{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312063"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312063","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ινοεπιθηλιακά νεοπλάσματα μαστού","abstract":"Τα ινοεπιθηλιακά νεοπλάσματα μαστού είναι διφασικές οντότητες, αποτελούμενες τόσο από επιθηλιακό όσο και από στρωματικό στοιχείο. Αναπτύσσονται συνηθέστερα σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, 20-45 ετών, και εκτείνονται σε ένα ευρύ φάσμα από καλοήθεις έως κακοήθεις οντότητες με ποικίλη βιολογική συμπεριφορά και τάση υποτροπής. Κλινικά εμφανίζονται ως ένα μονήρες, σχετικά περίγραπτο, ψηλαφητό, ανώδυνο ογκίδιο. Διακρίνουμε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, την ψευδοαγγειοματώδη σκληρυντική υπερπλασία, τα ινοαδενώματα, τους φυλλοειδείς όγκους και τα αμαρτώματα. Το ινοαδένωμα είναι ο συχνότερος καλοήθης όγκος του μαστού. Λιγότερο συχνοί είναι οι υπότυποί του που αφορούν το νεανικό ινοαδένωμα, το μυξοειδές, το σύνθετο, το σωληνώδες, το γιγάντιο και το ινοαδένωμα γαλουχίας. Ο φυλλοειδής όγκος χωρίζεται ανάλογα με το βαθμό κακοηθείας σε καλοήθη, ενδιάμεσης κακοηθείας και κακοήθη φυλλλοειδή όγκο. Τα κριτήρια διάκρισης που εφαρμόζονται είναι η κυτταρική ατυπία, οι μιτώσεις, η κυτταροβρίθεια και η τάση διήθησης του νεοπλάσματος. Η διαφορική διάγνωση μεταξύ των ινοεπιθηλιακών νεοπλασμάτων μπορεί να είναι δύσκολη, λόγω των κοινών και αλληλεπικαλυπτόμενων ιστολογικών χαρακτηριστικών τους, οπότε απαιτείται ανοσοϊστοχημική διερεύνηση. Οι μελέτες έχουν αποκαλύψει αρκετούς μοριακούς μηχανισμούς που ευθύνονται για την ανάπτυξη ινοεπιθηλιακών νεοπλασμάτων και αφορούν τόσο σε αριθμητικές και δομικές χρωμοσωμικές αλλαγές όσο και σε απορρύθμιση μοριακών μονοπατιών. Η θεραπευτική τους αντιμετώπιση γίνεται με χειρουργική αφαίρεση, είτε με εκπυρήνιση για τα ινοαδενώματα, είτε με ευρεία εκτομή για τους φυλλοειδείς όγκους.","abstract_html":"Τα ινοεπιθηλιακά νεοπλάσματα μαστού είναι διφασικές οντότητες, αποτελούμενες τόσο από επιθηλιακό όσο και από στρωματικό στοιχείο. Αναπτύσσονται συνηθέστερα σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, 20-45 ετών, και εκτείνονται σε ένα ευρύ φάσμα από καλοήθεις έως κακοήθεις οντότητες με ποικίλη βιολογική συμπεριφορά και τάση υποτροπής. Κλινικά εμφανίζονται ως ένα μονήρες, σχετικά περίγραπτο, ψηλαφητό, ανώδυνο ογκίδιο. Διακρίνουμε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, την ψευδοαγγειοματώδη σκληρυντική υπερπλασία, τα ινοαδενώματα, τους φυλλοειδείς όγκους και τα αμαρτώματα. Το ινοαδένωμα είναι ο συχνότερος καλοήθης όγκος του μαστού. Λιγότερο συχνοί είναι οι υπότυποί του που αφορούν το νεανικό ινοαδένωμα, το μυξοειδές, το σύνθετο, το σωληνώδες, το γιγάντιο και το ινοαδένωμα γαλουχίας. Ο φυλλοειδής όγκος χωρίζεται ανάλογα με το βαθμό κακοηθείας σε καλοήθη, ενδιάμεσης κακοηθείας και κακοήθη φυλλλοειδή όγκο. Τα κριτήρια διάκρισης που εφαρμόζονται είναι η κυτταρική ατυπία, οι μιτώσεις, η κυτταροβρίθεια και η τάση διήθησης του νεοπλάσματος. Η διαφορική διάγνωση μεταξύ των ινοεπιθηλιακών νεοπλασμάτων μπορεί να είναι δύσκολη, λόγω των κοινών και αλληλεπικαλυπτόμενων ιστολογικών χαρακτηριστικών τους, οπότε απαιτείται ανοσοϊστοχημική διερεύνηση. Οι μελέτες έχουν αποκαλύψει αρκετούς μοριακούς μηχανισμούς που ευθύνονται για την ανάπτυξη ινοεπιθηλιακών νεοπλασμάτων και αφορούν τόσο σε αριθμητικές και δομικές χρωμοσωμικές αλλαγές όσο και σε απορρύθμιση μοριακών μονοπατιών. Η θεραπευτική τους αντιμετώπιση γίνεται με χειρουργική αφαίρεση, είτε με εκπυρήνιση για τα ινοαδενώματα, είτε με ευρεία εκτομή για τους φυλλοειδείς όγκους.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαλανόπουλος Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:22:36Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312063"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312063","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312063","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312063","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312063","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαλανόπουλος Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312063","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312063"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα ινοεπιθηλιακά νεοπλάσματα μαστού είναι διφασικές οντότητες, αποτελούμενες τόσο από επιθηλιακό όσο και από στρωματικό στοιχείο. Αναπτύσσονται συνηθέστερα σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, 20-45 ετών, και εκτείνονται σε ένα ευρύ φάσμα από καλοήθεις έως κακοήθεις οντότητες με ποικίλη βιολογική συμπεριφορά και τάση υποτροπής. Κλινικά εμφανίζονται ως ένα μονήρες, σχετικά περίγραπτο, ψηλαφητό, ανώδυνο ογκίδιο. Διακρίνουμε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, την ψευδοαγγειοματώδη σκληρυντική υπερπλασία, τα ινοαδενώματα, τους φυλλοειδείς όγκους και τα αμαρτώματα. Το ινοαδένωμα είναι ο συχνότερος καλοήθης όγκος του μαστού. Λιγότερο συχνοί είναι οι υπότυποί του που αφορούν το νεανικό ινοαδένωμα, το μυξοειδές, το σύνθετο, το σωληνώδες, το γιγάντιο και το ινοαδένωμα γαλουχίας. Ο φυλλοειδής όγκος χωρίζεται ανάλογα με το βαθμό κακοηθείας σε καλοήθη, ενδιάμεσης κακοηθείας και κακοήθη φυλλλοειδή όγκο. Τα κριτήρια διάκρισης που εφαρμόζονται είναι η κυτταρική ατυπία, οι μιτώσεις, η κυτταροβρίθεια και η τάση διήθησης του νεοπλάσματος. Η διαφορική διάγνωση μεταξύ των ινοεπιθηλιακών νεοπλασμάτων μπορεί να είναι δύσκολη, λόγω των κοινών και αλληλεπικαλυπτόμενων ιστολογικών χαρακτηριστικών τους, οπότε απαιτείται ανοσοϊστοχημική διερεύνηση. Οι μελέτες έχουν αποκαλύψει αρκετούς μοριακούς μηχανισμούς που ευθύνονται για την ανάπτυξη ινοεπιθηλιακών νεοπλασμάτων και αφορούν τόσο σε αριθμητικές και δομικές χρωμοσωμικές αλλαγές όσο και σε απορρύθμιση μοριακών μονοπατιών. Η θεραπευτική τους αντιμετώπιση γίνεται με χειρουργική αφαίρεση, είτε με εκπυρήνιση για τα ινοαδενώματα, είτε με ευρεία εκτομή για τους φυλλοειδείς όγκους.","Fibroepithelial neoplasms are biphasic tumors, characterized by the proliferation of both glandular and stromal components. Clinically they present as a solitary, firm, well-circumscribed, painless, palpable tumor and usually occur in younger female patients, ages 20 to 45 years. They include pseudoangiomatous stromal hyperplasia, fibroadenoma, phyllodes tumor and hamartoma. Fibroadenoma is the commonest benign tumor of the female breast. Specific fibroadenoma variants can also be found: myxoid adenoma, lactating adenoma, juvenile, tubular, complex and giant fibroadenoma. Phyllodes tumors are divided to benign, borderline malignant and malignant, on the basis of their histological features. Those features include stromal outgrowth, stromal invasion and both stromal atypia and pleomorphism. Differential diagnosis of the fibroepithelial neoplasms can be proven difficult since they share some overlapping histologic features. Some immunohistochemical markers have been suggested to aid in the pathologic classification of these lesions. Studies have shown many molecular mechanisms related to the development of fibroepithelial neoplasms, including chromosomal changes and molecular pathway alterations. Surgical excision with wide margins has been the gold standard in treatment of the fibroepithelial lesions, especially in case of a phyllodes tumor."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ινοεπιθηλιακά νεοπλάσματα μαστού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαλανόπουλος Γεώργιος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Τα ινοεπιθηλιακά νεοπλάσματα μαστού είναι διφασικές οντότητες, αποτελούμενες τόσο από επιθηλιακό όσο και από στρωματικό στοιχείο. Αναπτύσσονται συνηθέστερα σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας, 20-45 ετών, και εκτείνονται σε ένα ευρύ φάσμα από καλοήθεις έως κακοήθεις οντότητες με ποικίλη βιολογική συμπεριφορά και τάση υποτροπής. Κλινικά εμφανίζονται ως ένα μονήρες, σχετικά περίγραπτο, ψηλαφητό, ανώδυνο ογκίδιο. Διακρίνουμε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, την ψευδοαγγειοματώδη σκληρυντική υπερπλασία, τα ινοαδενώματα, τους φυλλοειδείς όγκους και τα αμαρτώματα. Το ινοαδένωμα είναι ο συχνότερος καλοήθης όγκος του μαστού. Λιγότερο συχνοί είναι οι υπότυποί του που αφορούν το νεανικό ινοαδένωμα, το μυξοειδές, το σύνθετο, το σωληνώδες, το γιγάντιο και το ινοαδένωμα γαλουχίας. Ο φυλλοειδής όγκος χωρίζεται ανάλογα με το βαθμό κακοηθείας σε καλοήθη, ενδιάμεσης κακοηθείας και κακοήθη φυλλλοειδή όγκο. Τα κριτήρια διάκρισης που εφαρμόζονται είναι η κυτταρική ατυπία, οι μιτώσεις, η κυτταροβρίθεια και η τάση διήθησης του νεοπλάσματος. Η διαφορική διάγνωση μεταξύ των ινοεπιθηλιακών νεοπλασμάτων μπορεί να είναι δύσκολη, λόγω των κοινών και αλληλεπικαλυπτόμενων ιστολογικών χαρακτηριστικών τους, οπότε απαιτείται ανοσοϊστοχημική διερεύνηση. Οι μελέτες έχουν αποκαλύψει αρκετούς μοριακούς μηχανισμούς που ευθύνονται για την ανάπτυξη ινοεπιθηλιακών νεοπλασμάτων και αφορούν τόσο σε αριθμητικές και δομικές χρωμοσωμικές αλλαγές όσο και σε απορρύθμιση μοριακών μονοπατιών. Η θεραπευτική τους αντιμετώπιση γίνεται με χειρουργική αφαίρεση, είτε με εκπυρήνιση για τα ινοαδενώματα, είτε με ευρεία εκτομή για τους φυλλοειδείς όγκους.","Fibroepithelial neoplasms are biphasic tumors, characterized by the proliferation of both glandular and stromal components. Clinically they present as a solitary, firm, well-circumscribed, painless, palpable tumor and usually occur in younger female patients, ages 20 to 45 years. They include pseudoangiomatous stromal hyperplasia, fibroadenoma, phyllodes tumor and hamartoma. Fibroadenoma is the commonest benign tumor of the female breast. Specific fibroadenoma variants can also be found: myxoid adenoma, lactating adenoma, juvenile, tubular, complex and giant fibroadenoma. Phyllodes tumors are divided to benign, borderline malignant and malignant, on the basis of their histological features. Those features include stromal outgrowth, stromal invasion and both stromal atypia and pleomorphism. Differential diagnosis of the fibroepithelial neoplasms can be proven difficult since they share some overlapping histologic features. Some immunohistochemical markers have been suggested to aid in the pathologic classification of these lesions. Studies have shown many molecular mechanisms related to the development of fibroepithelial neoplasms, including chromosomal changes and molecular pathway alterations. Surgical excision with wide margins has been the gold standard in treatment of the fibroepithelial lesions, especially in case of a phyllodes tumor."],"dc:identifier":["uoadl:1312063","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312063"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ινοεπιθηλιακά νεοπλάσματα μαστού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:36Z"}