. Αν και η δρεπάνωση των ερυθροκυττάρων και η αγγειακή απόφραξη είναι κεντρικά στοιχεία της παθοφυσιολογίας της νόσου, έχει πρόσφατα αναγνωριστεί και η σημασία της αιμολυτικής αναιμίας και της αγγειοπάθειας. Η υπερπηκτική κατάσταση αποτελεί επίσης ένα ακόμα σημαντικό χαρακτηριστικό της δρεπανοκυτταρικής νόσου και σχετίζεται με την ενεργοποίηση της ενδογενούς και της εξωγενούς οδού της πήξης. Όλο και περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία καταδεικνύουν το ρόλο της, όχι μόνο στις θρομβωτικές επιπλοκές, αλλά και στη φλεγμονή των αγγείων. Οι κλινικές εκδηλώσεις της δρεπανοκυτταρικής νόσου περιλαμβάνουν υποτροπιάζοντα επεισόδια επώδυνων κρίσεων, χρόνια αιμολυτική αναιμία, οξύ θωρακικό σύνδρομο, πνευμονική υπέρταση, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, νεφρική ανεπάρκεια, πριαπισμό, έλκη κάτω άκρων, οστεονέκρωση και καρδιακή νόσο. Οι κλινικές εκδηλώσεις της υπερπηκτικής κατάστασης αφορούν επεισόδια φλεβικού θρομβοεμβολισμού, in situ θρόμβωσης και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο θρομβωτικών επιπλοκών σε ασθενείς σπληνεκτομημένους ή με λειτουργική ασπληνία. Η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει στο πλαίσιο της δρεπανοκυτταρικής νόσου: 1) τις ανωμαλίες του μηχανισμού πήξης, 2) τη διαταραχή της ενεργοποίησης και συσσώρευσης των αιμοπεταλίων, 3) τη δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου, 4) τη συμμετοχή της φλεγμονώδους αντίδρασης και 5) τη συμμετοχή του μεταβολισμού του ΝΟ. Η υδροξυουρία είναι ένας χημειοθεραπευτικός παράγοντας και εκλεκτικός αναστολέας του ενζύμου αναγωγάση της ριβονουκλεοτίδης. Η υδροξυουρία (υδροξυκαρβαμίδη) αποτελεί βασικό στοιχείο στην αντιμετώπιση της δρεπανοκυτταρικής νόσου καθώς μειώνει τις κλινικές επιπλοκές και τη θνητότητα και έχει αρκετές σαφώς αναγνωρισμένες ωφέλιμες δράσεις που συμβάλλουν στην αναστολή της υπερπηκτικής κατάστασης. Οι δράσεις αυτές περιλαμβάνουν τον περιορισμό της αποκάλυψης της φωσφατιδυλσερίνης στην επιφάνεια των ερυθροκυττάρων και τη μείωση της τάσης προσκόλλησης των ερυθρών και των λευκών αιμοσφαιρίων, της ενεργοποίησης του ενδοθηλίου, της έλλειψης του ΝΟ και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων.","Sickle cell disease is the most common inherited hematologic disorder that leads to the irreversible damage of multiple organs. Although sickling of red blood cells and vaso-occlusion are central to the pathophysiology of sickle cell disease the importance of hemolytic anemia and vasculopathy has been recently recognized. Hypercoagulation state is another prominent feature of sickle cell disease and is mediated by activation of both intrinsic and extrinsic coagulation pathways. Growing evidence demonstrates that coagulation may not only contribute to the thrombotic complications, but also to vascular inflammation associated with this disease. Clinical manifestations of sickle cell disease include recurrent painful crises, chronic hemolytic anemia, acute chest syndrome, pulmonary hypertension, stroke, kidney failure, priapism, leg ulcers, osteonecrosis and cardiac disease. Clinical manifestations of the prothrombotic state of sickle cell patients include venous thromboembolism, in situ thrombosis, and stroke, associated with an higher risk of thrombotic complications in patients splenectomized or with functional hyposplenism. In our paper we discuss, in the context of SCD, (1) the abnormalities in the coagulation system, (2) the perturbation of platelet activation and aggregation, (3) the vascular endothelial dysfunction, (4) the contribution of cell inflammatory responses, and (5) the connection with nitric oxide metabolism. Hydroxyurea is a chemotherapeutic agent and selective inhibitor of ribonucleoside diphosphate reductase. Hydroxyurea (hydroxycarbamide) is currently one of the main pillars of SCA management improving both clinical complications and mortality in SCA ,and has several well-defined beneficial effects that could contribute to inhibition of the hypercoagulability state in SCA. These include a reduction in phosphatidylserine exposure by erythrocytes, a reduction in the adhesive properties of erythrocytes and leukocytes, endothelial activation, nitric oxide depletion and platelet activation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαταραχές πηκτικότητας στη δρεπανοκυτταρική νόσο - Ο ρόλος της υδροξυουρίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κομνηνάκα Βερονίκη"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η δρεπανοκυτταρική νόσος είναι η πιο συχνή κληρονομική αιματολογική διαταραχή που οδηγεί σε μη αναστρέψιμες βλάβες σε διάφορα όργανα. Αν και η δρεπάνωση των ερυθροκυττάρων και η αγγειακή απόφραξη είναι κεντρικά στοιχεία της παθοφυσιολογίας της νόσου, έχει πρόσφατα αναγνωριστεί και η σημασία της αιμολυτικής αναιμίας και της αγγειοπάθειας. Η υπερπηκτική κατάσταση αποτελεί επίσης ένα ακόμα σημαντικό χαρακτηριστικό της δρεπανοκυτταρικής νόσου και σχετίζεται με την ενεργοποίηση της ενδογενούς και της εξωγενούς οδού της πήξης. Όλο και περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία καταδεικνύουν το ρόλο της, όχι μόνο στις θρομβωτικές επιπλοκές, αλλά και στη φλεγμονή των αγγείων. Οι κλινικές εκδηλώσεις της δρεπανοκυτταρικής νόσου περιλαμβάνουν υποτροπιάζοντα επεισόδια επώδυνων κρίσεων, χρόνια αιμολυτική αναιμία, οξύ θωρακικό σύνδρομο, πνευμονική υπέρταση, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, νεφρική ανεπάρκεια, πριαπισμό, έλκη κάτω άκρων, οστεονέκρωση και καρδιακή νόσο. Οι κλινικές εκδηλώσεις της υπερπηκτικής κατάστασης αφορούν επεισόδια φλεβικού θρομβοεμβολισμού, in situ θρόμβωσης και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο θρομβωτικών επιπλοκών σε ασθενείς σπληνεκτομημένους ή με λειτουργική ασπληνία. Η παρούσα διπλωματική εργασία αναλύει στο πλαίσιο της δρεπανοκυτταρικής νόσου: 1) τις ανωμαλίες του μηχανισμού πήξης, 2) τη διαταραχή της ενεργοποίησης και συσσώρευσης των αιμοπεταλίων, 3) τη δυσλειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου, 4) τη συμμετοχή της φλεγμονώδους αντίδρασης και 5) τη συμμετοχή του μεταβολισμού του ΝΟ. Η υδροξυουρία είναι ένας χημειοθεραπευτικός παράγοντας και εκλεκτικός αναστολέας του ενζύμου αναγωγάση της ριβονουκλεοτίδης. Η υδροξυουρία (υδροξυκαρβαμίδη) αποτελεί βασικό στοιχείο στην αντιμετώπιση της δρεπανοκυτταρικής νόσου καθώς μειώνει τις κλινικές επιπλοκές και τη θνητότητα και έχει αρκετές σαφώς αναγνωρισμένες ωφέλιμες δράσεις που συμβάλλουν στην αναστολή της υπερπηκτικής κατάστασης. Οι δράσεις αυτές περιλαμβάνουν τον περιορισμό της αποκάλυψης της φωσφατιδυλσερίνης στην επιφάνεια των ερυθροκυττάρων και τη μείωση της τάσης προσκόλλησης των ερυθρών και των λευκών αιμοσφαιρίων, της ενεργοποίησης του ενδοθηλίου, της έλλειψης του ΝΟ και της ενεργοποίησης των αιμοπεταλίων.","Sickle cell disease is the most common inherited hematologic disorder that leads to the irreversible damage of multiple organs. Although sickling of red blood cells and vaso-occlusion are central to the pathophysiology of sickle cell disease the importance of hemolytic anemia and vasculopathy has been recently recognized. Hypercoagulation state is another prominent feature of sickle cell disease and is mediated by activation of both intrinsic and extrinsic coagulation pathways. Growing evidence demonstrates that coagulation may not only contribute to the thrombotic complications, but also to vascular inflammation associated with this disease. Clinical manifestations of sickle cell disease include recurrent painful crises, chronic hemolytic anemia, acute chest syndrome, pulmonary hypertension, stroke, kidney failure, priapism, leg ulcers, osteonecrosis and cardiac disease. Clinical manifestations of the prothrombotic state of sickle cell patients include venous thromboembolism, in situ thrombosis, and stroke, associated with an higher risk of thrombotic complications in patients splenectomized or with functional hyposplenism. In our paper we discuss, in the context of SCD, (1) the abnormalities in the coagulation system, (2) the perturbation of platelet activation and aggregation, (3) the vascular endothelial dysfunction, (4) the contribution of cell inflammatory responses, and (5) the connection with nitric oxide metabolism. Hydroxyurea is a chemotherapeutic agent and selective inhibitor of ribonucleoside diphosphate reductase. Hydroxyurea (hydroxycarbamide) is currently one of the main pillars of SCA management improving both clinical complications and mortality in SCA ,and has several well-defined beneficial effects that could contribute to inhibition of the hypercoagulability state in SCA. These include a reduction in phosphatidylserine exposure by erythrocytes, a reduction in the adhesive properties of erythrocytes and leukocytes, endothelial activation, nitric oxide depletion and platelet activation."],"dc:identifier":["uoadl:1310558","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310558"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Διαταραχές πηκτικότητας στη δρεπανοκυτταρική νόσο - Ο ρόλος της υδροξυουρίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:57Z"}