{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310595"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310595","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διατοιχωματικό αιμάτωμα, έλκος κατιούσης θωρακικής αορτής","abstract":"Το διατοιχωματικό αιμάτωμα της αορτής (ΔΑΑ) και το διατιτραίνον έλκος αορτής (ΔΕΑ) αποτελούν παραλλαγές του κλασικού, δίκην διπλού βαρελιού, αορτικού διαχωρισμού σε ασθενείς που παρουσιάζουν οξύ αορτικό σύνδρομο. Πρόσφατα, πληροφορίες που παρέχονται από τις σύγχρονες υψηλής ευκρίνειας π.χ. απεικονιστική υπολογιστική αγγειογραφία (CTA), υποδηλώνουν τη στενή σχέση των δύο παθολογικών οντοτήτων. Το ΔΑΑ αντιπροσωπεύει μια υποκατηγορία του αορτικού διαχωρισμού και χαρακτηρίζεται από ημισεληνοειδή πάχυνση του αορτικού τοιχώματος και της απουσίας ρήξης του ενδοθηλίου ή εμφανές σημείο εισόδου. Σαν ΔΕΑ ορίζεται η επέκταση της εξέλκωσης της αθηρωματικής πλάκας μέχρι την εσωτερική ελαστική στιβαδα του αορτικού μέσου χιτώνα. Η συμπτωματολογία, οι ενδείξεις θεραπείας, και η φυσική πορεία της νόσου παραμένουν μη σαφώς καθορισμένες. Ασθενείς με ΔΑΑ παρουσιάζουν το ίδιο προφίλ παραγόντων κινδύνου όπως τα άτομα με τυπικό αορτικό διαχωρισμό αν και τείνουν να είναι μεγαλύτερης ηλικίας. Τα συμπτώματα είναι επίσης παρόμοια όπως σε οξύ αορτικό διαχωρισμό, συμπεριλαμβανομένου του οξέος πόνου στο στήθος και στην ράχη. Τα ποσοστά θνησιμότητας στο ΔΑΑ όπως προκύπτουν από μια μεγάλη μετανάλυση ήταν 14%, ανεξάρτητα από το είδος θεραπείας. Η πλειονότητα των ασθενών αντιμετωπίζονται συντηρητικά με πολύ καλά αποτελέσματα στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Ορισμένες ομάδες ασθενών μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης της νόσου σε τυπικό διαχωρισμό ή ρήξη. Κίνδυνοι για την εξέλιξη του ΔΑΑ περιλαμβάνουν μεγαλύτερο μέγεθος αορτής (δηλαδή, 5 cm), η παρουσία του ΔΕΑ, σύνδρομο Marfan, απουσία θεραπείας με β- αποκλειστές, πλευριτική συλλογή και επίμονος πόνος. Ανοικτή χειρουργική αποκατάσταση σπάνια εκτελείται στο ΔΑΑ τύπου Β και προορίζεται για επιπεπλεγμένες περιπτώσεις. Όσον αφορά τους ασθενείς με ΔΕΑ, η επιλογή μεταξύ του συντηρητικού, χειρουργικού ή ενδαγγειακού τρόπου αντιμετώπισης αποτελεί δίλημμα. Η παρουσία συννοσηροτήτων και η πλευρά εντόπισης του ΔΕΑ αποτελούν τους πιο σημαντικούς παράγοντες που καθορίζουν την λήψη απόφασης. Στη σημερινή εποχή, η ενδαγγειακή αποκατάσταση με νάρθηκα (stent) αποτελεί θεραπεία εκλογής για συμπτωματικούς ασθενείς. Θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα ώστε ο νάρθηκας να καλύψει όλες τις πιθανές περιοχές της επικοινωνίας του έσω χιτώνα. Η ενδαγγειακή αποκατάσταση της κατιούσης θωρακικής αορτής (TEVAR) προσφέρει μια λιγότερο επεμβατική προσέγγιση για τη θεραπεία των προσβεβλημένων ασθενών με πολύ ενθαρρυντικά κοντοπρόθεσμα όσο και μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα.","abstract_html":"Το διατοιχωματικό αιμάτωμα της αορτής (ΔΑΑ) και το διατιτραίνον έλκος αορτής (ΔΕΑ) αποτελούν παραλλαγές του κλασικού, δίκην διπλού βαρελιού, αορτικού διαχωρισμού σε ασθενείς που παρουσιάζουν οξύ αορτικό σύνδρομο. Πρόσφατα, πληροφορίες που παρέχονται από τις σύγχρονες υψηλής ευκρίνειας π.χ. απεικονιστική υπολογιστική αγγειογραφία (CTA), υποδηλώνουν τη στενή σχέση των δύο παθολογικών οντοτήτων. Το ΔΑΑ αντιπροσωπεύει μια υποκατηγορία του αορτικού διαχωρισμού και χαρακτηρίζεται από ημισεληνοειδή πάχυνση του αορτικού τοιχώματος και της απουσίας ρήξης του ενδοθηλίου ή εμφανές σημείο εισόδου. Σαν ΔΕΑ ορίζεται η επέκταση της εξέλκωσης της αθηρωματικής πλάκας μέχρι την εσωτερική ελαστική στιβαδα του αορτικού μέσου χιτώνα. Η συμπτωματολογία, οι ενδείξεις θεραπείας, και η φυσική πορεία της νόσου παραμένουν μη σαφώς καθορισμένες. Ασθενείς με ΔΑΑ παρουσιάζουν το ίδιο προφίλ παραγόντων κινδύνου όπως τα άτομα με τυπικό αορτικό διαχωρισμό αν και τείνουν να είναι μεγαλύτερης ηλικίας. Τα συμπτώματα είναι επίσης παρόμοια όπως σε οξύ αορτικό διαχωρισμό, συμπεριλαμβανομένου του οξέος πόνου στο στήθος και στην ράχη. Τα ποσοστά θνησιμότητας στο ΔΑΑ όπως προκύπτουν από μια μεγάλη μετανάλυση ήταν 14%, ανεξάρτητα από το είδος θεραπείας. Η πλειονότητα των ασθενών αντιμετωπίζονται συντηρητικά με πολύ καλά αποτελέσματα στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Ορισμένες ομάδες ασθενών μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης της νόσου σε τυπικό διαχωρισμό ή ρήξη. Κίνδυνοι για την εξέλιξη του ΔΑΑ περιλαμβάνουν μεγαλύτερο μέγεθος αορτής (δηλαδή, 5 cm), η παρουσία του ΔΕΑ, σύνδρομο Marfan, απουσία θεραπείας με β- αποκλειστές, πλευριτική συλλογή και επίμονος πόνος. Ανοικτή χειρουργική αποκατάσταση σπάνια εκτελείται στο ΔΑΑ τύπου Β και προορίζεται για επιπεπλεγμένες περιπτώσεις. Όσον αφορά τους ασθενείς με ΔΕΑ, η επιλογή μεταξύ του συντηρητικού, χειρουργικού ή ενδαγγειακού τρόπου αντιμετώπισης αποτελεί δίλημμα. Η παρουσία συννοσηροτήτων και η πλευρά εντόπισης του ΔΕΑ αποτελούν τους πιο σημαντικούς παράγοντες που καθορίζουν την λήψη απόφασης. Στη σημερινή εποχή, η ενδαγγειακή αποκατάσταση με νάρθηκα (stent) αποτελεί θεραπεία εκλογής για συμπτωματικούς ασθενείς. Θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα ώστε ο νάρθηκας να καλύψει όλες τις πιθανές περιοχές της επικοινωνίας του έσω χιτώνα. Η ενδαγγειακή αποκατάσταση της κατιούσης θωρακικής αορτής (TEVAR) προσφέρει μια λιγότερο επεμβατική προσέγγιση για τη θεραπεία των προσβεβλημένων ασθενών με πολύ ενθαρρυντικά κοντοπρόθεσμα όσο και μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπουμπούλης Νικόλαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:21:57Z","subjects":[],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310595"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310595","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310595","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310595","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310595","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπουμπούλης Νικόλαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310595","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310595"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το διατοιχωματικό αιμάτωμα της αορτής (ΔΑΑ) και το διατιτραίνον έλκος αορτής (ΔΕΑ) αποτελούν παραλλαγές του κλασικού, δίκην διπλού βαρελιού, αορτικού διαχωρισμού σε ασθενείς που παρουσιάζουν οξύ αορτικό σύνδρομο. Πρόσφατα, πληροφορίες που παρέχονται από τις σύγχρονες υψηλής ευκρίνειας π.χ. απεικονιστική υπολογιστική αγγειογραφία (CTA), υποδηλώνουν τη στενή σχέση των δύο παθολογικών οντοτήτων. Το ΔΑΑ αντιπροσωπεύει μια υποκατηγορία του αορτικού διαχωρισμού και χαρακτηρίζεται από ημισεληνοειδή πάχυνση του αορτικού τοιχώματος και της απουσίας ρήξης του ενδοθηλίου ή εμφανές σημείο εισόδου. Σαν ΔΕΑ ορίζεται η επέκταση της εξέλκωσης της αθηρωματικής πλάκας μέχρι την εσωτερική ελαστική στιβαδα του αορτικού μέσου χιτώνα. Η συμπτωματολογία, οι ενδείξεις θεραπείας, και η φυσική πορεία της νόσου παραμένουν μη σαφώς καθορισμένες. Ασθενείς με ΔΑΑ παρουσιάζουν το ίδιο προφίλ παραγόντων κινδύνου όπως τα άτομα με τυπικό αορτικό διαχωρισμό αν και τείνουν να είναι μεγαλύτερης ηλικίας. Τα συμπτώματα είναι επίσης παρόμοια όπως σε οξύ αορτικό διαχωρισμό, συμπεριλαμβανομένου του οξέος πόνου στο στήθος και στην ράχη. Τα ποσοστά θνησιμότητας στο ΔΑΑ όπως προκύπτουν από μια μεγάλη μετανάλυση ήταν 14%, ανεξάρτητα από το είδος θεραπείας. Η πλειονότητα των ασθενών αντιμετωπίζονται συντηρητικά με πολύ καλά αποτελέσματα στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Ορισμένες ομάδες ασθενών μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης της νόσου σε τυπικό διαχωρισμό ή ρήξη. Κίνδυνοι για την εξέλιξη του ΔΑΑ περιλαμβάνουν μεγαλύτερο μέγεθος αορτής (δηλαδή, 5 cm), η παρουσία του ΔΕΑ, σύνδρομο Marfan, απουσία θεραπείας με β- αποκλειστές, πλευριτική συλλογή και επίμονος πόνος. Ανοικτή χειρουργική αποκατάσταση σπάνια εκτελείται στο ΔΑΑ τύπου Β και προορίζεται για επιπεπλεγμένες περιπτώσεις. Όσον αφορά τους ασθενείς με ΔΕΑ, η επιλογή μεταξύ του συντηρητικού, χειρουργικού ή ενδαγγειακού τρόπου αντιμετώπισης αποτελεί δίλημμα. Η παρουσία συννοσηροτήτων και η πλευρά εντόπισης του ΔΕΑ αποτελούν τους πιο σημαντικούς παράγοντες που καθορίζουν την λήψη απόφασης. Στη σημερινή εποχή, η ενδαγγειακή αποκατάσταση με νάρθηκα (stent) αποτελεί θεραπεία εκλογής για συμπτωματικούς ασθενείς. Θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα ώστε ο νάρθηκας να καλύψει όλες τις πιθανές περιοχές της επικοινωνίας του έσω χιτώνα. Η ενδαγγειακή αποκατάσταση της κατιούσης θωρακικής αορτής (TEVAR) προσφέρει μια λιγότερο επεμβατική προσέγγιση για τη θεραπεία των προσβεβλημένων ασθενών με πολύ ενθαρρυντικά κοντοπρόθεσμα όσο και μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα.","Intramural hematoma (IMH) of the aorta and penetrating aortic ulcer (PAU) are important variant forms of classic double-barrel aortic dissection in patients presenting with acute aortic syndrome. Recent insights provided by modern high-resolution imaging e.g computed tomography angiography (CTA), are currently challenging previous pathophysiologic concepts underlying IMH and PAU, suggesting a close relationship of both entities. IMH represents a subtype of aortic dissection characterized by crescentic thickening of the aortic wall and the absence of an intimal flap or visualized entry point. PAUs is defined as the ulceration of atherosclerotic plaque through the internal elastic lamina into the aortic media. However, the presentation, treatment indications, and natural history of this disease process remain unclear. Patients with IMH share the same risk profile as those with typical aortic dissection though tend to be of older age. The symptoms are also similar to acute aortic dissection, including acute chest and back pain. Mortality for IMH in a large meta-analysis was 14 %, regardless of management. The majority of patients are treated with an initial medical approach, which is successful in the vast majority of patients. Certain patient groups may be at increased risk for progression to typical aortic dissection or rupture. Risks for progression of IMH include greater size of the aorta (i.e., 5 cm), presence of penetrating ulcers, Marfan syndrome, absence of beta–blockade, pleural effusions and persistent pain. Open surgical repair is utilized infrequently in type B IMH and reserved for complicated cases. Regarding patients with PAU, decision between the conservative, surgical or endovascular mode of treatment is a common dilemma. The presence of co-morbidities and the side of PAU are the most important determinants of decision. In the current era, endovascular stent grafting would be the treatment of choice for symptomatic patients. Care should be taken to cover all potential areas of intimal communication by the stent graft. Thoracic endovascular aortic repair (TEVAR) offers a less invasive approach to the treatment of affected patients with very encouraging early to midterm results."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διατοιχωματικό αιμάτωμα, έλκος κατιούσης θωρακικής αορτής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπουμπούλης Νικόλαος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Το διατοιχωματικό αιμάτωμα της αορτής (ΔΑΑ) και το διατιτραίνον έλκος αορτής (ΔΕΑ) αποτελούν παραλλαγές του κλασικού, δίκην διπλού βαρελιού, αορτικού διαχωρισμού σε ασθενείς που παρουσιάζουν οξύ αορτικό σύνδρομο. Πρόσφατα, πληροφορίες που παρέχονται από τις σύγχρονες υψηλής ευκρίνειας π.χ. απεικονιστική υπολογιστική αγγειογραφία (CTA), υποδηλώνουν τη στενή σχέση των δύο παθολογικών οντοτήτων. Το ΔΑΑ αντιπροσωπεύει μια υποκατηγορία του αορτικού διαχωρισμού και χαρακτηρίζεται από ημισεληνοειδή πάχυνση του αορτικού τοιχώματος και της απουσίας ρήξης του ενδοθηλίου ή εμφανές σημείο εισόδου. Σαν ΔΕΑ ορίζεται η επέκταση της εξέλκωσης της αθηρωματικής πλάκας μέχρι την εσωτερική ελαστική στιβαδα του αορτικού μέσου χιτώνα. Η συμπτωματολογία, οι ενδείξεις θεραπείας, και η φυσική πορεία της νόσου παραμένουν μη σαφώς καθορισμένες. Ασθενείς με ΔΑΑ παρουσιάζουν το ίδιο προφίλ παραγόντων κινδύνου όπως τα άτομα με τυπικό αορτικό διαχωρισμό αν και τείνουν να είναι μεγαλύτερης ηλικίας. Τα συμπτώματα είναι επίσης παρόμοια όπως σε οξύ αορτικό διαχωρισμό, συμπεριλαμβανομένου του οξέος πόνου στο στήθος και στην ράχη. Τα ποσοστά θνησιμότητας στο ΔΑΑ όπως προκύπτουν από μια μεγάλη μετανάλυση ήταν 14%, ανεξάρτητα από το είδος θεραπείας. Η πλειονότητα των ασθενών αντιμετωπίζονται συντηρητικά με πολύ καλά αποτελέσματα στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Ορισμένες ομάδες ασθενών μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης της νόσου σε τυπικό διαχωρισμό ή ρήξη. Κίνδυνοι για την εξέλιξη του ΔΑΑ περιλαμβάνουν μεγαλύτερο μέγεθος αορτής (δηλαδή, 5 cm), η παρουσία του ΔΕΑ, σύνδρομο Marfan, απουσία θεραπείας με β- αποκλειστές, πλευριτική συλλογή και επίμονος πόνος. Ανοικτή χειρουργική αποκατάσταση σπάνια εκτελείται στο ΔΑΑ τύπου Β και προορίζεται για επιπεπλεγμένες περιπτώσεις. Όσον αφορά τους ασθενείς με ΔΕΑ, η επιλογή μεταξύ του συντηρητικού, χειρουργικού ή ενδαγγειακού τρόπου αντιμετώπισης αποτελεί δίλημμα. Η παρουσία συννοσηροτήτων και η πλευρά εντόπισης του ΔΕΑ αποτελούν τους πιο σημαντικούς παράγοντες που καθορίζουν την λήψη απόφασης. Στη σημερινή εποχή, η ενδαγγειακή αποκατάσταση με νάρθηκα (stent) αποτελεί θεραπεία εκλογής για συμπτωματικούς ασθενείς. Θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα ώστε ο νάρθηκας να καλύψει όλες τις πιθανές περιοχές της επικοινωνίας του έσω χιτώνα. Η ενδαγγειακή αποκατάσταση της κατιούσης θωρακικής αορτής (TEVAR) προσφέρει μια λιγότερο επεμβατική προσέγγιση για τη θεραπεία των προσβεβλημένων ασθενών με πολύ ενθαρρυντικά κοντοπρόθεσμα όσο και μεσοπρόθεσμα αποτελέσματα.","Intramural hematoma (IMH) of the aorta and penetrating aortic ulcer (PAU) are important variant forms of classic double-barrel aortic dissection in patients presenting with acute aortic syndrome. Recent insights provided by modern high-resolution imaging e.g computed tomography angiography (CTA), are currently challenging previous pathophysiologic concepts underlying IMH and PAU, suggesting a close relationship of both entities. IMH represents a subtype of aortic dissection characterized by crescentic thickening of the aortic wall and the absence of an intimal flap or visualized entry point. PAUs is defined as the ulceration of atherosclerotic plaque through the internal elastic lamina into the aortic media. However, the presentation, treatment indications, and natural history of this disease process remain unclear. Patients with IMH share the same risk profile as those with typical aortic dissection though tend to be of older age. The symptoms are also similar to acute aortic dissection, including acute chest and back pain. Mortality for IMH in a large meta-analysis was 14 %, regardless of management. The majority of patients are treated with an initial medical approach, which is successful in the vast majority of patients. Certain patient groups may be at increased risk for progression to typical aortic dissection or rupture. Risks for progression of IMH include greater size of the aorta (i.e., 5 cm), presence of penetrating ulcers, Marfan syndrome, absence of beta–blockade, pleural effusions and persistent pain. Open surgical repair is utilized infrequently in type B IMH and reserved for complicated cases. Regarding patients with PAU, decision between the conservative, surgical or endovascular mode of treatment is a common dilemma. The presence of co-morbidities and the side of PAU are the most important determinants of decision. In the current era, endovascular stent grafting would be the treatment of choice for symptomatic patients. Care should be taken to cover all potential areas of intimal communication by the stent graft. Thoracic endovascular aortic repair (TEVAR) offers a less invasive approach to the treatment of affected patients with very encouraging early to midterm results."],"dc:identifier":["uoadl:1310595","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310595"],"dc:language":["English"],"dc:title":["Διατοιχωματικό αιμάτωμα, έλκος κατιούσης θωρακικής αορτής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:21:57Z"}