{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311740"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311740","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η λειτουργικότητα του νευρομυικού συστήματος της Drosophila melanogaster κατά τη γήρανση","abstract":"Οι μελέτες που αφορούν τη γήρανση του ανθρώπου είναι πολυπληθείς σε αντίθεση με τις μελέτες που υπήρχαν έως την προηγούμενη δεκαετία για τη διαδικασία της γήρανσης σε ζώα. Το γεγονός ότι oμόλογα γονίδια συντηρούνται εξελικτικά μεταξύ σπονδυλωτών και ασπόνδυλων έστρεψε το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας σε έρευνες που χρησιμοποιούσαν ως μοντέλα συστήματα για τη μελέτη της γενετικής και μοριακής βάσης της γήρανσης σε πιο απλούς οργανισμούς όπως είναι η D. Melanogaster και το C. Elegans. Στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο σύστημα η D. Melanogaster για τη μελέτη της επίδρασης της γήρανσης στην κινητική λειτουργία και συμπεριφορά μέχρι το θάνατο του οργανισμού. Στον πρώτο κύκλο πειραμάτων, μελετήθηκε η αντανακλαστική συμπεριφορά διαφυγής με αναρρίχηση, ο αρνητικός γεωτακτισμός, ως αντίδραση σε μηχανικό ερέθισμα όπου διαπιστώθηκε ότι τα γηρασμένα άτομα χωρίς κάποιο ερέθισμα βρίσκονται στα κατώτερα σημεία του φιαλιδίου, δεν αντιδρούν στα ερεθίσματα ή χάνουν πολύ γρήγορα το ενδιαφέρον τους. Σε αντίθεση με τα επαυξημένα επίπεδα αδιαφορίας (ελαττωμένη διάρκεια αναρρίχησης - αρνητικού γεωτακτισμού) η κινητική κατάσταση των ατόμων παρέμεινε σε υψηλά λειτουργικά επίπεδα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους. Αυτή είναι μια «γνωστή» αλήθεια στον άνθρωπο αλλά έχει προσεγγισθεί μόνο «ανεκδοτολογικά». Το μοντέλο- σύστημα της Drosophila παρέχει την δυνατότητα να αναλύσουμε ηλικιο- εξαρτώμενες φυσιολογικές λειτουργίες οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτες για την κατανόηση και διασαφήνιση των κινητικών αλλαγών σε ανθρώπους και θηλαστικά. Τα προθανάτια «φυσιολογικά» χαρακτηριστικά που περιέγραψε η μελέτη υπόκεινται συγκεκριμένων γονιδιακών και μορφολειτουργικών αλλαγών που εξηγούν τη ραγδαία κατάρρευση του οργανισμού. Η κατανόηση αυτών των αλλαγών, το μοτίβο ιεραρχικής κατάρρευσης δομών, συστημάτων και λειτουργιών είναι προφανές ότι αποτελεί ένα σημαντικό ερευνητικό στόχο. Ως δείκτη για τις ηλικιο-εξαρτώμενες κινητικές αλλαγές στον νευρομυϊκό σύστημα (κεντρικές και νευρομυϊκές συνάψεις, ταχύτητα αγωγής κλπ) μελετήθηκε ηλεκτροφυσιολογικά το Σύστημα Γιγαντιαίων Αξόνων, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη συμπεριφορά u948 διαφυγής. Αυτό το οποίο διαπιστώθηκε ήταν ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό των γηρασμένων εντόμων δεν ήταν εφικτό να παρθεί καταγραφή έναντι του συνόλου των νεαρών εντόμων που δεν διαπιστώθηκαν αποτυχίες. Κατόπιν τούτων και συνεκτιμώντας το γεγονός ότι κατά τη γήρανση της D. Melanogaster υπάρχει έκπτωση της λειτουργίας του ΣΓΑ, διεξάγεται το συμπέρασμα ότι η έκπτωση της λειτουργίας δεν είναι συνεχώς επιδεινούμενη αλλά το σύστημα υπόκεινται σε μια παρακώλυση της διάδοσης του σήματος. Τα προαναφερθέντα θέτουν τη βάση για περαιτέρω έρευνα στο ΣΓΑ και πιο συγκεκριμένα σε επίπεδο αναγνωρισμένων συνάψεων αγρίου τύπου και γενετικά τροποποιημένων στελεχών ώστε να εντοπιστεί το πιο επιρρεπές στη γήρανση τμήμα ή ακόμα και τη διερεύνηση λειτουργικών χαρακτηριστικών που εμφανίζονται και σηματοδοτούν την είσοδο στο τελικό στάδιο ζωής.","abstract_html":"Οι μελέτες που αφορούν τη γήρανση του ανθρώπου είναι πολυπληθείς σε αντίθεση με τις μελέτες που υπήρχαν έως την προηγούμενη δεκαετία για τη διαδικασία της γήρανσης σε ζώα. Το γεγονός ότι oμόλογα γονίδια συντηρούνται εξελικτικά μεταξύ σπονδυλωτών και ασπόνδυλων έστρεψε το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας σε έρευνες που χρησιμοποιούσαν ως μοντέλα συστήματα για τη μελέτη της γενετικής και μοριακής βάσης της γήρανσης σε πιο απλούς οργανισμούς όπως είναι η D. Melanogaster και το C. Elegans. Στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο σύστημα η D. Melanogaster για τη μελέτη της επίδρασης της γήρανσης στην κινητική λειτουργία και συμπεριφορά μέχρι το θάνατο του οργανισμού. Στον πρώτο κύκλο πειραμάτων, μελετήθηκε η αντανακλαστική συμπεριφορά διαφυγής με αναρρίχηση, ο αρνητικός γεωτακτισμός, ως αντίδραση σε μηχανικό ερέθισμα όπου διαπιστώθηκε ότι τα γηρασμένα άτομα χωρίς κάποιο ερέθισμα βρίσκονται στα κατώτερα σημεία του φιαλιδίου, δεν αντιδρούν στα ερεθίσματα ή χάνουν πολύ γρήγορα το ενδιαφέρον τους. Σε αντίθεση με τα επαυξημένα επίπεδα αδιαφορίας (ελαττωμένη διάρκεια αναρρίχησης - αρνητικού γεωτακτισμού) η κινητική κατάσταση των ατόμων παρέμεινε σε υψηλά λειτουργικά επίπεδα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους. Αυτή είναι μια «γνωστή» αλήθεια στον άνθρωπο αλλά έχει προσεγγισθεί μόνο «ανεκδοτολογικά». Το μοντέλο- σύστημα της Drosophila παρέχει την δυνατότητα να αναλύσουμε ηλικιο- εξαρτώμενες φυσιολογικές λειτουργίες οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτες για την κατανόηση και διασαφήνιση των κινητικών αλλαγών σε ανθρώπους και θηλαστικά. Τα προθανάτια «φυσιολογικά» χαρακτηριστικά που περιέγραψε η μελέτη υπόκεινται συγκεκριμένων γονιδιακών και μορφολειτουργικών αλλαγών που εξηγούν τη ραγδαία κατάρρευση του οργανισμού. Η κατανόηση αυτών των αλλαγών, το μοτίβο ιεραρχικής κατάρρευσης δομών, συστημάτων και λειτουργιών είναι προφανές ότι αποτελεί ένα σημαντικό ερευνητικό στόχο. Ως δείκτη για τις ηλικιο-εξαρτώμενες κινητικές αλλαγές στον νευρομυϊκό σύστημα (κεντρικές και νευρομυϊκές συνάψεις, ταχύτητα αγωγής κλπ) μελετήθηκε ηλεκτροφυσιολογικά το Σύστημα Γιγαντιαίων Αξόνων, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη συμπεριφορά u948 διαφυγής. Αυτό το οποίο διαπιστώθηκε ήταν ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό των γηρασμένων εντόμων δεν ήταν εφικτό να παρθεί καταγραφή έναντι του συνόλου των νεαρών εντόμων που δεν διαπιστώθηκαν αποτυχίες. Κατόπιν τούτων και συνεκτιμώντας το γεγονός ότι κατά τη γήρανση της D. Melanogaster υπάρχει έκπτωση της λειτουργίας του ΣΓΑ, διεξάγεται το συμπέρασμα ότι η έκπτωση της λειτουργίας δεν είναι συνεχώς επιδεινούμενη αλλά το σύστημα υπόκεινται σε μια παρακώλυση της διάδοσης του σήματος. Τα προαναφερθέντα θέτουν τη βάση για περαιτέρω έρευνα στο ΣΓΑ και πιο συγκεκριμένα σε επίπεδο αναγνωρισμένων συνάψεων αγρίου τύπου και γενετικά τροποποιημένων στελεχών ώστε να εντοπιστεί το πιο επιρρεπές στη γήρανση τμήμα ή ακόμα και τη διερεύνηση λειτουργικών χαρακτηριστικών που εμφανίζονται και σηματοδοτούν την είσοδο στο τελικό στάδιο ζωής.","abstract_has_math":false,"creators":["Ξηρού Σοφία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:22:32Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311740"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311740","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311740","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311740","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311740","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ξηρού Σοφία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311740","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311740"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι μελέτες που αφορούν τη γήρανση του ανθρώπου είναι πολυπληθείς σε αντίθεση με τις μελέτες που υπήρχαν έως την προηγούμενη δεκαετία για τη διαδικασία της γήρανσης σε ζώα. Το γεγονός ότι oμόλογα γονίδια συντηρούνται εξελικτικά μεταξύ σπονδυλωτών και ασπόνδυλων έστρεψε το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας σε έρευνες που χρησιμοποιούσαν ως μοντέλα συστήματα για τη μελέτη της γενετικής και μοριακής βάσης της γήρανσης σε πιο απλούς οργανισμούς όπως είναι η D. Melanogaster και το C. Elegans. Στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο σύστημα η D. Melanogaster για τη μελέτη της επίδρασης της γήρανσης στην κινητική λειτουργία και συμπεριφορά μέχρι το θάνατο του οργανισμού. Στον πρώτο κύκλο πειραμάτων, μελετήθηκε η αντανακλαστική συμπεριφορά διαφυγής με αναρρίχηση, ο αρνητικός γεωτακτισμός, ως αντίδραση σε μηχανικό ερέθισμα όπου διαπιστώθηκε ότι τα γηρασμένα άτομα χωρίς κάποιο ερέθισμα βρίσκονται στα κατώτερα σημεία του φιαλιδίου, δεν αντιδρούν στα ερεθίσματα ή χάνουν πολύ γρήγορα το ενδιαφέρον τους. Σε αντίθεση με τα επαυξημένα επίπεδα αδιαφορίας (ελαττωμένη διάρκεια αναρρίχησης - αρνητικού γεωτακτισμού) η κινητική κατάσταση των ατόμων παρέμεινε σε υψηλά λειτουργικά επίπεδα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους. Αυτή είναι μια «γνωστή» αλήθεια στον άνθρωπο αλλά έχει προσεγγισθεί μόνο «ανεκδοτολογικά». Το μοντέλο- σύστημα της Drosophila παρέχει την δυνατότητα να αναλύσουμε ηλικιο- εξαρτώμενες φυσιολογικές λειτουργίες οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτες για την κατανόηση και διασαφήνιση των κινητικών αλλαγών σε ανθρώπους και θηλαστικά. Τα προθανάτια «φυσιολογικά» χαρακτηριστικά που περιέγραψε η μελέτη υπόκεινται συγκεκριμένων γονιδιακών και μορφολειτουργικών αλλαγών που εξηγούν τη ραγδαία κατάρρευση του οργανισμού. Η κατανόηση αυτών των αλλαγών, το μοτίβο ιεραρχικής κατάρρευσης δομών, συστημάτων και λειτουργιών είναι προφανές ότι αποτελεί ένα σημαντικό ερευνητικό στόχο. Ως δείκτη για τις ηλικιο-εξαρτώμενες κινητικές αλλαγές στον νευρομυϊκό σύστημα (κεντρικές και νευρομυϊκές συνάψεις, ταχύτητα αγωγής κλπ) μελετήθηκε ηλεκτροφυσιολογικά το Σύστημα Γιγαντιαίων Αξόνων, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη συμπεριφορά u948 διαφυγής. Αυτό το οποίο διαπιστώθηκε ήταν ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό των γηρασμένων εντόμων δεν ήταν εφικτό να παρθεί καταγραφή έναντι του συνόλου των νεαρών εντόμων που δεν διαπιστώθηκαν αποτυχίες. Κατόπιν τούτων και συνεκτιμώντας το γεγονός ότι κατά τη γήρανση της D. Melanogaster υπάρχει έκπτωση της λειτουργίας του ΣΓΑ, διεξάγεται το συμπέρασμα ότι η έκπτωση της λειτουργίας δεν είναι συνεχώς επιδεινούμενη αλλά το σύστημα υπόκεινται σε μια παρακώλυση της διάδοσης του σήματος. Τα προαναφερθέντα θέτουν τη βάση για περαιτέρω έρευνα στο ΣΓΑ και πιο συγκεκριμένα σε επίπεδο αναγνωρισμένων συνάψεων αγρίου τύπου και γενετικά τροποποιημένων στελεχών ώστε να εντοπιστεί το πιο επιρρεπές στη γήρανση τμήμα ή ακόμα και τη διερεύνηση λειτουργικών χαρακτηριστικών που εμφανίζονται και σηματοδοτούν την είσοδο στο τελικό στάδιο ζωής.","In contrast to the numerous studies on Aging in Humans, aging in other species has been intensively studied mainly during the last two decades. The fact that homologue genes are evolutionary preserved between vertebrate and invertebrate species, increased the interest of the scientific community to use as research model systems for the study of genetic and molecular basis of aging in most simple organisms such as Drosophila melanogaster and C. elegans. In this study we used Drosophila melanogaster as a model system to investigate the impact of aging in kinetic function and behaviour. In the first cycle of experiments, the reflective escape behaviour in the form of climbing (negative geotaxis) as a reaction to a mechanical stimulus was studied. It was found that the torn individuals without stimulation use to occupy position at the lower parts of the vial, do not react to stimuli or lose interest very quickly. In contrast to the decreased levels of reactivity (shorter climbing-negative geotaxis-duration), motor ability remained at high levels of functionality until almost the time of death. It is common sense that particular elder human individuals retained at good level of physical motor ability until the very old age. The modelsystem of Drosophila offers the opportunity to analyze age-related physiological motor functions which would be used as markers for understanding age-related motor changes in mammals including humans. The pre-death characteristics, described in the present study, are owed to specific genetic, morphological and functional changes that underlie the collapse of the organism. The understanding of these changes, i.e. the pattern of hierarchical structural collapse, is the basis for future studies. In the second circle of experiments, GFS, which is the neural circuit underlying escape behavior was electrophysiologically studied. It was found that signal transmission was blocked in the largest percentage of aged, in contrast to all young, insects. Therefore, bearing in mind the fact that during the aging of Drosophila melanogaster there is a functional decay of GFS, it was carried out the conclusion that this decay is not progressive but the system is subjected to a sudden functional dissemination of the signal from the GF to the DLM. All the above set the basis for further research in GFS and in particular at the level of identified synaptic connections of wild type and transegenic animals in order to identify the most vulnerable to aging compartment of the circuit. Last but not least, the functional characteristics that mark the entrance to the final stage of life should be thoroughly investigated."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η λειτουργικότητα του νευρομυικού συστήματος της Drosophila melanogaster κατά τη γήρανση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ξηρού Σοφία"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Οι μελέτες που αφορούν τη γήρανση του ανθρώπου είναι πολυπληθείς σε αντίθεση με τις μελέτες που υπήρχαν έως την προηγούμενη δεκαετία για τη διαδικασία της γήρανσης σε ζώα. Το γεγονός ότι oμόλογα γονίδια συντηρούνται εξελικτικά μεταξύ σπονδυλωτών και ασπόνδυλων έστρεψε το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας σε έρευνες που χρησιμοποιούσαν ως μοντέλα συστήματα για τη μελέτη της γενετικής και μοριακής βάσης της γήρανσης σε πιο απλούς οργανισμούς όπως είναι η D. Melanogaster και το C. Elegans. Στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο σύστημα η D. Melanogaster για τη μελέτη της επίδρασης της γήρανσης στην κινητική λειτουργία και συμπεριφορά μέχρι το θάνατο του οργανισμού. Στον πρώτο κύκλο πειραμάτων, μελετήθηκε η αντανακλαστική συμπεριφορά διαφυγής με αναρρίχηση, ο αρνητικός γεωτακτισμός, ως αντίδραση σε μηχανικό ερέθισμα όπου διαπιστώθηκε ότι τα γηρασμένα άτομα χωρίς κάποιο ερέθισμα βρίσκονται στα κατώτερα σημεία του φιαλιδίου, δεν αντιδρούν στα ερεθίσματα ή χάνουν πολύ γρήγορα το ενδιαφέρον τους. Σε αντίθεση με τα επαυξημένα επίπεδα αδιαφορίας (ελαττωμένη διάρκεια αναρρίχησης - αρνητικού γεωτακτισμού) η κινητική κατάσταση των ατόμων παρέμεινε σε υψηλά λειτουργικά επίπεδα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους. Αυτή είναι μια «γνωστή» αλήθεια στον άνθρωπο αλλά έχει προσεγγισθεί μόνο «ανεκδοτολογικά». Το μοντέλο- σύστημα της Drosophila παρέχει την δυνατότητα να αναλύσουμε ηλικιο- εξαρτώμενες φυσιολογικές λειτουργίες οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως δείκτες για την κατανόηση και διασαφήνιση των κινητικών αλλαγών σε ανθρώπους και θηλαστικά. Τα προθανάτια «φυσιολογικά» χαρακτηριστικά που περιέγραψε η μελέτη υπόκεινται συγκεκριμένων γονιδιακών και μορφολειτουργικών αλλαγών που εξηγούν τη ραγδαία κατάρρευση του οργανισμού. Η κατανόηση αυτών των αλλαγών, το μοτίβο ιεραρχικής κατάρρευσης δομών, συστημάτων και λειτουργιών είναι προφανές ότι αποτελεί ένα σημαντικό ερευνητικό στόχο. Ως δείκτη για τις ηλικιο-εξαρτώμενες κινητικές αλλαγές στον νευρομυϊκό σύστημα (κεντρικές και νευρομυϊκές συνάψεις, ταχύτητα αγωγής κλπ) μελετήθηκε ηλεκτροφυσιολογικά το Σύστημα Γιγαντιαίων Αξόνων, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη συμπεριφορά u948 διαφυγής. Αυτό το οποίο διαπιστώθηκε ήταν ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό των γηρασμένων εντόμων δεν ήταν εφικτό να παρθεί καταγραφή έναντι του συνόλου των νεαρών εντόμων που δεν διαπιστώθηκαν αποτυχίες. Κατόπιν τούτων και συνεκτιμώντας το γεγονός ότι κατά τη γήρανση της D. Melanogaster υπάρχει έκπτωση της λειτουργίας του ΣΓΑ, διεξάγεται το συμπέρασμα ότι η έκπτωση της λειτουργίας δεν είναι συνεχώς επιδεινούμενη αλλά το σύστημα υπόκεινται σε μια παρακώλυση της διάδοσης του σήματος. Τα προαναφερθέντα θέτουν τη βάση για περαιτέρω έρευνα στο ΣΓΑ και πιο συγκεκριμένα σε επίπεδο αναγνωρισμένων συνάψεων αγρίου τύπου και γενετικά τροποποιημένων στελεχών ώστε να εντοπιστεί το πιο επιρρεπές στη γήρανση τμήμα ή ακόμα και τη διερεύνηση λειτουργικών χαρακτηριστικών που εμφανίζονται και σηματοδοτούν την είσοδο στο τελικό στάδιο ζωής.","In contrast to the numerous studies on Aging in Humans, aging in other species has been intensively studied mainly during the last two decades. The fact that homologue genes are evolutionary preserved between vertebrate and invertebrate species, increased the interest of the scientific community to use as research model systems for the study of genetic and molecular basis of aging in most simple organisms such as Drosophila melanogaster and C. elegans. In this study we used Drosophila melanogaster as a model system to investigate the impact of aging in kinetic function and behaviour. In the first cycle of experiments, the reflective escape behaviour in the form of climbing (negative geotaxis) as a reaction to a mechanical stimulus was studied. It was found that the torn individuals without stimulation use to occupy position at the lower parts of the vial, do not react to stimuli or lose interest very quickly. In contrast to the decreased levels of reactivity (shorter climbing-negative geotaxis-duration), motor ability remained at high levels of functionality until almost the time of death. It is common sense that particular elder human individuals retained at good level of physical motor ability until the very old age. The modelsystem of Drosophila offers the opportunity to analyze age-related physiological motor functions which would be used as markers for understanding age-related motor changes in mammals including humans. The pre-death characteristics, described in the present study, are owed to specific genetic, morphological and functional changes that underlie the collapse of the organism. The understanding of these changes, i.e. the pattern of hierarchical structural collapse, is the basis for future studies. In the second circle of experiments, GFS, which is the neural circuit underlying escape behavior was electrophysiologically studied. It was found that signal transmission was blocked in the largest percentage of aged, in contrast to all young, insects. Therefore, bearing in mind the fact that during the aging of Drosophila melanogaster there is a functional decay of GFS, it was carried out the conclusion that this decay is not progressive but the system is subjected to a sudden functional dissemination of the signal from the GF to the DLM. All the above set the basis for further research in GFS and in particular at the level of identified synaptic connections of wild type and transegenic animals in order to identify the most vulnerable to aging compartment of the circuit. Last but not least, the functional characteristics that mark the entrance to the final stage of life should be thoroughly investigated."],"dc:identifier":["uoadl:1311740","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311740"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η λειτουργικότητα του νευρομυικού συστήματος της Drosophila melanogaster κατά τη γήρανση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:32Z"}