{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310973"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1310973","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκτίμηση του τρόπου διασποράς του γονότυπου D του ιού της ηπατίτιδας Β (HBV) ανά την υφήλιο","abstract":"Εισαγωγή: Μεταξύ των γονότυπων της ηπατίτιδας B, ο γονότυπος D αποτελεί τον μοναδικό με παγκόσμια εξάπλωση. Σκοπός: Η εκτίμηση των επιπέδων ομαδοποίησης και του τρόπου διασποράς του γονότυπου D, προκειμένου να εκτιμηθεί ο τρόπος διάδοσης του ιού μεταξύ των διαφορετικών γεωγραφικών περιοχών. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν για πρώτη φορά όλες οι διαθέσιμες μη-ανασυνδυασμένες αλληλουχίες πλήρους γονιδιώματος του γονότυπου D (Ν=926). Οι φυλογενετικές τοπολογίες εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο μεγίστης πιθανοφάνειας και τα γεγονότα διασποράς με τη μέθοδο μέγιστης φειδωλότητας, ενώ υπολογίστηκε για πρώτη φορά ένας ποσοτικός δείκτης για τον συστηματικό χαρακτηρισμό των γεωγραφικών ενοτήτων σύμφωνα με τα γεγονότα διασποράς του ιού. Αποτελέσματα: Η φυλογενετική ανάλυση ανέδειξε ότι οι αλληλουχίες γονότυπου D ομαδοποιήθηκαν σε διαφορετικά ποσοστά ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή δειγματοληψίας τους, αναδεικνύοντας διαφορετικά μονοφυλετικά πρότυπα σε παγκόσμια κλίμακα. Οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της Κεντρικής Ασίας ανέδειξαν τα χαμηλότερα επίπεδα μονοφυλετικότητας. Η στατιστική φυλογεωγραφία και ο ποσοτικός δείκτης εκτίμησαν ότι η Τουρκία, η Ρωσία, η Κεντρική Ασία, η Ανατολική Ευρώπη, η Συρία και η Λατινική Αμερική αποτέλεσαν ενεργές πηγές διασποράς του ιού σε αντίθεση με τη Γροιλανδία, τη Νοτιοανατολική Ασία και την Τυνησία, για τις οποίες δεν βρέθηκε καμία σημαντική δραστηριότητα διασποράς του συγκεκριμένου ιού, δηλαδή αποτέλεσαν απομονωμένες περιοχές. Συμπεράσματα: Η μελέτη ανέδειξε τρεις σημαντικές οδούς διασποράς του ιού, αντικατοπτρίζοντας πιθανότατα τις σημαντικές διαδρομές μετανάστευσης του σύγχρονου ανθρώπου κατά τους Προϊστορικούς χρόνους (Νεολιθική περίοδος) ή και μεταγενέστερα ως συνέπεια σύγχρονων μετακινήσεων πληθυσμών. Επίσης ανέδειξε τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε η ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Ασίας στη διασπορά του συγκεκριμένου ιού.","abstract_html":"Εισαγωγή: Μεταξύ των γονότυπων της ηπατίτιδας B, ο γονότυπος D αποτελεί τον μοναδικό με παγκόσμια εξάπλωση. Σκοπός: Η εκτίμηση των επιπέδων ομαδοποίησης και του τρόπου διασποράς του γονότυπου D, προκειμένου να εκτιμηθεί ο τρόπος διάδοσης του ιού μεταξύ των διαφορετικών γεωγραφικών περιοχών. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν για πρώτη φορά όλες οι διαθέσιμες μη-ανασυνδυασμένες αλληλουχίες πλήρους γονιδιώματος του γονότυπου D (Ν=926). Οι φυλογενετικές τοπολογίες εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο μεγίστης πιθανοφάνειας και τα γεγονότα διασποράς με τη μέθοδο μέγιστης φειδωλότητας, ενώ υπολογίστηκε για πρώτη φορά ένας ποσοτικός δείκτης για τον συστηματικό χαρακτηρισμό των γεωγραφικών ενοτήτων σύμφωνα με τα γεγονότα διασποράς του ιού. Αποτελέσματα: Η φυλογενετική ανάλυση ανέδειξε ότι οι αλληλουχίες γονότυπου D ομαδοποιήθηκαν σε διαφορετικά ποσοστά ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή δειγματοληψίας τους, αναδεικνύοντας διαφορετικά μονοφυλετικά πρότυπα σε παγκόσμια κλίμακα. Οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της Κεντρικής Ασίας ανέδειξαν τα χαμηλότερα επίπεδα μονοφυλετικότητας. Η στατιστική φυλογεωγραφία και ο ποσοτικός δείκτης εκτίμησαν ότι η Τουρκία, η Ρωσία, η Κεντρική Ασία, η Ανατολική Ευρώπη, η Συρία και η Λατινική Αμερική αποτέλεσαν ενεργές πηγές διασποράς του ιού σε αντίθεση με τη Γροιλανδία, τη Νοτιοανατολική Ασία και την Τυνησία, για τις οποίες δεν βρέθηκε καμία σημαντική δραστηριότητα διασποράς του συγκεκριμένου ιού, δηλαδή αποτέλεσαν απομονωμένες περιοχές. Συμπεράσματα: Η μελέτη ανέδειξε τρεις σημαντικές οδούς διασποράς του ιού, αντικατοπτρίζοντας πιθανότατα τις σημαντικές διαδρομές μετανάστευσης του σύγχρονου ανθρώπου κατά τους Προϊστορικούς χρόνους (Νεολιθική περίοδος) ή και μεταγενέστερα ως συνέπεια σύγχρονων μετακινήσεων πληθυσμών. Επίσης ανέδειξε τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε η ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Ασίας στη διασπορά του συγκεκριμένου ιού.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωστάκη Ευαγγελία-Γεωργία","Kostaki Evangelia-Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310973"],"render_values":[{"text":"uoadl:1310973","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310973","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310973","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1310973","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωστάκη Ευαγγελία-Γεωργία","Kostaki Evangelia-Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1310973","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310973"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Μεταξύ των γονότυπων της ηπατίτιδας B, ο γονότυπος D αποτελεί τον μοναδικό με παγκόσμια εξάπλωση. Σκοπός: Η εκτίμηση των επιπέδων ομαδοποίησης και του τρόπου διασποράς του γονότυπου D, προκειμένου να εκτιμηθεί ο τρόπος διάδοσης του ιού μεταξύ των διαφορετικών γεωγραφικών περιοχών. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν για πρώτη φορά όλες οι διαθέσιμες μη-ανασυνδυασμένες αλληλουχίες πλήρους γονιδιώματος του γονότυπου D (Ν=926). Οι φυλογενετικές τοπολογίες εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο μεγίστης πιθανοφάνειας και τα γεγονότα διασποράς με τη μέθοδο μέγιστης φειδωλότητας, ενώ υπολογίστηκε για πρώτη φορά ένας ποσοτικός δείκτης για τον συστηματικό χαρακτηρισμό των γεωγραφικών ενοτήτων σύμφωνα με τα γεγονότα διασποράς του ιού. Αποτελέσματα: Η φυλογενετική ανάλυση ανέδειξε ότι οι αλληλουχίες γονότυπου D ομαδοποιήθηκαν σε διαφορετικά ποσοστά ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή δειγματοληψίας τους, αναδεικνύοντας διαφορετικά μονοφυλετικά πρότυπα σε παγκόσμια κλίμακα. Οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της Κεντρικής Ασίας ανέδειξαν τα χαμηλότερα επίπεδα μονοφυλετικότητας. Η στατιστική φυλογεωγραφία και ο ποσοτικός δείκτης εκτίμησαν ότι η Τουρκία, η Ρωσία, η Κεντρική Ασία, η Ανατολική Ευρώπη, η Συρία και η Λατινική Αμερική αποτέλεσαν ενεργές πηγές διασποράς του ιού σε αντίθεση με τη Γροιλανδία, τη Νοτιοανατολική Ασία και την Τυνησία, για τις οποίες δεν βρέθηκε καμία σημαντική δραστηριότητα διασποράς του συγκεκριμένου ιού, δηλαδή αποτέλεσαν απομονωμένες περιοχές. Συμπεράσματα: Η μελέτη ανέδειξε τρεις σημαντικές οδούς διασποράς του ιού, αντικατοπτρίζοντας πιθανότατα τις σημαντικές διαδρομές μετανάστευσης του σύγχρονου ανθρώπου κατά τους Προϊστορικούς χρόνους (Νεολιθική περίοδος) ή και μεταγενέστερα ως συνέπεια σύγχρονων μετακινήσεων πληθυσμών. Επίσης ανέδειξε τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε η ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Ασίας στη διασπορά του συγκεκριμένου ιού.","Background: Genotype D is the only HBV genotype having a global expansion. This is reflected mainly by the sub-genotypes D1, D2 and D3 which are dominant in North Africa, East Europe and West Asia. In contrast, D4, D5 and D6 circulate mainly in indigenous populations in India, Oceania and Arctic. Aim: The aim of the current study was to estimate the levels of regional clustering and the pattern of dispersal of HBV subtype D in order to shed light on how the virus has been disseminated within different geographic areas over time. Methods: All full-length non-recombinant sequences of genotype D (N=926) available on databases were studied. The available sequences were clustered on different regions according to WHO criteria. Phylogeny reconstruction with bootstrap evaluation was conducted by the maximum likelihood method. The migration events were inferred from viral phylogenies using parsimony. Migration events were formed the basis of a new metric that we used to determine whether a geographical unit (country or region according) is actively spreading (“hub”) or passively receiving (“sink”) viral migrations. Results: The phylogenetic analysis suggests that HBV genotype D sequences form regional clusters at different percentages according to their geographic origin. Specifically sequences from Australasia (90%), Asia-Pacific (83%), Oceania (83%), Southeast Asia (80%), East Asia (69%), Caribbean (64%), Latin America (56%), Sub-Saharan Africa (55%) and North America (50%) formed monophyletic clusters, while sequences from W. Europe (35%), South Asia (26%), East Europe (19%) and North Africa and Middle East (16%) revealed the lowest monophyly levels. The Central Europe and Central Asia did not reveal any monophyletic pattern. Country-wise analyses showed the following monophyly patterns: Greenland: 100%, New Zealand: 97%, Japan: 83%, Tunisia: 66%, China: 65%, India: 27%, Belgium: 22%, Eastern Europe: 19%, Lebanon: 17%, Turkey: 5% and Iran: 4%. Absence of monophyly patterns was observed for Syria and Russia. Based on combined statistical phylogeographic and additional analysis using the newly developed metric, Turkey, Russia, Central Asia, Syria, Eastern Europe and Latin America was found that acted as hubs, while India, Lebanon and New Zealand were sinks of viral migration. Africa and Oceania were classified both as sinks and hubs while for Greenland, Southeast Asia and Tunisia no significant migration was found, suggesting that they provide isolated areas (“islands”) for viral dispersal. Finally for China, Japan and Western Europe, was found no statistical evidence for their epidemic dispersal. Conclusions: The analysis suggests considerable differences in the patterns of HBV genotype D regional clustering around the globe. Notably for Eastern Mediterranean very low levels of regional clustering were found suggesting high levels of viral mobility in contrast to several areas in Africa, Asia and the Americas. These patterns are probably due to expansion of Neolithic farmers from Middle East westwards. On the other hand, exporting migration from Latin America on a global scale was probably more recent, given the recent introduction of genotype D in Latin America as a result of the colonization of Americas by Europeans. Also revealed that Central Asia has played a major role in disseminating genotype D epidemic within Europe and Asia. This study highlights the importance of westward patterns of viral dispersal mirroring the significant routes of human migrations during the Neolithic. One of the potential limitations is the non-uniform availability of sequences across different countries and regions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκτίμηση του τρόπου διασποράς του γονότυπου D του ιού της ηπατίτιδας Β (HBV) ανά την υφήλιο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωστάκη Ευαγγελία-Γεωργία","Kostaki Evangelia-Georgia"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Εισαγωγή: Μεταξύ των γονότυπων της ηπατίτιδας B, ο γονότυπος D αποτελεί τον μοναδικό με παγκόσμια εξάπλωση. Σκοπός: Η εκτίμηση των επιπέδων ομαδοποίησης και του τρόπου διασποράς του γονότυπου D, προκειμένου να εκτιμηθεί ο τρόπος διάδοσης του ιού μεταξύ των διαφορετικών γεωγραφικών περιοχών. Μέθοδοι: Μελετήθηκαν για πρώτη φορά όλες οι διαθέσιμες μη-ανασυνδυασμένες αλληλουχίες πλήρους γονιδιώματος του γονότυπου D (Ν=926). Οι φυλογενετικές τοπολογίες εκτιμήθηκαν με τη μέθοδο μεγίστης πιθανοφάνειας και τα γεγονότα διασποράς με τη μέθοδο μέγιστης φειδωλότητας, ενώ υπολογίστηκε για πρώτη φορά ένας ποσοτικός δείκτης για τον συστηματικό χαρακτηρισμό των γεωγραφικών ενοτήτων σύμφωνα με τα γεγονότα διασποράς του ιού. Αποτελέσματα: Η φυλογενετική ανάλυση ανέδειξε ότι οι αλληλουχίες γονότυπου D ομαδοποιήθηκαν σε διαφορετικά ποσοστά ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή δειγματοληψίας τους, αναδεικνύοντας διαφορετικά μονοφυλετικά πρότυπα σε παγκόσμια κλίμακα. Οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της Κεντρικής Ασίας ανέδειξαν τα χαμηλότερα επίπεδα μονοφυλετικότητας. Η στατιστική φυλογεωγραφία και ο ποσοτικός δείκτης εκτίμησαν ότι η Τουρκία, η Ρωσία, η Κεντρική Ασία, η Ανατολική Ευρώπη, η Συρία και η Λατινική Αμερική αποτέλεσαν ενεργές πηγές διασποράς του ιού σε αντίθεση με τη Γροιλανδία, τη Νοτιοανατολική Ασία και την Τυνησία, για τις οποίες δεν βρέθηκε καμία σημαντική δραστηριότητα διασποράς του συγκεκριμένου ιού, δηλαδή αποτέλεσαν απομονωμένες περιοχές. Συμπεράσματα: Η μελέτη ανέδειξε τρεις σημαντικές οδούς διασποράς του ιού, αντικατοπτρίζοντας πιθανότατα τις σημαντικές διαδρομές μετανάστευσης του σύγχρονου ανθρώπου κατά τους Προϊστορικούς χρόνους (Νεολιθική περίοδος) ή και μεταγενέστερα ως συνέπεια σύγχρονων μετακινήσεων πληθυσμών. Επίσης ανέδειξε τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε η ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Ασίας στη διασπορά του συγκεκριμένου ιού.","Background: Genotype D is the only HBV genotype having a global expansion. This is reflected mainly by the sub-genotypes D1, D2 and D3 which are dominant in North Africa, East Europe and West Asia. In contrast, D4, D5 and D6 circulate mainly in indigenous populations in India, Oceania and Arctic. Aim: The aim of the current study was to estimate the levels of regional clustering and the pattern of dispersal of HBV subtype D in order to shed light on how the virus has been disseminated within different geographic areas over time. Methods: All full-length non-recombinant sequences of genotype D (N=926) available on databases were studied. The available sequences were clustered on different regions according to WHO criteria. Phylogeny reconstruction with bootstrap evaluation was conducted by the maximum likelihood method. The migration events were inferred from viral phylogenies using parsimony. Migration events were formed the basis of a new metric that we used to determine whether a geographical unit (country or region according) is actively spreading (“hub”) or passively receiving (“sink”) viral migrations. Results: The phylogenetic analysis suggests that HBV genotype D sequences form regional clusters at different percentages according to their geographic origin. Specifically sequences from Australasia (90%), Asia-Pacific (83%), Oceania (83%), Southeast Asia (80%), East Asia (69%), Caribbean (64%), Latin America (56%), Sub-Saharan Africa (55%) and North America (50%) formed monophyletic clusters, while sequences from W. Europe (35%), South Asia (26%), East Europe (19%) and North Africa and Middle East (16%) revealed the lowest monophyly levels. The Central Europe and Central Asia did not reveal any monophyletic pattern. Country-wise analyses showed the following monophyly patterns: Greenland: 100%, New Zealand: 97%, Japan: 83%, Tunisia: 66%, China: 65%, India: 27%, Belgium: 22%, Eastern Europe: 19%, Lebanon: 17%, Turkey: 5% and Iran: 4%. Absence of monophyly patterns was observed for Syria and Russia. Based on combined statistical phylogeographic and additional analysis using the newly developed metric, Turkey, Russia, Central Asia, Syria, Eastern Europe and Latin America was found that acted as hubs, while India, Lebanon and New Zealand were sinks of viral migration. Africa and Oceania were classified both as sinks and hubs while for Greenland, Southeast Asia and Tunisia no significant migration was found, suggesting that they provide isolated areas (“islands”) for viral dispersal. Finally for China, Japan and Western Europe, was found no statistical evidence for their epidemic dispersal. Conclusions: The analysis suggests considerable differences in the patterns of HBV genotype D regional clustering around the globe. Notably for Eastern Mediterranean very low levels of regional clustering were found suggesting high levels of viral mobility in contrast to several areas in Africa, Asia and the Americas. These patterns are probably due to expansion of Neolithic farmers from Middle East westwards. On the other hand, exporting migration from Latin America on a global scale was probably more recent, given the recent introduction of genotype D in Latin America as a result of the colonization of Americas by Europeans. Also revealed that Central Asia has played a major role in disseminating genotype D epidemic within Europe and Asia. This study highlights the importance of westward patterns of viral dispersal mirroring the significant routes of human migrations during the Neolithic. One of the potential limitations is the non-uniform availability of sequences across different countries and regions."],"dc:identifier":["uoadl:1310973","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1310973"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εκτίμηση του τρόπου διασποράς του γονότυπου D του ιού της ηπατίτιδας Β (HBV) ανά την υφήλιο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z"}