{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311034"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311034","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδαγγειακή αντιμετώπιση νόσων της θωρακικής αορτής","abstract":"Η ενδοαγγειακή θεραπεία της θωρακικής αορτής (endovascular repair of the thoracic aorta (TEVAR)) εμφανίστηκε αμέσως μετά την ανάπτυξη της τεχνολογίας του ενδοαγγειακού αποκλεισμού των υπονεφρικών αορτικών ανευρυσμάτων. Τα ενδοαυλικά μοσχεύματα αποτελούνται από μεταλλική υποστήριξη, που καλύπτεται από ύφασμα κατασκευασμένο από Dacron/polyester ή polytetrafluoroethylene. Έχουν κατασκευαστεί έτσι ώστε να μπορούν να καθηλωθούν στον εγγύς και άπω φυσιολογικό αυχένα της αορτής και να αποκλείσουν την κυκλοφορία από τον ανευρυσματικό σάκο. Η αποφυγή αριστερής θωρακοτομής, αορτικού αποκλεισμού και παράκαμψης της αριστερής κυκλοφορίας κάνει προφανή τη χαμηλή νοσηρότητα και θνητότητα. Aπό την αρχική εφαρμογή η TEVAR επεκτάθηκε και σε άλλες αορτικές παθολογίες, όπως επιπεπλεγμένοι διαχωρισμοί τύπου Β, τραυματικοί αορτικοί διαχωρισμοί και ανευρύσματα, που επεκτείνονται στο αορτικό τόξο ή στα σπλαχνικά αγγεία, που όμως απαιτούν απολίνωση των αγγειακών κλάδων και επανεμφύτευση. Η συμβατική αντιμετώπιση της παθολογίας του αορτικού τόξου συνδέεται με σημαντική θνητότητα (6-20%) κι αυξημένη επίπτωση εγκεφαλικών επεισοδίων (2-18%) κι απαιτούν την εφαρμογή καρδιοπνευμονικής παράκαμψης με υποθερμική διακοπή της κυκλοφορίας όταν αντιμετωπίζονται με ανοιχτές χειρουργικές τεχνικές. Η εφαρμογή των ενδαγγειακών τεχνικών στο αορτικό τόξο έχει προσφέρει ανάλογα αποτελέσματα με την ανοιχτή μέθοδο σε μικρό αριθμό ασθενών με την εφαρμογή in situ παραθύρων , μοσχευμάτων στους κλάδους του τόξου, και μοσχευμάτων chimney. Παράλληλα, εφαρμόστηκαν υβριδικές τεχνικές σε στάδια με πρώτο το ανοιχτό χειρουργικό με καρωτιδο-καρωτιδική ή καρωτιδο- υποκλείδια παράκαμψη. Σε δεύτερη φάση τοποθετήθηκε ενδομόσχευμα που αποκλείει την υποκλείδιο ή και την αριστερή καρωτίδα. Η προσέγγιση αυτή είναι πολύ λιγότερο επεμβατική συγκρινόμενη με την ανοιχτή χειρουργική, ώστε η εφαρμογή της επεκτάθηκε και σε ασθενείς που δεν είναι κατάλληλοι για τη συμβατική μέθοδο. Η εφαρμογή της μεθόδου αυτής απαιτεί ιδιαίτερες αντιληπτικές, γνωσιακές και ψυχοκινητικές ικανότητες από τους χειρουργούς.","abstract_html":"Η ενδοαγγειακή θεραπεία της θωρακικής αορτής (endovascular repair of the thoracic aorta (TEVAR)) εμφανίστηκε αμέσως μετά την ανάπτυξη της τεχνολογίας του ενδοαγγειακού αποκλεισμού των υπονεφρικών αορτικών ανευρυσμάτων. Τα ενδοαυλικά μοσχεύματα αποτελούνται από μεταλλική υποστήριξη, που καλύπτεται από ύφασμα κατασκευασμένο από Dacron/polyester ή polytetrafluoroethylene. Έχουν κατασκευαστεί έτσι ώστε να μπορούν να καθηλωθούν στον εγγύς και άπω φυσιολογικό αυχένα της αορτής και να αποκλείσουν την κυκλοφορία από τον ανευρυσματικό σάκο. Η αποφυγή αριστερής θωρακοτομής, αορτικού αποκλεισμού και παράκαμψης της αριστερής κυκλοφορίας κάνει προφανή τη χαμηλή νοσηρότητα και θνητότητα. Aπό την αρχική εφαρμογή η TEVAR επεκτάθηκε και σε άλλες αορτικές παθολογίες, όπως επιπεπλεγμένοι διαχωρισμοί τύπου Β, τραυματικοί αορτικοί διαχωρισμοί και ανευρύσματα, που επεκτείνονται στο αορτικό τόξο ή στα σπλαχνικά αγγεία, που όμως απαιτούν απολίνωση των αγγειακών κλάδων και επανεμφύτευση. Η συμβατική αντιμετώπιση της παθολογίας του αορτικού τόξου συνδέεται με σημαντική θνητότητα (6-20%) κι αυξημένη επίπτωση εγκεφαλικών επεισοδίων (2-18%) κι απαιτούν την εφαρμογή καρδιοπνευμονικής παράκαμψης με υποθερμική διακοπή της κυκλοφορίας όταν αντιμετωπίζονται με ανοιχτές χειρουργικές τεχνικές. Η εφαρμογή των ενδαγγειακών τεχνικών στο αορτικό τόξο έχει προσφέρει ανάλογα αποτελέσματα με την ανοιχτή μέθοδο σε μικρό αριθμό ασθενών με την εφαρμογή in situ παραθύρων , μοσχευμάτων στους κλάδους του τόξου, και μοσχευμάτων chimney. Παράλληλα, εφαρμόστηκαν υβριδικές τεχνικές σε στάδια με πρώτο το ανοιχτό χειρουργικό με καρωτιδο-καρωτιδική ή καρωτιδο- υποκλείδια παράκαμψη. Σε δεύτερη φάση τοποθετήθηκε ενδομόσχευμα που αποκλείει την υποκλείδιο ή και την αριστερή καρωτίδα. Η προσέγγιση αυτή είναι πολύ λιγότερο επεμβατική συγκρινόμενη με την ανοιχτή χειρουργική, ώστε η εφαρμογή της επεκτάθηκε και σε ασθενείς που δεν είναι κατάλληλοι για τη συμβατική μέθοδο. Η εφαρμογή της μεθόδου αυτής απαιτεί ιδιαίτερες αντιληπτικές, γνωσιακές και ψυχοκινητικές ικανότητες από τους χειρουργούς.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωλέτσης Ευστράτιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311034"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311034","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311034","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311034","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311034","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωλέτσης Ευστράτιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311034"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ενδοαγγειακή θεραπεία της θωρακικής αορτής (endovascular repair of the thoracic aorta (TEVAR)) εμφανίστηκε αμέσως μετά την ανάπτυξη της τεχνολογίας του ενδοαγγειακού αποκλεισμού των υπονεφρικών αορτικών ανευρυσμάτων. Τα ενδοαυλικά μοσχεύματα αποτελούνται από μεταλλική υποστήριξη, που καλύπτεται από ύφασμα κατασκευασμένο από Dacron/polyester ή polytetrafluoroethylene. Έχουν κατασκευαστεί έτσι ώστε να μπορούν να καθηλωθούν στον εγγύς και άπω φυσιολογικό αυχένα της αορτής και να αποκλείσουν την κυκλοφορία από τον ανευρυσματικό σάκο. Η αποφυγή αριστερής θωρακοτομής, αορτικού αποκλεισμού και παράκαμψης της αριστερής κυκλοφορίας κάνει προφανή τη χαμηλή νοσηρότητα και θνητότητα. Aπό την αρχική εφαρμογή η TEVAR επεκτάθηκε και σε άλλες αορτικές παθολογίες, όπως επιπεπλεγμένοι διαχωρισμοί τύπου Β, τραυματικοί αορτικοί διαχωρισμοί και ανευρύσματα, που επεκτείνονται στο αορτικό τόξο ή στα σπλαχνικά αγγεία, που όμως απαιτούν απολίνωση των αγγειακών κλάδων και επανεμφύτευση. Η συμβατική αντιμετώπιση της παθολογίας του αορτικού τόξου συνδέεται με σημαντική θνητότητα (6-20%) κι αυξημένη επίπτωση εγκεφαλικών επεισοδίων (2-18%) κι απαιτούν την εφαρμογή καρδιοπνευμονικής παράκαμψης με υποθερμική διακοπή της κυκλοφορίας όταν αντιμετωπίζονται με ανοιχτές χειρουργικές τεχνικές. Η εφαρμογή των ενδαγγειακών τεχνικών στο αορτικό τόξο έχει προσφέρει ανάλογα αποτελέσματα με την ανοιχτή μέθοδο σε μικρό αριθμό ασθενών με την εφαρμογή in situ παραθύρων , μοσχευμάτων στους κλάδους του τόξου, και μοσχευμάτων chimney. Παράλληλα, εφαρμόστηκαν υβριδικές τεχνικές σε στάδια με πρώτο το ανοιχτό χειρουργικό με καρωτιδο-καρωτιδική ή καρωτιδο- υποκλείδια παράκαμψη. Σε δεύτερη φάση τοποθετήθηκε ενδομόσχευμα που αποκλείει την υποκλείδιο ή και την αριστερή καρωτίδα. Η προσέγγιση αυτή είναι πολύ λιγότερο επεμβατική συγκρινόμενη με την ανοιχτή χειρουργική, ώστε η εφαρμογή της επεκτάθηκε και σε ασθενείς που δεν είναι κατάλληλοι για τη συμβατική μέθοδο. Η εφαρμογή της μεθόδου αυτής απαιτεί ιδιαίτερες αντιληπτικές, γνωσιακές και ψυχοκινητικές ικανότητες από τους χειρουργούς.","The emergence of endovascular repair of the thoracic aorta (TEVAR) quickly followed the development of technology for the exclusion of infrarenal abdominal aortic aneurysms. Stent grafts comprised of metal struts covered with fabric made of Dacron/polyester or polytetrafluoroethylene were developed for the purpose of achieving an adequate seal at the proximal and distal aspects of thoracic aneurysms, thus excluding sac flow. The recognition of the decreased morbidity of this approach compared with open repair was readily apparent, as it avoided left thoracotomy, aortic cross-clamping, and left heart bypass. Since then, TEVAR is increasingly being used for other aortic pathologies such as complicated type B dissection, traumatic aortic transection, and aneurysmal disease extending into the arch or visceral segment, requiring debranching procedures. Conventional repair of aortic arch pathology is associated with significant mortality and stroke rates of 6% to 20% and 2% to 18%, respectively. Aneurysms involving the aortic arch require cardiopulmonary bypass with hypothermic circulatory arrest when treated with open surgical techniques. The extension of TEVAR has been utilized in the aortic arch given the current results of open surgical repair. Techniques have included in situ fenestrations, branch grafts, and chimney graft in small numbers of patients. Utilization of a hybrid approach can performed in stages, with the first surgical stage often being a carotid-carotid bypass and/or a carotid-subclavian revascularization. This is followed by thoracic stent graft repair with placement of the graft to the innominate or left carotid artery, respectively. Fundamentally, it is a far less invasive approach than open surgery and its availability and relative ease of application has changed and extended management options in thoracic aortic disease, including in those patients deemed unfit or unsuitable for open surgery. In the operating room, this requires considerable perceptual, cognitive and psychomotor demands on the operators."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδαγγειακή αντιμετώπιση νόσων της θωρακικής αορτής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωλέτσης Ευστράτιος"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Η ενδοαγγειακή θεραπεία της θωρακικής αορτής (endovascular repair of the thoracic aorta (TEVAR)) εμφανίστηκε αμέσως μετά την ανάπτυξη της τεχνολογίας του ενδοαγγειακού αποκλεισμού των υπονεφρικών αορτικών ανευρυσμάτων. Τα ενδοαυλικά μοσχεύματα αποτελούνται από μεταλλική υποστήριξη, που καλύπτεται από ύφασμα κατασκευασμένο από Dacron/polyester ή polytetrafluoroethylene. Έχουν κατασκευαστεί έτσι ώστε να μπορούν να καθηλωθούν στον εγγύς και άπω φυσιολογικό αυχένα της αορτής και να αποκλείσουν την κυκλοφορία από τον ανευρυσματικό σάκο. Η αποφυγή αριστερής θωρακοτομής, αορτικού αποκλεισμού και παράκαμψης της αριστερής κυκλοφορίας κάνει προφανή τη χαμηλή νοσηρότητα και θνητότητα. Aπό την αρχική εφαρμογή η TEVAR επεκτάθηκε και σε άλλες αορτικές παθολογίες, όπως επιπεπλεγμένοι διαχωρισμοί τύπου Β, τραυματικοί αορτικοί διαχωρισμοί και ανευρύσματα, που επεκτείνονται στο αορτικό τόξο ή στα σπλαχνικά αγγεία, που όμως απαιτούν απολίνωση των αγγειακών κλάδων και επανεμφύτευση. Η συμβατική αντιμετώπιση της παθολογίας του αορτικού τόξου συνδέεται με σημαντική θνητότητα (6-20%) κι αυξημένη επίπτωση εγκεφαλικών επεισοδίων (2-18%) κι απαιτούν την εφαρμογή καρδιοπνευμονικής παράκαμψης με υποθερμική διακοπή της κυκλοφορίας όταν αντιμετωπίζονται με ανοιχτές χειρουργικές τεχνικές. Η εφαρμογή των ενδαγγειακών τεχνικών στο αορτικό τόξο έχει προσφέρει ανάλογα αποτελέσματα με την ανοιχτή μέθοδο σε μικρό αριθμό ασθενών με την εφαρμογή in situ παραθύρων , μοσχευμάτων στους κλάδους του τόξου, και μοσχευμάτων chimney. Παράλληλα, εφαρμόστηκαν υβριδικές τεχνικές σε στάδια με πρώτο το ανοιχτό χειρουργικό με καρωτιδο-καρωτιδική ή καρωτιδο- υποκλείδια παράκαμψη. Σε δεύτερη φάση τοποθετήθηκε ενδομόσχευμα που αποκλείει την υποκλείδιο ή και την αριστερή καρωτίδα. Η προσέγγιση αυτή είναι πολύ λιγότερο επεμβατική συγκρινόμενη με την ανοιχτή χειρουργική, ώστε η εφαρμογή της επεκτάθηκε και σε ασθενείς που δεν είναι κατάλληλοι για τη συμβατική μέθοδο. Η εφαρμογή της μεθόδου αυτής απαιτεί ιδιαίτερες αντιληπτικές, γνωσιακές και ψυχοκινητικές ικανότητες από τους χειρουργούς.","The emergence of endovascular repair of the thoracic aorta (TEVAR) quickly followed the development of technology for the exclusion of infrarenal abdominal aortic aneurysms. Stent grafts comprised of metal struts covered with fabric made of Dacron/polyester or polytetrafluoroethylene were developed for the purpose of achieving an adequate seal at the proximal and distal aspects of thoracic aneurysms, thus excluding sac flow. The recognition of the decreased morbidity of this approach compared with open repair was readily apparent, as it avoided left thoracotomy, aortic cross-clamping, and left heart bypass. Since then, TEVAR is increasingly being used for other aortic pathologies such as complicated type B dissection, traumatic aortic transection, and aneurysmal disease extending into the arch or visceral segment, requiring debranching procedures. Conventional repair of aortic arch pathology is associated with significant mortality and stroke rates of 6% to 20% and 2% to 18%, respectively. Aneurysms involving the aortic arch require cardiopulmonary bypass with hypothermic circulatory arrest when treated with open surgical techniques. The extension of TEVAR has been utilized in the aortic arch given the current results of open surgical repair. Techniques have included in situ fenestrations, branch grafts, and chimney graft in small numbers of patients. Utilization of a hybrid approach can performed in stages, with the first surgical stage often being a carotid-carotid bypass and/or a carotid-subclavian revascularization. This is followed by thoracic stent graft repair with placement of the graft to the innominate or left carotid artery, respectively. Fundamentally, it is a far less invasive approach than open surgery and its availability and relative ease of application has changed and extended management options in thoracic aortic disease, including in those patients deemed unfit or unsuitable for open surgery. In the operating room, this requires considerable perceptual, cognitive and psychomotor demands on the operators."],"dc:identifier":["uoadl:1311034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311034"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ενδαγγειακή αντιμετώπιση νόσων της θωρακικής αορτής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z"}