{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311906"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311906","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η χρήση της αδρεναλίνης στην ανάνηψη νεογνού","abstract":"Εισαγωγή: Περίπου 10% των νεογνών εμφανίζουν προβλήματα προσαρμογής στην εξωμήτρια ζωή, που περιλαμβάνουν, δυσχέρεια έκπτυξης των πνευμόνων, δυσχέρεια εγκατάστασης ρυθμικής αναπνοής και μετατροπής της εμβρυϊκής κυκλοφορίας σ' αυτήν του ενήλικα. Εάν ένα νεογέννητο είναι τελειόμηνο, κλαίει ή αναπνέει κανονικά και έχει καλό μυϊκό τόνο, τότε τα νεογέννητα δεν χρειάζονται αναζωογόνηση και δεν πρέπει να αποχωρίζονται από τη μητέρα τους. Αποτελέσματα: Η πρώτη αναφορά για πιθανή αντένδειξη της αδρεναλίνης σε πολύ πρόωρα βρέφη με ασυστολία έγινε το 1998. Όλα τα στοιχεία για τη χρήση της αδρεναλίνης στα νεογνά προέρχονται από μελέτες σε ζώα και όχι σε ανθρώπους. Το 2006 για πρώτη φορά αναφέρθηκε ότι στην ανάνηψη των νεογνών να μπορούν να χορηγηθούν πιθανόν άλλοι αγγειοσυσπαστικοί παράγοντες, όπως η νορεπινεφρίνη. Άλλη μελέτη ανέφερε ότι η χορήγηση επινεφρίνης σε νεογνά μικρότερα των 32 εβδομάδων κύησης είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη θνητότητα και εμφάνισης νευρολογικής βλάβης. Η επινεφρίνη είναι το πρωταρχικό αγγειοσυσπαστικό για χρήση σε νεογνική αυξάνοντας την πίεση ροής στα στεφανιαία αγγεία και είναι ένα από τα λίγα φάρμακα που αποθηκεύονται σε 2 διαφορετικές συγκεντρώσεις και η πιθανότητα λάθους κατά τη χορήγηση επινεφρίνης στα νεογνά και στα παιδιά είναι ιδιαίτερα υψηλή. Τα πρόωρα βρέφη που έλαβαν επινεφρίνη είχαν μειωμένη επιβίωση, μικρότερη βαθμολογία Apgar, ανέπτυξαν σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας και χαμηλότερη επιβίωση χωρίς σοβαρές νευρολογικές βλάβες. Προτιμάται η ενδοφλέβια χορήγηση. Σε περίπτωση ενδοτραχειακής χορήγησης η δόση θα πρέπει να αυξηθεί. Η ενδομυϊκή χορήγηση επινεφρίνης δε συνίσταται και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές τοπικές βλάβες στο σημείο έγχυσης. Συμπεράσματα: Το πιο αποτελεσματικό φάρμακο νεογνικής ανάνηψης είναι η επινεφρίνη. Αν και η βαζοπρεσίνη έχει και εκείνη αγγειοσυσπαστικές ιδιότητες δεν μπορεί να προταθεί λόγω έλλειψης επαρκών αποδεικτικών στοιχείων. Η προτιμώμενη οδός χορήγησης της επινεφρίνης είναι η ενδοφλέβια. Η επινεφρίνη μπορεί να χορηγηθεί και ενδοτραχειακά, αλλά η δόση πρέπει να αυξηθεί. Η έρευνα και η μέχρι σήμερα βιβλιογραφία για τη χρήση και την αποτελεσματικότητα της αδρεναλίνης κατά την ΚΑΑ στα νεογνά είναι πολύ περιορισμένη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για τη χρήση της.","abstract_html":"Εισαγωγή: Περίπου 10% των νεογνών εμφανίζουν προβλήματα προσαρμογής στην εξωμήτρια ζωή, που περιλαμβάνουν, δυσχέρεια έκπτυξης των πνευμόνων, δυσχέρεια εγκατάστασης ρυθμικής αναπνοής και μετατροπής της εμβρυϊκής κυκλοφορίας σ&#x27; αυτήν του ενήλικα. Εάν ένα νεογέννητο είναι τελειόμηνο, κλαίει ή αναπνέει κανονικά και έχει καλό μυϊκό τόνο, τότε τα νεογέννητα δεν χρειάζονται αναζωογόνηση και δεν πρέπει να αποχωρίζονται από τη μητέρα τους. Αποτελέσματα: Η πρώτη αναφορά για πιθανή αντένδειξη της αδρεναλίνης σε πολύ πρόωρα βρέφη με ασυστολία έγινε το 1998. Όλα τα στοιχεία για τη χρήση της αδρεναλίνης στα νεογνά προέρχονται από μελέτες σε ζώα και όχι σε ανθρώπους. Το 2006 για πρώτη φορά αναφέρθηκε ότι στην ανάνηψη των νεογνών να μπορούν να χορηγηθούν πιθανόν άλλοι αγγειοσυσπαστικοί παράγοντες, όπως η νορεπινεφρίνη. Άλλη μελέτη ανέφερε ότι η χορήγηση επινεφρίνης σε νεογνά μικρότερα των 32 εβδομάδων κύησης είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη θνητότητα και εμφάνισης νευρολογικής βλάβης. Η επινεφρίνη είναι το πρωταρχικό αγγειοσυσπαστικό για χρήση σε νεογνική αυξάνοντας την πίεση ροής στα στεφανιαία αγγεία και είναι ένα από τα λίγα φάρμακα που αποθηκεύονται σε 2 διαφορετικές συγκεντρώσεις και η πιθανότητα λάθους κατά τη χορήγηση επινεφρίνης στα νεογνά και στα παιδιά είναι ιδιαίτερα υψηλή. Τα πρόωρα βρέφη που έλαβαν επινεφρίνη είχαν μειωμένη επιβίωση, μικρότερη βαθμολογία Apgar, ανέπτυξαν σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας και χαμηλότερη επιβίωση χωρίς σοβαρές νευρολογικές βλάβες. Προτιμάται η ενδοφλέβια χορήγηση. Σε περίπτωση ενδοτραχειακής χορήγησης η δόση θα πρέπει να αυξηθεί. Η ενδομυϊκή χορήγηση επινεφρίνης δε συνίσταται και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές τοπικές βλάβες στο σημείο έγχυσης. Συμπεράσματα: Το πιο αποτελεσματικό φάρμακο νεογνικής ανάνηψης είναι η επινεφρίνη. Αν και η βαζοπρεσίνη έχει και εκείνη αγγειοσυσπαστικές ιδιότητες δεν μπορεί να προταθεί λόγω έλλειψης επαρκών αποδεικτικών στοιχείων. Η προτιμώμενη οδός χορήγησης της επινεφρίνης είναι η ενδοφλέβια. Η επινεφρίνη μπορεί να χορηγηθεί και ενδοτραχειακά, αλλά η δόση πρέπει να αυξηθεί. Η έρευνα και η μέχρι σήμερα βιβλιογραφία για τη χρήση και την αποτελεσματικότητα της αδρεναλίνης κατά την ΚΑΑ στα νεογνά είναι πολύ περιορισμένη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για τη χρήση της.","abstract_has_math":false,"creators":["Κολτσίδα Σπυριδούλα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:34Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311906"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311906","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311906","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311906","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311906","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κολτσίδα Σπυριδούλα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311906","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311906"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Περίπου 10% των νεογνών εμφανίζουν προβλήματα προσαρμογής στην εξωμήτρια ζωή, που περιλαμβάνουν, δυσχέρεια έκπτυξης των πνευμόνων, δυσχέρεια εγκατάστασης ρυθμικής αναπνοής και μετατροπής της εμβρυϊκής κυκλοφορίας σ' αυτήν του ενήλικα. Εάν ένα νεογέννητο είναι τελειόμηνο, κλαίει ή αναπνέει κανονικά και έχει καλό μυϊκό τόνο, τότε τα νεογέννητα δεν χρειάζονται αναζωογόνηση και δεν πρέπει να αποχωρίζονται από τη μητέρα τους. Αποτελέσματα: Η πρώτη αναφορά για πιθανή αντένδειξη της αδρεναλίνης σε πολύ πρόωρα βρέφη με ασυστολία έγινε το 1998. Όλα τα στοιχεία για τη χρήση της αδρεναλίνης στα νεογνά προέρχονται από μελέτες σε ζώα και όχι σε ανθρώπους. Το 2006 για πρώτη φορά αναφέρθηκε ότι στην ανάνηψη των νεογνών να μπορούν να χορηγηθούν πιθανόν άλλοι αγγειοσυσπαστικοί παράγοντες, όπως η νορεπινεφρίνη. Άλλη μελέτη ανέφερε ότι η χορήγηση επινεφρίνης σε νεογνά μικρότερα των 32 εβδομάδων κύησης είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη θνητότητα και εμφάνισης νευρολογικής βλάβης. Η επινεφρίνη είναι το πρωταρχικό αγγειοσυσπαστικό για χρήση σε νεογνική αυξάνοντας την πίεση ροής στα στεφανιαία αγγεία και είναι ένα από τα λίγα φάρμακα που αποθηκεύονται σε 2 διαφορετικές συγκεντρώσεις και η πιθανότητα λάθους κατά τη χορήγηση επινεφρίνης στα νεογνά και στα παιδιά είναι ιδιαίτερα υψηλή. Τα πρόωρα βρέφη που έλαβαν επινεφρίνη είχαν μειωμένη επιβίωση, μικρότερη βαθμολογία Apgar, ανέπτυξαν σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας και χαμηλότερη επιβίωση χωρίς σοβαρές νευρολογικές βλάβες. Προτιμάται η ενδοφλέβια χορήγηση. Σε περίπτωση ενδοτραχειακής χορήγησης η δόση θα πρέπει να αυξηθεί. Η ενδομυϊκή χορήγηση επινεφρίνης δε συνίσταται και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές τοπικές βλάβες στο σημείο έγχυσης. Συμπεράσματα: Το πιο αποτελεσματικό φάρμακο νεογνικής ανάνηψης είναι η επινεφρίνη. Αν και η βαζοπρεσίνη έχει και εκείνη αγγειοσυσπαστικές ιδιότητες δεν μπορεί να προταθεί λόγω έλλειψης επαρκών αποδεικτικών στοιχείων. Η προτιμώμενη οδός χορήγησης της επινεφρίνης είναι η ενδοφλέβια. Η επινεφρίνη μπορεί να χορηγηθεί και ενδοτραχειακά, αλλά η δόση πρέπει να αυξηθεί. Η έρευνα και η μέχρι σήμερα βιβλιογραφία για τη χρήση και την αποτελεσματικότητα της αδρεναλίνης κατά την ΚΑΑ στα νεογνά είναι πολύ περιορισμένη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για τη χρήση της."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η χρήση της αδρεναλίνης στην ανάνηψη νεογνού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κολτσίδα Σπυριδούλα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Εισαγωγή: Περίπου 10% των νεογνών εμφανίζουν προβλήματα προσαρμογής στην εξωμήτρια ζωή, που περιλαμβάνουν, δυσχέρεια έκπτυξης των πνευμόνων, δυσχέρεια εγκατάστασης ρυθμικής αναπνοής και μετατροπής της εμβρυϊκής κυκλοφορίας σ' αυτήν του ενήλικα. Εάν ένα νεογέννητο είναι τελειόμηνο, κλαίει ή αναπνέει κανονικά και έχει καλό μυϊκό τόνο, τότε τα νεογέννητα δεν χρειάζονται αναζωογόνηση και δεν πρέπει να αποχωρίζονται από τη μητέρα τους. Αποτελέσματα: Η πρώτη αναφορά για πιθανή αντένδειξη της αδρεναλίνης σε πολύ πρόωρα βρέφη με ασυστολία έγινε το 1998. Όλα τα στοιχεία για τη χρήση της αδρεναλίνης στα νεογνά προέρχονται από μελέτες σε ζώα και όχι σε ανθρώπους. Το 2006 για πρώτη φορά αναφέρθηκε ότι στην ανάνηψη των νεογνών να μπορούν να χορηγηθούν πιθανόν άλλοι αγγειοσυσπαστικοί παράγοντες, όπως η νορεπινεφρίνη. Άλλη μελέτη ανέφερε ότι η χορήγηση επινεφρίνης σε νεογνά μικρότερα των 32 εβδομάδων κύησης είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη θνητότητα και εμφάνισης νευρολογικής βλάβης. Η επινεφρίνη είναι το πρωταρχικό αγγειοσυσπαστικό για χρήση σε νεογνική αυξάνοντας την πίεση ροής στα στεφανιαία αγγεία και είναι ένα από τα λίγα φάρμακα που αποθηκεύονται σε 2 διαφορετικές συγκεντρώσεις και η πιθανότητα λάθους κατά τη χορήγηση επινεφρίνης στα νεογνά και στα παιδιά είναι ιδιαίτερα υψηλή. Τα πρόωρα βρέφη που έλαβαν επινεφρίνη είχαν μειωμένη επιβίωση, μικρότερη βαθμολογία Apgar, ανέπτυξαν σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας και χαμηλότερη επιβίωση χωρίς σοβαρές νευρολογικές βλάβες. Προτιμάται η ενδοφλέβια χορήγηση. Σε περίπτωση ενδοτραχειακής χορήγησης η δόση θα πρέπει να αυξηθεί. Η ενδομυϊκή χορήγηση επινεφρίνης δε συνίσταται και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές τοπικές βλάβες στο σημείο έγχυσης. Συμπεράσματα: Το πιο αποτελεσματικό φάρμακο νεογνικής ανάνηψης είναι η επινεφρίνη. Αν και η βαζοπρεσίνη έχει και εκείνη αγγειοσυσπαστικές ιδιότητες δεν μπορεί να προταθεί λόγω έλλειψης επαρκών αποδεικτικών στοιχείων. Η προτιμώμενη οδός χορήγησης της επινεφρίνης είναι η ενδοφλέβια. Η επινεφρίνη μπορεί να χορηγηθεί και ενδοτραχειακά, αλλά η δόση πρέπει να αυξηθεί. Η έρευνα και η μέχρι σήμερα βιβλιογραφία για τη χρήση και την αποτελεσματικότητα της αδρεναλίνης κατά την ΚΑΑ στα νεογνά είναι πολύ περιορισμένη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για τη χρήση της."],"dc:identifier":["uoadl:1311906","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311906"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η χρήση της αδρεναλίνης στην ανάνηψη νεογνού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:34Z"}