{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311204"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311204","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιπολασμός, επίπτωση και προγνωστική αξία της ανθεκτικής υπέρτασης για την εκδήλωση καρδιαγγειακών συμβάντων σε μια κοόρτη υπερτασικών ασθενών","abstract":"Σκοπός: Ελάχιστα είναι γνωστά όσον αφορά την κλινική πορεία και την πρόγνωση της ανθεκτικής υπέρτασης (RH). Διερευνήσαμε προγνωστικούς δείκτες εμμένουσας RH και τον σχετιζόμενο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Μέθοδοι: Μελετήσαμε 1911 θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς [μέση ηλικία (SD) 59 (11) έτη, 49% άνδρες] για μια διάμεση περίοδο 3.9 ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης, συλλέχθησαν τα κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθών αιτίων RH (αρρύθμιστη αρτηριακή πίεση ιατρείου υπό τουλάχιστον τριπλή αγωγή συμπεριλαμβανομένου του διουρητικού ή ρυθμισμένη υπέρταση με 4 ή περισσότερα φάρμακα). Καταληκτικό σημείο ενδιαφέροντος ήταν το σύμπλοκο στεφανιαίας νόσου και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Αποτελέσματα: Ανάλογα με την παρουσία ή όχι RH στην αρχή και το τέλος της παρακολοούθησης διαμορφώθηκαν τέσσερις ομάδες: 1.153 ασθενείς (60%) χωρίς RH, 189 (10%) με αποδραμούσα RH, 204 (11%) με νέα RH και 365 (19%) με εμμένουσα RH. Δύο τρίτα των ασθενών με RΗ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νέας RH όσο και της εμμένουσας RH ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγεικής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης. Η ομάδα της εμμένουσας RH σε σύγκριση με την ομάδα χωρίς RH είχε 2.2 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νοσηρότητας (95% ΔΕ: 1.21 - 4.05, p = 0.01) μετά από στάθμιση για γνωστούς παράγοντες κινδύνου. Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς η εμμένουσα RH είναι ένας συχνός φαινότυπος που συνδέεται ανεξάρτητα με δυσχερή καρδιαγγεική πρόγνωση.","abstract_html":"Σκοπός: Ελάχιστα είναι γνωστά όσον αφορά την κλινική πορεία και την πρόγνωση της ανθεκτικής υπέρτασης (RH). Διερευνήσαμε προγνωστικούς δείκτες εμμένουσας RH και τον σχετιζόμενο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Μέθοδοι: Μελετήσαμε 1911 θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς [μέση ηλικία (SD) 59 (11) έτη, 49% άνδρες] για μια διάμεση περίοδο 3.9 ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης, συλλέχθησαν τα κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθών αιτίων RH (αρρύθμιστη αρτηριακή πίεση ιατρείου υπό τουλάχιστον τριπλή αγωγή συμπεριλαμβανομένου του διουρητικού ή ρυθμισμένη υπέρταση με 4 ή περισσότερα φάρμακα). Καταληκτικό σημείο ενδιαφέροντος ήταν το σύμπλοκο στεφανιαίας νόσου και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Αποτελέσματα: Ανάλογα με την παρουσία ή όχι RH στην αρχή και το τέλος της παρακολοούθησης διαμορφώθηκαν τέσσερις ομάδες: 1.153 ασθενείς (60%) χωρίς RH, 189 (10%) με αποδραμούσα RH, 204 (11%) με νέα RH και 365 (19%) με εμμένουσα RH. Δύο τρίτα των ασθενών με RΗ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νέας RH όσο και της εμμένουσας RH ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγεικής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης. Η ομάδα της εμμένουσας RH σε σύγκριση με την ομάδα χωρίς RH είχε 2.2 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νοσηρότητας (95% ΔΕ: 1.21 - 4.05, p = 0.01) μετά από στάθμιση για γνωστούς παράγοντες κινδύνου. Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς η εμμένουσα RH είναι ένας συχνός φαινότυπος που συνδέεται ανεξάρτητα με δυσχερή καρδιαγγεική πρόγνωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Κορδαλής Αθανάσιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:12Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311204"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311204","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311204","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311204","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311204","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κορδαλής Αθανάσιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311204","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311204"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Ελάχιστα είναι γνωστά όσον αφορά την κλινική πορεία και την πρόγνωση της ανθεκτικής υπέρτασης (RH). Διερευνήσαμε προγνωστικούς δείκτες εμμένουσας RH και τον σχετιζόμενο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Μέθοδοι: Μελετήσαμε 1911 θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς [μέση ηλικία (SD) 59 (11) έτη, 49% άνδρες] για μια διάμεση περίοδο 3.9 ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης, συλλέχθησαν τα κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθών αιτίων RH (αρρύθμιστη αρτηριακή πίεση ιατρείου υπό τουλάχιστον τριπλή αγωγή συμπεριλαμβανομένου του διουρητικού ή ρυθμισμένη υπέρταση με 4 ή περισσότερα φάρμακα). Καταληκτικό σημείο ενδιαφέροντος ήταν το σύμπλοκο στεφανιαίας νόσου και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Αποτελέσματα: Ανάλογα με την παρουσία ή όχι RH στην αρχή και το τέλος της παρακολοούθησης διαμορφώθηκαν τέσσερις ομάδες: 1.153 ασθενείς (60%) χωρίς RH, 189 (10%) με αποδραμούσα RH, 204 (11%) με νέα RH και 365 (19%) με εμμένουσα RH. Δύο τρίτα των ασθενών με RΗ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νέας RH όσο και της εμμένουσας RH ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγεικής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης. Η ομάδα της εμμένουσας RH σε σύγκριση με την ομάδα χωρίς RH είχε 2.2 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νοσηρότητας (95% ΔΕ: 1.21 - 4.05, p = 0.01) μετά από στάθμιση για γνωστούς παράγοντες κινδύνου. Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς η εμμένουσα RH είναι ένας συχνός φαινότυπος που συνδέεται ανεξάρτητα με δυσχερή καρδιαγγεική πρόγνωση.","Objective: Little is known regarding the clinical course and prognosis of resistant hypertension (RH). We evaluated predictors of persistent RH and the associated cardiovascular risk. Methods: We studied 1911 treated hypertensive patients [Mean age (SD) 59 (11) years, 49% males] for a median period of 3.9 years. At baseline, clinical data were collected and patients underwent echocardiographic measurements, routine blood testing and additional workup for exclusion of secondary causes of RH (office-based uncontrolled hypertension under at least 3 drugs including a diuretic or controlled hypertension under 4 or more drugs). Endpoint of interest was the composite of coronary artery disease and stroke. Results: Four groups were identified depending on presence or absence of RH at baseline and follow-up: 1153 patients (60%) never having RH, 189 (10%) with resolved RH, 204 (11%) with incident RH and 365 (19%) with persistent RH. Two thirds of the patients with RH at baseline remained resistant at the end of the study. Independent variables associated with both incident and persistent RH were diabetes mellitus, history of cardiovascular disease, hypertension duration, systolic blood pressure, left ventricular hypertrophy and glomerular filtration rate. Persistent RH compared to never-having RH was associated with a 2.2-fold increased risk for cardiovascular morbidity (95% CI: 1.21-4.05, p=0.01) after adjustment for risk factors. Conclusions: In treated hypertensive patients, among prospective RH dynamic patterns, persistent RH is frequent and independently associated with adverse cardiovascular prognosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιπολασμός, επίπτωση και προγνωστική αξία της ανθεκτικής υπέρτασης για την εκδήλωση καρδιαγγειακών συμβάντων σε μια κοόρτη υπερτασικών ασθενών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κορδαλής Αθανάσιος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Σκοπός: Ελάχιστα είναι γνωστά όσον αφορά την κλινική πορεία και την πρόγνωση της ανθεκτικής υπέρτασης (RH). Διερευνήσαμε προγνωστικούς δείκτες εμμένουσας RH και τον σχετιζόμενο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Μέθοδοι: Μελετήσαμε 1911 θεραπευόμενους υπερτασικούς ασθενείς [μέση ηλικία (SD) 59 (11) έτη, 49% άνδρες] για μια διάμεση περίοδο 3.9 ετών. Στην αρχή της παρακολούθησης, συλλέχθησαν τα κλινικά δεδομένα και οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο, εξετάσεις αίματος ρουτίνας και επιπρόσθετο έλεγχο για αποκλεισμό δευτεροπαθών αιτίων RH (αρρύθμιστη αρτηριακή πίεση ιατρείου υπό τουλάχιστον τριπλή αγωγή συμπεριλαμβανομένου του διουρητικού ή ρυθμισμένη υπέρταση με 4 ή περισσότερα φάρμακα). Καταληκτικό σημείο ενδιαφέροντος ήταν το σύμπλοκο στεφανιαίας νόσου και αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Αποτελέσματα: Ανάλογα με την παρουσία ή όχι RH στην αρχή και το τέλος της παρακολοούθησης διαμορφώθηκαν τέσσερις ομάδες: 1.153 ασθενείς (60%) χωρίς RH, 189 (10%) με αποδραμούσα RH, 204 (11%) με νέα RH και 365 (19%) με εμμένουσα RH. Δύο τρίτα των ασθενών με RΗ στην αρχή της παρακολούθησης παρέμειναν ανθεκτικοί έως το τέλος της μελέτης. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες τόσο της νέας RH όσο και της εμμένουσας RH ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης, το ιστορικό καρδιαγγεικής νόσου, η διάρκεια της υπέρτασης, η συστολική αρτηριακή πίεση, η υπερτροφία της αριστερής κοιλίας και ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης. Η ομάδα της εμμένουσας RH σε σύγκριση με την ομάδα χωρίς RH είχε 2.2 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιαγγειακής νοσηρότητας (95% ΔΕ: 1.21 - 4.05, p = 0.01) μετά από στάθμιση για γνωστούς παράγοντες κινδύνου. Συμπεράσματα: Σε θεραπευόμενους υπερτασικούς η εμμένουσα RH είναι ένας συχνός φαινότυπος που συνδέεται ανεξάρτητα με δυσχερή καρδιαγγεική πρόγνωση.","Objective: Little is known regarding the clinical course and prognosis of resistant hypertension (RH). We evaluated predictors of persistent RH and the associated cardiovascular risk. Methods: We studied 1911 treated hypertensive patients [Mean age (SD) 59 (11) years, 49% males] for a median period of 3.9 years. At baseline, clinical data were collected and patients underwent echocardiographic measurements, routine blood testing and additional workup for exclusion of secondary causes of RH (office-based uncontrolled hypertension under at least 3 drugs including a diuretic or controlled hypertension under 4 or more drugs). Endpoint of interest was the composite of coronary artery disease and stroke. Results: Four groups were identified depending on presence or absence of RH at baseline and follow-up: 1153 patients (60%) never having RH, 189 (10%) with resolved RH, 204 (11%) with incident RH and 365 (19%) with persistent RH. Two thirds of the patients with RH at baseline remained resistant at the end of the study. Independent variables associated with both incident and persistent RH were diabetes mellitus, history of cardiovascular disease, hypertension duration, systolic blood pressure, left ventricular hypertrophy and glomerular filtration rate. Persistent RH compared to never-having RH was associated with a 2.2-fold increased risk for cardiovascular morbidity (95% CI: 1.21-4.05, p=0.01) after adjustment for risk factors. Conclusions: In treated hypertensive patients, among prospective RH dynamic patterns, persistent RH is frequent and independently associated with adverse cardiovascular prognosis."],"dc:identifier":["uoadl:1311204","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311204"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Επιπολασμός, επίπτωση και προγνωστική αξία της ανθεκτικής υπέρτασης για την εκδήλωση καρδιαγγειακών συμβάντων σε μια κοόρτη υπερτασικών ασθενών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:12Z"}