{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310807"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310807","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της σχέσης της ανάπτυξης λοιμώξεων σε ασθενείς πάσχοντες από χρόνια HCV λοίμωξη που βρίσκονται υπό αντιική θεραπεία και του απόλυτου αριθμού ουδετεροφίλων","abstract":"Σκοπός: Η αναδρομική αυτή μελέτη κοορτής έχει σκοπό να διερευνήσει την παρουσία συσχέτισης μεταξύ ανάπτυξης λοίμωξης και λευκών αιμοσφαιρίων στους ασθενείς με χρόνια HCV λοίμωξη που βρίσκονται υπό αντιική θεραπεία συνδυασμού πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης και ριμπαβιρίνης. Μέθοδοι: Αναλύσαμε τα δεδομένα που συγκεντρώθηκαν από 259 ασθενείς, πάσχοντες από χρόνια ηπατίτιδα C, οι οποίοι υπεβλήθησαν για πρώτη φορά σε θεραπεία με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη και ριμπαβιρίνη. Αποτελέσματα: Κανένας από τους δείκτες που χρησιμοποιήθηκε ως αντιπροσωπευτικός των λευκών αιμοσφαιρίων και δη η ελάχιστη καταγραφείσα απόλυτη τιμή των ουδετεροφίλων δεν φάνηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ανάπτυξη λοίμωξης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη a-2a ή a-2b και ριμπαβιρίνη (OR (CI): 2.63 (0.80, 8.66), p=0.111), ακόμα και μετά από διόρθωση για ποικίλους συγχυτικούς παράγοντες. Η μόνη παράμετρος που φάνηκε πως έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ανάπτυξη λοίμωξης ήταν η παρουσία κίρρωσης (OR (CI):13.49 (1.64, 110.50), p=0.015). Συμπέρασμα: Ο κίνδυνος ανάπτυξης λοίμωξης δεν φάνηκε να συσχετίζεται με τα λευκά αιμοσφαιρία. Η εφαρμοσθείσα πρακτική της δοσολογικής προσαρμογής ή διακοπής της πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης σε απόλυτο αριθμό ουδετεροφίλων < 750 και 500 κύτταρα/μL, αντίστοιχα, θα πρέπει να επανεξεταστεί υπό το πρίσμα ότι η μείωση της δόσης επηρεάζει και την πιθανότητα επίτευξης παρατεινόμενης ιολογικής απάντησης.","abstract_html":"Σκοπός: Η αναδρομική αυτή μελέτη κοορτής έχει σκοπό να διερευνήσει την παρουσία συσχέτισης μεταξύ ανάπτυξης λοίμωξης και λευκών αιμοσφαιρίων στους ασθενείς με χρόνια HCV λοίμωξη που βρίσκονται υπό αντιική θεραπεία συνδυασμού πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης και ριμπαβιρίνης. Μέθοδοι: Αναλύσαμε τα δεδομένα που συγκεντρώθηκαν από 259 ασθενείς, πάσχοντες από χρόνια ηπατίτιδα C, οι οποίοι υπεβλήθησαν για πρώτη φορά σε θεραπεία με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη και ριμπαβιρίνη. Αποτελέσματα: Κανένας από τους δείκτες που χρησιμοποιήθηκε ως αντιπροσωπευτικός των λευκών αιμοσφαιρίων και δη η ελάχιστη καταγραφείσα απόλυτη τιμή των ουδετεροφίλων δεν φάνηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ανάπτυξη λοίμωξης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη a-2a ή a-2b και ριμπαβιρίνη (OR (CI): 2.63 (0.80, 8.66), p=0.111), ακόμα και μετά από διόρθωση για ποικίλους συγχυτικούς παράγοντες. Η μόνη παράμετρος που φάνηκε πως έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ανάπτυξη λοίμωξης ήταν η παρουσία κίρρωσης (OR (CI):13.49 (1.64, 110.50), p=0.015). Συμπέρασμα: Ο κίνδυνος ανάπτυξης λοίμωξης δεν φάνηκε να συσχετίζεται με τα λευκά αιμοσφαιρία. Η εφαρμοσθείσα πρακτική της δοσολογικής προσαρμογής ή διακοπής της πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης σε απόλυτο αριθμό ουδετεροφίλων &lt; 750 και 500 κύτταρα/μL, αντίστοιχα, θα πρέπει να επανεξεταστεί υπό το πρίσμα ότι η μείωση της δόσης επηρεάζει και την πιθανότητα επίτευξης παρατεινόμενης ιολογικής απάντησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Στρίκη Αθανασία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:22:03Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310807"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310807","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310807","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310807","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310807","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στρίκη Αθανασία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310807","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310807"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η αναδρομική αυτή μελέτη κοορτής έχει σκοπό να διερευνήσει την παρουσία συσχέτισης μεταξύ ανάπτυξης λοίμωξης και λευκών αιμοσφαιρίων στους ασθενείς με χρόνια HCV λοίμωξη που βρίσκονται υπό αντιική θεραπεία συνδυασμού πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης και ριμπαβιρίνης. Μέθοδοι: Αναλύσαμε τα δεδομένα που συγκεντρώθηκαν από 259 ασθενείς, πάσχοντες από χρόνια ηπατίτιδα C, οι οποίοι υπεβλήθησαν για πρώτη φορά σε θεραπεία με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη και ριμπαβιρίνη. Αποτελέσματα: Κανένας από τους δείκτες που χρησιμοποιήθηκε ως αντιπροσωπευτικός των λευκών αιμοσφαιρίων και δη η ελάχιστη καταγραφείσα απόλυτη τιμή των ουδετεροφίλων δεν φάνηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ανάπτυξη λοίμωξης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη a-2a ή a-2b και ριμπαβιρίνη (OR (CI): 2.63 (0.80, 8.66), p=0.111), ακόμα και μετά από διόρθωση για ποικίλους συγχυτικούς παράγοντες. Η μόνη παράμετρος που φάνηκε πως έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ανάπτυξη λοίμωξης ήταν η παρουσία κίρρωσης (OR (CI):13.49 (1.64, 110.50), p=0.015). Συμπέρασμα: Ο κίνδυνος ανάπτυξης λοίμωξης δεν φάνηκε να συσχετίζεται με τα λευκά αιμοσφαιρία. Η εφαρμοσθείσα πρακτική της δοσολογικής προσαρμογής ή διακοπής της πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης σε απόλυτο αριθμό ουδετεροφίλων < 750 και 500 κύτταρα/μL, αντίστοιχα, θα πρέπει να επανεξεταστεί υπό το πρίσμα ότι η μείωση της δόσης επηρεάζει και την πιθανότητα επίτευξης παρατεινόμενης ιολογικής απάντησης.","Background and aims: Chronic hepatitis C treatment is frequently accompanied by leukopenia, mainly due to peginterferon-alpha-related bone marrow suppression and patients are often subjected to dose reduction. We investigated in this retrospective cohort study the relationship among leukopenia and the occurrence of infection during antiviral treatment. Methods: We analyzed data from 259 patients who were subjected in 259 courses of treatment with peginterferon-alpha and ribavirin. Results: None of the variables used as representative of white cells and specifically nadir neutrophil count was found to have statistically significant association with the development of infection during combination therapy with peginterferon a-2a or a-2b and ribavirin (OR (CI): 2.63 (0.80, 8.66), p=0.111), even after adjustment for several confounders. The only variable that appeared to have a statistically significant association was the presence of cirrhosis (OR (CI):13.49 (1.64, 110.50), p=0.015). Conclusion: Rate of infection occurrence was not associated neither with nadir absolute number of white cells, nor with nadir neutropil count. The common practice of dose adjustment or discontinuation of interferon which is recommended for absolute number of neutrophils < 750 cells/μL and < 500 cells/μL, respectively, should be revised under the view that dose adjustment is affecting the likelihood of achieving SVR."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της σχέσης της ανάπτυξης λοιμώξεων σε ασθενείς πάσχοντες από χρόνια HCV λοίμωξη που βρίσκονται υπό αντιική θεραπεία και του απόλυτου αριθμού ουδετεροφίλων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στρίκη Αθανασία"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Σκοπός: Η αναδρομική αυτή μελέτη κοορτής έχει σκοπό να διερευνήσει την παρουσία συσχέτισης μεταξύ ανάπτυξης λοίμωξης και λευκών αιμοσφαιρίων στους ασθενείς με χρόνια HCV λοίμωξη που βρίσκονται υπό αντιική θεραπεία συνδυασμού πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης και ριμπαβιρίνης. Μέθοδοι: Αναλύσαμε τα δεδομένα που συγκεντρώθηκαν από 259 ασθενείς, πάσχοντες από χρόνια ηπατίτιδα C, οι οποίοι υπεβλήθησαν για πρώτη φορά σε θεραπεία με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη και ριμπαβιρίνη. Αποτελέσματα: Κανένας από τους δείκτες που χρησιμοποιήθηκε ως αντιπροσωπευτικός των λευκών αιμοσφαιρίων και δη η ελάχιστη καταγραφείσα απόλυτη τιμή των ουδετεροφίλων δεν φάνηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ανάπτυξη λοίμωξης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη a-2a ή a-2b και ριμπαβιρίνη (OR (CI): 2.63 (0.80, 8.66), p=0.111), ακόμα και μετά από διόρθωση για ποικίλους συγχυτικούς παράγοντες. Η μόνη παράμετρος που φάνηκε πως έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ανάπτυξη λοίμωξης ήταν η παρουσία κίρρωσης (OR (CI):13.49 (1.64, 110.50), p=0.015). Συμπέρασμα: Ο κίνδυνος ανάπτυξης λοίμωξης δεν φάνηκε να συσχετίζεται με τα λευκά αιμοσφαιρία. Η εφαρμοσθείσα πρακτική της δοσολογικής προσαρμογής ή διακοπής της πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης σε απόλυτο αριθμό ουδετεροφίλων < 750 και 500 κύτταρα/μL, αντίστοιχα, θα πρέπει να επανεξεταστεί υπό το πρίσμα ότι η μείωση της δόσης επηρεάζει και την πιθανότητα επίτευξης παρατεινόμενης ιολογικής απάντησης.","Background and aims: Chronic hepatitis C treatment is frequently accompanied by leukopenia, mainly due to peginterferon-alpha-related bone marrow suppression and patients are often subjected to dose reduction. We investigated in this retrospective cohort study the relationship among leukopenia and the occurrence of infection during antiviral treatment. Methods: We analyzed data from 259 patients who were subjected in 259 courses of treatment with peginterferon-alpha and ribavirin. Results: None of the variables used as representative of white cells and specifically nadir neutrophil count was found to have statistically significant association with the development of infection during combination therapy with peginterferon a-2a or a-2b and ribavirin (OR (CI): 2.63 (0.80, 8.66), p=0.111), even after adjustment for several confounders. The only variable that appeared to have a statistically significant association was the presence of cirrhosis (OR (CI):13.49 (1.64, 110.50), p=0.015). Conclusion: Rate of infection occurrence was not associated neither with nadir absolute number of white cells, nor with nadir neutropil count. The common practice of dose adjustment or discontinuation of interferon which is recommended for absolute number of neutrophils < 750 cells/μL and < 500 cells/μL, respectively, should be revised under the view that dose adjustment is affecting the likelihood of achieving SVR."],"dc:identifier":["uoadl:1310807","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310807"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Διερεύνηση της σχέσης της ανάπτυξης λοιμώξεων σε ασθενείς πάσχοντες από χρόνια HCV λοίμωξη που βρίσκονται υπό αντιική θεραπεία και του απόλυτου αριθμού ουδετεροφίλων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:03Z"}