{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311028"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311028","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδαγγειακή αντιμετώπιση εκκολπώματος Kommerell","abstract":"Η έκτοπη έκφυση της δεξιάς υποκλειδίου αρτηρίας από το αορτικό τόξο αποτελεί γνωστή ανατομική παραλλαγή που συναντάται στο 0,4-2,0 % του πληθυσμού, και η οποία συχνά είναι ασυμπτωματική, αν και μπορεί να συνοδεύεται από δυσφαγία. Σε ποσοστό 60% των περιπτώσεων συνυπάρχει ανευρυσματοειδής διάταση στην έκφυσή της, που ονομάζεται εκκόλπωμα Kommerell. Η έκτοπος αριστερά υποκλείδιος είναι ιδιαίτερα σπάνια και συνήθως συνοδεύεται από δεξιό αορτικό τόξο και παρόμοιο εκκόλπωμα. Ο σκοπός της μελέτης είναι η συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με το εκκόλπωμα του Kommerell, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανοιχτή και την ενδαγγειακή αποκατάσταση. Ο κίνδυνος ρήξης ή διαχωρισμού του εκκολπώματος κυμαίνεται από 19% μέχρι 53%. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει ακτινογραφία θώρακος, διάβαση με βάριο, γαστροσκόπηση και μανομετρία οισοφάγου, αξονική τομογραφία με ενδοφλέβιο σκιαγραφικό, μαγνητική τομογραφία, ενώ η ψηφιακή αγγειογραφία αποτελεί την εξέταση εκλογής. Η συντηρητική αντιμετώπιση συνοδεύεται από κίνδυνο ρήξης του ανευρύσματος 19% και θνητότητα επί ρήξης που πλησιάζει το 100%. Η ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση του εκκολπώματος του Kommerell περιλαμβάνει την i) αντικατάσταση της κατιούσας αορτής και επανεμφύτευση της υποκλειδίου αρτηρίας με κυκλοφοριακή παύση και βαθιά υποθερμία, ii) αντικατάσταση τμήματος κατιούσας θωρακικής αορτής με αριστερή κυκλοφορική παράκαμψη, iii) ενδοανευρυσματοραφή και καρωτιδο - υποκλειδια παράκαμψη σε δυο χρόνους χωρίς την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας, iv) ενδο-ανευρυσματοραφή και αορτο - υποκλείδια παράκαμψη υπό κυκλοφορική παύση και την v) αντικατάσταση του τόξου και μέρους της κατιούσας θωρακικής αορτής, ενώ πιο εξειδικευμένες επεμβάσεις περιλαμβάνουν το “elephant trunk” και “frozen elephant trunk”. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση περιλαμβάνει i) την ενδαγγειακή αποκατάσταση της θωρακικής αορτής (TEVAR) και αορτο – υποκλείδια μονή ή διπλή παράκαμψη, ii) TEVAR και αορτο – καρωτιδική παράκαμψη και καρωτιδο-υποκλείδια παράκαμψη άμφω, και iii) την αποκλειστικά ενδαγγειακή αποκατάσταση με εγγύς ζώνη πρόσφυσης στην ζώνη 2. Από τη μελέτη της βιβλιογραφία προκύπτει ότι τα ανευρύσματα του Kommerell ανεξαρτήτως μεγέθους θα πρέπει να αντιμετωπίζονται χειρουργικά άμεσα μετά την διάγνωσή του λόγω του αυξημένου κινδύνου για ρήξη και διαχωρισμό, εκτός εάν δεν το επιτρέπουν οι συνοσηρότητες. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση φαίνεται ότι είναι λιγότερο επιβαρυντική για τον ασθενή γιατί δεν απαιτεί την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας και κυκλοφορικής παύσης. Παρόλα αυτά, η απουσία μακροχρόνιων αποτελεσμάτων καθώς και οι παραλλαγές της ανατομίας του αορτικού τόξου δεν επιτρέπουν την ευρεία χρήση αυτών των τεχνικών σε χαμηλού χειρουργικού κινδύνου ασθενείς, που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ανοιχτά. ","abstract_html":"Η έκτοπη έκφυση της δεξιάς υποκλειδίου αρτηρίας από το αορτικό τόξο αποτελεί γνωστή ανατομική παραλλαγή που συναντάται στο 0,4-2,0 % του πληθυσμού, και η οποία συχνά είναι ασυμπτωματική, αν και μπορεί να συνοδεύεται από δυσφαγία. Σε ποσοστό 60% των περιπτώσεων συνυπάρχει ανευρυσματοειδής διάταση στην έκφυσή της, που ονομάζεται εκκόλπωμα Kommerell. Η έκτοπος αριστερά υποκλείδιος είναι ιδιαίτερα σπάνια και συνήθως συνοδεύεται από δεξιό αορτικό τόξο και παρόμοιο εκκόλπωμα. Ο σκοπός της μελέτης είναι η συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με το εκκόλπωμα του Kommerell, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανοιχτή και την ενδαγγειακή αποκατάσταση. Ο κίνδυνος ρήξης ή διαχωρισμού του εκκολπώματος κυμαίνεται από 19% μέχρι 53%. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει ακτινογραφία θώρακος, διάβαση με βάριο, γαστροσκόπηση και μανομετρία οισοφάγου, αξονική τομογραφία με ενδοφλέβιο σκιαγραφικό, μαγνητική τομογραφία, ενώ η ψηφιακή αγγειογραφία αποτελεί την εξέταση εκλογής. Η συντηρητική αντιμετώπιση συνοδεύεται από κίνδυνο ρήξης του ανευρύσματος 19% και θνητότητα επί ρήξης που πλησιάζει το 100%. Η ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση του εκκολπώματος του Kommerell περιλαμβάνει την i) αντικατάσταση της κατιούσας αορτής και επανεμφύτευση της υποκλειδίου αρτηρίας με κυκλοφοριακή παύση και βαθιά υποθερμία, ii) αντικατάσταση τμήματος κατιούσας θωρακικής αορτής με αριστερή κυκλοφορική παράκαμψη, iii) ενδοανευρυσματοραφή και καρωτιδο - υποκλειδια παράκαμψη σε δυο χρόνους χωρίς την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας, iv) ενδο-ανευρυσματοραφή και αορτο - υποκλείδια παράκαμψη υπό κυκλοφορική παύση και την v) αντικατάσταση του τόξου και μέρους της κατιούσας θωρακικής αορτής, ενώ πιο εξειδικευμένες επεμβάσεις περιλαμβάνουν το “elephant trunk” και “frozen elephant trunk”. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση περιλαμβάνει i) την ενδαγγειακή αποκατάσταση της θωρακικής αορτής (TEVAR) και αορτο – υποκλείδια μονή ή διπλή παράκαμψη, ii) TEVAR και αορτο – καρωτιδική παράκαμψη και καρωτιδο-υποκλείδια παράκαμψη άμφω, και iii) την αποκλειστικά ενδαγγειακή αποκατάσταση με εγγύς ζώνη πρόσφυσης στην ζώνη 2. Από τη μελέτη της βιβλιογραφία προκύπτει ότι τα ανευρύσματα του Kommerell ανεξαρτήτως μεγέθους θα πρέπει να αντιμετωπίζονται χειρουργικά άμεσα μετά την διάγνωσή του λόγω του αυξημένου κινδύνου για ρήξη και διαχωρισμό, εκτός εάν δεν το επιτρέπουν οι συνοσηρότητες. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση φαίνεται ότι είναι λιγότερο επιβαρυντική για τον ασθενή γιατί δεν απαιτεί την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας και κυκλοφορικής παύσης. Παρόλα αυτά, η απουσία μακροχρόνιων αποτελεσμάτων καθώς και οι παραλλαγές της ανατομίας του αορτικού τόξου δεν επιτρέπουν την ευρεία χρήση αυτών των τεχνικών σε χαμηλού χειρουργικού κινδύνου ασθενείς, που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ανοιχτά. ","abstract_has_math":false,"creators":["Αργυρίου Μιχαήλ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311028"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311028","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311028","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311028","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311028","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αργυρίου Μιχαήλ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311028","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311028"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η έκτοπη έκφυση της δεξιάς υποκλειδίου αρτηρίας από το αορτικό τόξο αποτελεί γνωστή ανατομική παραλλαγή που συναντάται στο 0,4-2,0 % του πληθυσμού, και η οποία συχνά είναι ασυμπτωματική, αν και μπορεί να συνοδεύεται από δυσφαγία. Σε ποσοστό 60% των περιπτώσεων συνυπάρχει ανευρυσματοειδής διάταση στην έκφυσή της, που ονομάζεται εκκόλπωμα Kommerell. Η έκτοπος αριστερά υποκλείδιος είναι ιδιαίτερα σπάνια και συνήθως συνοδεύεται από δεξιό αορτικό τόξο και παρόμοιο εκκόλπωμα. Ο σκοπός της μελέτης είναι η συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με το εκκόλπωμα του Kommerell, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανοιχτή και την ενδαγγειακή αποκατάσταση. Ο κίνδυνος ρήξης ή διαχωρισμού του εκκολπώματος κυμαίνεται από 19% μέχρι 53%. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει ακτινογραφία θώρακος, διάβαση με βάριο, γαστροσκόπηση και μανομετρία οισοφάγου, αξονική τομογραφία με ενδοφλέβιο σκιαγραφικό, μαγνητική τομογραφία, ενώ η ψηφιακή αγγειογραφία αποτελεί την εξέταση εκλογής. Η συντηρητική αντιμετώπιση συνοδεύεται από κίνδυνο ρήξης του ανευρύσματος 19% και θνητότητα επί ρήξης που πλησιάζει το 100%. Η ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση του εκκολπώματος του Kommerell περιλαμβάνει την i) αντικατάσταση της κατιούσας αορτής και επανεμφύτευση της υποκλειδίου αρτηρίας με κυκλοφοριακή παύση και βαθιά υποθερμία, ii) αντικατάσταση τμήματος κατιούσας θωρακικής αορτής με αριστερή κυκλοφορική παράκαμψη, iii) ενδοανευρυσματοραφή και καρωτιδο - υποκλειδια παράκαμψη σε δυο χρόνους χωρίς την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας, iv) ενδο-ανευρυσματοραφή και αορτο - υποκλείδια παράκαμψη υπό κυκλοφορική παύση και την v) αντικατάσταση του τόξου και μέρους της κατιούσας θωρακικής αορτής, ενώ πιο εξειδικευμένες επεμβάσεις περιλαμβάνουν το “elephant trunk” και “frozen elephant trunk”. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση περιλαμβάνει i) την ενδαγγειακή αποκατάσταση της θωρακικής αορτής (TEVAR) και αορτο – υποκλείδια μονή ή διπλή παράκαμψη, ii) TEVAR και αορτο – καρωτιδική παράκαμψη και καρωτιδο-υποκλείδια παράκαμψη άμφω, και iii) την αποκλειστικά ενδαγγειακή αποκατάσταση με εγγύς ζώνη πρόσφυσης στην ζώνη 2. Από τη μελέτη της βιβλιογραφία προκύπτει ότι τα ανευρύσματα του Kommerell ανεξαρτήτως μεγέθους θα πρέπει να αντιμετωπίζονται χειρουργικά άμεσα μετά την διάγνωσή του λόγω του αυξημένου κινδύνου για ρήξη και διαχωρισμό, εκτός εάν δεν το επιτρέπουν οι συνοσηρότητες. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση φαίνεται ότι είναι λιγότερο επιβαρυντική για τον ασθενή γιατί δεν απαιτεί την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας και κυκλοφορικής παύσης. Παρόλα αυτά, η απουσία μακροχρόνιων αποτελεσμάτων καθώς και οι παραλλαγές της ανατομίας του αορτικού τόξου δεν επιτρέπουν την ευρεία χρήση αυτών των τεχνικών σε χαμηλού χειρουργικού κινδύνου ασθενείς, που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ανοιχτά. ","The aberrant right subclavian artery origin from the aortic arch is a known anatomic variant, which can be found in 0.4 – 2.0 % of the population and although it is usually asymptomatic, it can be accompanied by dysphagia. In 60% of the cases, there is a dilated segment of the proximal descending aorta, the so-called “Diverticulum of Kommerell”. The aberrant left subclavian artery is extremely rare and it is usually found along with right aortic arch and diverticulum. The aim of the study is the systematic review of the literature, concerning the diverticulum of Kommerell, with a special focus on methods of open and endovascular treatment. The risk for rupture or dissection of the diverticulum is between 19-55%. The diagnostic evaluation consists of chest x-ray, barium swallow, gastroscopy, esophageal manometry, Computed Tomography scan with IV contrast and Magnetic Resonance Angiography. However, Digital Subtraction Angiography remains the gold standard. The conservative treatment is usually followed by a 19% risk for rupture of the aneurysm and in that case, mortality approaches 100%. The open surgical treatment of the Kommerell’ diverticulum includes: 1) replacement of the descending aorta with reimplantation of the subclavian artery with circulatory arrest and deep hypothermia, 2) replacement of the descending aorta with left heart bypass, 3) endoaneurysmorrhaphy and carotid – subclavian bypass in two stages without the use of extracorporeal circulation, iv) endoaneurysmorrhaphy and aorto-subclavian bypass under extracorporeal circulation and v) arch and part of the descending aorta replacement. More sophisticated open procedures include the “elephant trunk” and the “frozen elephant trunk”. The endovascular repair includes i) the thoracic endovascular aortic repair; TEVAR and aorto-subclavian bypass, ii) TEVAR and aorto-carotid bypass and bilateral carotid – subclavian pass and iii) the exclusively endovascular repair with proximal landing in zone 2. According to the literature review, it has been proposed that Kommerell’ diverticulum should be repaired soon after the diagnosis, irrespectively of the size, due to the increased risk of rupture or dissection. The endovascular repair seems to be less traumatic for the patient, due to the non-use of extracorporeal circulatory arrest. However, the absence of long-term results and the variants in aortic arch anatomy do not allow for sound conclusions, concerning the use of endovascular methods in low-risk patients, which should be ideally treated with open repair. "]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδαγγειακή αντιμετώπιση εκκολπώματος Kommerell"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αργυρίου Μιχαήλ"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η έκτοπη έκφυση της δεξιάς υποκλειδίου αρτηρίας από το αορτικό τόξο αποτελεί γνωστή ανατομική παραλλαγή που συναντάται στο 0,4-2,0 % του πληθυσμού, και η οποία συχνά είναι ασυμπτωματική, αν και μπορεί να συνοδεύεται από δυσφαγία. Σε ποσοστό 60% των περιπτώσεων συνυπάρχει ανευρυσματοειδής διάταση στην έκφυσή της, που ονομάζεται εκκόλπωμα Kommerell. Η έκτοπος αριστερά υποκλείδιος είναι ιδιαίτερα σπάνια και συνήθως συνοδεύεται από δεξιό αορτικό τόξο και παρόμοιο εκκόλπωμα. Ο σκοπός της μελέτης είναι η συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας σχετικά με το εκκόλπωμα του Kommerell, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανοιχτή και την ενδαγγειακή αποκατάσταση. Ο κίνδυνος ρήξης ή διαχωρισμού του εκκολπώματος κυμαίνεται από 19% μέχρι 53%. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει ακτινογραφία θώρακος, διάβαση με βάριο, γαστροσκόπηση και μανομετρία οισοφάγου, αξονική τομογραφία με ενδοφλέβιο σκιαγραφικό, μαγνητική τομογραφία, ενώ η ψηφιακή αγγειογραφία αποτελεί την εξέταση εκλογής. Η συντηρητική αντιμετώπιση συνοδεύεται από κίνδυνο ρήξης του ανευρύσματος 19% και θνητότητα επί ρήξης που πλησιάζει το 100%. Η ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση του εκκολπώματος του Kommerell περιλαμβάνει την i) αντικατάσταση της κατιούσας αορτής και επανεμφύτευση της υποκλειδίου αρτηρίας με κυκλοφοριακή παύση και βαθιά υποθερμία, ii) αντικατάσταση τμήματος κατιούσας θωρακικής αορτής με αριστερή κυκλοφορική παράκαμψη, iii) ενδοανευρυσματοραφή και καρωτιδο - υποκλειδια παράκαμψη σε δυο χρόνους χωρίς την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας, iv) ενδο-ανευρυσματοραφή και αορτο - υποκλείδια παράκαμψη υπό κυκλοφορική παύση και την v) αντικατάσταση του τόξου και μέρους της κατιούσας θωρακικής αορτής, ενώ πιο εξειδικευμένες επεμβάσεις περιλαμβάνουν το “elephant trunk” και “frozen elephant trunk”. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση περιλαμβάνει i) την ενδαγγειακή αποκατάσταση της θωρακικής αορτής (TEVAR) και αορτο – υποκλείδια μονή ή διπλή παράκαμψη, ii) TEVAR και αορτο – καρωτιδική παράκαμψη και καρωτιδο-υποκλείδια παράκαμψη άμφω, και iii) την αποκλειστικά ενδαγγειακή αποκατάσταση με εγγύς ζώνη πρόσφυσης στην ζώνη 2. Από τη μελέτη της βιβλιογραφία προκύπτει ότι τα ανευρύσματα του Kommerell ανεξαρτήτως μεγέθους θα πρέπει να αντιμετωπίζονται χειρουργικά άμεσα μετά την διάγνωσή του λόγω του αυξημένου κινδύνου για ρήξη και διαχωρισμό, εκτός εάν δεν το επιτρέπουν οι συνοσηρότητες. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση φαίνεται ότι είναι λιγότερο επιβαρυντική για τον ασθενή γιατί δεν απαιτεί την χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας και κυκλοφορικής παύσης. Παρόλα αυτά, η απουσία μακροχρόνιων αποτελεσμάτων καθώς και οι παραλλαγές της ανατομίας του αορτικού τόξου δεν επιτρέπουν την ευρεία χρήση αυτών των τεχνικών σε χαμηλού χειρουργικού κινδύνου ασθενείς, που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ανοιχτά. ","The aberrant right subclavian artery origin from the aortic arch is a known anatomic variant, which can be found in 0.4 – 2.0 % of the population and although it is usually asymptomatic, it can be accompanied by dysphagia. In 60% of the cases, there is a dilated segment of the proximal descending aorta, the so-called “Diverticulum of Kommerell”. The aberrant left subclavian artery is extremely rare and it is usually found along with right aortic arch and diverticulum. The aim of the study is the systematic review of the literature, concerning the diverticulum of Kommerell, with a special focus on methods of open and endovascular treatment. The risk for rupture or dissection of the diverticulum is between 19-55%. The diagnostic evaluation consists of chest x-ray, barium swallow, gastroscopy, esophageal manometry, Computed Tomography scan with IV contrast and Magnetic Resonance Angiography. However, Digital Subtraction Angiography remains the gold standard. The conservative treatment is usually followed by a 19% risk for rupture of the aneurysm and in that case, mortality approaches 100%. The open surgical treatment of the Kommerell’ diverticulum includes: 1) replacement of the descending aorta with reimplantation of the subclavian artery with circulatory arrest and deep hypothermia, 2) replacement of the descending aorta with left heart bypass, 3) endoaneurysmorrhaphy and carotid – subclavian bypass in two stages without the use of extracorporeal circulation, iv) endoaneurysmorrhaphy and aorto-subclavian bypass under extracorporeal circulation and v) arch and part of the descending aorta replacement. More sophisticated open procedures include the “elephant trunk” and the “frozen elephant trunk”. The endovascular repair includes i) the thoracic endovascular aortic repair; TEVAR and aorto-subclavian bypass, ii) TEVAR and aorto-carotid bypass and bilateral carotid – subclavian pass and iii) the exclusively endovascular repair with proximal landing in zone 2. According to the literature review, it has been proposed that Kommerell’ diverticulum should be repaired soon after the diagnosis, irrespectively of the size, due to the increased risk of rupture or dissection. The endovascular repair seems to be less traumatic for the patient, due to the non-use of extracorporeal circulatory arrest. However, the absence of long-term results and the variants in aortic arch anatomy do not allow for sound conclusions, concerning the use of endovascular methods in low-risk patients, which should be ideally treated with open repair. "],"dc:identifier":["uoadl:1311028","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311028"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ενδαγγειακή αντιμετώπιση εκκολπώματος Kommerell"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z"}