{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310873"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310873","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δίδυμος κύηση και συνδρομο υποκλοπής","abstract":"Η δίδυμη κύηση κατατάσσεται στις κυήσεις υψηλού κινδύνου εξαιτίας των εμβρυικών δυσμορφιών και μητρικών επιπλοκών που εμφανίζονται σε υψηλότερο κίνδυνο σε σχέση με τις μονήρεις. Οι επιπλοκές της μητέρας περιλαμβάνουν, προεκλαμψία, αναιμία, κίνδυνο αποβολής, πρόωρο τοκετό, καισαρική τομή ενώ του εμβρύου χρωμοσωμιακές ανωμαλίες, καθυστέρηση ενδομήτριας ανάπτυξης, προωρότητα, υποξία, ενδομήτριο θάνατο. H διάγνωση της γίνεται με τα ίδια μέσα όπως και στην μονήρη αλλά η παρακολούθηση της κύησης είναι απαραίτητο να είναι πιο εντατική και συνεχής. Τα ποσοστά των διδύμων έχουν αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της αυξημένης χρήσης τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και της προχωρημένης ηλικίας της μητέρας. Ο καθορισμός της χοριονικότητας είναι κρίσιμος για να αποφευχθούν ή να μειωθούν η μητρική αλλά και περιγεννητική θνησιμότητα και νοσηρότητα. Ο υπερηχογραφικός ελεγχος είναι μια ασφαλής και αξιόπιστη μέθοδος για την διάγνωση και την εκτίμηση της κατάστασης των διδύμων. Συνδυαστικά με κοινώς χρησιμοποιούμενες επεμβατικές και μη επεμβατικές διαδιακασίες αποσκοπούν στην μείωση των επιπλοκών και των δυσμενών αποτελεσμάτων της δίδυμης κύησης. Οι μονοχοριακές δίδυμες κυήσεις είναι πιο επιρρεπής σε επιπρόσθετες επιπλοκές (αγγειακές και ανατομικές), εξαιτίας της μοναδικής πλακουντιακής αρχιτεκτονικής. Η παθοφυσιολογία του συνδρόμου υποκλοπής είναι αποτέλεσμα μη ισορροπημένης μετάγγισης αίματος μέσω πλακουντιακών αγγειακών αναστομώσεων από το ένα δίδυμο (δότη) στο άλλο (δέκτη). Συνήθως συμβαίνει μεταξύ 15ης και 26ης εβδομάδας κύησης και η διάγνωση βασίζεται σε υπερηχογραφικά ευρήματα. Υπάρχουν δύο μέθοδοι θεραπείας για το σύνδρομο υποκλοπής: οι επαναλαμβανόμενες εκκενωτικές αμνιοκεντήσεις και η απόφραξη των αγγειακών αναστομώσεων με την χρήση laser. Κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες η χρήση laser θεωρείται πιο αποτελεσματική στην θεραπεία του συνδρόμου και βελτιώνει το ποσοστό επιβίωσης και τα νευρολογικά αποτελέσματα.","abstract_html":"Η δίδυμη κύηση κατατάσσεται στις κυήσεις υψηλού κινδύνου εξαιτίας των εμβρυικών δυσμορφιών και μητρικών επιπλοκών που εμφανίζονται σε υψηλότερο κίνδυνο σε σχέση με τις μονήρεις. Οι επιπλοκές της μητέρας περιλαμβάνουν, προεκλαμψία, αναιμία, κίνδυνο αποβολής, πρόωρο τοκετό, καισαρική τομή ενώ του εμβρύου χρωμοσωμιακές ανωμαλίες, καθυστέρηση ενδομήτριας ανάπτυξης, προωρότητα, υποξία, ενδομήτριο θάνατο. H διάγνωση της γίνεται με τα ίδια μέσα όπως και στην μονήρη αλλά η παρακολούθηση της κύησης είναι απαραίτητο να είναι πιο εντατική και συνεχής. Τα ποσοστά των διδύμων έχουν αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της αυξημένης χρήσης τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και της προχωρημένης ηλικίας της μητέρας. Ο καθορισμός της χοριονικότητας είναι κρίσιμος για να αποφευχθούν ή να μειωθούν η μητρική αλλά και περιγεννητική θνησιμότητα και νοσηρότητα. Ο υπερηχογραφικός ελεγχος είναι μια ασφαλής και αξιόπιστη μέθοδος για την διάγνωση και την εκτίμηση της κατάστασης των διδύμων. Συνδυαστικά με κοινώς χρησιμοποιούμενες επεμβατικές και μη επεμβατικές διαδιακασίες αποσκοπούν στην μείωση των επιπλοκών και των δυσμενών αποτελεσμάτων της δίδυμης κύησης. Οι μονοχοριακές δίδυμες κυήσεις είναι πιο επιρρεπής σε επιπρόσθετες επιπλοκές (αγγειακές και ανατομικές), εξαιτίας της μοναδικής πλακουντιακής αρχιτεκτονικής. Η παθοφυσιολογία του συνδρόμου υποκλοπής είναι αποτέλεσμα μη ισορροπημένης μετάγγισης αίματος μέσω πλακουντιακών αγγειακών αναστομώσεων από το ένα δίδυμο (δότη) στο άλλο (δέκτη). Συνήθως συμβαίνει μεταξύ 15ης και 26ης εβδομάδας κύησης και η διάγνωση βασίζεται σε υπερηχογραφικά ευρήματα. Υπάρχουν δύο μέθοδοι θεραπείας για το σύνδρομο υποκλοπής: οι επαναλαμβανόμενες εκκενωτικές αμνιοκεντήσεις και η απόφραξη των αγγειακών αναστομώσεων με την χρήση laser. Κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες η χρήση laser θεωρείται πιο αποτελεσματική στην θεραπεία του συνδρόμου και βελτιώνει το ποσοστό επιβίωσης και τα νευρολογικά αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Τραχείλου Ιγνατία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:22:05Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310873"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310873","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310873","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310873","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310873","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τραχείλου Ιγνατία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310873","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310873"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δίδυμη κύηση κατατάσσεται στις κυήσεις υψηλού κινδύνου εξαιτίας των εμβρυικών δυσμορφιών και μητρικών επιπλοκών που εμφανίζονται σε υψηλότερο κίνδυνο σε σχέση με τις μονήρεις. Οι επιπλοκές της μητέρας περιλαμβάνουν, προεκλαμψία, αναιμία, κίνδυνο αποβολής, πρόωρο τοκετό, καισαρική τομή ενώ του εμβρύου χρωμοσωμιακές ανωμαλίες, καθυστέρηση ενδομήτριας ανάπτυξης, προωρότητα, υποξία, ενδομήτριο θάνατο. H διάγνωση της γίνεται με τα ίδια μέσα όπως και στην μονήρη αλλά η παρακολούθηση της κύησης είναι απαραίτητο να είναι πιο εντατική και συνεχής. Τα ποσοστά των διδύμων έχουν αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της αυξημένης χρήσης τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και της προχωρημένης ηλικίας της μητέρας. Ο καθορισμός της χοριονικότητας είναι κρίσιμος για να αποφευχθούν ή να μειωθούν η μητρική αλλά και περιγεννητική θνησιμότητα και νοσηρότητα. Ο υπερηχογραφικός ελεγχος είναι μια ασφαλής και αξιόπιστη μέθοδος για την διάγνωση και την εκτίμηση της κατάστασης των διδύμων. Συνδυαστικά με κοινώς χρησιμοποιούμενες επεμβατικές και μη επεμβατικές διαδιακασίες αποσκοπούν στην μείωση των επιπλοκών και των δυσμενών αποτελεσμάτων της δίδυμης κύησης. Οι μονοχοριακές δίδυμες κυήσεις είναι πιο επιρρεπής σε επιπρόσθετες επιπλοκές (αγγειακές και ανατομικές), εξαιτίας της μοναδικής πλακουντιακής αρχιτεκτονικής. Η παθοφυσιολογία του συνδρόμου υποκλοπής είναι αποτέλεσμα μη ισορροπημένης μετάγγισης αίματος μέσω πλακουντιακών αγγειακών αναστομώσεων από το ένα δίδυμο (δότη) στο άλλο (δέκτη). Συνήθως συμβαίνει μεταξύ 15ης και 26ης εβδομάδας κύησης και η διάγνωση βασίζεται σε υπερηχογραφικά ευρήματα. Υπάρχουν δύο μέθοδοι θεραπείας για το σύνδρομο υποκλοπής: οι επαναλαμβανόμενες εκκενωτικές αμνιοκεντήσεις και η απόφραξη των αγγειακών αναστομώσεων με την χρήση laser. Κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες η χρήση laser θεωρείται πιο αποτελεσματική στην θεραπεία του συνδρόμου και βελτιώνει το ποσοστό επιβίωσης και τα νευρολογικά αποτελέσματα.","Twin pregnancy is classified as high risk pregnancy due to fetal malformations and maternal complications which are at higher risk to singletons. Maternal risk include preeclampsia, anemia, risk of miscarriage, preterm labor, caesarean section while fetal risk include chromosomal abnormalities, intrauterine growth restriction, prematurity, hypoxia, intrauterine death. To diagnose twin pregnancy we use the same methods as in singleton, but regular prenatal attendance it is necessary to be more intensive and continuous. Twinning rates have increased the last decades due to extended use of assisted reproductive techniques and advanced maternal age. The determination of chorionicity it is critical in the antenatal management of twins in order to avoid or reduce maternal and perinatal morbidity and mortality. Ultrasound is a safe and reliable method for the diagnosis and assessment of twins. Combined with commonly performed invasive and non-invasive procedures result in reducing complications and adverse outcome in twin pregnancies. The monochorionic twins are susceptible to additional complications (vascular and structural) because of their unique placenta architecture such as acardiac twin, paracitic twin, conjoined twin, twin-to-twin transfusion syndrome (TTTS). The pathophysiology is consisted by an unbalanced transfusion of blood across placental vascular anastomoses from one twin (donor) to the other (recipient). It is usually occurs between 15 and 26 weeks and diagnosis it is based on sonographic criteria. There are two treatment options for twin-to-twin transfusion syndrome: serial amniodrainage and laser coagulation of the placental vascular anastomoses. Over the last two decades fetoscopic laser it is believed to be more effective in the treatment of TTTS and improve the survival rate and neurological outcomes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δίδυμος κύηση και συνδρομο υποκλοπής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τραχείλου Ιγνατία"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Η δίδυμη κύηση κατατάσσεται στις κυήσεις υψηλού κινδύνου εξαιτίας των εμβρυικών δυσμορφιών και μητρικών επιπλοκών που εμφανίζονται σε υψηλότερο κίνδυνο σε σχέση με τις μονήρεις. Οι επιπλοκές της μητέρας περιλαμβάνουν, προεκλαμψία, αναιμία, κίνδυνο αποβολής, πρόωρο τοκετό, καισαρική τομή ενώ του εμβρύου χρωμοσωμιακές ανωμαλίες, καθυστέρηση ενδομήτριας ανάπτυξης, προωρότητα, υποξία, ενδομήτριο θάνατο. H διάγνωση της γίνεται με τα ίδια μέσα όπως και στην μονήρη αλλά η παρακολούθηση της κύησης είναι απαραίτητο να είναι πιο εντατική και συνεχής. Τα ποσοστά των διδύμων έχουν αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της αυξημένης χρήσης τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και της προχωρημένης ηλικίας της μητέρας. Ο καθορισμός της χοριονικότητας είναι κρίσιμος για να αποφευχθούν ή να μειωθούν η μητρική αλλά και περιγεννητική θνησιμότητα και νοσηρότητα. Ο υπερηχογραφικός ελεγχος είναι μια ασφαλής και αξιόπιστη μέθοδος για την διάγνωση και την εκτίμηση της κατάστασης των διδύμων. Συνδυαστικά με κοινώς χρησιμοποιούμενες επεμβατικές και μη επεμβατικές διαδιακασίες αποσκοπούν στην μείωση των επιπλοκών και των δυσμενών αποτελεσμάτων της δίδυμης κύησης. Οι μονοχοριακές δίδυμες κυήσεις είναι πιο επιρρεπής σε επιπρόσθετες επιπλοκές (αγγειακές και ανατομικές), εξαιτίας της μοναδικής πλακουντιακής αρχιτεκτονικής. Η παθοφυσιολογία του συνδρόμου υποκλοπής είναι αποτέλεσμα μη ισορροπημένης μετάγγισης αίματος μέσω πλακουντιακών αγγειακών αναστομώσεων από το ένα δίδυμο (δότη) στο άλλο (δέκτη). Συνήθως συμβαίνει μεταξύ 15ης και 26ης εβδομάδας κύησης και η διάγνωση βασίζεται σε υπερηχογραφικά ευρήματα. Υπάρχουν δύο μέθοδοι θεραπείας για το σύνδρομο υποκλοπής: οι επαναλαμβανόμενες εκκενωτικές αμνιοκεντήσεις και η απόφραξη των αγγειακών αναστομώσεων με την χρήση laser. Κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες η χρήση laser θεωρείται πιο αποτελεσματική στην θεραπεία του συνδρόμου και βελτιώνει το ποσοστό επιβίωσης και τα νευρολογικά αποτελέσματα.","Twin pregnancy is classified as high risk pregnancy due to fetal malformations and maternal complications which are at higher risk to singletons. Maternal risk include preeclampsia, anemia, risk of miscarriage, preterm labor, caesarean section while fetal risk include chromosomal abnormalities, intrauterine growth restriction, prematurity, hypoxia, intrauterine death. To diagnose twin pregnancy we use the same methods as in singleton, but regular prenatal attendance it is necessary to be more intensive and continuous. Twinning rates have increased the last decades due to extended use of assisted reproductive techniques and advanced maternal age. The determination of chorionicity it is critical in the antenatal management of twins in order to avoid or reduce maternal and perinatal morbidity and mortality. Ultrasound is a safe and reliable method for the diagnosis and assessment of twins. Combined with commonly performed invasive and non-invasive procedures result in reducing complications and adverse outcome in twin pregnancies. The monochorionic twins are susceptible to additional complications (vascular and structural) because of their unique placenta architecture such as acardiac twin, paracitic twin, conjoined twin, twin-to-twin transfusion syndrome (TTTS). The pathophysiology is consisted by an unbalanced transfusion of blood across placental vascular anastomoses from one twin (donor) to the other (recipient). It is usually occurs between 15 and 26 weeks and diagnosis it is based on sonographic criteria. There are two treatment options for twin-to-twin transfusion syndrome: serial amniodrainage and laser coagulation of the placental vascular anastomoses. Over the last two decades fetoscopic laser it is believed to be more effective in the treatment of TTTS and improve the survival rate and neurological outcomes."],"dc:identifier":["uoadl:1310873","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310873"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Δίδυμος κύηση και συνδρομο υποκλοπής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:05Z"}