{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311948"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1311948","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ηθικά διλήμματα προσωπικού ΜΕΘ - Απόφαση τέλους ζωής","abstract":"Εισαγωγή: Στις ΜΕΘ νοσηλεύονται κυρίως οι βαρέως πάσχοντες ασθενείς, και τουλάχιστον ο ένας στους πέντε καταλήγει. Η συνήθης θεραπεία στις μονάδες αυτές είναι υψηλά τεχνολογική και επιθετική με σκοπό την σταθεροποίηση του ασθενούς και την αποκατάσταση της υγείας του. Ωστόσο, δεν ανταποκρίνονται όλοι οι ασθενείς και το προσωπικό των ΜΕΘ καλείται να λάβει αποφάσεις τέλους ζωής, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η μη εφαρμογή καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης και η αποκλιμάκωση ή άρση της αγωγής κατά κύριο λόγο. Οι παράμετροι όμως που καθορίζουν τις αποφάσεις αυτές διαφέρουν μεταξύ ΜΕΘ, κοινοτήτων και μεταξύ των ιατρών και των νοσηλευτών, δημιουργώντας ηθικά διλήμματα και συγκρούσεις. Σκοπός: Η παρούσα εργασία είχε ως σκοπό την διερεύνηση των ηθικών διλημμάτων που αντιμετωπίζει το προσωπικό των ΜΕΘ σχετικά με τη λήψη αποφάσεων τέλους ζωής. Υλικό – μέθοδος: Το δείγμα της παρούσας μελέτης αποτέλεσαν 124 άτομα – 93 νοσηλευτές και 31 ιατροί – που εργάζονταν σε 4 ΜΕΘ Νοσοκομείων της Αττικής. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με χρήση ερωτηματολογίου, που συμπεριελάμβανε δημογραφικά και επαγγελματικά στοιχεία, ερωτήματα που αφορούσαν τις αντιλήψεις και την εμπειρία του προσωπικού των ΜΕΘ σχετικά με τη λήψη αποφάσεων τέλους ζωής, καθώς και την πολιτική που επικρατεί γι’ αυτό το ζήτημα στη ΜΕΘ στην οποία εργάζονταν. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού πακέτου SPSS. Αποτελέσματα: Από την παρούσα μελέτη προέκυψε ότι η εμπειρία του προσωπικού των ΜΕΘ σχετικά με τις αποφάσεις τέλους ζωής, δεν ήταν πολύ μεγάλη. Το μεγαλύτερο ποσοστό του δείγματος συμφωνεί ότι αυτές οι αποφάσεις οδηγούν σε συγκρούσεις. Οι ιατροί δεν φάνηκαν να αντιμετωπίζουν ηθικά διλήμματα σχετικά με την αποκλιμάκωση ή άρση της θεραπείας σε αντίθεση με τους νοσηλευτές. Το μεγαλύτερο ποσοστό συμφωνεί με την άρση της θεραπείας υπό προϋποθέσεις και υποστηρίζει ότι η αυτονομία και η αξιοπρέπεια του ασθενούς είναι περισσότερο σημαντικές από οποιοδήποτε ηθικό δίλλημα. Οι προβληματισμοί που απασχολούν το προσωπικό σχετικά με το ζήτημα φάνηκε ότι ήταν η σωστή ηθική πρακτική, το συμφέρον του ασθενούς και η επιθυμία της οικογένειας. Οι λόγοι που οδηγούν σε αποφάσεις τέλους ζωής ήταν η ταλαιπωρία του ασθενούς χωρίς ελπίδα ανάκαμψης καθώς και η επιθυμία του. Οι παράγοντες που φάνηκαν ότι επηρεάζουν τις αντιλήψεις του προσωπικού ήταν τα έτη προϋπηρεσίας σε ΜΕΘ, το είδος του νοσοκομείου που εργάζονταν καθώς και η ηλικία και η οικογενειακή κατάσταση. Συμπεράσματα: Οι αποφάσεις τέλους ζωής προκαλούν συγκρούσεις μεταξύ του προσωπικού των ΜΕΘ αλλά φαίνεται ότι υπερισχύει το συμφέρον του ασθενούς. Η εκπαίδευση και η συνεργασία των μελών της διεπιστημονικής ομάδας των ΜΕΘ θα βοηθούσε στη λήψη της βέλτιστης απόφασης για τον κάθε ασθενή, χωρίς να επιβαρύνονται ψυχολογικά ούτε το προσωπικό των ΜΕΘ αλλά ούτε και οι ασθενείς και οι οικογένειές τους, έτσι ώστε να μπορούν όλοι μαζί να λάβουν τη σωστή απόφαση. Λέξεις κλειδιά: ΜΕΘ, αποκλιμάκωση και άρση της θεραπείας, ιατροί, νοσηλευτές, αντιλήψεις, αποφάσεις τέλους ζωής.","abstract_html":"Εισαγωγή: Στις ΜΕΘ νοσηλεύονται κυρίως οι βαρέως πάσχοντες ασθενείς, και τουλάχιστον ο ένας στους πέντε καταλήγει. Η συνήθης θεραπεία στις μονάδες αυτές είναι υψηλά τεχνολογική και επιθετική με σκοπό την σταθεροποίηση του ασθενούς και την αποκατάσταση της υγείας του. Ωστόσο, δεν ανταποκρίνονται όλοι οι ασθενείς και το προσωπικό των ΜΕΘ καλείται να λάβει αποφάσεις τέλους ζωής, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η μη εφαρμογή καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης και η αποκλιμάκωση ή άρση της αγωγής κατά κύριο λόγο. Οι παράμετροι όμως που καθορίζουν τις αποφάσεις αυτές διαφέρουν μεταξύ ΜΕΘ, κοινοτήτων και μεταξύ των ιατρών και των νοσηλευτών, δημιουργώντας ηθικά διλήμματα και συγκρούσεις. Σκοπός: Η παρούσα εργασία είχε ως σκοπό την διερεύνηση των ηθικών διλημμάτων που αντιμετωπίζει το προσωπικό των ΜΕΘ σχετικά με τη λήψη αποφάσεων τέλους ζωής. Υλικό – μέθοδος: Το δείγμα της παρούσας μελέτης αποτέλεσαν 124 άτομα – 93 νοσηλευτές και 31 ιατροί – που εργάζονταν σε 4 ΜΕΘ Νοσοκομείων της Αττικής. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με χρήση ερωτηματολογίου, που συμπεριελάμβανε δημογραφικά και επαγγελματικά στοιχεία, ερωτήματα που αφορούσαν τις αντιλήψεις και την εμπειρία του προσωπικού των ΜΕΘ σχετικά με τη λήψη αποφάσεων τέλους ζωής, καθώς και την πολιτική που επικρατεί γι’ αυτό το ζήτημα στη ΜΕΘ στην οποία εργάζονταν. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού πακέτου SPSS. Αποτελέσματα: Από την παρούσα μελέτη προέκυψε ότι η εμπειρία του προσωπικού των ΜΕΘ σχετικά με τις αποφάσεις τέλους ζωής, δεν ήταν πολύ μεγάλη. Το μεγαλύτερο ποσοστό του δείγματος συμφωνεί ότι αυτές οι αποφάσεις οδηγούν σε συγκρούσεις. Οι ιατροί δεν φάνηκαν να αντιμετωπίζουν ηθικά διλήμματα σχετικά με την αποκλιμάκωση ή άρση της θεραπείας σε αντίθεση με τους νοσηλευτές. Το μεγαλύτερο ποσοστό συμφωνεί με την άρση της θεραπείας υπό προϋποθέσεις και υποστηρίζει ότι η αυτονομία και η αξιοπρέπεια του ασθενούς είναι περισσότερο σημαντικές από οποιοδήποτε ηθικό δίλλημα. Οι προβληματισμοί που απασχολούν το προσωπικό σχετικά με το ζήτημα φάνηκε ότι ήταν η σωστή ηθική πρακτική, το συμφέρον του ασθενούς και η επιθυμία της οικογένειας. Οι λόγοι που οδηγούν σε αποφάσεις τέλους ζωής ήταν η ταλαιπωρία του ασθενούς χωρίς ελπίδα ανάκαμψης καθώς και η επιθυμία του. Οι παράγοντες που φάνηκαν ότι επηρεάζουν τις αντιλήψεις του προσωπικού ήταν τα έτη προϋπηρεσίας σε ΜΕΘ, το είδος του νοσοκομείου που εργάζονταν καθώς και η ηλικία και η οικογενειακή κατάσταση. Συμπεράσματα: Οι αποφάσεις τέλους ζωής προκαλούν συγκρούσεις μεταξύ του προσωπικού των ΜΕΘ αλλά φαίνεται ότι υπερισχύει το συμφέρον του ασθενούς. Η εκπαίδευση και η συνεργασία των μελών της διεπιστημονικής ομάδας των ΜΕΘ θα βοηθούσε στη λήψη της βέλτιστης απόφασης για τον κάθε ασθενή, χωρίς να επιβαρύνονται ψυχολογικά ούτε το προσωπικό των ΜΕΘ αλλά ούτε και οι ασθενείς και οι οικογένειές τους, έτσι ώστε να μπορούν όλοι μαζί να λάβουν τη σωστή απόφαση. Λέξεις κλειδιά: ΜΕΘ, αποκλιμάκωση και άρση της θεραπείας, ιατροί, νοσηλευτές, αντιλήψεις, αποφάσεις τέλους ζωής.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπριάνας Ιωάννης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:34Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311948"],"render_values":[{"text":"uoadl:1311948","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311948","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311948","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1311948","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπριάνας Ιωάννης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1311948","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311948"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Στις ΜΕΘ νοσηλεύονται κυρίως οι βαρέως πάσχοντες ασθενείς, και τουλάχιστον ο ένας στους πέντε καταλήγει. Η συνήθης θεραπεία στις μονάδες αυτές είναι υψηλά τεχνολογική και επιθετική με σκοπό την σταθεροποίηση του ασθενούς και την αποκατάσταση της υγείας του. Ωστόσο, δεν ανταποκρίνονται όλοι οι ασθενείς και το προσωπικό των ΜΕΘ καλείται να λάβει αποφάσεις τέλους ζωής, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η μη εφαρμογή καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης και η αποκλιμάκωση ή άρση της αγωγής κατά κύριο λόγο. Οι παράμετροι όμως που καθορίζουν τις αποφάσεις αυτές διαφέρουν μεταξύ ΜΕΘ, κοινοτήτων και μεταξύ των ιατρών και των νοσηλευτών, δημιουργώντας ηθικά διλήμματα και συγκρούσεις. Σκοπός: Η παρούσα εργασία είχε ως σκοπό την διερεύνηση των ηθικών διλημμάτων που αντιμετωπίζει το προσωπικό των ΜΕΘ σχετικά με τη λήψη αποφάσεων τέλους ζωής. Υλικό – μέθοδος: Το δείγμα της παρούσας μελέτης αποτέλεσαν 124 άτομα – 93 νοσηλευτές και 31 ιατροί – που εργάζονταν σε 4 ΜΕΘ Νοσοκομείων της Αττικής. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με χρήση ερωτηματολογίου, που συμπεριελάμβανε δημογραφικά και επαγγελματικά στοιχεία, ερωτήματα που αφορούσαν τις αντιλήψεις και την εμπειρία του προσωπικού των ΜΕΘ σχετικά με τη λήψη αποφάσεων τέλους ζωής, καθώς και την πολιτική που επικρατεί γι’ αυτό το ζήτημα στη ΜΕΘ στην οποία εργάζονταν. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού πακέτου SPSS. Αποτελέσματα: Από την παρούσα μελέτη προέκυψε ότι η εμπειρία του προσωπικού των ΜΕΘ σχετικά με τις αποφάσεις τέλους ζωής, δεν ήταν πολύ μεγάλη. Το μεγαλύτερο ποσοστό του δείγματος συμφωνεί ότι αυτές οι αποφάσεις οδηγούν σε συγκρούσεις. Οι ιατροί δεν φάνηκαν να αντιμετωπίζουν ηθικά διλήμματα σχετικά με την αποκλιμάκωση ή άρση της θεραπείας σε αντίθεση με τους νοσηλευτές. Το μεγαλύτερο ποσοστό συμφωνεί με την άρση της θεραπείας υπό προϋποθέσεις και υποστηρίζει ότι η αυτονομία και η αξιοπρέπεια του ασθενούς είναι περισσότερο σημαντικές από οποιοδήποτε ηθικό δίλλημα. Οι προβληματισμοί που απασχολούν το προσωπικό σχετικά με το ζήτημα φάνηκε ότι ήταν η σωστή ηθική πρακτική, το συμφέρον του ασθενούς και η επιθυμία της οικογένειας. Οι λόγοι που οδηγούν σε αποφάσεις τέλους ζωής ήταν η ταλαιπωρία του ασθενούς χωρίς ελπίδα ανάκαμψης καθώς και η επιθυμία του. Οι παράγοντες που φάνηκαν ότι επηρεάζουν τις αντιλήψεις του προσωπικού ήταν τα έτη προϋπηρεσίας σε ΜΕΘ, το είδος του νοσοκομείου που εργάζονταν καθώς και η ηλικία και η οικογενειακή κατάσταση. Συμπεράσματα: Οι αποφάσεις τέλους ζωής προκαλούν συγκρούσεις μεταξύ του προσωπικού των ΜΕΘ αλλά φαίνεται ότι υπερισχύει το συμφέρον του ασθενούς. Η εκπαίδευση και η συνεργασία των μελών της διεπιστημονικής ομάδας των ΜΕΘ θα βοηθούσε στη λήψη της βέλτιστης απόφασης για τον κάθε ασθενή, χωρίς να επιβαρύνονται ψυχολογικά ούτε το προσωπικό των ΜΕΘ αλλά ούτε και οι ασθενείς και οι οικογένειές τους, έτσι ώστε να μπορούν όλοι μαζί να λάβουν τη σωστή απόφαση. Λέξεις κλειδιά: ΜΕΘ, αποκλιμάκωση και άρση της θεραπείας, ιατροί, νοσηλευτές, αντιλήψεις, αποφάσεις τέλους ζωής.","Overview: The patients in an ICU are usually critically ill and at least one in five dies. The usually treatment in these units is highly technological and aggressive aiming at the patients stabilization and their health restoration. However, not all patients respond and the ICU staff is required to make end-of-life decisions, in which do not resuscitate orders and withholding or withdrawing treatment are mainly included. The factors, though, which determine such decisions, vary between ICUs, communities and even between doctors and nurses, creating ethical dilemmas and conflicts. Aim: The purpose of the present study was to investigate the ethical dilemmas that the ICU staff faces regarding end-of-life decisions. Material – method: The sample of the present study was 124 individuals – 93 nurses and 31 doctors – who worked in 4 ICUs of Hospitals in Attiki, Greece. The data collection was conducted through the use of a questionnaire, which included the demographic and professional data and questions regarding the ICU staff perceptions and experience in connection with the end-of-life decisions, as well as the existing policy in the ICUs they worked. The statistical analysis was conducted with the statistical packet SPSS. Results: The study showed that the staff’s experience in end-of-life decisions was limited. The majority of the sample agrees that such decisions lead to conflict. Doctors did not seem to be facing ethical dilemmas regarding withholding or withdrawing treatment in contrast with the nurses. The majority, though, agrees with treatment withdrawal under certain circumstances and supports that the patient’s autonomy and dignity are more important than any ethical dilemma. The staff’s concerns for the end-of-life decisions seemed to be the right ethical practice, the patient’s interest and the wish of the family. The reasons leading to end-of-life decisions were mainly the patients’ ordeal without hope of recovery and their desire. The factors that influence the staff’s perception were the years of service in an ICU, type of hospital, age and marital status. Conclusions: End-of-life decisions cause conflict among the ICU staff but it seems that the patient’s interest prevails. The training and cooperation of the members of the ICU multidisciplinary team would help make the optimum decision for each patient, without psychologically burdening neither the ICU staff nor the patients and their families, so that they could all together make the right decision. Key-words: ICU, withholding and withdrawal of treatment, doctors, nurses, perceptions, end-of-life decisions critics"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ηθικά διλήμματα προσωπικού ΜΕΘ - Απόφαση τέλους ζωής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπριάνας Ιωάννης"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Εισαγωγή: Στις ΜΕΘ νοσηλεύονται κυρίως οι βαρέως πάσχοντες ασθενείς, και τουλάχιστον ο ένας στους πέντε καταλήγει. Η συνήθης θεραπεία στις μονάδες αυτές είναι υψηλά τεχνολογική και επιθετική με σκοπό την σταθεροποίηση του ασθενούς και την αποκατάσταση της υγείας του. Ωστόσο, δεν ανταποκρίνονται όλοι οι ασθενείς και το προσωπικό των ΜΕΘ καλείται να λάβει αποφάσεις τέλους ζωής, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η μη εφαρμογή καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης και η αποκλιμάκωση ή άρση της αγωγής κατά κύριο λόγο. Οι παράμετροι όμως που καθορίζουν τις αποφάσεις αυτές διαφέρουν μεταξύ ΜΕΘ, κοινοτήτων και μεταξύ των ιατρών και των νοσηλευτών, δημιουργώντας ηθικά διλήμματα και συγκρούσεις. Σκοπός: Η παρούσα εργασία είχε ως σκοπό την διερεύνηση των ηθικών διλημμάτων που αντιμετωπίζει το προσωπικό των ΜΕΘ σχετικά με τη λήψη αποφάσεων τέλους ζωής. Υλικό – μέθοδος: Το δείγμα της παρούσας μελέτης αποτέλεσαν 124 άτομα – 93 νοσηλευτές και 31 ιατροί – που εργάζονταν σε 4 ΜΕΘ Νοσοκομείων της Αττικής. Η συλλογή των δεδομένων έγινε με χρήση ερωτηματολογίου, που συμπεριελάμβανε δημογραφικά και επαγγελματικά στοιχεία, ερωτήματα που αφορούσαν τις αντιλήψεις και την εμπειρία του προσωπικού των ΜΕΘ σχετικά με τη λήψη αποφάσεων τέλους ζωής, καθώς και την πολιτική που επικρατεί γι’ αυτό το ζήτημα στη ΜΕΘ στην οποία εργάζονταν. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού πακέτου SPSS. Αποτελέσματα: Από την παρούσα μελέτη προέκυψε ότι η εμπειρία του προσωπικού των ΜΕΘ σχετικά με τις αποφάσεις τέλους ζωής, δεν ήταν πολύ μεγάλη. Το μεγαλύτερο ποσοστό του δείγματος συμφωνεί ότι αυτές οι αποφάσεις οδηγούν σε συγκρούσεις. Οι ιατροί δεν φάνηκαν να αντιμετωπίζουν ηθικά διλήμματα σχετικά με την αποκλιμάκωση ή άρση της θεραπείας σε αντίθεση με τους νοσηλευτές. Το μεγαλύτερο ποσοστό συμφωνεί με την άρση της θεραπείας υπό προϋποθέσεις και υποστηρίζει ότι η αυτονομία και η αξιοπρέπεια του ασθενούς είναι περισσότερο σημαντικές από οποιοδήποτε ηθικό δίλλημα. Οι προβληματισμοί που απασχολούν το προσωπικό σχετικά με το ζήτημα φάνηκε ότι ήταν η σωστή ηθική πρακτική, το συμφέρον του ασθενούς και η επιθυμία της οικογένειας. Οι λόγοι που οδηγούν σε αποφάσεις τέλους ζωής ήταν η ταλαιπωρία του ασθενούς χωρίς ελπίδα ανάκαμψης καθώς και η επιθυμία του. Οι παράγοντες που φάνηκαν ότι επηρεάζουν τις αντιλήψεις του προσωπικού ήταν τα έτη προϋπηρεσίας σε ΜΕΘ, το είδος του νοσοκομείου που εργάζονταν καθώς και η ηλικία και η οικογενειακή κατάσταση. Συμπεράσματα: Οι αποφάσεις τέλους ζωής προκαλούν συγκρούσεις μεταξύ του προσωπικού των ΜΕΘ αλλά φαίνεται ότι υπερισχύει το συμφέρον του ασθενούς. Η εκπαίδευση και η συνεργασία των μελών της διεπιστημονικής ομάδας των ΜΕΘ θα βοηθούσε στη λήψη της βέλτιστης απόφασης για τον κάθε ασθενή, χωρίς να επιβαρύνονται ψυχολογικά ούτε το προσωπικό των ΜΕΘ αλλά ούτε και οι ασθενείς και οι οικογένειές τους, έτσι ώστε να μπορούν όλοι μαζί να λάβουν τη σωστή απόφαση. Λέξεις κλειδιά: ΜΕΘ, αποκλιμάκωση και άρση της θεραπείας, ιατροί, νοσηλευτές, αντιλήψεις, αποφάσεις τέλους ζωής.","Overview: The patients in an ICU are usually critically ill and at least one in five dies. The usually treatment in these units is highly technological and aggressive aiming at the patients stabilization and their health restoration. However, not all patients respond and the ICU staff is required to make end-of-life decisions, in which do not resuscitate orders and withholding or withdrawing treatment are mainly included. The factors, though, which determine such decisions, vary between ICUs, communities and even between doctors and nurses, creating ethical dilemmas and conflicts. Aim: The purpose of the present study was to investigate the ethical dilemmas that the ICU staff faces regarding end-of-life decisions. Material – method: The sample of the present study was 124 individuals – 93 nurses and 31 doctors – who worked in 4 ICUs of Hospitals in Attiki, Greece. The data collection was conducted through the use of a questionnaire, which included the demographic and professional data and questions regarding the ICU staff perceptions and experience in connection with the end-of-life decisions, as well as the existing policy in the ICUs they worked. The statistical analysis was conducted with the statistical packet SPSS. Results: The study showed that the staff’s experience in end-of-life decisions was limited. The majority of the sample agrees that such decisions lead to conflict. Doctors did not seem to be facing ethical dilemmas regarding withholding or withdrawing treatment in contrast with the nurses. The majority, though, agrees with treatment withdrawal under certain circumstances and supports that the patient’s autonomy and dignity are more important than any ethical dilemma. The staff’s concerns for the end-of-life decisions seemed to be the right ethical practice, the patient’s interest and the wish of the family. The reasons leading to end-of-life decisions were mainly the patients’ ordeal without hope of recovery and their desire. The factors that influence the staff’s perception were the years of service in an ICU, type of hospital, age and marital status. Conclusions: End-of-life decisions cause conflict among the ICU staff but it seems that the patient’s interest prevails. The training and cooperation of the members of the ICU multidisciplinary team would help make the optimum decision for each patient, without psychologically burdening neither the ICU staff nor the patients and their families, so that they could all together make the right decision. Key-words: ICU, withholding and withdrawal of treatment, doctors, nurses, perceptions, end-of-life decisions critics"],"dc:identifier":["uoadl:1311948","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1311948"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ηθικά διλήμματα προσωπικού ΜΕΘ - Απόφαση τέλους ζωής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:34Z"}