{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310671"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310671","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαχείριση του στρες σε γονείς με παιδιά με διαβήτητη τύπου 1","abstract":"Εισαγωγή: Γίνεται συχνά αναφορά στην βιβλιογραφία για το στρες που βιώνουν οι γονείς των παιδιών με διαβήτη τύπου 1. Ωστόσο η διαχείριση του στρες σε γονείς με παιδιά με διαβήτη τύπου 1 βρίσκεται σε πρώιμο ακόμα στάδιο μελέτης. Στην παρούσα, παράλληλα ελεγχόμενη τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη, γονείς παιδιών με νεανικό διαβήτη τυχαιοποιήθηκαν για να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα διαχείρισης του στρες 8 εβδομάδων (n= 28, διαφραγματικές αναπνοές και προοδευτική μυϊκή χαλάρωση 2 φορές την ημέρα) ή όχι (n= 26). Χρησιμοποιήθηκαν ερωτηματολόγια για τη μέτρηση του αντιλαμβανόμενου στρες, του κέντρου ελέγχου για την υγεία, της καθημερινής ρουτίνας, του άγχους και της κατάθλιψης. Επίσης, οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούσαν καθημερινά ημερολόγια καταγραφής για τη συχνότητα χρήσης της τεχνικής. Μέθοδος: Πρόκειται για μια ελεγχόμενη τυχαιοποιημένη παράλληλου τύπου κλινική μελέτη. Γονείς παιδιών με διαβήτη τύπου 1 επιλέχθηκαν τυχαία ώστε να συμμετέχουν σε πρόγραμμα διαχείρισης του στρες διάρκειας 8 εβδομάδων (Ν=28) (με διαφραγματικές αναπνοές και προοδευτική μυϊκή χαλάρωση –relaxation breathing progressive muscle relaxation, RB-PMR- δύο φορές την ημέρα ή όχι) (Ν=26). Χρησιμοποιήθηκαν μέτρα αυτοαναφοράς για την αξιολόγηση του αντιλαμβανόμενου στρες, του κέντρου ελέγχου της υγείας, του άγχους, της κατάθλιψης, των σημαντικών γεγονότων ζωής και των συμπτωμάτων που αφορούν οργανικά νοσήματα κατά την έναρξη και στο τέλος των 8 εβδομάδων παρακολούθησης. Οι γονείς διατηρούσαν καθημερινά ημερολόγια καταγραφής συμπτωμάτων του στρες, τα οποία αξιολογήθηκαν από την ερευνήτρια. Αποτελέσματα: Στους γονείς της ομάδας παρέμβασης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση των συμπτωμάτων του αντιλαμβανόμενου στρες, της κατάθλιψης και του άγχους μετά από 8 εβδομάδες στο πρόγραμμα χαλάρωσης (p= 0,017, p=0,044, p=0,006 αντίστοιχα). Οι μετρήσεις που αφορούσαν την αξιολόγηση της υγείας δεν έδειξαν στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των τιμών, πριν και μετά και μεταξύ των ομάδων παρέμβασης-ελέγχου. Όσον αφορά την μέτρηση της κορτιζόλης σιέλου, παρ’ ότι υπάρχει αύξηση στα επίπεδα της κορτιζόλης στην ομάδα παρέμβασης πριν και μετά (ενώ της ομάδας ελέγχου παραμένουν σταθερά), η διαφορά δεν είναι στατιστικά σημαντική (p=0,447). Σε σχέση με τα συμβάντα ζωής που παρουσίασαν οι δύο ομάδες δεν βρέθηκε να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των γεγονότων χαμηλής εως μέτριας (p=0,777), μέτριας εως υψηλής (p=0,610) και υψηλής εως πολύ υψηλής (p=0,336) πιθανότητας νόσησης. Η ρουτίνα ακολουθείτο από τα άτομα κατά το 1/3 ενώ δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ατόμων των δύο ομάδων. Επίσης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα σωματομετρικά χαρακτηριστικά μεταξύ των συμμετεχόντων. Τέλος, οι συμμετέχοντες παρουσίασαν παρόμοια δημογραφικά χαρακτηριστικά σε όρους φύλο, αριθμό παιδιών, επίπεδο μόρφωσης και φροντίδα ατόμων με ειδικές ανάγκες. Η μόνη στατιστικά σημαντική διαφορά παρατηρείται μεταξύ των παιδιών μικρότερων των 6 ετών (p=0,029). Συμπέρασμα: Η εξάσκηση της RB-PMR σχετίζεται με μεταβολές στα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα των γονέων που φροντίζουν παιδιά με διαβήτη τύπου 1. Μελλοντικές μελέτες θα πρέπει να επεκτείνουν την έρευνα με χρήση αντικειμενικότερων κλινικών και εργαστηριακών μετρήσεων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Γίνεται συχνά αναφορά στην βιβλιογραφία για το στρες που βιώνουν οι γονείς των παιδιών με διαβήτη τύπου 1. Ωστόσο η διαχείριση του στρες σε γονείς με παιδιά με διαβήτη τύπου 1 βρίσκεται σε πρώιμο ακόμα στάδιο μελέτης. Στην παρούσα, παράλληλα ελεγχόμενη τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη, γονείς παιδιών με νεανικό διαβήτη τυχαιοποιήθηκαν για να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα διαχείρισης του στρες 8 εβδομάδων (n= 28, διαφραγματικές αναπνοές και προοδευτική μυϊκή χαλάρωση 2 φορές την ημέρα) ή όχι (n= 26). Χρησιμοποιήθηκαν ερωτηματολόγια για τη μέτρηση του αντιλαμβανόμενου στρες, του κέντρου ελέγχου για την υγεία, της καθημερινής ρουτίνας, του άγχους και της κατάθλιψης. Επίσης, οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούσαν καθημερινά ημερολόγια καταγραφής για τη συχνότητα χρήσης της τεχνικής. Μέθοδος: Πρόκειται για μια ελεγχόμενη τυχαιοποιημένη παράλληλου τύπου κλινική μελέτη. Γονείς παιδιών με διαβήτη τύπου 1 επιλέχθηκαν τυχαία ώστε να συμμετέχουν σε πρόγραμμα διαχείρισης του στρες διάρκειας 8 εβδομάδων (Ν=28) (με διαφραγματικές αναπνοές και προοδευτική μυϊκή χαλάρωση –relaxation breathing progressive muscle relaxation, RB-PMR- δύο φορές την ημέρα ή όχι) (Ν=26). Χρησιμοποιήθηκαν μέτρα αυτοαναφοράς για την αξιολόγηση του αντιλαμβανόμενου στρες, του κέντρου ελέγχου της υγείας, του άγχους, της κατάθλιψης, των σημαντικών γεγονότων ζωής και των συμπτωμάτων που αφορούν οργανικά νοσήματα κατά την έναρξη και στο τέλος των 8 εβδομάδων παρακολούθησης. Οι γονείς διατηρούσαν καθημερινά ημερολόγια καταγραφής συμπτωμάτων του στρες, τα οποία αξιολογήθηκαν από την ερευνήτρια. Αποτελέσματα: Στους γονείς της ομάδας παρέμβασης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση των συμπτωμάτων του αντιλαμβανόμενου στρες, της κατάθλιψης και του άγχους μετά από 8 εβδομάδες στο πρόγραμμα χαλάρωσης (p= 0,017, p=0,044, p=0,006 αντίστοιχα). Οι μετρήσεις που αφορούσαν την αξιολόγηση της υγείας δεν έδειξαν στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των τιμών, πριν και μετά και μεταξύ των ομάδων παρέμβασης-ελέγχου. Όσον αφορά την μέτρηση της κορτιζόλης σιέλου, παρ’ ότι υπάρχει αύξηση στα επίπεδα της κορτιζόλης στην ομάδα παρέμβασης πριν και μετά (ενώ της ομάδας ελέγχου παραμένουν σταθερά), η διαφορά δεν είναι στατιστικά σημαντική (p=0,447). Σε σχέση με τα συμβάντα ζωής που παρουσίασαν οι δύο ομάδες δεν βρέθηκε να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των γεγονότων χαμηλής εως μέτριας (p=0,777), μέτριας εως υψηλής (p=0,610) και υψηλής εως πολύ υψηλής (p=0,336) πιθανότητας νόσησης. Η ρουτίνα ακολουθείτο από τα άτομα κατά το 1/3 ενώ δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ατόμων των δύο ομάδων. Επίσης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα σωματομετρικά χαρακτηριστικά μεταξύ των συμμετεχόντων. Τέλος, οι συμμετέχοντες παρουσίασαν παρόμοια δημογραφικά χαρακτηριστικά σε όρους φύλο, αριθμό παιδιών, επίπεδο μόρφωσης και φροντίδα ατόμων με ειδικές ανάγκες. Η μόνη στατιστικά σημαντική διαφορά παρατηρείται μεταξύ των παιδιών μικρότερων των 6 ετών (p=0,029). Συμπέρασμα: Η εξάσκηση της RB-PMR σχετίζεται με μεταβολές στα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα των γονέων που φροντίζουν παιδιά με διαβήτη τύπου 1. Μελλοντικές μελέτες θα πρέπει να επεκτείνουν την έρευνα με χρήση αντικειμενικότερων κλινικών και εργαστηριακών μετρήσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Πατεράκη Νίκη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:22:00Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310671"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310671","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310671","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310671","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310671","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πατεράκη Νίκη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310671","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310671"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Γίνεται συχνά αναφορά στην βιβλιογραφία για το στρες που βιώνουν οι γονείς των παιδιών με διαβήτη τύπου 1. Ωστόσο η διαχείριση του στρες σε γονείς με παιδιά με διαβήτη τύπου 1 βρίσκεται σε πρώιμο ακόμα στάδιο μελέτης. Στην παρούσα, παράλληλα ελεγχόμενη τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη, γονείς παιδιών με νεανικό διαβήτη τυχαιοποιήθηκαν για να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα διαχείρισης του στρες 8 εβδομάδων (n= 28, διαφραγματικές αναπνοές και προοδευτική μυϊκή χαλάρωση 2 φορές την ημέρα) ή όχι (n= 26). Χρησιμοποιήθηκαν ερωτηματολόγια για τη μέτρηση του αντιλαμβανόμενου στρες, του κέντρου ελέγχου για την υγεία, της καθημερινής ρουτίνας, του άγχους και της κατάθλιψης. Επίσης, οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούσαν καθημερινά ημερολόγια καταγραφής για τη συχνότητα χρήσης της τεχνικής. Μέθοδος: Πρόκειται για μια ελεγχόμενη τυχαιοποιημένη παράλληλου τύπου κλινική μελέτη. Γονείς παιδιών με διαβήτη τύπου 1 επιλέχθηκαν τυχαία ώστε να συμμετέχουν σε πρόγραμμα διαχείρισης του στρες διάρκειας 8 εβδομάδων (Ν=28) (με διαφραγματικές αναπνοές και προοδευτική μυϊκή χαλάρωση –relaxation breathing progressive muscle relaxation, RB-PMR- δύο φορές την ημέρα ή όχι) (Ν=26). Χρησιμοποιήθηκαν μέτρα αυτοαναφοράς για την αξιολόγηση του αντιλαμβανόμενου στρες, του κέντρου ελέγχου της υγείας, του άγχους, της κατάθλιψης, των σημαντικών γεγονότων ζωής και των συμπτωμάτων που αφορούν οργανικά νοσήματα κατά την έναρξη και στο τέλος των 8 εβδομάδων παρακολούθησης. Οι γονείς διατηρούσαν καθημερινά ημερολόγια καταγραφής συμπτωμάτων του στρες, τα οποία αξιολογήθηκαν από την ερευνήτρια. Αποτελέσματα: Στους γονείς της ομάδας παρέμβασης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση των συμπτωμάτων του αντιλαμβανόμενου στρες, της κατάθλιψης και του άγχους μετά από 8 εβδομάδες στο πρόγραμμα χαλάρωσης (p= 0,017, p=0,044, p=0,006 αντίστοιχα). Οι μετρήσεις που αφορούσαν την αξιολόγηση της υγείας δεν έδειξαν στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των τιμών, πριν και μετά και μεταξύ των ομάδων παρέμβασης-ελέγχου. Όσον αφορά την μέτρηση της κορτιζόλης σιέλου, παρ’ ότι υπάρχει αύξηση στα επίπεδα της κορτιζόλης στην ομάδα παρέμβασης πριν και μετά (ενώ της ομάδας ελέγχου παραμένουν σταθερά), η διαφορά δεν είναι στατιστικά σημαντική (p=0,447). Σε σχέση με τα συμβάντα ζωής που παρουσίασαν οι δύο ομάδες δεν βρέθηκε να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των γεγονότων χαμηλής εως μέτριας (p=0,777), μέτριας εως υψηλής (p=0,610) και υψηλής εως πολύ υψηλής (p=0,336) πιθανότητας νόσησης. Η ρουτίνα ακολουθείτο από τα άτομα κατά το 1/3 ενώ δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ατόμων των δύο ομάδων. Επίσης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα σωματομετρικά χαρακτηριστικά μεταξύ των συμμετεχόντων. Τέλος, οι συμμετέχοντες παρουσίασαν παρόμοια δημογραφικά χαρακτηριστικά σε όρους φύλο, αριθμό παιδιών, επίπεδο μόρφωσης και φροντίδα ατόμων με ειδικές ανάγκες. Η μόνη στατιστικά σημαντική διαφορά παρατηρείται μεταξύ των παιδιών μικρότερων των 6 ετών (p=0,029). Συμπέρασμα: Η εξάσκηση της RB-PMR σχετίζεται με μεταβολές στα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα των γονέων που φροντίζουν παιδιά με διαβήτη τύπου 1. Μελλοντικές μελέτες θα πρέπει να επεκτείνουν την έρευνα με χρήση αντικειμενικότερων κλινικών και εργαστηριακών μετρήσεων.","Background It is often mentioned in literature the relationship between stress and care of children with diabetes mellitus type 1. However, there is no evidence about stress management to those parents. Simple stress management techniques can be easily and inexpensively administered in everyday life and thus may hold some benefit for parents with diabetic children. Methods This is a pilot, parallel group, randomized controlled trial. Parents of children with diabetes mellitus type 1 were randomly assigned to undergo either an 8-week stress management program (n=28) (relaxation breathing and progressive muscle relaxation RB, PMR, twice a day) or not (n=26). Self reported validated measures were used to evaluate perceived stress, health locus of control, daily routine, anxiety and depression at baseline and at the end of the 8-weeks follow-up. Daily diaries of administration’s frequency were also used. Results In parents in the intervention group perceived stress, symptoms of depression and anxiety were significantly decreased after 8 weeks of the relaxation program (0,017, 0,044 and 0,006). Measurements showed no difference between the scales Health Locus of Control and symptoms except Health Locus of Control Chance (p=0,047). Also the repeated measurements ANOVA showed no statistically significant difference between the HL scores before and after and between intervention groups-control. Considering the life events of both groups there was no significant difference in the background between events low to moderate (p = 0,777), moderate to high (p = 0,610) and high to very high (p = 0,336) probability illness. The routine was followed by people in the 1/3 while no statistically significant difference between those two groups was shown. Other behaviors and habits of the people that are also considered as positive for human, were evaluated in the same manner, and people were asked to rate the feeling of satisfaction of various aspects of their lives. Each person has approximately 40% of recorded good habits and the level of satisfaction people is rounded approximately to 60% of satisfaction. For all these three parts of the questionnaire no statistically significant difference appeared between the two groups (p> 0.05). There was no significant difference in the two age groups (intervention and control) p = 0.522. Participants have similar demographic characteristics in terms of gender, number of children, education level, caring people with disabilities. The only statistical difference was observed among children less than 6 years (p = 0.029). No statistically significant differences appeared in somatometric characteristics between participants (p> 0.05). Conclusion RB-PMR practice was associated with changes in physical and psychological symptoms of parents with children with diabetes type 1. Future studies should extend by incorporating more objective clinical and laboratory outcomes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαχείριση του στρες σε γονείς με παιδιά με διαβήτητη τύπου 1"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πατεράκη Νίκη"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Εισαγωγή: Γίνεται συχνά αναφορά στην βιβλιογραφία για το στρες που βιώνουν οι γονείς των παιδιών με διαβήτη τύπου 1. Ωστόσο η διαχείριση του στρες σε γονείς με παιδιά με διαβήτη τύπου 1 βρίσκεται σε πρώιμο ακόμα στάδιο μελέτης. Στην παρούσα, παράλληλα ελεγχόμενη τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη, γονείς παιδιών με νεανικό διαβήτη τυχαιοποιήθηκαν για να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα διαχείρισης του στρες 8 εβδομάδων (n= 28, διαφραγματικές αναπνοές και προοδευτική μυϊκή χαλάρωση 2 φορές την ημέρα) ή όχι (n= 26). Χρησιμοποιήθηκαν ερωτηματολόγια για τη μέτρηση του αντιλαμβανόμενου στρες, του κέντρου ελέγχου για την υγεία, της καθημερινής ρουτίνας, του άγχους και της κατάθλιψης. Επίσης, οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούσαν καθημερινά ημερολόγια καταγραφής για τη συχνότητα χρήσης της τεχνικής. Μέθοδος: Πρόκειται για μια ελεγχόμενη τυχαιοποιημένη παράλληλου τύπου κλινική μελέτη. Γονείς παιδιών με διαβήτη τύπου 1 επιλέχθηκαν τυχαία ώστε να συμμετέχουν σε πρόγραμμα διαχείρισης του στρες διάρκειας 8 εβδομάδων (Ν=28) (με διαφραγματικές αναπνοές και προοδευτική μυϊκή χαλάρωση –relaxation breathing progressive muscle relaxation, RB-PMR- δύο φορές την ημέρα ή όχι) (Ν=26). Χρησιμοποιήθηκαν μέτρα αυτοαναφοράς για την αξιολόγηση του αντιλαμβανόμενου στρες, του κέντρου ελέγχου της υγείας, του άγχους, της κατάθλιψης, των σημαντικών γεγονότων ζωής και των συμπτωμάτων που αφορούν οργανικά νοσήματα κατά την έναρξη και στο τέλος των 8 εβδομάδων παρακολούθησης. Οι γονείς διατηρούσαν καθημερινά ημερολόγια καταγραφής συμπτωμάτων του στρες, τα οποία αξιολογήθηκαν από την ερευνήτρια. Αποτελέσματα: Στους γονείς της ομάδας παρέμβασης παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική μείωση των συμπτωμάτων του αντιλαμβανόμενου στρες, της κατάθλιψης και του άγχους μετά από 8 εβδομάδες στο πρόγραμμα χαλάρωσης (p= 0,017, p=0,044, p=0,006 αντίστοιχα). Οι μετρήσεις που αφορούσαν την αξιολόγηση της υγείας δεν έδειξαν στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των τιμών, πριν και μετά και μεταξύ των ομάδων παρέμβασης-ελέγχου. Όσον αφορά την μέτρηση της κορτιζόλης σιέλου, παρ’ ότι υπάρχει αύξηση στα επίπεδα της κορτιζόλης στην ομάδα παρέμβασης πριν και μετά (ενώ της ομάδας ελέγχου παραμένουν σταθερά), η διαφορά δεν είναι στατιστικά σημαντική (p=0,447). Σε σχέση με τα συμβάντα ζωής που παρουσίασαν οι δύο ομάδες δεν βρέθηκε να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των γεγονότων χαμηλής εως μέτριας (p=0,777), μέτριας εως υψηλής (p=0,610) και υψηλής εως πολύ υψηλής (p=0,336) πιθανότητας νόσησης. Η ρουτίνα ακολουθείτο από τα άτομα κατά το 1/3 ενώ δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ατόμων των δύο ομάδων. Επίσης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στα σωματομετρικά χαρακτηριστικά μεταξύ των συμμετεχόντων. Τέλος, οι συμμετέχοντες παρουσίασαν παρόμοια δημογραφικά χαρακτηριστικά σε όρους φύλο, αριθμό παιδιών, επίπεδο μόρφωσης και φροντίδα ατόμων με ειδικές ανάγκες. Η μόνη στατιστικά σημαντική διαφορά παρατηρείται μεταξύ των παιδιών μικρότερων των 6 ετών (p=0,029). Συμπέρασμα: Η εξάσκηση της RB-PMR σχετίζεται με μεταβολές στα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα των γονέων που φροντίζουν παιδιά με διαβήτη τύπου 1. Μελλοντικές μελέτες θα πρέπει να επεκτείνουν την έρευνα με χρήση αντικειμενικότερων κλινικών και εργαστηριακών μετρήσεων.","Background It is often mentioned in literature the relationship between stress and care of children with diabetes mellitus type 1. However, there is no evidence about stress management to those parents. Simple stress management techniques can be easily and inexpensively administered in everyday life and thus may hold some benefit for parents with diabetic children. Methods This is a pilot, parallel group, randomized controlled trial. Parents of children with diabetes mellitus type 1 were randomly assigned to undergo either an 8-week stress management program (n=28) (relaxation breathing and progressive muscle relaxation RB, PMR, twice a day) or not (n=26). Self reported validated measures were used to evaluate perceived stress, health locus of control, daily routine, anxiety and depression at baseline and at the end of the 8-weeks follow-up. Daily diaries of administration’s frequency were also used. Results In parents in the intervention group perceived stress, symptoms of depression and anxiety were significantly decreased after 8 weeks of the relaxation program (0,017, 0,044 and 0,006). Measurements showed no difference between the scales Health Locus of Control and symptoms except Health Locus of Control Chance (p=0,047). Also the repeated measurements ANOVA showed no statistically significant difference between the HL scores before and after and between intervention groups-control. Considering the life events of both groups there was no significant difference in the background between events low to moderate (p = 0,777), moderate to high (p = 0,610) and high to very high (p = 0,336) probability illness. The routine was followed by people in the 1/3 while no statistically significant difference between those two groups was shown. Other behaviors and habits of the people that are also considered as positive for human, were evaluated in the same manner, and people were asked to rate the feeling of satisfaction of various aspects of their lives. Each person has approximately 40% of recorded good habits and the level of satisfaction people is rounded approximately to 60% of satisfaction. For all these three parts of the questionnaire no statistically significant difference appeared between the two groups (p> 0.05). There was no significant difference in the two age groups (intervention and control) p = 0.522. Participants have similar demographic characteristics in terms of gender, number of children, education level, caring people with disabilities. The only statistical difference was observed among children less than 6 years (p = 0.029). No statistically significant differences appeared in somatometric characteristics between participants (p> 0.05). Conclusion RB-PMR practice was associated with changes in physical and psychological symptoms of parents with children with diabetes type 1. Future studies should extend by incorporating more objective clinical and laboratory outcomes."],"dc:identifier":["uoadl:1310671","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310671"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Διαχείριση του στρες σε γονείς με παιδιά με διαβήτητη τύπου 1"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:00Z"}