{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311768"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311768","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η οστκή νόσος σε ενδογενή υπερκορτιζολαιμία","abstract":"Η ενδογενής υπερκορτιζολαιμία οφείλεται στην ενδογενή παραγωγή μεγάλων ποσών γλυκοκορτικοειδών και είναι σπάνια νόσος, με επίπτωση μικρότερη του 0,1% στον γενικό πληθυσμό. Διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: σε ACTH εξαρτώμενο (υπερπαραγωγή ACTH) και σε μη ACTH εξαρτώμενο (αυτόνομη υπερέκκριση κορτιζόλης) σύνδρομο Cushing. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει: κεντρική παχυσαρκία, πανσεληνοειδές προσωπείο, υπέρταση, μυοπάθεια, ραβδώσεις κ.α. Οι δράσεις της υπερκορτιζολαιμίας στον σκελετό είναι άμεσες και έμμεσες. Οι άμεσες δράσεις περιλαμβάνουν διαταραχή της διαφοροποίησης των οστεοβλαστών και αυξημένη απόπτωση των οστεοβλαστών και των οστεοκυττάρων. Επίσης, ελαττώνεται η σύνθεση κολλαγόνου. Οι έμμεσες δράσεις αφορούν στον υπογοναδοτροφικό υπογοναδισμό, στην ελαττωμένη απορρόφηση ασβεστίου και στην μυϊκή ατροφία. Οι περισσότερες κλινικές μελέτες σε ασθενείς με ενδογενή υπερκορτιζολαιμία αποκαλύπτουν τιμές οστικής πυκνότητας που αντιστοιχούν σε οστεοπενία καθώς και αύξηση του καταγματικού κινδύνου. Περισσότερο πλήττεται η σπονδυλική στήλη και το σπογγώδες οστούν. Μια λιγότερο συχνή επιπλοκή της ενδογενούς υπερκορτιζολαιμίας είναι η άσηπτη οστεονέκρωση. Ξεχωριστή οντότητα αποτελεί η υποκλινική υπερκορτιζολαιμία η οποία συνδέεται με ελαττωμένη οστική πυκνότητα και αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων.Η άρση του αιτίου της υπερκορτιζολαιμίας επιφέρει σταδιακή βελτίωση της οστικής πυκνότητας. Στις διάφορες μελέτες η οστική πυκνότητα επανέρχεται στο φυσιολογικό σε διάστημα από 2-8 χρόνια. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες για την αντιμετώπιση της οστικής νόσου σε ενδογενή υπερκορτιζολαιμία. Ωστόσο, συνίσταται οι ασθενείς χαμηλού κινδύνου να λαμβάνουν ασβέστιο και βιταμίνη D ενώ οι υψηλού κινδύνου να λαμβάνουν ειδική αντιοστεοπορωτική αγωγή. Χρήσιμη θα ήταν στο μέλλον η θέσπιση συγκεκριμένων κατευθυντήριων οδηγιών για την αντιμετώπιση της οστικής νόσου στην ενδογενή υπερκορτιζολαιμία.","abstract_html":"Η ενδογενής υπερκορτιζολαιμία οφείλεται στην ενδογενή παραγωγή μεγάλων ποσών γλυκοκορτικοειδών και είναι σπάνια νόσος, με επίπτωση μικρότερη του 0,1% στον γενικό πληθυσμό. Διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: σε ACTH εξαρτώμενο (υπερπαραγωγή ACTH) και σε μη ACTH εξαρτώμενο (αυτόνομη υπερέκκριση κορτιζόλης) σύνδρομο Cushing. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει: κεντρική παχυσαρκία, πανσεληνοειδές προσωπείο, υπέρταση, μυοπάθεια, ραβδώσεις κ.α. Οι δράσεις της υπερκορτιζολαιμίας στον σκελετό είναι άμεσες και έμμεσες. Οι άμεσες δράσεις περιλαμβάνουν διαταραχή της διαφοροποίησης των οστεοβλαστών και αυξημένη απόπτωση των οστεοβλαστών και των οστεοκυττάρων. Επίσης, ελαττώνεται η σύνθεση κολλαγόνου. Οι έμμεσες δράσεις αφορούν στον υπογοναδοτροφικό υπογοναδισμό, στην ελαττωμένη απορρόφηση ασβεστίου και στην μυϊκή ατροφία. Οι περισσότερες κλινικές μελέτες σε ασθενείς με ενδογενή υπερκορτιζολαιμία αποκαλύπτουν τιμές οστικής πυκνότητας που αντιστοιχούν σε οστεοπενία καθώς και αύξηση του καταγματικού κινδύνου. Περισσότερο πλήττεται η σπονδυλική στήλη και το σπογγώδες οστούν. Μια λιγότερο συχνή επιπλοκή της ενδογενούς υπερκορτιζολαιμίας είναι η άσηπτη οστεονέκρωση. Ξεχωριστή οντότητα αποτελεί η υποκλινική υπερκορτιζολαιμία η οποία συνδέεται με ελαττωμένη οστική πυκνότητα και αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων.Η άρση του αιτίου της υπερκορτιζολαιμίας επιφέρει σταδιακή βελτίωση της οστικής πυκνότητας. Στις διάφορες μελέτες η οστική πυκνότητα επανέρχεται στο φυσιολογικό σε διάστημα από 2-8 χρόνια. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες για την αντιμετώπιση της οστικής νόσου σε ενδογενή υπερκορτιζολαιμία. Ωστόσο, συνίσταται οι ασθενείς χαμηλού κινδύνου να λαμβάνουν ασβέστιο και βιταμίνη D ενώ οι υψηλού κινδύνου να λαμβάνουν ειδική αντιοστεοπορωτική αγωγή. Χρήσιμη θα ήταν στο μέλλον η θέσπιση συγκεκριμένων κατευθυντήριων οδηγιών για την αντιμετώπιση της οστικής νόσου στην ενδογενή υπερκορτιζολαιμία.","abstract_has_math":false,"creators":["Αγγελοπούλου Αναστασία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:32Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311768"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311768","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311768","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311768","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311768","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αγγελοπούλου Αναστασία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311768","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311768"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ενδογενής υπερκορτιζολαιμία οφείλεται στην ενδογενή παραγωγή μεγάλων ποσών γλυκοκορτικοειδών και είναι σπάνια νόσος, με επίπτωση μικρότερη του 0,1% στον γενικό πληθυσμό. Διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: σε ACTH εξαρτώμενο (υπερπαραγωγή ACTH) και σε μη ACTH εξαρτώμενο (αυτόνομη υπερέκκριση κορτιζόλης) σύνδρομο Cushing. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει: κεντρική παχυσαρκία, πανσεληνοειδές προσωπείο, υπέρταση, μυοπάθεια, ραβδώσεις κ.α. Οι δράσεις της υπερκορτιζολαιμίας στον σκελετό είναι άμεσες και έμμεσες. Οι άμεσες δράσεις περιλαμβάνουν διαταραχή της διαφοροποίησης των οστεοβλαστών και αυξημένη απόπτωση των οστεοβλαστών και των οστεοκυττάρων. Επίσης, ελαττώνεται η σύνθεση κολλαγόνου. Οι έμμεσες δράσεις αφορούν στον υπογοναδοτροφικό υπογοναδισμό, στην ελαττωμένη απορρόφηση ασβεστίου και στην μυϊκή ατροφία. Οι περισσότερες κλινικές μελέτες σε ασθενείς με ενδογενή υπερκορτιζολαιμία αποκαλύπτουν τιμές οστικής πυκνότητας που αντιστοιχούν σε οστεοπενία καθώς και αύξηση του καταγματικού κινδύνου. Περισσότερο πλήττεται η σπονδυλική στήλη και το σπογγώδες οστούν. Μια λιγότερο συχνή επιπλοκή της ενδογενούς υπερκορτιζολαιμίας είναι η άσηπτη οστεονέκρωση. Ξεχωριστή οντότητα αποτελεί η υποκλινική υπερκορτιζολαιμία η οποία συνδέεται με ελαττωμένη οστική πυκνότητα και αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων.Η άρση του αιτίου της υπερκορτιζολαιμίας επιφέρει σταδιακή βελτίωση της οστικής πυκνότητας. Στις διάφορες μελέτες η οστική πυκνότητα επανέρχεται στο φυσιολογικό σε διάστημα από 2-8 χρόνια. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες για την αντιμετώπιση της οστικής νόσου σε ενδογενή υπερκορτιζολαιμία. Ωστόσο, συνίσταται οι ασθενείς χαμηλού κινδύνου να λαμβάνουν ασβέστιο και βιταμίνη D ενώ οι υψηλού κινδύνου να λαμβάνουν ειδική αντιοστεοπορωτική αγωγή. Χρήσιμη θα ήταν στο μέλλον η θέσπιση συγκεκριμένων κατευθυντήριων οδηγιών για την αντιμετώπιση της οστικής νόσου στην ενδογενή υπερκορτιζολαιμία.","Endogenous hypercortisolism is caused by endogenous overproduction of large amounts of glucocorticoids and is a rare disease, with an incidence less than 0.1% in the general population. It is divided into two categories: ACTH dependent (overproduction of ACTH) and non-ACTH dependent (autonomous cortisol hypersecretion) syndrome Cushing. The clinical features include: central obesity, moon face, hypertension, myopathy, streaks, etc. The effects of hypercortisolism on the skeleton are direct and indirect. Direct effects include impaired osteoblast differentiation and increased apoptosis of osteoblasts and osteocytes. Furthermore, collagen synthesis is decreased. Indirect effects are related to hypogonadotropic hypogonadism, reduced calcium absorption and muscle atrophy. Most clinical studies in patients with endogenous hypercortisolism reveal bone density values corresponding to osteopenia and increased risk of fractions. The spine and the cancellous bone are the most affected areas. A less common complication of endogenous hypercortisolism is aseptic osteonecrosis. Subclinical hypercortisolism is a separate entity which is associated with reduced bone mineral density and increased risk of fractures. Removing the cause of hypercortisolism brings gradual improvement in bone density. In several studies, bone density returns to normal within 2-8 years. There are no specific guidelines for bone disease in endogenous hypercortisolism. However, it is recommended that low risk patients take calcium and vitamin D and high-risk patients should be given special anti fracture drug therapy. That would be useful in the future that specific guidelines for bone disease in patients with endogenous hypercortisolism be established."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η οστκή νόσος σε ενδογενή υπερκορτιζολαιμία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αγγελοπούλου Αναστασία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η ενδογενής υπερκορτιζολαιμία οφείλεται στην ενδογενή παραγωγή μεγάλων ποσών γλυκοκορτικοειδών και είναι σπάνια νόσος, με επίπτωση μικρότερη του 0,1% στον γενικό πληθυσμό. Διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: σε ACTH εξαρτώμενο (υπερπαραγωγή ACTH) και σε μη ACTH εξαρτώμενο (αυτόνομη υπερέκκριση κορτιζόλης) σύνδρομο Cushing. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει: κεντρική παχυσαρκία, πανσεληνοειδές προσωπείο, υπέρταση, μυοπάθεια, ραβδώσεις κ.α. Οι δράσεις της υπερκορτιζολαιμίας στον σκελετό είναι άμεσες και έμμεσες. Οι άμεσες δράσεις περιλαμβάνουν διαταραχή της διαφοροποίησης των οστεοβλαστών και αυξημένη απόπτωση των οστεοβλαστών και των οστεοκυττάρων. Επίσης, ελαττώνεται η σύνθεση κολλαγόνου. Οι έμμεσες δράσεις αφορούν στον υπογοναδοτροφικό υπογοναδισμό, στην ελαττωμένη απορρόφηση ασβεστίου και στην μυϊκή ατροφία. Οι περισσότερες κλινικές μελέτες σε ασθενείς με ενδογενή υπερκορτιζολαιμία αποκαλύπτουν τιμές οστικής πυκνότητας που αντιστοιχούν σε οστεοπενία καθώς και αύξηση του καταγματικού κινδύνου. Περισσότερο πλήττεται η σπονδυλική στήλη και το σπογγώδες οστούν. Μια λιγότερο συχνή επιπλοκή της ενδογενούς υπερκορτιζολαιμίας είναι η άσηπτη οστεονέκρωση. Ξεχωριστή οντότητα αποτελεί η υποκλινική υπερκορτιζολαιμία η οποία συνδέεται με ελαττωμένη οστική πυκνότητα και αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων.Η άρση του αιτίου της υπερκορτιζολαιμίας επιφέρει σταδιακή βελτίωση της οστικής πυκνότητας. Στις διάφορες μελέτες η οστική πυκνότητα επανέρχεται στο φυσιολογικό σε διάστημα από 2-8 χρόνια. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες για την αντιμετώπιση της οστικής νόσου σε ενδογενή υπερκορτιζολαιμία. Ωστόσο, συνίσταται οι ασθενείς χαμηλού κινδύνου να λαμβάνουν ασβέστιο και βιταμίνη D ενώ οι υψηλού κινδύνου να λαμβάνουν ειδική αντιοστεοπορωτική αγωγή. Χρήσιμη θα ήταν στο μέλλον η θέσπιση συγκεκριμένων κατευθυντήριων οδηγιών για την αντιμετώπιση της οστικής νόσου στην ενδογενή υπερκορτιζολαιμία.","Endogenous hypercortisolism is caused by endogenous overproduction of large amounts of glucocorticoids and is a rare disease, with an incidence less than 0.1% in the general population. It is divided into two categories: ACTH dependent (overproduction of ACTH) and non-ACTH dependent (autonomous cortisol hypersecretion) syndrome Cushing. The clinical features include: central obesity, moon face, hypertension, myopathy, streaks, etc. The effects of hypercortisolism on the skeleton are direct and indirect. Direct effects include impaired osteoblast differentiation and increased apoptosis of osteoblasts and osteocytes. Furthermore, collagen synthesis is decreased. Indirect effects are related to hypogonadotropic hypogonadism, reduced calcium absorption and muscle atrophy. Most clinical studies in patients with endogenous hypercortisolism reveal bone density values corresponding to osteopenia and increased risk of fractions. The spine and the cancellous bone are the most affected areas. A less common complication of endogenous hypercortisolism is aseptic osteonecrosis. Subclinical hypercortisolism is a separate entity which is associated with reduced bone mineral density and increased risk of fractures. Removing the cause of hypercortisolism brings gradual improvement in bone density. In several studies, bone density returns to normal within 2-8 years. There are no specific guidelines for bone disease in endogenous hypercortisolism. However, it is recommended that low risk patients take calcium and vitamin D and high-risk patients should be given special anti fracture drug therapy. That would be useful in the future that specific guidelines for bone disease in patients with endogenous hypercortisolism be established."],"dc:identifier":["uoadl:1311768","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311768"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η οστκή νόσος σε ενδογενή υπερκορτιζολαιμία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:32Z"}