{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311927"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311927","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η χρήση των βιοχημικών δεικτών οστικής ανακατασκευής στην παρακολούθηση αγωγής έναντι της οστεοπόρωσης","abstract":"Οι βιοχημικοί δείκτες οστικής ανακατασκευής (Bone Turnover Markers, BTM) αναπτύσσονται εδώ και περίπου 30 χρόνια ως ένα επιπλέον «εργαλείο» παρακολούθησης των ατόμων με διαταραχή της οστικής ανακύκλησης. Ειδικά στην περίπτωση της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης σε μεγάλες κλινικές δοκιμές παρουσίασαν δυνατότητα πρόβλεψης του καταγματικού κινδύνου ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα (BMD), ενώ συνδυαζόμενοι με τη BMD βελτιώνουν ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα πρόβλεψης. Αν και θεωρητικά οι αλλαγές στην οστική ανακατασκευή αποτυπώνονται στις τιμές των BTM (3-6 μήνες) πολύ νωρίτερα από τις μεταβολές της BMD(1-2 έτη) και θα μπορούσαν να αποτελέσουν δείκτη της αποτελεσματικότητας της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, εντούτοις τα παραπάνω αποτελέσματα αφορούν μελέτες σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες. Όσον αφορά την εξατομικευμένη χρήση τους υπάρχει αντιπαράθεση των ειδικών και προς το παρόν δε συνιστάται επίσημα, καθώς η μέθοδος DXA συνεχίζει να αποτελεί τον «χρυσό κανόνα» της παρακολούθησης της αγωγής. Η σημαντική μεταβλητότητα των τιμών τους, η έλλειψη επαρκών δεδομένων αναφοράς και οδηγιών για τη χρήση τους καθώς και η ανεπάρκεια ερευνητικών δεδομένων που να αποδεικνύουν την χρησιμότητά τους σε εξατομικευμένο επίπεδο περιορίζουν τη χρήση τους. Παρά ταύτα διαθέτουν ποικίλες δυνατές εφαρμογές χάρη στην ταχύτητα απάντησής τους στην αγωγή, στην καλή συσχέτιση των επιπέδων τους με τον καταγματικό κίνδυνο, τη δυνατότητα ελέγχου της συμμόρφωσης του ασθενούς και τη δυνατότητα καθοδήγησης θεραπευτικών αποφάσεων. Είναι λοιπόν σημαντική η διενέργεια προοπτικών μελετών για την εξακρίβωση του οφέλους που μπορούμε να αποκομίσουμε από τη χρήση τους στην καθημερινή κλινική πράξη.","abstract_html":"Οι βιοχημικοί δείκτες οστικής ανακατασκευής (Bone Turnover Markers, BTM) αναπτύσσονται εδώ και περίπου 30 χρόνια ως ένα επιπλέον «εργαλείο» παρακολούθησης των ατόμων με διαταραχή της οστικής ανακύκλησης. Ειδικά στην περίπτωση της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης σε μεγάλες κλινικές δοκιμές παρουσίασαν δυνατότητα πρόβλεψης του καταγματικού κινδύνου ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα (BMD), ενώ συνδυαζόμενοι με τη BMD βελτιώνουν ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα πρόβλεψης. Αν και θεωρητικά οι αλλαγές στην οστική ανακατασκευή αποτυπώνονται στις τιμές των BTM (3-6 μήνες) πολύ νωρίτερα από τις μεταβολές της BMD(1-2 έτη) και θα μπορούσαν να αποτελέσουν δείκτη της αποτελεσματικότητας της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, εντούτοις τα παραπάνω αποτελέσματα αφορούν μελέτες σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες. Όσον αφορά την εξατομικευμένη χρήση τους υπάρχει αντιπαράθεση των ειδικών και προς το παρόν δε συνιστάται επίσημα, καθώς η μέθοδος DXA συνεχίζει να αποτελεί τον «χρυσό κανόνα» της παρακολούθησης της αγωγής. Η σημαντική μεταβλητότητα των τιμών τους, η έλλειψη επαρκών δεδομένων αναφοράς και οδηγιών για τη χρήση τους καθώς και η ανεπάρκεια ερευνητικών δεδομένων που να αποδεικνύουν την χρησιμότητά τους σε εξατομικευμένο επίπεδο περιορίζουν τη χρήση τους. Παρά ταύτα διαθέτουν ποικίλες δυνατές εφαρμογές χάρη στην ταχύτητα απάντησής τους στην αγωγή, στην καλή συσχέτιση των επιπέδων τους με τον καταγματικό κίνδυνο, τη δυνατότητα ελέγχου της συμμόρφωσης του ασθενούς και τη δυνατότητα καθοδήγησης θεραπευτικών αποφάσεων. Είναι λοιπόν σημαντική η διενέργεια προοπτικών μελετών για την εξακρίβωση του οφέλους που μπορούμε να αποκομίσουμε από τη χρήση τους στην καθημερινή κλινική πράξη.","abstract_has_math":false,"creators":["Φερφέλη Σοφία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:34Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311927"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311927","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311927","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311927","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311927","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φερφέλη Σοφία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311927","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311927"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι βιοχημικοί δείκτες οστικής ανακατασκευής (Bone Turnover Markers, BTM) αναπτύσσονται εδώ και περίπου 30 χρόνια ως ένα επιπλέον «εργαλείο» παρακολούθησης των ατόμων με διαταραχή της οστικής ανακύκλησης. Ειδικά στην περίπτωση της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης σε μεγάλες κλινικές δοκιμές παρουσίασαν δυνατότητα πρόβλεψης του καταγματικού κινδύνου ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα (BMD), ενώ συνδυαζόμενοι με τη BMD βελτιώνουν ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα πρόβλεψης. Αν και θεωρητικά οι αλλαγές στην οστική ανακατασκευή αποτυπώνονται στις τιμές των BTM (3-6 μήνες) πολύ νωρίτερα από τις μεταβολές της BMD(1-2 έτη) και θα μπορούσαν να αποτελέσουν δείκτη της αποτελεσματικότητας της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, εντούτοις τα παραπάνω αποτελέσματα αφορούν μελέτες σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες. Όσον αφορά την εξατομικευμένη χρήση τους υπάρχει αντιπαράθεση των ειδικών και προς το παρόν δε συνιστάται επίσημα, καθώς η μέθοδος DXA συνεχίζει να αποτελεί τον «χρυσό κανόνα» της παρακολούθησης της αγωγής. Η σημαντική μεταβλητότητα των τιμών τους, η έλλειψη επαρκών δεδομένων αναφοράς και οδηγιών για τη χρήση τους καθώς και η ανεπάρκεια ερευνητικών δεδομένων που να αποδεικνύουν την χρησιμότητά τους σε εξατομικευμένο επίπεδο περιορίζουν τη χρήση τους. Παρά ταύτα διαθέτουν ποικίλες δυνατές εφαρμογές χάρη στην ταχύτητα απάντησής τους στην αγωγή, στην καλή συσχέτιση των επιπέδων τους με τον καταγματικό κίνδυνο, τη δυνατότητα ελέγχου της συμμόρφωσης του ασθενούς και τη δυνατότητα καθοδήγησης θεραπευτικών αποφάσεων. Είναι λοιπόν σημαντική η διενέργεια προοπτικών μελετών για την εξακρίβωση του οφέλους που μπορούμε να αποκομίσουμε από τη χρήση τους στην καθημερινή κλινική πράξη.","Bone Turnover Markers have been developed for approximately 30 years as an additional “instrument” in the follow up of patients with bone turnover disorders. In large clinical trials on postmenopausal osteoporosis they have been able to predict fracture risk independently of bone mineral density (BMD), while in addition to BMD measurements they improve prediction capability. Even though changes in bone turnover can theoretically be imprinted on BTM measurements much earlier (3-6 months) than changes in BMD (1-2 years) and could thus be used as an index of osteoporosis treatment effectiveness, the above results apply to large group studies. As far as their personalized use is concerned, it is not officially recommended at present and DXA is still the “gold standard” for therapy monitoring. Their use is restricted due to great variability issues, the lack of adequate reference data and the insufficiency of research data proving their usefulness on a personal level. Despite the above, BTM have many possible applications thanks to their fast response to treatment, their correlation with fracture risk, the possibility of monitoring patient compliance and the possibility of guiding therapeutical decisions. Thus there is a need for prospective research studies in order to clarify their input in everyday clinical practice."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η χρήση των βιοχημικών δεικτών οστικής ανακατασκευής στην παρακολούθηση αγωγής έναντι της οστεοπόρωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φερφέλη Σοφία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Οι βιοχημικοί δείκτες οστικής ανακατασκευής (Bone Turnover Markers, BTM) αναπτύσσονται εδώ και περίπου 30 χρόνια ως ένα επιπλέον «εργαλείο» παρακολούθησης των ατόμων με διαταραχή της οστικής ανακύκλησης. Ειδικά στην περίπτωση της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης σε μεγάλες κλινικές δοκιμές παρουσίασαν δυνατότητα πρόβλεψης του καταγματικού κινδύνου ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα (BMD), ενώ συνδυαζόμενοι με τη BMD βελτιώνουν ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα πρόβλεψης. Αν και θεωρητικά οι αλλαγές στην οστική ανακατασκευή αποτυπώνονται στις τιμές των BTM (3-6 μήνες) πολύ νωρίτερα από τις μεταβολές της BMD(1-2 έτη) και θα μπορούσαν να αποτελέσουν δείκτη της αποτελεσματικότητας της αντιοστεοπορωτικής αγωγής, εντούτοις τα παραπάνω αποτελέσματα αφορούν μελέτες σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες. Όσον αφορά την εξατομικευμένη χρήση τους υπάρχει αντιπαράθεση των ειδικών και προς το παρόν δε συνιστάται επίσημα, καθώς η μέθοδος DXA συνεχίζει να αποτελεί τον «χρυσό κανόνα» της παρακολούθησης της αγωγής. Η σημαντική μεταβλητότητα των τιμών τους, η έλλειψη επαρκών δεδομένων αναφοράς και οδηγιών για τη χρήση τους καθώς και η ανεπάρκεια ερευνητικών δεδομένων που να αποδεικνύουν την χρησιμότητά τους σε εξατομικευμένο επίπεδο περιορίζουν τη χρήση τους. Παρά ταύτα διαθέτουν ποικίλες δυνατές εφαρμογές χάρη στην ταχύτητα απάντησής τους στην αγωγή, στην καλή συσχέτιση των επιπέδων τους με τον καταγματικό κίνδυνο, τη δυνατότητα ελέγχου της συμμόρφωσης του ασθενούς και τη δυνατότητα καθοδήγησης θεραπευτικών αποφάσεων. Είναι λοιπόν σημαντική η διενέργεια προοπτικών μελετών για την εξακρίβωση του οφέλους που μπορούμε να αποκομίσουμε από τη χρήση τους στην καθημερινή κλινική πράξη.","Bone Turnover Markers have been developed for approximately 30 years as an additional “instrument” in the follow up of patients with bone turnover disorders. In large clinical trials on postmenopausal osteoporosis they have been able to predict fracture risk independently of bone mineral density (BMD), while in addition to BMD measurements they improve prediction capability. Even though changes in bone turnover can theoretically be imprinted on BTM measurements much earlier (3-6 months) than changes in BMD (1-2 years) and could thus be used as an index of osteoporosis treatment effectiveness, the above results apply to large group studies. As far as their personalized use is concerned, it is not officially recommended at present and DXA is still the “gold standard” for therapy monitoring. Their use is restricted due to great variability issues, the lack of adequate reference data and the insufficiency of research data proving their usefulness on a personal level. Despite the above, BTM have many possible applications thanks to their fast response to treatment, their correlation with fracture risk, the possibility of monitoring patient compliance and the possibility of guiding therapeutical decisions. Thus there is a need for prospective research studies in order to clarify their input in everyday clinical practice."],"dc:identifier":["uoadl:1311927","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311927"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η χρήση των βιοχημικών δεικτών οστικής ανακατασκευής στην παρακολούθηση αγωγής έναντι της οστεοπόρωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:34Z"}