{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311055"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311055","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος ιγνυακής αρτηρίας","abstract":"Η πρώτη επιλογή της τεχνικής αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της ιγνυακής αρτηρίας ως gold standard αποτελεί ακόμα και σήμερα ζητούμενο και όχι δεδομένο. Τα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι σήμερα δείχνουν σημαντική βελτίωση όσον αφορά στα ποσοστά βατότητας της ενδαγγειακής τεχνικής. Επίσης, η ενδαγγεική μέθοδος αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της ιγνυακής αρτηρίας σχετίζεται με πολύ λιγότερα ποσοστά τοπικών και συστηματικών επιπλοκών σε σχέση με την ανοικτή μέθοδο. Φαίνεται ότι η μέθοδος αυτή είναι ιδανική σε ασθενείς υψηλού κινδύνου, με εντοπισμένο ανεύρυσμα ιγνυακής αρτηρίας που ικανοποεί τις ανατομικές προυποθέσεις ενδαγγειακής αποκτάστασης με απώτερο στόχο να ελαχιστοποιηθεί η θνητότητα που παρατηρείται στην ανοικτή μέθοδο και να αποδώσει υψηλά ποσοστά βατότητας μακροχρόνια. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία διαθέτει μόνο μικρές σειρές ασθενών που αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά από μεμονωμένα κέντρα, ενώ δυστυχώς δεν υπάρχουν μεγάλες σειρές ασθενών ή μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών αυτών. Οι περισσότερες μελέτες ήταν αναδρομικές ενώ υπάρχει μόνο μια μικρή προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη μέχρι σήμερα. Από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, φαίνεται ότι η ενδαγγειακή τεχνική έχει τα ίδια ποσοστά βατότητας με την ανοικτή μέθοδο σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο επίπεδο αλλά η βατότητα σε μακροπρόθεσμο επίπεδο δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως. Επίσης, στις ενδαγγειακές σειρές, η πιθανότητα επανεπεμβάσεων ήταν μεγαλύτερη της ανοικτής μεθόδου και δεν έχει αναλυθείεπαρκώς η συχνότητα επιπλοκών από την ενδαγγειακή αποκατάσταση, όπως η διάταση του ανευρυσματικού σάκου και η παρουσία ενδοδιαφυγών. Η ανοικτή μέθοδος έχει αποδείξει την αξία της σε πολλές μελέτες που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, αλλά η βελτίωση της τεχνολογίας όσον αφορά στα συνθετικά μοσχεύματα συμπεριλαμβανομένων και των PTFE συνθετικών μοσχευμάτων επικαλυμένων με ηπαρίνη ίσως στο μέλλον οδηγήσει σε καλύτερα ποσοστά βατότητας σε σχέση με τα σημερινά συνθετικά μοσχεύματα. Όμως, η κυρίαρχη τάση που επικρατεί σήμερα είναι η εφαρμογή λιγότερο επεμβατικών τεχνικών αντιμετώπισης. Η ενδαγγειακή τεχνική ως ελάχιστα επεμβατική μέθοδος συμβάλλει σε μικρότερους εγχειρητικούς χρόνους, μικρότερο τραύμα ιστών, μικρή διάρκεια νοσηλείας, μικρότερο χρόνο ανάρρωσης, ελάχιστα ποσοστά θνητότητας και ίσως θα ήταν ιδανική σε ασθενείς υψηλού ρίσκου για ανοικτή αποκατάσταση ή σε αυτούς που δεν διαθέτουν φλεβικό μόσχευμα. Το ερώτημα σχετικά με την υιοθέτηση της μιας ή της άλλης τεχνικής ως gold standard ίσως να απαντηθεί με μια μεγάλη προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη που ως τώρα δεν υπάρχει. Στις ΗΠΑ, η προοπτική πολυκεντρική τυχαιοποιημένη μελέτη με το όνομα ¨Open Versus Endovascular Repair of Popliteal Artery Aneurysm Trial (OVERPAR)¨ άρχισε να στρατολογεί ασθενείς με ασυμπτωματικά ανευρύσματα ιγνυακής αρτηρίας από το 2013 και θα τελειώσει το 2016 οπότε θα προκύψουν και τα πρώτα αποτελέσματα.","abstract_html":"Η πρώτη επιλογή της τεχνικής αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της ιγνυακής αρτηρίας ως gold standard αποτελεί ακόμα και σήμερα ζητούμενο και όχι δεδομένο. Τα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι σήμερα δείχνουν σημαντική βελτίωση όσον αφορά στα ποσοστά βατότητας της ενδαγγειακής τεχνικής. Επίσης, η ενδαγγεική μέθοδος αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της ιγνυακής αρτηρίας σχετίζεται με πολύ λιγότερα ποσοστά τοπικών και συστηματικών επιπλοκών σε σχέση με την ανοικτή μέθοδο. Φαίνεται ότι η μέθοδος αυτή είναι ιδανική σε ασθενείς υψηλού κινδύνου, με εντοπισμένο ανεύρυσμα ιγνυακής αρτηρίας που ικανοποεί τις ανατομικές προυποθέσεις ενδαγγειακής αποκτάστασης με απώτερο στόχο να ελαχιστοποιηθεί η θνητότητα που παρατηρείται στην ανοικτή μέθοδο και να αποδώσει υψηλά ποσοστά βατότητας μακροχρόνια. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία διαθέτει μόνο μικρές σειρές ασθενών που αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά από μεμονωμένα κέντρα, ενώ δυστυχώς δεν υπάρχουν μεγάλες σειρές ασθενών ή μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών αυτών. Οι περισσότερες μελέτες ήταν αναδρομικές ενώ υπάρχει μόνο μια μικρή προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη μέχρι σήμερα. Από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, φαίνεται ότι η ενδαγγειακή τεχνική έχει τα ίδια ποσοστά βατότητας με την ανοικτή μέθοδο σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο επίπεδο αλλά η βατότητα σε μακροπρόθεσμο επίπεδο δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως. Επίσης, στις ενδαγγειακές σειρές, η πιθανότητα επανεπεμβάσεων ήταν μεγαλύτερη της ανοικτής μεθόδου και δεν έχει αναλυθείεπαρκώς η συχνότητα επιπλοκών από την ενδαγγειακή αποκατάσταση, όπως η διάταση του ανευρυσματικού σάκου και η παρουσία ενδοδιαφυγών. Η ανοικτή μέθοδος έχει αποδείξει την αξία της σε πολλές μελέτες που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, αλλά η βελτίωση της τεχνολογίας όσον αφορά στα συνθετικά μοσχεύματα συμπεριλαμβανομένων και των PTFE συνθετικών μοσχευμάτων επικαλυμένων με ηπαρίνη ίσως στο μέλλον οδηγήσει σε καλύτερα ποσοστά βατότητας σε σχέση με τα σημερινά συνθετικά μοσχεύματα. Όμως, η κυρίαρχη τάση που επικρατεί σήμερα είναι η εφαρμογή λιγότερο επεμβατικών τεχνικών αντιμετώπισης. Η ενδαγγειακή τεχνική ως ελάχιστα επεμβατική μέθοδος συμβάλλει σε μικρότερους εγχειρητικούς χρόνους, μικρότερο τραύμα ιστών, μικρή διάρκεια νοσηλείας, μικρότερο χρόνο ανάρρωσης, ελάχιστα ποσοστά θνητότητας και ίσως θα ήταν ιδανική σε ασθενείς υψηλού ρίσκου για ανοικτή αποκατάσταση ή σε αυτούς που δεν διαθέτουν φλεβικό μόσχευμα. Το ερώτημα σχετικά με την υιοθέτηση της μιας ή της άλλης τεχνικής ως gold standard ίσως να απαντηθεί με μια μεγάλη προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη που ως τώρα δεν υπάρχει. Στις ΗΠΑ, η προοπτική πολυκεντρική τυχαιοποιημένη μελέτη με το όνομα ¨Open Versus Endovascular Repair of Popliteal Artery Aneurysm Trial (OVERPAR)¨ άρχισε να στρατολογεί ασθενείς με ασυμπτωματικά ανευρύσματα ιγνυακής αρτηρίας από το 2013 και θα τελειώσει το 2016 οπότε θα προκύψουν και τα πρώτα αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιλιγγίρης Βασίλειος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311055"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311055","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311055","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311055","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311055","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιλιγγίρης Βασίλειος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311055","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311055"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η πρώτη επιλογή της τεχνικής αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της ιγνυακής αρτηρίας ως gold standard αποτελεί ακόμα και σήμερα ζητούμενο και όχι δεδομένο. Τα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι σήμερα δείχνουν σημαντική βελτίωση όσον αφορά στα ποσοστά βατότητας της ενδαγγειακής τεχνικής. Επίσης, η ενδαγγεική μέθοδος αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της ιγνυακής αρτηρίας σχετίζεται με πολύ λιγότερα ποσοστά τοπικών και συστηματικών επιπλοκών σε σχέση με την ανοικτή μέθοδο. Φαίνεται ότι η μέθοδος αυτή είναι ιδανική σε ασθενείς υψηλού κινδύνου, με εντοπισμένο ανεύρυσμα ιγνυακής αρτηρίας που ικανοποεί τις ανατομικές προυποθέσεις ενδαγγειακής αποκτάστασης με απώτερο στόχο να ελαχιστοποιηθεί η θνητότητα που παρατηρείται στην ανοικτή μέθοδο και να αποδώσει υψηλά ποσοστά βατότητας μακροχρόνια. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία διαθέτει μόνο μικρές σειρές ασθενών που αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά από μεμονωμένα κέντρα, ενώ δυστυχώς δεν υπάρχουν μεγάλες σειρές ασθενών ή μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών αυτών. Οι περισσότερες μελέτες ήταν αναδρομικές ενώ υπάρχει μόνο μια μικρή προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη μέχρι σήμερα. Από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, φαίνεται ότι η ενδαγγειακή τεχνική έχει τα ίδια ποσοστά βατότητας με την ανοικτή μέθοδο σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο επίπεδο αλλά η βατότητα σε μακροπρόθεσμο επίπεδο δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως. Επίσης, στις ενδαγγειακές σειρές, η πιθανότητα επανεπεμβάσεων ήταν μεγαλύτερη της ανοικτής μεθόδου και δεν έχει αναλυθείεπαρκώς η συχνότητα επιπλοκών από την ενδαγγειακή αποκατάσταση, όπως η διάταση του ανευρυσματικού σάκου και η παρουσία ενδοδιαφυγών. Η ανοικτή μέθοδος έχει αποδείξει την αξία της σε πολλές μελέτες που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, αλλά η βελτίωση της τεχνολογίας όσον αφορά στα συνθετικά μοσχεύματα συμπεριλαμβανομένων και των PTFE συνθετικών μοσχευμάτων επικαλυμένων με ηπαρίνη ίσως στο μέλλον οδηγήσει σε καλύτερα ποσοστά βατότητας σε σχέση με τα σημερινά συνθετικά μοσχεύματα. Όμως, η κυρίαρχη τάση που επικρατεί σήμερα είναι η εφαρμογή λιγότερο επεμβατικών τεχνικών αντιμετώπισης. Η ενδαγγειακή τεχνική ως ελάχιστα επεμβατική μέθοδος συμβάλλει σε μικρότερους εγχειρητικούς χρόνους, μικρότερο τραύμα ιστών, μικρή διάρκεια νοσηλείας, μικρότερο χρόνο ανάρρωσης, ελάχιστα ποσοστά θνητότητας και ίσως θα ήταν ιδανική σε ασθενείς υψηλού ρίσκου για ανοικτή αποκατάσταση ή σε αυτούς που δεν διαθέτουν φλεβικό μόσχευμα. Το ερώτημα σχετικά με την υιοθέτηση της μιας ή της άλλης τεχνικής ως gold standard ίσως να απαντηθεί με μια μεγάλη προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη που ως τώρα δεν υπάρχει. Στις ΗΠΑ, η προοπτική πολυκεντρική τυχαιοποιημένη μελέτη με το όνομα ¨Open Versus Endovascular Repair of Popliteal Artery Aneurysm Trial (OVERPAR)¨ άρχισε να στρατολογεί ασθενείς με ασυμπτωματικά ανευρύσματα ιγνυακής αρτηρίας από το 2013 και θα τελειώσει το 2016 οπότε θα προκύψουν και τα πρώτα αποτελέσματα.","Popliteal artery aneurysms are the most common peripheral aneurysms. The elective repair of asymptomatic PAAs is generally undertaken to prevent the clinical sequelae of arterial embolization, thrombosis, or, less commonly, rupture with subsequent risk to limb and life. Traditional open surgical repair often requires multiple and/or long leg incisions with the subsequent risk of wound complications, leg edema, prolonged hospital stay, slow return to normal function, and associated risk of systemic complications. These factors would tend to favor the development of a minimally invasive technique for repair of a PAA. Endovascular repair may seem to be an ideal approach for patients with PAA in order to minimize the impact of open surgical morbidity. Advantages include the less-invasive nature of percutaneous access, the low morbidity and the short hospital stay (day-stay management sometimes employed). The advent of flexible and new stent grafts marks a major advance in the management of popliteal aneurysms and published results for endovascular popliteal aneurysm repair are comparable to conventional surgery in the short and intermediate term, but surveillance is essential in order to establish and confirm durability of the stent grafts. Antiplatelet therapy in the form of clopidogrel as monotherapy or combination therapy is crucial. Popliteal arterial anatomy is the major limitation for endovascular approach. There is increasing support in the literature favoring endovascular repair of PAAs. However, the abundance of small endovascular series from single centers, and the lack of large and/or long-term series to support this notion show that it is not so clear to answer the question about the gold standard in the treatment of popliteal artery aneurysm. Long-term follow-up is needed for patients treated endovascularly to see the incidence of stent graft thrombosis, fracture, migration, and limb salvage. Further randomized studies are needed to identify patient characteristics and the clinical situations to better direct management of PAAs with open repair or an endovascular approach."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος ιγνυακής αρτηρίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιλιγγίρης Βασίλειος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η πρώτη επιλογή της τεχνικής αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της ιγνυακής αρτηρίας ως gold standard αποτελεί ακόμα και σήμερα ζητούμενο και όχι δεδομένο. Τα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι σήμερα δείχνουν σημαντική βελτίωση όσον αφορά στα ποσοστά βατότητας της ενδαγγειακής τεχνικής. Επίσης, η ενδαγγεική μέθοδος αποκατάστασης των ανευρυσμάτων της ιγνυακής αρτηρίας σχετίζεται με πολύ λιγότερα ποσοστά τοπικών και συστηματικών επιπλοκών σε σχέση με την ανοικτή μέθοδο. Φαίνεται ότι η μέθοδος αυτή είναι ιδανική σε ασθενείς υψηλού κινδύνου, με εντοπισμένο ανεύρυσμα ιγνυακής αρτηρίας που ικανοποεί τις ανατομικές προυποθέσεις ενδαγγειακής αποκτάστασης με απώτερο στόχο να ελαχιστοποιηθεί η θνητότητα που παρατηρείται στην ανοικτή μέθοδο και να αποδώσει υψηλά ποσοστά βατότητας μακροχρόνια. Η υπάρχουσα βιβλιογραφία διαθέτει μόνο μικρές σειρές ασθενών που αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά από μεμονωμένα κέντρα, ενώ δυστυχώς δεν υπάρχουν μεγάλες σειρές ασθενών ή μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών αυτών. Οι περισσότερες μελέτες ήταν αναδρομικές ενώ υπάρχει μόνο μια μικρή προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη μέχρι σήμερα. Από την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, φαίνεται ότι η ενδαγγειακή τεχνική έχει τα ίδια ποσοστά βατότητας με την ανοικτή μέθοδο σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο επίπεδο αλλά η βατότητα σε μακροπρόθεσμο επίπεδο δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως. Επίσης, στις ενδαγγειακές σειρές, η πιθανότητα επανεπεμβάσεων ήταν μεγαλύτερη της ανοικτής μεθόδου και δεν έχει αναλυθείεπαρκώς η συχνότητα επιπλοκών από την ενδαγγειακή αποκατάσταση, όπως η διάταση του ανευρυσματικού σάκου και η παρουσία ενδοδιαφυγών. Η ανοικτή μέθοδος έχει αποδείξει την αξία της σε πολλές μελέτες που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, αλλά η βελτίωση της τεχνολογίας όσον αφορά στα συνθετικά μοσχεύματα συμπεριλαμβανομένων και των PTFE συνθετικών μοσχευμάτων επικαλυμένων με ηπαρίνη ίσως στο μέλλον οδηγήσει σε καλύτερα ποσοστά βατότητας σε σχέση με τα σημερινά συνθετικά μοσχεύματα. Όμως, η κυρίαρχη τάση που επικρατεί σήμερα είναι η εφαρμογή λιγότερο επεμβατικών τεχνικών αντιμετώπισης. Η ενδαγγειακή τεχνική ως ελάχιστα επεμβατική μέθοδος συμβάλλει σε μικρότερους εγχειρητικούς χρόνους, μικρότερο τραύμα ιστών, μικρή διάρκεια νοσηλείας, μικρότερο χρόνο ανάρρωσης, ελάχιστα ποσοστά θνητότητας και ίσως θα ήταν ιδανική σε ασθενείς υψηλού ρίσκου για ανοικτή αποκατάσταση ή σε αυτούς που δεν διαθέτουν φλεβικό μόσχευμα. Το ερώτημα σχετικά με την υιοθέτηση της μιας ή της άλλης τεχνικής ως gold standard ίσως να απαντηθεί με μια μεγάλη προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη που ως τώρα δεν υπάρχει. Στις ΗΠΑ, η προοπτική πολυκεντρική τυχαιοποιημένη μελέτη με το όνομα ¨Open Versus Endovascular Repair of Popliteal Artery Aneurysm Trial (OVERPAR)¨ άρχισε να στρατολογεί ασθενείς με ασυμπτωματικά ανευρύσματα ιγνυακής αρτηρίας από το 2013 και θα τελειώσει το 2016 οπότε θα προκύψουν και τα πρώτα αποτελέσματα.","Popliteal artery aneurysms are the most common peripheral aneurysms. The elective repair of asymptomatic PAAs is generally undertaken to prevent the clinical sequelae of arterial embolization, thrombosis, or, less commonly, rupture with subsequent risk to limb and life. Traditional open surgical repair often requires multiple and/or long leg incisions with the subsequent risk of wound complications, leg edema, prolonged hospital stay, slow return to normal function, and associated risk of systemic complications. These factors would tend to favor the development of a minimally invasive technique for repair of a PAA. Endovascular repair may seem to be an ideal approach for patients with PAA in order to minimize the impact of open surgical morbidity. Advantages include the less-invasive nature of percutaneous access, the low morbidity and the short hospital stay (day-stay management sometimes employed). The advent of flexible and new stent grafts marks a major advance in the management of popliteal aneurysms and published results for endovascular popliteal aneurysm repair are comparable to conventional surgery in the short and intermediate term, but surveillance is essential in order to establish and confirm durability of the stent grafts. Antiplatelet therapy in the form of clopidogrel as monotherapy or combination therapy is crucial. Popliteal arterial anatomy is the major limitation for endovascular approach. There is increasing support in the literature favoring endovascular repair of PAAs. However, the abundance of small endovascular series from single centers, and the lack of large and/or long-term series to support this notion show that it is not so clear to answer the question about the gold standard in the treatment of popliteal artery aneurysm. Long-term follow-up is needed for patients treated endovascularly to see the incidence of stent graft thrombosis, fracture, migration, and limb salvage. Further randomized studies are needed to identify patient characteristics and the clinical situations to better direct management of PAAs with open repair or an endovascular approach."],"dc:identifier":["uoadl:1311055","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311055"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος ιγνυακής αρτηρίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:07Z"}