{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311045"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311045","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδαγγειακή αντιμετώπιση των παθήσεων ανιούσας αορτής","abstract":"Υπόστρωμα-σκοπός: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση των διαφόρων παθήσεων της ανιούσας αορτής εφαρμόζεται ακόμα σε λίγα κέντρα και για επιλεγμένους ασθενείς κυρίως λόγω της ιδιαιτερότητας της ανατομίας της. Τόσο τα στόμια των στεφανιαίων αγγείων όσο και η έκφυση των κλάδων του αορτικού τόξου αλλά και η αορτική βαλβίδα, καθιστούν τη μέθοδο αυτή τεχνικά δύσκολη. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ν’ ανασκοπήσει την παρούσα βιβλιογραφία για τις παθήσεις της ανιούσας αορτής. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για την ενδαγγειακή αποκατάσταση των παθήσεων ανιούσας αορτής. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά, διεγχειρητικά στοιχεία και οι μετεγχειρητικές επιπλοκές των επεμβάσεων. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 28 μελέτες (81 ασθενείς) ενδαγγειακής αντιμετώπισης παθήσεων ανιούσας αορτής που εφαρμόστηκε σε ασθενείς ακατάλληλους για καρδιοχειρουργική επέμβαση. 9 ασθενείς εμφάνισαν ενδοδιαφυγή τύπου Ι (7,5%) και 1 τύπου ΙΙ. 17 ασθενείς (20,99%) εμφάνισαν διεγχειρητικές επιπλοκές με πιο συχνές την ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας (4,94%) και το εγκεφαλικό επεισόδιο (4,94%). Στις 30 ημέρες η θνητότητα ήταν 6,17% και στο έτος 3,7%. Συμπέρασμα: Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσας αορτής αποτελεί μία ασφαλή μέθοδο. Προς το παρόν χρησιμοποιείται μόνο σε ασθενείς που κρίνονται υψηλού κινδύνου για καρδιοχειρουργική αντιμετώπιση. Η ανακάλυψη νέων fenestrated stent και βαλβιδοφόρων ενδαγγειακών μοσχευμάτων θα κάνουν τη μέθοδο αυτή πρώτης επιλογής για τις παθήσεις της αορτής.","abstract_html":"Υπόστρωμα-σκοπός: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση των διαφόρων παθήσεων της ανιούσας αορτής εφαρμόζεται ακόμα σε λίγα κέντρα και για επιλεγμένους ασθενείς κυρίως λόγω της ιδιαιτερότητας της ανατομίας της. Τόσο τα στόμια των στεφανιαίων αγγείων όσο και η έκφυση των κλάδων του αορτικού τόξου αλλά και η αορτική βαλβίδα, καθιστούν τη μέθοδο αυτή τεχνικά δύσκολη. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ν’ ανασκοπήσει την παρούσα βιβλιογραφία για τις παθήσεις της ανιούσας αορτής. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για την ενδαγγειακή αποκατάσταση των παθήσεων ανιούσας αορτής. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά, διεγχειρητικά στοιχεία και οι μετεγχειρητικές επιπλοκές των επεμβάσεων. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 28 μελέτες (81 ασθενείς) ενδαγγειακής αντιμετώπισης παθήσεων ανιούσας αορτής που εφαρμόστηκε σε ασθενείς ακατάλληλους για καρδιοχειρουργική επέμβαση. 9 ασθενείς εμφάνισαν ενδοδιαφυγή τύπου Ι (7,5%) και 1 τύπου ΙΙ. 17 ασθενείς (20,99%) εμφάνισαν διεγχειρητικές επιπλοκές με πιο συχνές την ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας (4,94%) και το εγκεφαλικό επεισόδιο (4,94%). Στις 30 ημέρες η θνητότητα ήταν 6,17% και στο έτος 3,7%. Συμπέρασμα: Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσας αορτής αποτελεί μία ασφαλή μέθοδο. Προς το παρόν χρησιμοποιείται μόνο σε ασθενείς που κρίνονται υψηλού κινδύνου για καρδιοχειρουργική αντιμετώπιση. Η ανακάλυψη νέων fenestrated stent και βαλβιδοφόρων ενδαγγειακών μοσχευμάτων θα κάνουν τη μέθοδο αυτή πρώτης επιλογής για τις παθήσεις της αορτής.","abstract_has_math":false,"creators":["Χλαπουτάκης Σεραφείμ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311045"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311045","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311045","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311045","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311045","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χλαπουτάκης Σεραφείμ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311045","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311045"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόστρωμα-σκοπός: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση των διαφόρων παθήσεων της ανιούσας αορτής εφαρμόζεται ακόμα σε λίγα κέντρα και για επιλεγμένους ασθενείς κυρίως λόγω της ιδιαιτερότητας της ανατομίας της. Τόσο τα στόμια των στεφανιαίων αγγείων όσο και η έκφυση των κλάδων του αορτικού τόξου αλλά και η αορτική βαλβίδα, καθιστούν τη μέθοδο αυτή τεχνικά δύσκολη. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ν’ ανασκοπήσει την παρούσα βιβλιογραφία για τις παθήσεις της ανιούσας αορτής. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για την ενδαγγειακή αποκατάσταση των παθήσεων ανιούσας αορτής. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά, διεγχειρητικά στοιχεία και οι μετεγχειρητικές επιπλοκές των επεμβάσεων. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 28 μελέτες (81 ασθενείς) ενδαγγειακής αντιμετώπισης παθήσεων ανιούσας αορτής που εφαρμόστηκε σε ασθενείς ακατάλληλους για καρδιοχειρουργική επέμβαση. 9 ασθενείς εμφάνισαν ενδοδιαφυγή τύπου Ι (7,5%) και 1 τύπου ΙΙ. 17 ασθενείς (20,99%) εμφάνισαν διεγχειρητικές επιπλοκές με πιο συχνές την ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας (4,94%) και το εγκεφαλικό επεισόδιο (4,94%). Στις 30 ημέρες η θνητότητα ήταν 6,17% και στο έτος 3,7%. Συμπέρασμα: Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσας αορτής αποτελεί μία ασφαλή μέθοδο. Προς το παρόν χρησιμοποιείται μόνο σε ασθενείς που κρίνονται υψηλού κινδύνου για καρδιοχειρουργική αντιμετώπιση. Η ανακάλυψη νέων fenestrated stent και βαλβιδοφόρων ενδαγγειακών μοσχευμάτων θα κάνουν τη μέθοδο αυτή πρώτης επιλογής για τις παθήσεις της αορτής.","Substrate-Purpose. The endovascular repair of ascending aorta diseases is performed in a few centres and for a limit number of patients due to the diversity of the aortic anatomy. The purpose of this study is to review the literature and answer to the question if this technique is a safe and permanent solution. Methodology. A systematic review of the literature was performed. All demographic and intraoperative patient data were recorded, as well as postoperative complications. Results. 28 studies were included (81 patients) suffering of various diseases of the ascending aorta. EVAR applied to high risk patients unable to undergo cardiac surgery. Τype I endoleak occurred in 9 patients (7.5%) and type II in 1 patient. 17 patients (20.99%) developed intraoperative complications; the most common were: aortic valve insufficiency (4.94%) and stroke (4.94%). Only in one case EVAR converted to emergency sternotomy due to rupture of the left ventricle. 30 days mortality was 6.17% and 12months mortality was 3.7%. Conclusion. The endovascular treatment of the ascending aorta diseases is a safe method. Τhe invention of new branched and fenestrated devices and of new valved stents will make this operation the first choice for all the diseases of the ascending aorta."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδαγγειακή αντιμετώπιση των παθήσεων ανιούσας αορτής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χλαπουτάκης Σεραφείμ"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Υπόστρωμα-σκοπός: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση των διαφόρων παθήσεων της ανιούσας αορτής εφαρμόζεται ακόμα σε λίγα κέντρα και για επιλεγμένους ασθενείς κυρίως λόγω της ιδιαιτερότητας της ανατομίας της. Τόσο τα στόμια των στεφανιαίων αγγείων όσο και η έκφυση των κλάδων του αορτικού τόξου αλλά και η αορτική βαλβίδα, καθιστούν τη μέθοδο αυτή τεχνικά δύσκολη. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ν’ ανασκοπήσει την παρούσα βιβλιογραφία για τις παθήσεις της ανιούσας αορτής. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για την ενδαγγειακή αποκατάσταση των παθήσεων ανιούσας αορτής. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά, διεγχειρητικά στοιχεία και οι μετεγχειρητικές επιπλοκές των επεμβάσεων. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 28 μελέτες (81 ασθενείς) ενδαγγειακής αντιμετώπισης παθήσεων ανιούσας αορτής που εφαρμόστηκε σε ασθενείς ακατάλληλους για καρδιοχειρουργική επέμβαση. 9 ασθενείς εμφάνισαν ενδοδιαφυγή τύπου Ι (7,5%) και 1 τύπου ΙΙ. 17 ασθενείς (20,99%) εμφάνισαν διεγχειρητικές επιπλοκές με πιο συχνές την ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας (4,94%) και το εγκεφαλικό επεισόδιο (4,94%). Στις 30 ημέρες η θνητότητα ήταν 6,17% και στο έτος 3,7%. Συμπέρασμα: Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσας αορτής αποτελεί μία ασφαλή μέθοδο. Προς το παρόν χρησιμοποιείται μόνο σε ασθενείς που κρίνονται υψηλού κινδύνου για καρδιοχειρουργική αντιμετώπιση. Η ανακάλυψη νέων fenestrated stent και βαλβιδοφόρων ενδαγγειακών μοσχευμάτων θα κάνουν τη μέθοδο αυτή πρώτης επιλογής για τις παθήσεις της αορτής.","Substrate-Purpose. The endovascular repair of ascending aorta diseases is performed in a few centres and for a limit number of patients due to the diversity of the aortic anatomy. The purpose of this study is to review the literature and answer to the question if this technique is a safe and permanent solution. Methodology. A systematic review of the literature was performed. All demographic and intraoperative patient data were recorded, as well as postoperative complications. Results. 28 studies were included (81 patients) suffering of various diseases of the ascending aorta. EVAR applied to high risk patients unable to undergo cardiac surgery. Τype I endoleak occurred in 9 patients (7.5%) and type II in 1 patient. 17 patients (20.99%) developed intraoperative complications; the most common were: aortic valve insufficiency (4.94%) and stroke (4.94%). Only in one case EVAR converted to emergency sternotomy due to rupture of the left ventricle. 30 days mortality was 6.17% and 12months mortality was 3.7%. Conclusion. The endovascular treatment of the ascending aorta diseases is a safe method. Τhe invention of new branched and fenestrated devices and of new valved stents will make this operation the first choice for all the diseases of the ascending aorta."],"dc:identifier":["uoadl:1311045","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311045"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ενδαγγειακή αντιμετώπιση των παθήσεων ανιούσας αορτής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z"}