{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311158"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311158","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιγενετικές τροποποιήσεις στο οστεοσάρκωμα","abstract":"Το οστεοσάρκωμα αποτελεί τον πρώτο σε συχνότητα κακοήθη όγκο των οστών στην παιδική και εφηβική ηλικία. Η επιβίωση των πασχόντων μετά από συμβατική αντιμετώπιση έχει εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες καταλήξει σε μια οροφή: Η 5ετής επιβίωση ασθενών χωρίς μετάσταση είναι γύρω στο 70%, ενώ η παρουσία μεταστατικής νόσου ή υποτροπής οδηγεί σε κατακόρυφη πτώση της επιβίωσης στα επίπεδα του 20%. Είναι επομένως επιτακτική η ανεύρεση πρόσθετων θεραπευτικών μέσων. Η αναγνώριση της διαταραχής της οστεογενετικής διαφοροποίησης ως βάσης της οστεοσαρκωματογένεσης αποτελεί σταθμό στην κατανόηση της παθογένειας του οστεοσαρκώματος. Κεντρική θέση στον έλεγχο της διαφοροποίησης κατέχουν οι επιγενετικές τροποποιήσεις, δηλαδή οι τροποποιήσεις της γονιδιακής έκφρασης, χωρίς αλλαγή της αλληλουχίας του DNA. Οι επιγενετικές τροποποιήσεις περιλαμβάνουν τη μεθυλίωση του DNA, τις ιστονικές τροποποιήσεις και τη μεταμεταγραφική μέσω microRNA αναστολή, ενώ ελέγχουν και άλλα βασικά χαρακτηριστικά του όγκου, όπως είναι η επιθετικότητα, η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και η μεταστατική ικανότητα. Ειδικές για κάθε όγκο επιγενετικές τροποποιήσεις - είτε στο ιστολογικό παρασκεύασμα, είτε στην κυκλοφορία του αίματος – μπορεί να αποτελέσουν βιολογικούς δείκτες του συγκεκριμένου όγκου, χρήσιμους για τη διάγνωση, πρόγνωση, πρόβλεψη, παρακολούθηση της θεραπείας και διάγνωση υποτροπής. Τα αυξημένα επίπεδα του miR-21 και τα μειωμένα επίπεδα των miR-34b, miR-143 και miR-199-3p στο πλάσμα πασχόντων αποτελούν τέτοιους πιθανούς επιγενετικούς βιοδείκτες του οστεοσαρκώματος. Επιγενετικά δρώντα φάρμακα, δηλαδή φάρμακα που αντιστρέφουν παθολογικά ή μιμούνται φυσιολογικά επιγενετικά φαινόμενα, αποσκοπούν στην αποκατάσταση της φυσιολογικής οστεογενετικής διαφοροποίησης των κυττάρων του οστεοσαρκώματος και πιθανώς να αποτελέσουν συμπλήρωμα ή βασικό συστατικό μελλοντικών αντινεοπλασματικών θεραπειών.","abstract_html":"Το οστεοσάρκωμα αποτελεί τον πρώτο σε συχνότητα κακοήθη όγκο των οστών στην παιδική και εφηβική ηλικία. Η επιβίωση των πασχόντων μετά από συμβατική αντιμετώπιση έχει εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες καταλήξει σε μια οροφή: Η 5ετής επιβίωση ασθενών χωρίς μετάσταση είναι γύρω στο 70%, ενώ η παρουσία μεταστατικής νόσου ή υποτροπής οδηγεί σε κατακόρυφη πτώση της επιβίωσης στα επίπεδα του 20%. Είναι επομένως επιτακτική η ανεύρεση πρόσθετων θεραπευτικών μέσων. Η αναγνώριση της διαταραχής της οστεογενετικής διαφοροποίησης ως βάσης της οστεοσαρκωματογένεσης αποτελεί σταθμό στην κατανόηση της παθογένειας του οστεοσαρκώματος. Κεντρική θέση στον έλεγχο της διαφοροποίησης κατέχουν οι επιγενετικές τροποποιήσεις, δηλαδή οι τροποποιήσεις της γονιδιακής έκφρασης, χωρίς αλλαγή της αλληλουχίας του DNA. Οι επιγενετικές τροποποιήσεις περιλαμβάνουν τη μεθυλίωση του DNA, τις ιστονικές τροποποιήσεις και τη μεταμεταγραφική μέσω microRNA αναστολή, ενώ ελέγχουν και άλλα βασικά χαρακτηριστικά του όγκου, όπως είναι η επιθετικότητα, η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και η μεταστατική ικανότητα. Ειδικές για κάθε όγκο επιγενετικές τροποποιήσεις - είτε στο ιστολογικό παρασκεύασμα, είτε στην κυκλοφορία του αίματος – μπορεί να αποτελέσουν βιολογικούς δείκτες του συγκεκριμένου όγκου, χρήσιμους για τη διάγνωση, πρόγνωση, πρόβλεψη, παρακολούθηση της θεραπείας και διάγνωση υποτροπής. Τα αυξημένα επίπεδα του miR-21 και τα μειωμένα επίπεδα των miR-34b, miR-143 και miR-199-3p στο πλάσμα πασχόντων αποτελούν τέτοιους πιθανούς επιγενετικούς βιοδείκτες του οστεοσαρκώματος. Επιγενετικά δρώντα φάρμακα, δηλαδή φάρμακα που αντιστρέφουν παθολογικά ή μιμούνται φυσιολογικά επιγενετικά φαινόμενα, αποσκοπούν στην αποκατάσταση της φυσιολογικής οστεογενετικής διαφοροποίησης των κυττάρων του οστεοσαρκώματος και πιθανώς να αποτελέσουν συμπλήρωμα ή βασικό συστατικό μελλοντικών αντινεοπλασματικών θεραπειών.","abstract_has_math":false,"creators":["Σαμέλης Παναγιώτης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:08Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311158"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311158","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311158","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311158","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311158","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σαμέλης Παναγιώτης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311158","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311158"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το οστεοσάρκωμα αποτελεί τον πρώτο σε συχνότητα κακοήθη όγκο των οστών στην παιδική και εφηβική ηλικία. Η επιβίωση των πασχόντων μετά από συμβατική αντιμετώπιση έχει εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες καταλήξει σε μια οροφή: Η 5ετής επιβίωση ασθενών χωρίς μετάσταση είναι γύρω στο 70%, ενώ η παρουσία μεταστατικής νόσου ή υποτροπής οδηγεί σε κατακόρυφη πτώση της επιβίωσης στα επίπεδα του 20%. Είναι επομένως επιτακτική η ανεύρεση πρόσθετων θεραπευτικών μέσων. Η αναγνώριση της διαταραχής της οστεογενετικής διαφοροποίησης ως βάσης της οστεοσαρκωματογένεσης αποτελεί σταθμό στην κατανόηση της παθογένειας του οστεοσαρκώματος. Κεντρική θέση στον έλεγχο της διαφοροποίησης κατέχουν οι επιγενετικές τροποποιήσεις, δηλαδή οι τροποποιήσεις της γονιδιακής έκφρασης, χωρίς αλλαγή της αλληλουχίας του DNA. Οι επιγενετικές τροποποιήσεις περιλαμβάνουν τη μεθυλίωση του DNA, τις ιστονικές τροποποιήσεις και τη μεταμεταγραφική μέσω microRNA αναστολή, ενώ ελέγχουν και άλλα βασικά χαρακτηριστικά του όγκου, όπως είναι η επιθετικότητα, η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και η μεταστατική ικανότητα. Ειδικές για κάθε όγκο επιγενετικές τροποποιήσεις - είτε στο ιστολογικό παρασκεύασμα, είτε στην κυκλοφορία του αίματος – μπορεί να αποτελέσουν βιολογικούς δείκτες του συγκεκριμένου όγκου, χρήσιμους για τη διάγνωση, πρόγνωση, πρόβλεψη, παρακολούθηση της θεραπείας και διάγνωση υποτροπής. Τα αυξημένα επίπεδα του miR-21 και τα μειωμένα επίπεδα των miR-34b, miR-143 και miR-199-3p στο πλάσμα πασχόντων αποτελούν τέτοιους πιθανούς επιγενετικούς βιοδείκτες του οστεοσαρκώματος. Επιγενετικά δρώντα φάρμακα, δηλαδή φάρμακα που αντιστρέφουν παθολογικά ή μιμούνται φυσιολογικά επιγενετικά φαινόμενα, αποσκοπούν στην αποκατάσταση της φυσιολογικής οστεογενετικής διαφοροποίησης των κυττάρων του οστεοσαρκώματος και πιθανώς να αποτελέσουν συμπλήρωμα ή βασικό συστατικό μελλοντικών αντινεοπλασματικών θεραπειών.","Osteosarcoma is the most frequent primary bone tumor in children and adolescents. Conventional multidiscipline treatment consists of a combination of chemo- and/or radiation therapy pre- and after meticulous disease free surgical resection of the primary tumor. Nevertheless, progress of the survival rate of the patients stagnates for more than 30 years, with 5 year survival reaching a ceiling of 70% in nonmetastatic cases, faltering to approximately 20% in case of metastasis or recurrency. Consequently, there is urgent need for novel therapeutic strategies. Loss of osteogenic differentiation, recently attributed to osteosarcoma cells, grants insight into the pathogenic processes underlying malignant transformation of osteosarcoma. Normal osteogenic differentiation relies on the coordinated activation and silencing of various signalling pathways and genes, such as Wnt, PI3/Akt ect. Epigenetic control is of seminal importance over these processes. Furthermore, deadends of cancer, such as metastasis and chemoresistance, also rely to a major extent on epigenetic modifications acquired by cancer cells during cancer development. Epigenetic events consist of DNA methylation, posttranslational histone modifications and microRNA mediated posttranscriptional silencing. Ongoing research concentrates on the identification of diagnostic, prognostic and predictive epigenetic markers for osteosarcoma, either in the tumor specimen or preferably in the circulating blood of the patient. These markers may also be useful in monitoring antitumor treatment and for the early diagnosis of recurrent disease. Increased plasma levels of miR-21 and decreased plasma levels of miR-34b, miR-143 and miR-199-3p are such potential epigenetic biomarkers of osteosarcoma. Moreover, epigenetic drugs, i.e. drugs able to reverse pathologic or mimic missing epigenetic modifications of osteosarcoma cells and thereby to restore normal osteogenic differentiation, are promising supplements or essential constituents of future osteosarcoma treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιγενετικές τροποποιήσεις στο οστεοσάρκωμα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σαμέλης Παναγιώτης"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Το οστεοσάρκωμα αποτελεί τον πρώτο σε συχνότητα κακοήθη όγκο των οστών στην παιδική και εφηβική ηλικία. Η επιβίωση των πασχόντων μετά από συμβατική αντιμετώπιση έχει εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες καταλήξει σε μια οροφή: Η 5ετής επιβίωση ασθενών χωρίς μετάσταση είναι γύρω στο 70%, ενώ η παρουσία μεταστατικής νόσου ή υποτροπής οδηγεί σε κατακόρυφη πτώση της επιβίωσης στα επίπεδα του 20%. Είναι επομένως επιτακτική η ανεύρεση πρόσθετων θεραπευτικών μέσων. Η αναγνώριση της διαταραχής της οστεογενετικής διαφοροποίησης ως βάσης της οστεοσαρκωματογένεσης αποτελεί σταθμό στην κατανόηση της παθογένειας του οστεοσαρκώματος. Κεντρική θέση στον έλεγχο της διαφοροποίησης κατέχουν οι επιγενετικές τροποποιήσεις, δηλαδή οι τροποποιήσεις της γονιδιακής έκφρασης, χωρίς αλλαγή της αλληλουχίας του DNA. Οι επιγενετικές τροποποιήσεις περιλαμβάνουν τη μεθυλίωση του DNA, τις ιστονικές τροποποιήσεις και τη μεταμεταγραφική μέσω microRNA αναστολή, ενώ ελέγχουν και άλλα βασικά χαρακτηριστικά του όγκου, όπως είναι η επιθετικότητα, η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και η μεταστατική ικανότητα. Ειδικές για κάθε όγκο επιγενετικές τροποποιήσεις - είτε στο ιστολογικό παρασκεύασμα, είτε στην κυκλοφορία του αίματος – μπορεί να αποτελέσουν βιολογικούς δείκτες του συγκεκριμένου όγκου, χρήσιμους για τη διάγνωση, πρόγνωση, πρόβλεψη, παρακολούθηση της θεραπείας και διάγνωση υποτροπής. Τα αυξημένα επίπεδα του miR-21 και τα μειωμένα επίπεδα των miR-34b, miR-143 και miR-199-3p στο πλάσμα πασχόντων αποτελούν τέτοιους πιθανούς επιγενετικούς βιοδείκτες του οστεοσαρκώματος. Επιγενετικά δρώντα φάρμακα, δηλαδή φάρμακα που αντιστρέφουν παθολογικά ή μιμούνται φυσιολογικά επιγενετικά φαινόμενα, αποσκοπούν στην αποκατάσταση της φυσιολογικής οστεογενετικής διαφοροποίησης των κυττάρων του οστεοσαρκώματος και πιθανώς να αποτελέσουν συμπλήρωμα ή βασικό συστατικό μελλοντικών αντινεοπλασματικών θεραπειών.","Osteosarcoma is the most frequent primary bone tumor in children and adolescents. Conventional multidiscipline treatment consists of a combination of chemo- and/or radiation therapy pre- and after meticulous disease free surgical resection of the primary tumor. Nevertheless, progress of the survival rate of the patients stagnates for more than 30 years, with 5 year survival reaching a ceiling of 70% in nonmetastatic cases, faltering to approximately 20% in case of metastasis or recurrency. Consequently, there is urgent need for novel therapeutic strategies. Loss of osteogenic differentiation, recently attributed to osteosarcoma cells, grants insight into the pathogenic processes underlying malignant transformation of osteosarcoma. Normal osteogenic differentiation relies on the coordinated activation and silencing of various signalling pathways and genes, such as Wnt, PI3/Akt ect. Epigenetic control is of seminal importance over these processes. Furthermore, deadends of cancer, such as metastasis and chemoresistance, also rely to a major extent on epigenetic modifications acquired by cancer cells during cancer development. Epigenetic events consist of DNA methylation, posttranslational histone modifications and microRNA mediated posttranscriptional silencing. Ongoing research concentrates on the identification of diagnostic, prognostic and predictive epigenetic markers for osteosarcoma, either in the tumor specimen or preferably in the circulating blood of the patient. These markers may also be useful in monitoring antitumor treatment and for the early diagnosis of recurrent disease. Increased plasma levels of miR-21 and decreased plasma levels of miR-34b, miR-143 and miR-199-3p are such potential epigenetic biomarkers of osteosarcoma. Moreover, epigenetic drugs, i.e. drugs able to reverse pathologic or mimic missing epigenetic modifications of osteosarcoma cells and thereby to restore normal osteogenic differentiation, are promising supplements or essential constituents of future osteosarcoma treatment."],"dc:identifier":["uoadl:1311158","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311158"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Επιγενετικές τροποποιήσεις στο οστεοσάρκωμα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:08Z"}