{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311071"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311071","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδαγγειακή αποκατάσταση των παρανεφρικών και περινεφρικών ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής με τη χρήση της τεχνικής των παράλληλων μοσχευμάτων","abstract":"Σκοπός: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων που χρησιμοποιείται για την επέκταση της ζώνης πρόσφυσης των ενδοαγγειακών μοσχευμάτων κεντρικά, περιγράφεται όλο και συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία. Παρόλα αυτά υπάρχουν προβληματισμοί για τη διάρκεια στο χρόνο και τη βατότητα των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται.Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να επικεντρωθεί σε αυτού του είδους τους προβληματισμούς επικεντρώνοντας στις λεπτομέριες της τεχνικής. Μέθοδοι: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων από το 2003 που πρωτοχρησιμοποιήθηκε μέχρι και σήμερα, παρόλο που πέρασε από μικρές παραλλαγές στην εφαρμογή, φαίνεται να έχει αποκτήσει μια σταθερή πρακτική εφαρμογής σε όλα τα κέντρα ενδαγγειακής χειρουργικής διεθνώς. Παραλλαγές στον τύπο των παράλληλων μοσχευμάτων και των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται αποτελούν πλέον τη μόνη ουσιαστική διαφορά στην εφαρμογή της τεχνικής. Αποτελέσματα: η τεχνική επιτυχία της μεθόδου αγγίζει το 98%, η διεγχειρητική θνητότητα είναι πρακτικά μηδενική, η επιβίωση στις 30 ημέρες ξεπερνά το 89%, στοιχεία που καθιστούν την καθιστούν τουλάχιστο ελκυστική. Το μειονέκτημα της ενδοδιαφυγής τύπου Ια μέσω των παράλληλων μοσχευμάτων υπολογίζεται στο 7,5 %, η βατότητα αυτών στην τριετία στο 85% και η σμίκρυνση ή τουλάχιστο η μη αύξηση τους ανευρυσματικού σάκου φτάνει στο 85%. Υπάρχουν όμως περιορισμοί στη χρήση της τεχνικής , το είδος των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται , πρόβλεψη της σταθερότητας των ενδομοσχευμάτων στο πέρασμα του χρόνου έτσι ώστε η συγκεκριμένη τεχνική να αποτελεί τεχνική επιλογής σε δύσκολους αορτικούς αυχένες? Συμπέρασμα: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων αποτελεί όχι μόνο μια σχετικά ευκόλη στην εφαρμογή τεχνική για τη θεραπεία των περι-παρά νεφρικών ανευρυσμάτων , αλλά και μία αξιόπιστη τεχνική στη μεσοπρόθεσμη εκτίμησή της.Θα πρέπει όμως να γίνουν αυστηρότερες προσαρμογές στο είδος των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται, στις μετρήσεις αυτών και των τρόπο εφαρμογής έτσι ώστε να περιοριστούν οι αδυναμίες της μεθόδου.","abstract_html":"Σκοπός: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων που χρησιμοποιείται για την επέκταση της ζώνης πρόσφυσης των ενδοαγγειακών μοσχευμάτων κεντρικά, περιγράφεται όλο και συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία. Παρόλα αυτά υπάρχουν προβληματισμοί για τη διάρκεια στο χρόνο και τη βατότητα των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται.Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να επικεντρωθεί σε αυτού του είδους τους προβληματισμούς επικεντρώνοντας στις λεπτομέριες της τεχνικής. Μέθοδοι: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων από το 2003 που πρωτοχρησιμοποιήθηκε μέχρι και σήμερα, παρόλο που πέρασε από μικρές παραλλαγές στην εφαρμογή, φαίνεται να έχει αποκτήσει μια σταθερή πρακτική εφαρμογής σε όλα τα κέντρα ενδαγγειακής χειρουργικής διεθνώς. Παραλλαγές στον τύπο των παράλληλων μοσχευμάτων και των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται αποτελούν πλέον τη μόνη ουσιαστική διαφορά στην εφαρμογή της τεχνικής. Αποτελέσματα: η τεχνική επιτυχία της μεθόδου αγγίζει το 98%, η διεγχειρητική θνητότητα είναι πρακτικά μηδενική, η επιβίωση στις 30 ημέρες ξεπερνά το 89%, στοιχεία που καθιστούν την καθιστούν τουλάχιστο ελκυστική. Το μειονέκτημα της ενδοδιαφυγής τύπου Ια μέσω των παράλληλων μοσχευμάτων υπολογίζεται στο 7,5 %, η βατότητα αυτών στην τριετία στο 85% και η σμίκρυνση ή τουλάχιστο η μη αύξηση τους ανευρυσματικού σάκου φτάνει στο 85%. Υπάρχουν όμως περιορισμοί στη χρήση της τεχνικής , το είδος των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται , πρόβλεψη της σταθερότητας των ενδομοσχευμάτων στο πέρασμα του χρόνου έτσι ώστε η συγκεκριμένη τεχνική να αποτελεί τεχνική επιλογής σε δύσκολους αορτικούς αυχένες? Συμπέρασμα: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων αποτελεί όχι μόνο μια σχετικά ευκόλη στην εφαρμογή τεχνική για τη θεραπεία των περι-παρά νεφρικών ανευρυσμάτων , αλλά και μία αξιόπιστη τεχνική στη μεσοπρόθεσμη εκτίμησή της.Θα πρέπει όμως να γίνουν αυστηρότερες προσαρμογές στο είδος των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται, στις μετρήσεις αυτών και των τρόπο εφαρμογής έτσι ώστε να περιοριστούν οι αδυναμίες της μεθόδου.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδημητρίου Χ. Δημήτριος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:22:08Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311071"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311071","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311071","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311071","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311071","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδημητρίου Χ. Δημήτριος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311071","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311071"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων που χρησιμοποιείται για την επέκταση της ζώνης πρόσφυσης των ενδοαγγειακών μοσχευμάτων κεντρικά, περιγράφεται όλο και συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία. Παρόλα αυτά υπάρχουν προβληματισμοί για τη διάρκεια στο χρόνο και τη βατότητα των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται.Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να επικεντρωθεί σε αυτού του είδους τους προβληματισμούς επικεντρώνοντας στις λεπτομέριες της τεχνικής. Μέθοδοι: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων από το 2003 που πρωτοχρησιμοποιήθηκε μέχρι και σήμερα, παρόλο που πέρασε από μικρές παραλλαγές στην εφαρμογή, φαίνεται να έχει αποκτήσει μια σταθερή πρακτική εφαρμογής σε όλα τα κέντρα ενδαγγειακής χειρουργικής διεθνώς. Παραλλαγές στον τύπο των παράλληλων μοσχευμάτων και των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται αποτελούν πλέον τη μόνη ουσιαστική διαφορά στην εφαρμογή της τεχνικής. Αποτελέσματα: η τεχνική επιτυχία της μεθόδου αγγίζει το 98%, η διεγχειρητική θνητότητα είναι πρακτικά μηδενική, η επιβίωση στις 30 ημέρες ξεπερνά το 89%, στοιχεία που καθιστούν την καθιστούν τουλάχιστο ελκυστική. Το μειονέκτημα της ενδοδιαφυγής τύπου Ια μέσω των παράλληλων μοσχευμάτων υπολογίζεται στο 7,5 %, η βατότητα αυτών στην τριετία στο 85% και η σμίκρυνση ή τουλάχιστο η μη αύξηση τους ανευρυσματικού σάκου φτάνει στο 85%. Υπάρχουν όμως περιορισμοί στη χρήση της τεχνικής , το είδος των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται , πρόβλεψη της σταθερότητας των ενδομοσχευμάτων στο πέρασμα του χρόνου έτσι ώστε η συγκεκριμένη τεχνική να αποτελεί τεχνική επιλογής σε δύσκολους αορτικούς αυχένες? Συμπέρασμα: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων αποτελεί όχι μόνο μια σχετικά ευκόλη στην εφαρμογή τεχνική για τη θεραπεία των περι-παρά νεφρικών ανευρυσμάτων , αλλά και μία αξιόπιστη τεχνική στη μεσοπρόθεσμη εκτίμησή της.Θα πρέπει όμως να γίνουν αυστηρότερες προσαρμογές στο είδος των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται, στις μετρήσεις αυτών και των τρόπο εφαρμογής έτσι ώστε να περιοριστούν οι αδυναμίες της μεθόδου.","ΑΙΜ: the so called parallel graft technique is more widly mentioned on publication, on the primary effort of the vascular community to surpass the disadvantage of short or no neck endovascular approach of Abdominal Aortic Aneurusms(AAAs). Nevertheless, there are an emerged skepticism on the durability and the patency of the grafts used. The aim of this study is to focus on these considerations paying specific attention on the technical details. METHODS: the parallel graft technique since first described in 2003, seems to get a standard practice at the centers that it is mainly used. The only variation stands on the different kind of parallel grafts are used concerning the material and conformability methods. RESULTS : technical success is almost 98% in all series, there is practically no operative mortality, 30 day mortality stands over 89% and all these facts explain clearly the optimistic use of the technique worldwide. The disadvantage of Type I a endoleak- caused by “gutter” formation- is 7,5% in all series, the 3-years patency of parallel grafts is 85% and the sac decrease or- at least- no sac enlargement stands up to 85% in 24 month follow up. Nevertheless, we have to reconsider the technique limitations, the different kinds of grafts used as parallel grafts, the graft stability and patency over time in order to propose such a technique as a standard one when dealing with complex aortic necks. CONCLUSIONS: the parallel graft technique considered to be a safe and technically easy to apply in order to treat pararenal AAAs. Mid term results and cost stand in favor for its use versus other techniques. Limitations and considerations on graft material, exact graft measurements, long term follow up statistics that still missing, should be some of important end-points of parallel graft technique selection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδαγγειακή αποκατάσταση των παρανεφρικών και περινεφρικών ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής με τη χρήση της τεχνικής των παράλληλων μοσχευμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδημητρίου Χ. Δημήτριος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Σκοπός: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων που χρησιμοποιείται για την επέκταση της ζώνης πρόσφυσης των ενδοαγγειακών μοσχευμάτων κεντρικά, περιγράφεται όλο και συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία. Παρόλα αυτά υπάρχουν προβληματισμοί για τη διάρκεια στο χρόνο και τη βατότητα των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται.Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να επικεντρωθεί σε αυτού του είδους τους προβληματισμούς επικεντρώνοντας στις λεπτομέριες της τεχνικής. Μέθοδοι: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων από το 2003 που πρωτοχρησιμοποιήθηκε μέχρι και σήμερα, παρόλο που πέρασε από μικρές παραλλαγές στην εφαρμογή, φαίνεται να έχει αποκτήσει μια σταθερή πρακτική εφαρμογής σε όλα τα κέντρα ενδαγγειακής χειρουργικής διεθνώς. Παραλλαγές στον τύπο των παράλληλων μοσχευμάτων και των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται αποτελούν πλέον τη μόνη ουσιαστική διαφορά στην εφαρμογή της τεχνικής. Αποτελέσματα: η τεχνική επιτυχία της μεθόδου αγγίζει το 98%, η διεγχειρητική θνητότητα είναι πρακτικά μηδενική, η επιβίωση στις 30 ημέρες ξεπερνά το 89%, στοιχεία που καθιστούν την καθιστούν τουλάχιστο ελκυστική. Το μειονέκτημα της ενδοδιαφυγής τύπου Ια μέσω των παράλληλων μοσχευμάτων υπολογίζεται στο 7,5 %, η βατότητα αυτών στην τριετία στο 85% και η σμίκρυνση ή τουλάχιστο η μη αύξηση τους ανευρυσματικού σάκου φτάνει στο 85%. Υπάρχουν όμως περιορισμοί στη χρήση της τεχνικής , το είδος των μοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται , πρόβλεψη της σταθερότητας των ενδομοσχευμάτων στο πέρασμα του χρόνου έτσι ώστε η συγκεκριμένη τεχνική να αποτελεί τεχνική επιλογής σε δύσκολους αορτικούς αυχένες? Συμπέρασμα: η τεχνική των παράλληλων μοσχευμάτων αποτελεί όχι μόνο μια σχετικά ευκόλη στην εφαρμογή τεχνική για τη θεραπεία των περι-παρά νεφρικών ανευρυσμάτων , αλλά και μία αξιόπιστη τεχνική στη μεσοπρόθεσμη εκτίμησή της.Θα πρέπει όμως να γίνουν αυστηρότερες προσαρμογές στο είδος των ενδομοσχευμάτων που χρησιμοποιούνται, στις μετρήσεις αυτών και των τρόπο εφαρμογής έτσι ώστε να περιοριστούν οι αδυναμίες της μεθόδου.","ΑΙΜ: the so called parallel graft technique is more widly mentioned on publication, on the primary effort of the vascular community to surpass the disadvantage of short or no neck endovascular approach of Abdominal Aortic Aneurusms(AAAs). Nevertheless, there are an emerged skepticism on the durability and the patency of the grafts used. The aim of this study is to focus on these considerations paying specific attention on the technical details. METHODS: the parallel graft technique since first described in 2003, seems to get a standard practice at the centers that it is mainly used. The only variation stands on the different kind of parallel grafts are used concerning the material and conformability methods. RESULTS : technical success is almost 98% in all series, there is practically no operative mortality, 30 day mortality stands over 89% and all these facts explain clearly the optimistic use of the technique worldwide. The disadvantage of Type I a endoleak- caused by “gutter” formation- is 7,5% in all series, the 3-years patency of parallel grafts is 85% and the sac decrease or- at least- no sac enlargement stands up to 85% in 24 month follow up. Nevertheless, we have to reconsider the technique limitations, the different kinds of grafts used as parallel grafts, the graft stability and patency over time in order to propose such a technique as a standard one when dealing with complex aortic necks. CONCLUSIONS: the parallel graft technique considered to be a safe and technically easy to apply in order to treat pararenal AAAs. Mid term results and cost stand in favor for its use versus other techniques. Limitations and considerations on graft material, exact graft measurements, long term follow up statistics that still missing, should be some of important end-points of parallel graft technique selection."],"dc:identifier":["uoadl:1311071","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311071"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ενδαγγειακή αποκατάσταση των παρανεφρικών και περινεφρικών ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής με τη χρήση της τεχνικής των παράλληλων μοσχευμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:08Z"}