{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310887"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310887","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δρεπανοκυτταρική νόσος και θρόμβωση","abstract":"Η Δρεπανοκυτταρική Αναιμία αποτελεί μια κληρονομούμενη χρόνια αιμολυτική νόσο, που οφείλεται σε σημειακή μετάλλαξη της θυμίνης από αδενίνη στο κωδίκιο 6 του γονιδίου της β-σφαιρίνης. Η πρώτη περιγραφή της νόσου έγινε σε ένα φοιτητή της οδοντιατρικής από τον ιατρό James Herrick το 1910. Ο υψηλός επιπολασμός της μετάλλαξης βs σε περιοχές όπως η Αφρική φαίνεται να συνδέεται άμεσα με την επιλεκτική προστατευτική επίδραση της δρεπανοκυτταρικής αιμοσφαιρίνης (HbS) έναντι της ελονοσίας. Πρόκειται για μια πολυσυστηματική νόσο όπου δεν υπάρχει ούτε ένα όργανο , που να μην επηρεάζεται σε οξεία ή χρόνια φάση.Οι κύριοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί που καθορίζουν τις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου περιλαμβάνουν τη χρόνια αιμολυτική αναιμία και την πρόκληση οξείας και χρόνιας ιστικής βλάβης .Είναι προθρομβωτική κατάσταση . Η θεωρία του πολυμερισμού της αιμοσφαιρίνης S αποτελεί το πρωταρχικό γεγονός για τη μοριακή παθογένεια της δρεπανοκυτταρικής νόσου. Δεν επαρκεί για να εξηγήσει το φαινότυπο. Έτσι οδηγηθήκαμε στην αναζήτηση του ρόλου της φλεγμονής και καταστροφής του ενδοθηλίου, της προσκόλλησης των δρεπανοκυττάρων, της αλληλεπίδρασης μεταξύ τους και στην έναρξη του μηχανισμού της πήξης. Σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται μεγάλη ερευνητική προσπάθεια τόσο in vitro όσο και in vivo για τη διερεύνηση της διαταραχής της ενδοθηλιακής λειτουργίας στους δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς, μεταφέροντας πια σε μικροσκοπικό επίπεδο τη βάση των αγγειοαποφρακτικών κρίσεων. Με γνώμονα τις νέες αυτές γνώσεις για την παθοφυσιολογία της νόσου πολλές κλινικές και ερευνητικές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για την φαρμακευτική αντιμετώπιση της νόσου, με στόχο την αναστολή του πολυμερισμού της αιμοσφαιρίνης S , τη ρύθμιση των διαταραχών της ομοιόστασης των ερυθρών και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ερυθροκυττάρων και του ενδοθηλίου.","abstract_html":"Η Δρεπανοκυτταρική Αναιμία αποτελεί μια κληρονομούμενη χρόνια αιμολυτική νόσο, που οφείλεται σε σημειακή μετάλλαξη της θυμίνης από αδενίνη στο κωδίκιο 6 του γονιδίου της β-σφαιρίνης. Η πρώτη περιγραφή της νόσου έγινε σε ένα φοιτητή της οδοντιατρικής από τον ιατρό James Herrick το 1910. Ο υψηλός επιπολασμός της μετάλλαξης βs σε περιοχές όπως η Αφρική φαίνεται να συνδέεται άμεσα με την επιλεκτική προστατευτική επίδραση της δρεπανοκυτταρικής αιμοσφαιρίνης (HbS) έναντι της ελονοσίας. Πρόκειται για μια πολυσυστηματική νόσο όπου δεν υπάρχει ούτε ένα όργανο , που να μην επηρεάζεται σε οξεία ή χρόνια φάση.Οι κύριοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί που καθορίζουν τις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου περιλαμβάνουν τη χρόνια αιμολυτική αναιμία και την πρόκληση οξείας και χρόνιας ιστικής βλάβης .Είναι προθρομβωτική κατάσταση . Η θεωρία του πολυμερισμού της αιμοσφαιρίνης S αποτελεί το πρωταρχικό γεγονός για τη μοριακή παθογένεια της δρεπανοκυτταρικής νόσου. Δεν επαρκεί για να εξηγήσει το φαινότυπο. Έτσι οδηγηθήκαμε στην αναζήτηση του ρόλου της φλεγμονής και καταστροφής του ενδοθηλίου, της προσκόλλησης των δρεπανοκυττάρων, της αλληλεπίδρασης μεταξύ τους και στην έναρξη του μηχανισμού της πήξης. Σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται μεγάλη ερευνητική προσπάθεια τόσο in vitro όσο και in vivo για τη διερεύνηση της διαταραχής της ενδοθηλιακής λειτουργίας στους δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς, μεταφέροντας πια σε μικροσκοπικό επίπεδο τη βάση των αγγειοαποφρακτικών κρίσεων. Με γνώμονα τις νέες αυτές γνώσεις για την παθοφυσιολογία της νόσου πολλές κλινικές και ερευνητικές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για την φαρμακευτική αντιμετώπιση της νόσου, με στόχο την αναστολή του πολυμερισμού της αιμοσφαιρίνης S , τη ρύθμιση των διαταραχών της ομοιόστασης των ερυθρών και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ερυθροκυττάρων και του ενδοθηλίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαϊωάννου Κωνσταντίνα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:05Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310887"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310887","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310887","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310887","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310887","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαϊωάννου Κωνσταντίνα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310887","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310887"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Δρεπανοκυτταρική Αναιμία αποτελεί μια κληρονομούμενη χρόνια αιμολυτική νόσο, που οφείλεται σε σημειακή μετάλλαξη της θυμίνης από αδενίνη στο κωδίκιο 6 του γονιδίου της β-σφαιρίνης. Η πρώτη περιγραφή της νόσου έγινε σε ένα φοιτητή της οδοντιατρικής από τον ιατρό James Herrick το 1910. Ο υψηλός επιπολασμός της μετάλλαξης βs σε περιοχές όπως η Αφρική φαίνεται να συνδέεται άμεσα με την επιλεκτική προστατευτική επίδραση της δρεπανοκυτταρικής αιμοσφαιρίνης (HbS) έναντι της ελονοσίας. Πρόκειται για μια πολυσυστηματική νόσο όπου δεν υπάρχει ούτε ένα όργανο , που να μην επηρεάζεται σε οξεία ή χρόνια φάση.Οι κύριοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί που καθορίζουν τις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου περιλαμβάνουν τη χρόνια αιμολυτική αναιμία και την πρόκληση οξείας και χρόνιας ιστικής βλάβης .Είναι προθρομβωτική κατάσταση . Η θεωρία του πολυμερισμού της αιμοσφαιρίνης S αποτελεί το πρωταρχικό γεγονός για τη μοριακή παθογένεια της δρεπανοκυτταρικής νόσου. Δεν επαρκεί για να εξηγήσει το φαινότυπο. Έτσι οδηγηθήκαμε στην αναζήτηση του ρόλου της φλεγμονής και καταστροφής του ενδοθηλίου, της προσκόλλησης των δρεπανοκυττάρων, της αλληλεπίδρασης μεταξύ τους και στην έναρξη του μηχανισμού της πήξης. Σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται μεγάλη ερευνητική προσπάθεια τόσο in vitro όσο και in vivo για τη διερεύνηση της διαταραχής της ενδοθηλιακής λειτουργίας στους δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς, μεταφέροντας πια σε μικροσκοπικό επίπεδο τη βάση των αγγειοαποφρακτικών κρίσεων. Με γνώμονα τις νέες αυτές γνώσεις για την παθοφυσιολογία της νόσου πολλές κλινικές και ερευνητικές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για την φαρμακευτική αντιμετώπιση της νόσου, με στόχο την αναστολή του πολυμερισμού της αιμοσφαιρίνης S , τη ρύθμιση των διαταραχών της ομοιόστασης των ερυθρών και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ερυθροκυττάρων και του ενδοθηλίου.","Sickle cell disease is an inherited blood disorder that is characterized by chronic hemolytic anemia and is caused by a single missense mutation in the beta-globin gene , in which beta-chain has a valine in the sixth amino acid position, replacing the normal glutamic acid. It was first described by Dr James Herrick in 1910 on a student of dentistry. The high prevalence of the mutation of sickle cell hemoglobin (HbS) in areas such as Africa , the Middle East , India and certain regions of the Mediterranean basin appear to be directly related to the selective protective effect of HbS against malaria . It is a multisystemic disease where there is not a single organ or tissue that is not affected in acute or chronic phase , more or less. The main pathophysiological mechanisms underlying the clinical manifestations of the disease include chronic hemolytic anemia and acute and chronic tissue damage as a consequence of repeated episodes of transient microvascular obstruction . Sickle cell is considered as a ‘prothrombotic state’ and sickle patients belong to risk group for the development of thromboembolic complications. The theory of hemoglobin S polymerization , according to which sickle red cells become stiff and less deformable and result to the mechanical obstruction of the vessels, is the primary event in the molecular pathogenesis of sickle cell disease . However, this theory is not sufficient to fully explain the disease phenotype. Thus we were led to the search of the role of the endotheliun inflammation and destruction , the role of sickle red cell adhesion to the endothelium, the interaction between them and the initiation of the mechanism of coagulation and inflammation. In the past few years a lot of effort and research has been done in order to identify the role the endothelium and the role of adhesion molecules that the endothelium expresses as well as of those the vascular wall of sickle cell patients expresses. A lot of effort is done globally , both in vitro and in vivo, to investigate the disturbance of endothelial function in sickle cell patients , placing the cause of vaso-occlusive events to microscopy. We conclude that vasoobstruction in sickle cell disease is the result of a set of events related to the adhesion of erythrocytes and leukocytes to the vascular endothelium , the local inflammation and injury of the endothelium and the activation of the clotting mechanism. Additionally the co existent hemolysis contributes to decreased bioavailability of nitric oxide ( NO ) . As a result of this new knowledge about the pathophysiology of the disease that has been obtained many clinical and research studies have been performed for the pharmaceutical treatment of the disease , having as a goal the inhibition of hemoglobin S polymerization, the regulation of sickle red cell homeostasis and the interactions between erythrocytes and endothelium ."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δρεπανοκυτταρική νόσος και θρόμβωση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαϊωάννου Κωνσταντίνα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η Δρεπανοκυτταρική Αναιμία αποτελεί μια κληρονομούμενη χρόνια αιμολυτική νόσο, που οφείλεται σε σημειακή μετάλλαξη της θυμίνης από αδενίνη στο κωδίκιο 6 του γονιδίου της β-σφαιρίνης. Η πρώτη περιγραφή της νόσου έγινε σε ένα φοιτητή της οδοντιατρικής από τον ιατρό James Herrick το 1910. Ο υψηλός επιπολασμός της μετάλλαξης βs σε περιοχές όπως η Αφρική φαίνεται να συνδέεται άμεσα με την επιλεκτική προστατευτική επίδραση της δρεπανοκυτταρικής αιμοσφαιρίνης (HbS) έναντι της ελονοσίας. Πρόκειται για μια πολυσυστηματική νόσο όπου δεν υπάρχει ούτε ένα όργανο , που να μην επηρεάζεται σε οξεία ή χρόνια φάση.Οι κύριοι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί που καθορίζουν τις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου περιλαμβάνουν τη χρόνια αιμολυτική αναιμία και την πρόκληση οξείας και χρόνιας ιστικής βλάβης .Είναι προθρομβωτική κατάσταση . Η θεωρία του πολυμερισμού της αιμοσφαιρίνης S αποτελεί το πρωταρχικό γεγονός για τη μοριακή παθογένεια της δρεπανοκυτταρικής νόσου. Δεν επαρκεί για να εξηγήσει το φαινότυπο. Έτσι οδηγηθήκαμε στην αναζήτηση του ρόλου της φλεγμονής και καταστροφής του ενδοθηλίου, της προσκόλλησης των δρεπανοκυττάρων, της αλληλεπίδρασης μεταξύ τους και στην έναρξη του μηχανισμού της πήξης. Σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται μεγάλη ερευνητική προσπάθεια τόσο in vitro όσο και in vivo για τη διερεύνηση της διαταραχής της ενδοθηλιακής λειτουργίας στους δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς, μεταφέροντας πια σε μικροσκοπικό επίπεδο τη βάση των αγγειοαποφρακτικών κρίσεων. Με γνώμονα τις νέες αυτές γνώσεις για την παθοφυσιολογία της νόσου πολλές κλινικές και ερευνητικές μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για την φαρμακευτική αντιμετώπιση της νόσου, με στόχο την αναστολή του πολυμερισμού της αιμοσφαιρίνης S , τη ρύθμιση των διαταραχών της ομοιόστασης των ερυθρών και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ερυθροκυττάρων και του ενδοθηλίου.","Sickle cell disease is an inherited blood disorder that is characterized by chronic hemolytic anemia and is caused by a single missense mutation in the beta-globin gene , in which beta-chain has a valine in the sixth amino acid position, replacing the normal glutamic acid. It was first described by Dr James Herrick in 1910 on a student of dentistry. The high prevalence of the mutation of sickle cell hemoglobin (HbS) in areas such as Africa , the Middle East , India and certain regions of the Mediterranean basin appear to be directly related to the selective protective effect of HbS against malaria . It is a multisystemic disease where there is not a single organ or tissue that is not affected in acute or chronic phase , more or less. The main pathophysiological mechanisms underlying the clinical manifestations of the disease include chronic hemolytic anemia and acute and chronic tissue damage as a consequence of repeated episodes of transient microvascular obstruction . Sickle cell is considered as a ‘prothrombotic state’ and sickle patients belong to risk group for the development of thromboembolic complications. The theory of hemoglobin S polymerization , according to which sickle red cells become stiff and less deformable and result to the mechanical obstruction of the vessels, is the primary event in the molecular pathogenesis of sickle cell disease . However, this theory is not sufficient to fully explain the disease phenotype. Thus we were led to the search of the role of the endotheliun inflammation and destruction , the role of sickle red cell adhesion to the endothelium, the interaction between them and the initiation of the mechanism of coagulation and inflammation. In the past few years a lot of effort and research has been done in order to identify the role the endothelium and the role of adhesion molecules that the endothelium expresses as well as of those the vascular wall of sickle cell patients expresses. A lot of effort is done globally , both in vitro and in vivo, to investigate the disturbance of endothelial function in sickle cell patients , placing the cause of vaso-occlusive events to microscopy. We conclude that vasoobstruction in sickle cell disease is the result of a set of events related to the adhesion of erythrocytes and leukocytes to the vascular endothelium , the local inflammation and injury of the endothelium and the activation of the clotting mechanism. Additionally the co existent hemolysis contributes to decreased bioavailability of nitric oxide ( NO ) . As a result of this new knowledge about the pathophysiology of the disease that has been obtained many clinical and research studies have been performed for the pharmaceutical treatment of the disease , having as a goal the inhibition of hemoglobin S polymerization, the regulation of sickle red cell homeostasis and the interactions between erythrocytes and endothelium ."],"dc:identifier":["uoadl:1310887","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310887"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Δρεπανοκυτταρική νόσος και θρόμβωση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:05Z"}