{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310719"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310719","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση κλινικών και αγγειογραφικών παραγόντων σχετιζομένων με την εξέλιξη των μη ένοχων πλακών σε ασθενείς που υποβάλλονται σε διαδερμικές στεφανιαίες επεμβάσεις","abstract":"Εισαγωγή Η κύρια αιτία της θνητότητας και της θνησιμότητας σε όλα τα βιομη-χανοποιημένα έθνη είναι η στεφανιαία νόσος. Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και σύνθετη μορφολογία των μη ένοχων βλαβών έχουν αυξημένο κίνδυνο για μια νέα επέμβαση μετά από επιτυχή διαδερματική στεφανιαία επέμβαση. Ο προσδιορισμός των μη ένοχων βλαβών υψηλού κινδύνου είναι επομένως σημαντικός παράγοντας για την πρόγνωση των ασθενών με στεφανιαία νόσο. Σκοπός της μελέτης Η διερεύνηση κλινικών και αγγειογραφικών παραγόντων που σχετίζονται με την εξέλιξη των μη ένοχων πλακών, των ασθενών που υποβλήθηκαν σε διαδερματικές στεφανιαίες επεμβάσεις με σκοπό την επαναγγείωση. Υλικό και Μέθοδος Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 117 ασθενείς με ΟΣΣ που υποβλήθηκαν σε δύο στεφανιογραφικούς ελέγχους σε ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από 3 μήνες. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπεία επεμβατικής επαναιμάτωσης για την ένοχη βλάβη. Στο δεύτερο στεφανιογραφικό έλεγχο ερευνήθηκε εάν μια ένοχη βλάβη διαφοροποιείται σαφώς από το πρώτο αγγειογράφημα. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, το κλινικό σύνδρομο για τον πρώτο και δεύτερο στεφανιογραφικό έλεγχο και τα χαρακτηριστικά της διαδικασίας. Η ποσοτική στεφανιαία αγγειογραφία εκτελέσθηκε στην ένοχη βλάβη τόσο της δεύτερης αγγειογραφίας όσο και στην ίδια βλάβη στην πρώτη αγγειογραφία. Αποτελέσματα Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι οι ανεξάρτητες μεταβλητές για την ανάπτυξη μίας σημαντικής βλάβης που να απαιτεί στη συνέχεια επεμβατική επαναιμάτωση ήταν η παρουσία σύνθετου τραύματος (53.78% προς 36.22%, p<0.001, OR=39.42), το οξύ μυοκαρδιακό έμφραγμα στην αρχική διάγνωση (36.3% εναντίον 32.4%, p<0.001, OR=3.9) και το κάπνισμα (46.15% εναντίον 53.84%, p=0.003, OR=0.29). Συμπεράσματα Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και σύνθετη μορφολογία της μη- ένοχης βλάβης έχουν αυξημένο κίνδυνο για μια νέα επέμβαση επαναιμάτωσης μετά από μια επιτυχή προσπάθεια. Το κάπνισμα κατά την διάρκεια της παρακολούθησης, είχε προστατευτικό ρόλο στην πρόοδο της μη ένοχης βλάβης.","abstract_html":"Εισαγωγή Η κύρια αιτία της θνητότητας και της θνησιμότητας σε όλα τα βιομη-χανοποιημένα έθνη είναι η στεφανιαία νόσος. Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και σύνθετη μορφολογία των μη ένοχων βλαβών έχουν αυξημένο κίνδυνο για μια νέα επέμβαση μετά από επιτυχή διαδερματική στεφανιαία επέμβαση. Ο προσδιορισμός των μη ένοχων βλαβών υψηλού κινδύνου είναι επομένως σημαντικός παράγοντας για την πρόγνωση των ασθενών με στεφανιαία νόσο. Σκοπός της μελέτης Η διερεύνηση κλινικών και αγγειογραφικών παραγόντων που σχετίζονται με την εξέλιξη των μη ένοχων πλακών, των ασθενών που υποβλήθηκαν σε διαδερματικές στεφανιαίες επεμβάσεις με σκοπό την επαναγγείωση. Υλικό και Μέθοδος Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 117 ασθενείς με ΟΣΣ που υποβλήθηκαν σε δύο στεφανιογραφικούς ελέγχους σε ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από 3 μήνες. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπεία επεμβατικής επαναιμάτωσης για την ένοχη βλάβη. Στο δεύτερο στεφανιογραφικό έλεγχο ερευνήθηκε εάν μια ένοχη βλάβη διαφοροποιείται σαφώς από το πρώτο αγγειογράφημα. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, το κλινικό σύνδρομο για τον πρώτο και δεύτερο στεφανιογραφικό έλεγχο και τα χαρακτηριστικά της διαδικασίας. Η ποσοτική στεφανιαία αγγειογραφία εκτελέσθηκε στην ένοχη βλάβη τόσο της δεύτερης αγγειογραφίας όσο και στην ίδια βλάβη στην πρώτη αγγειογραφία. Αποτελέσματα Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι οι ανεξάρτητες μεταβλητές για την ανάπτυξη μίας σημαντικής βλάβης που να απαιτεί στη συνέχεια επεμβατική επαναιμάτωση ήταν η παρουσία σύνθετου τραύματος (53.78% προς 36.22%, p&lt;0.001, OR=39.42), το οξύ μυοκαρδιακό έμφραγμα στην αρχική διάγνωση (36.3% εναντίον 32.4%, p&lt;0.001, OR=3.9) και το κάπνισμα (46.15% εναντίον 53.84%, p=0.003, OR=0.29). Συμπεράσματα Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και σύνθετη μορφολογία της μη- ένοχης βλάβης έχουν αυξημένο κίνδυνο για μια νέα επέμβαση επαναιμάτωσης μετά από μια επιτυχή προσπάθεια. Το κάπνισμα κατά την διάρκεια της παρακολούθησης, είχε προστατευτικό ρόλο στην πρόοδο της μη ένοχης βλάβης.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουζούλα Πηνελόπη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:00Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310719"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310719","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310719","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310719","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310719","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουζούλα Πηνελόπη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310719","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310719"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Η κύρια αιτία της θνητότητας και της θνησιμότητας σε όλα τα βιομη-χανοποιημένα έθνη είναι η στεφανιαία νόσος. Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και σύνθετη μορφολογία των μη ένοχων βλαβών έχουν αυξημένο κίνδυνο για μια νέα επέμβαση μετά από επιτυχή διαδερματική στεφανιαία επέμβαση. Ο προσδιορισμός των μη ένοχων βλαβών υψηλού κινδύνου είναι επομένως σημαντικός παράγοντας για την πρόγνωση των ασθενών με στεφανιαία νόσο. Σκοπός της μελέτης Η διερεύνηση κλινικών και αγγειογραφικών παραγόντων που σχετίζονται με την εξέλιξη των μη ένοχων πλακών, των ασθενών που υποβλήθηκαν σε διαδερματικές στεφανιαίες επεμβάσεις με σκοπό την επαναγγείωση. Υλικό και Μέθοδος Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 117 ασθενείς με ΟΣΣ που υποβλήθηκαν σε δύο στεφανιογραφικούς ελέγχους σε ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από 3 μήνες. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπεία επεμβατικής επαναιμάτωσης για την ένοχη βλάβη. Στο δεύτερο στεφανιογραφικό έλεγχο ερευνήθηκε εάν μια ένοχη βλάβη διαφοροποιείται σαφώς από το πρώτο αγγειογράφημα. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, το κλινικό σύνδρομο για τον πρώτο και δεύτερο στεφανιογραφικό έλεγχο και τα χαρακτηριστικά της διαδικασίας. Η ποσοτική στεφανιαία αγγειογραφία εκτελέσθηκε στην ένοχη βλάβη τόσο της δεύτερης αγγειογραφίας όσο και στην ίδια βλάβη στην πρώτη αγγειογραφία. Αποτελέσματα Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι οι ανεξάρτητες μεταβλητές για την ανάπτυξη μίας σημαντικής βλάβης που να απαιτεί στη συνέχεια επεμβατική επαναιμάτωση ήταν η παρουσία σύνθετου τραύματος (53.78% προς 36.22%, p<0.001, OR=39.42), το οξύ μυοκαρδιακό έμφραγμα στην αρχική διάγνωση (36.3% εναντίον 32.4%, p<0.001, OR=3.9) και το κάπνισμα (46.15% εναντίον 53.84%, p=0.003, OR=0.29). Συμπεράσματα Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και σύνθετη μορφολογία της μη- ένοχης βλάβης έχουν αυξημένο κίνδυνο για μια νέα επέμβαση επαναιμάτωσης μετά από μια επιτυχή προσπάθεια. Το κάπνισμα κατά την διάρκεια της παρακολούθησης, είχε προστατευτικό ρόλο στην πρόοδο της μη ένοχης βλάβης.","Introduction: The main cause of fatality and mortality in all industrialized nations is the coronary heart disease (CAD). Patients with acute myocardial infarction and complex morphology of the non culprit lesions, run a high risk of undergoing a new operation after a successful transcutaneous coronary intervention. As a result, the identification of the non culprit high risk lesionsis an essential factor in diagnosing patients with coronary heart disease. Aim of the study The aim of the study is to investigate the clinical and angiographic factors related to the progression of non-culprit lesions (NCL) of patients undergoing percutaneous coronary interventions (PCI) with the aim of revascularisation. Subjects and Methods One hundred and seventeen patients that underwent two coronary angiograms with a time interval greater than three months, constituted the sample of the survey. All the patients underwent percutaneous coronary interventions as a treatment for the culprit lesion. In the second coronary angiogram, it was investigated whether a new culprit lesion, clearly differentiated from the one of the first angiogram. The demographic characteristics, the clinical syndrome responsible for the first and the second coronary angiograms and the characteristics of the procedure were taken under consideration. The quantitative coronary angiography was performed at the culprit lesion of the second angiography and in the same lesion in the first angiography. Results The multifactorial analysis showed that the independent variables for the development of a significant lesion which then require reperfusion intervention were the presence of complex lesion (53.78% vs 36.22%, p<0.001, OR=39.42), the acute myocardial infarction at the initial diagnosis (36.3% vs 32.4%, p<0.001, OR=3.9) and smoking (46.15 % vs 53.84%, p=0.03, OR=0.29). Conclusions Patients with acute myocardial infarction and complex morphology of the non culprit lesions run an increased risk for a new reperfusion intervention after a successful attempt. Smoking during the period of the medical check had a protective role in the progression of the non culprit lesion. "]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση κλινικών και αγγειογραφικών παραγόντων σχετιζομένων με την εξέλιξη των μη ένοχων πλακών σε ασθενείς που υποβάλλονται σε διαδερμικές στεφανιαίες επεμβάσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουζούλα Πηνελόπη"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Εισαγωγή Η κύρια αιτία της θνητότητας και της θνησιμότητας σε όλα τα βιομη-χανοποιημένα έθνη είναι η στεφανιαία νόσος. Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και σύνθετη μορφολογία των μη ένοχων βλαβών έχουν αυξημένο κίνδυνο για μια νέα επέμβαση μετά από επιτυχή διαδερματική στεφανιαία επέμβαση. Ο προσδιορισμός των μη ένοχων βλαβών υψηλού κινδύνου είναι επομένως σημαντικός παράγοντας για την πρόγνωση των ασθενών με στεφανιαία νόσο. Σκοπός της μελέτης Η διερεύνηση κλινικών και αγγειογραφικών παραγόντων που σχετίζονται με την εξέλιξη των μη ένοχων πλακών, των ασθενών που υποβλήθηκαν σε διαδερματικές στεφανιαίες επεμβάσεις με σκοπό την επαναγγείωση. Υλικό και Μέθοδος Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 117 ασθενείς με ΟΣΣ που υποβλήθηκαν σε δύο στεφανιογραφικούς ελέγχους σε ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από 3 μήνες. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπεία επεμβατικής επαναιμάτωσης για την ένοχη βλάβη. Στο δεύτερο στεφανιογραφικό έλεγχο ερευνήθηκε εάν μια ένοχη βλάβη διαφοροποιείται σαφώς από το πρώτο αγγειογράφημα. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, το κλινικό σύνδρομο για τον πρώτο και δεύτερο στεφανιογραφικό έλεγχο και τα χαρακτηριστικά της διαδικασίας. Η ποσοτική στεφανιαία αγγειογραφία εκτελέσθηκε στην ένοχη βλάβη τόσο της δεύτερης αγγειογραφίας όσο και στην ίδια βλάβη στην πρώτη αγγειογραφία. Αποτελέσματα Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι οι ανεξάρτητες μεταβλητές για την ανάπτυξη μίας σημαντικής βλάβης που να απαιτεί στη συνέχεια επεμβατική επαναιμάτωση ήταν η παρουσία σύνθετου τραύματος (53.78% προς 36.22%, p<0.001, OR=39.42), το οξύ μυοκαρδιακό έμφραγμα στην αρχική διάγνωση (36.3% εναντίον 32.4%, p<0.001, OR=3.9) και το κάπνισμα (46.15% εναντίον 53.84%, p=0.003, OR=0.29). Συμπεράσματα Οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και σύνθετη μορφολογία της μη- ένοχης βλάβης έχουν αυξημένο κίνδυνο για μια νέα επέμβαση επαναιμάτωσης μετά από μια επιτυχή προσπάθεια. Το κάπνισμα κατά την διάρκεια της παρακολούθησης, είχε προστατευτικό ρόλο στην πρόοδο της μη ένοχης βλάβης.","Introduction: The main cause of fatality and mortality in all industrialized nations is the coronary heart disease (CAD). Patients with acute myocardial infarction and complex morphology of the non culprit lesions, run a high risk of undergoing a new operation after a successful transcutaneous coronary intervention. As a result, the identification of the non culprit high risk lesionsis an essential factor in diagnosing patients with coronary heart disease. Aim of the study The aim of the study is to investigate the clinical and angiographic factors related to the progression of non-culprit lesions (NCL) of patients undergoing percutaneous coronary interventions (PCI) with the aim of revascularisation. Subjects and Methods One hundred and seventeen patients that underwent two coronary angiograms with a time interval greater than three months, constituted the sample of the survey. All the patients underwent percutaneous coronary interventions as a treatment for the culprit lesion. In the second coronary angiogram, it was investigated whether a new culprit lesion, clearly differentiated from the one of the first angiogram. The demographic characteristics, the clinical syndrome responsible for the first and the second coronary angiograms and the characteristics of the procedure were taken under consideration. The quantitative coronary angiography was performed at the culprit lesion of the second angiography and in the same lesion in the first angiography. Results The multifactorial analysis showed that the independent variables for the development of a significant lesion which then require reperfusion intervention were the presence of complex lesion (53.78% vs 36.22%, p<0.001, OR=39.42), the acute myocardial infarction at the initial diagnosis (36.3% vs 32.4%, p<0.001, OR=3.9) and smoking (46.15 % vs 53.84%, p=0.03, OR=0.29). Conclusions Patients with acute myocardial infarction and complex morphology of the non culprit lesions run an increased risk for a new reperfusion intervention after a successful attempt. Smoking during the period of the medical check had a protective role in the progression of the non culprit lesion. "],"dc:identifier":["uoadl:1310719","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310719"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Διερεύνηση κλινικών και αγγειογραφικών παραγόντων σχετιζομένων με την εξέλιξη των μη ένοχων πλακών σε ασθενείς που υποβάλλονται σε διαδερμικές στεφανιαίες επεμβάσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:00Z"}