{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312101"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312101","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Καθορισμός των μεταλλάξεων του γονιδίου cyp21 και συσχετισμός του γονότυπου με το φαινότυπο σε κύπριους ασθενείς με συγγενή υπερπλασία επινεφριδίων","abstract":"Περίληψη Εισαγωγή: Η Συγγενής Υπερπλασία των Επινεφριδίων (ΣΥΕ) αποτελεί ομάδα νοσημάτων που κληρονομούνται με τον αυτοσωματικό υπολειπόμενο χαρακτήρα και οφείλονται σε έλλειψη ενός από τα ένζυμα που απαιτούνται για τη σύνθεση κορτιζόλης από το φλοιό των επινεφριδίων. Η συχνότερη μορφή (95% των περιπτώσεων) οφείλεται σε έλλειψη της 21 υδροξυλάσης ως αποτέλεσμα μεταλλάξεων στο γονίδιο CYP21A2. Σκοπός:Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να καθοριστούν οι μεταλλάξεις του γονιδίου CYP21A2 σε Κύπριους με ΣΥΕ και να επιτευχθεί συσχετισμός του γονότυπου με το φαινότυπο. Υλικό και Μέθοδος :Για το σκοπό αυτό μελετήθηκαν 32 Κύπριοι ασθενείς με ΣΥΕ.Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 4 ομάδες(null, A, B, C) με βάση την υποκείμενη μετάλλαξη και το βαθμό της ενζυμικής λειτουργίας.Οι ομάδες αυτές τυπικά ανταποκρίνονται στις 3 κλινικά μορφές της έλλειψης της 21- υδροξυλάσης: μορφή με απώλεια άλατος (SW), απλή αρρενοποιητική μορφή (SV) και μη κλασική μορφή (NC).Η μοριακή ανάλυση του γονιδίου CYP21A2 έγινε με προσδιορισμό της αλληλουχίας προϊόντων της PCR σε αυτόματο αναλυτή καθώς και με τη MPLA μέθοδο. Αποτελέσματα : Οι πιο συχνές μεταλλάξεις που αναγνωρίστηκαν στους 32 ασθενείς συνολικά ήταν οιp.V281L (54,7%) καιIVS2 -13A/C>G (21,9%) .Στους 10 ασθενείς με την κλασική μορφή, η πιο συχνή σημειακή μετάλλαξη ήταν η IVS2- 13A/C>G (55%).Στους 22 ασθενείς με τη μη κλασική μορφή , η πιο συχνή σημειακήμετάλλαξη ήταν ηp.V281L (79,5%). Όλοι οι ασθενείς της ομάδας Α,nullκαι Β είχαν την κλασική μορφή (SW ή SV).Όλοι οι ασθενείς της ομάδας Cείχαν τημη κλασική μορφή.Επομένως, είχαμε ισχυρή συμφωνίαγονοτύπου -φαινοτύπου στην παρούσα εργασία.Στους ασθενείς με τη μη κλασική μορφή της νόσου, η βασική τιμή της 17 ΟΗ-προγεστερόνης ήταν μεγαλύτερη του εργαστηριακού ορίου των 60.5 nmol/lσε 80% των ασθενών με τον ήπιο/σοβαρό γονότυπο σε αντιδιαστολή με 35.3% τωνασθενών με τον ήπιο /ήπιο γονότυπο. Στατιστική σύγκριση της βασικής και της διεγερμένης μετά από ACTHτιμή της 17 ΟΗ-προγεστερόνης ανάμεσα στην ομάδα μεήπιο/ήπιο γονότυπο και ήπιο/σοβαρό γονότυπο(στους ασθενείς με τη μη κλασική μορφή ) δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,101 και p=0,189 αντιστοίχως).Στους ασθενείς αυτούς μελετήθηκε επισης η ύπαρξη στατιστικά σημαντικής διαφοράς της ηλικίας διάγνωσης μεταξύ των σύνθετων ετεροζυγωτών που έφεραν συνδυασμό ήπιου/ήπιου γονότυπου και ήπιου/σοβαρού. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,940). Αντίθετα,βρέθηκεστατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στην ηλικία διάγνωσης και τη μορφή της νόσου (κλασική, μη κλασική).Στη μη κλασική μορφή της νόσου οι περισσότεροι ασθενείς εμφάνισαν συμπτώματα μετά τα 8 έτη ,ενώ στην κλασική μορφή η διάγνωση έγινε πριν τα 8 έτη (p=0,006).Στο δείγμα μαςφαίνεται η επικράτηση των θήλεων στη μη κλασική μορφή (81.8%), ενώ στην κλασική μορφή υπερισχύουν τα άρρενα (62.5% έναντι 37.5% των θηλέων). Συμπέρασμα: Οι συχνότερες μεταλλάξεις που περιγράφονται σε μελέτες πληθυσμών στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο, ανευρέθησαν και σε αυτή τη μελέτη .Ισχυρή συμφωνία γονοτύπου – φαινοτύπου αποτυπώθηκε σε όλους σχεδόν τους ασθενείς.","abstract_html":"Περίληψη Εισαγωγή: Η Συγγενής Υπερπλασία των Επινεφριδίων (ΣΥΕ) αποτελεί ομάδα νοσημάτων που κληρονομούνται με τον αυτοσωματικό υπολειπόμενο χαρακτήρα και οφείλονται σε έλλειψη ενός από τα ένζυμα που απαιτούνται για τη σύνθεση κορτιζόλης από το φλοιό των επινεφριδίων. Η συχνότερη μορφή (95% των περιπτώσεων) οφείλεται σε έλλειψη της 21 υδροξυλάσης ως αποτέλεσμα μεταλλάξεων στο γονίδιο CYP21A2. Σκοπός:Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να καθοριστούν οι μεταλλάξεις του γονιδίου CYP21A2 σε Κύπριους με ΣΥΕ και να επιτευχθεί συσχετισμός του γονότυπου με το φαινότυπο. Υλικό και Μέθοδος :Για το σκοπό αυτό μελετήθηκαν 32 Κύπριοι ασθενείς με ΣΥΕ.Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 4 ομάδες(null, A, B, C) με βάση την υποκείμενη μετάλλαξη και το βαθμό της ενζυμικής λειτουργίας.Οι ομάδες αυτές τυπικά ανταποκρίνονται στις 3 κλινικά μορφές της έλλειψης της 21- υδροξυλάσης: μορφή με απώλεια άλατος (SW), απλή αρρενοποιητική μορφή (SV) και μη κλασική μορφή (NC).Η μοριακή ανάλυση του γονιδίου CYP21A2 έγινε με προσδιορισμό της αλληλουχίας προϊόντων της PCR σε αυτόματο αναλυτή καθώς και με τη MPLA μέθοδο. Αποτελέσματα : Οι πιο συχνές μεταλλάξεις που αναγνωρίστηκαν στους 32 ασθενείς συνολικά ήταν οιp.V281L (54,7%) καιIVS2 -13A/C&gt;G (21,9%) .Στους 10 ασθενείς με την κλασική μορφή, η πιο συχνή σημειακή μετάλλαξη ήταν η IVS2- 13A/C&gt;G (55%).Στους 22 ασθενείς με τη μη κλασική μορφή , η πιο συχνή σημειακήμετάλλαξη ήταν ηp.V281L (79,5%). Όλοι οι ασθενείς της ομάδας Α,nullκαι Β είχαν την κλασική μορφή (SW ή SV).Όλοι οι ασθενείς της ομάδας Cείχαν τημη κλασική μορφή.Επομένως, είχαμε ισχυρή συμφωνίαγονοτύπου -φαινοτύπου στην παρούσα εργασία.Στους ασθενείς με τη μη κλασική μορφή της νόσου, η βασική τιμή της 17 ΟΗ-προγεστερόνης ήταν μεγαλύτερη του εργαστηριακού ορίου των 60.5 nmol/lσε 80% των ασθενών με τον ήπιο/σοβαρό γονότυπο σε αντιδιαστολή με 35.3% τωνασθενών με τον ήπιο /ήπιο γονότυπο. Στατιστική σύγκριση της βασικής και της διεγερμένης μετά από ACTHτιμή της 17 ΟΗ-προγεστερόνης ανάμεσα στην ομάδα μεήπιο/ήπιο γονότυπο και ήπιο/σοβαρό γονότυπο(στους ασθενείς με τη μη κλασική μορφή ) δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,101 και p=0,189 αντιστοίχως).Στους ασθενείς αυτούς μελετήθηκε επισης η ύπαρξη στατιστικά σημαντικής διαφοράς της ηλικίας διάγνωσης μεταξύ των σύνθετων ετεροζυγωτών που έφεραν συνδυασμό ήπιου/ήπιου γονότυπου και ήπιου/σοβαρού. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,940). Αντίθετα,βρέθηκεστατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στην ηλικία διάγνωσης και τη μορφή της νόσου (κλασική, μη κλασική).Στη μη κλασική μορφή της νόσου οι περισσότεροι ασθενείς εμφάνισαν συμπτώματα μετά τα 8 έτη ,ενώ στην κλασική μορφή η διάγνωση έγινε πριν τα 8 έτη (p=0,006).Στο δείγμα μαςφαίνεται η επικράτηση των θήλεων στη μη κλασική μορφή (81.8%), ενώ στην κλασική μορφή υπερισχύουν τα άρρενα (62.5% έναντι 37.5% των θηλέων). Συμπέρασμα: Οι συχνότερες μεταλλάξεις που περιγράφονται σε μελέτες πληθυσμών στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο, ανευρέθησαν και σε αυτή τη μελέτη .Ισχυρή συμφωνία γονοτύπου – φαινοτύπου αποτυπώθηκε σε όλους σχεδόν τους ασθενείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Βαρβαρέσου Αθανασία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:38Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312101"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312101","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312101","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312101","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312101","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαρβαρέσου Αθανασία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312101","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312101"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Εισαγωγή: Η Συγγενής Υπερπλασία των Επινεφριδίων (ΣΥΕ) αποτελεί ομάδα νοσημάτων που κληρονομούνται με τον αυτοσωματικό υπολειπόμενο χαρακτήρα και οφείλονται σε έλλειψη ενός από τα ένζυμα που απαιτούνται για τη σύνθεση κορτιζόλης από το φλοιό των επινεφριδίων. Η συχνότερη μορφή (95% των περιπτώσεων) οφείλεται σε έλλειψη της 21 υδροξυλάσης ως αποτέλεσμα μεταλλάξεων στο γονίδιο CYP21A2. Σκοπός:Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να καθοριστούν οι μεταλλάξεις του γονιδίου CYP21A2 σε Κύπριους με ΣΥΕ και να επιτευχθεί συσχετισμός του γονότυπου με το φαινότυπο. Υλικό και Μέθοδος :Για το σκοπό αυτό μελετήθηκαν 32 Κύπριοι ασθενείς με ΣΥΕ.Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 4 ομάδες(null, A, B, C) με βάση την υποκείμενη μετάλλαξη και το βαθμό της ενζυμικής λειτουργίας.Οι ομάδες αυτές τυπικά ανταποκρίνονται στις 3 κλινικά μορφές της έλλειψης της 21- υδροξυλάσης: μορφή με απώλεια άλατος (SW), απλή αρρενοποιητική μορφή (SV) και μη κλασική μορφή (NC).Η μοριακή ανάλυση του γονιδίου CYP21A2 έγινε με προσδιορισμό της αλληλουχίας προϊόντων της PCR σε αυτόματο αναλυτή καθώς και με τη MPLA μέθοδο. Αποτελέσματα : Οι πιο συχνές μεταλλάξεις που αναγνωρίστηκαν στους 32 ασθενείς συνολικά ήταν οιp.V281L (54,7%) καιIVS2 -13A/C>G (21,9%) .Στους 10 ασθενείς με την κλασική μορφή, η πιο συχνή σημειακή μετάλλαξη ήταν η IVS2- 13A/C>G (55%).Στους 22 ασθενείς με τη μη κλασική μορφή , η πιο συχνή σημειακήμετάλλαξη ήταν ηp.V281L (79,5%). Όλοι οι ασθενείς της ομάδας Α,nullκαι Β είχαν την κλασική μορφή (SW ή SV).Όλοι οι ασθενείς της ομάδας Cείχαν τημη κλασική μορφή.Επομένως, είχαμε ισχυρή συμφωνίαγονοτύπου -φαινοτύπου στην παρούσα εργασία.Στους ασθενείς με τη μη κλασική μορφή της νόσου, η βασική τιμή της 17 ΟΗ-προγεστερόνης ήταν μεγαλύτερη του εργαστηριακού ορίου των 60.5 nmol/lσε 80% των ασθενών με τον ήπιο/σοβαρό γονότυπο σε αντιδιαστολή με 35.3% τωνασθενών με τον ήπιο /ήπιο γονότυπο. Στατιστική σύγκριση της βασικής και της διεγερμένης μετά από ACTHτιμή της 17 ΟΗ-προγεστερόνης ανάμεσα στην ομάδα μεήπιο/ήπιο γονότυπο και ήπιο/σοβαρό γονότυπο(στους ασθενείς με τη μη κλασική μορφή ) δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,101 και p=0,189 αντιστοίχως).Στους ασθενείς αυτούς μελετήθηκε επισης η ύπαρξη στατιστικά σημαντικής διαφοράς της ηλικίας διάγνωσης μεταξύ των σύνθετων ετεροζυγωτών που έφεραν συνδυασμό ήπιου/ήπιου γονότυπου και ήπιου/σοβαρού. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,940). Αντίθετα,βρέθηκεστατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στην ηλικία διάγνωσης και τη μορφή της νόσου (κλασική, μη κλασική).Στη μη κλασική μορφή της νόσου οι περισσότεροι ασθενείς εμφάνισαν συμπτώματα μετά τα 8 έτη ,ενώ στην κλασική μορφή η διάγνωση έγινε πριν τα 8 έτη (p=0,006).Στο δείγμα μαςφαίνεται η επικράτηση των θήλεων στη μη κλασική μορφή (81.8%), ενώ στην κλασική μορφή υπερισχύουν τα άρρενα (62.5% έναντι 37.5% των θηλέων). Συμπέρασμα: Οι συχνότερες μεταλλάξεις που περιγράφονται σε μελέτες πληθυσμών στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο, ανευρέθησαν και σε αυτή τη μελέτη .Ισχυρή συμφωνία γονοτύπου – φαινοτύπου αποτυπώθηκε σε όλους σχεδόν τους ασθενείς.","Abstract Introduction:Congenital adrenal hyperplasia (CAH) due to steroid 21- hydroxylase ( 21OH) deficiency is one of the most common inborn endocrine disorders and is inherited as an autosomal recessivedisease. Molecular abnormalities of the CYP21 gene coding for the steroid 21OH lead to various degrees of impaired cortisol and aldosterone synthesis, and to androgen excess. There are three major phenotypes depending on severity of the enzymatic defect: the classical salt-wasting form, classicalsimple virilizing form, both revealed at birth, and nonclassical form (NC-CAH) with late-onset symptoms and diagnosis in childhood or after Aim:Τo establish the type and frequency ofCYP21 gene mutations in 32 patients with congenital adrenal hyperplasia (CAH)and to determine the genotype/phenotype relationship. Material and Method:We studied 32 21OHD patients(10 with the classical form and 22 with the non classical form).Ananalysis of the 21-hydroxylase (21-OH) gene was performed by MLPA technique and direct sequencing of PCR products.Mutations were divided into four groups (null,A,B,C). Results:The most frequent genetic defect was p.V281L (54.7%) and IVS2- 13A/C 1 G (21.9%). In the classic salt-wasting and simple virilizing forms was the IVS2-13A/C 1 G (55%) and in the non-classical form, the p.V281L(79.5%). All patients in the null group,A and B presented with the classical form(SW or SV) as expected and all patients in group C presented withthe NC form. NC patients with mutations in both alleles were divided into two groups (mild/mild vs mild/severe). When comparing the phenotypes of these two groups (mild/mild mutations) and (mild/severe), the clinical phenotype was not affected by the presence of a severe mutation. No significant differences between the two groups (mild/severe and mild/mild) were detected with respect to age of diagnosis either.(p=0,940).Mean basal and post-ACTH 17OHP in this studyshowed no significant difference between the two groups (p=0,101 and p=0,189 retrospectivelly).In contrast,in the NC form most patients were diagnosed after 8 years of age, while in the classical form clinical symptomswere established before the age of 8(p=0,006) as expected.Conclusion :The previously described major mutationswere found in this study as well.We observed a good correlation between genotype and phenotype,although differencesmay appear and caused by genetics or still undefined factors."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Καθορισμός των μεταλλάξεων του γονιδίου cyp21 και συσχετισμός του γονότυπου με το φαινότυπο σε κύπριους ασθενείς με συγγενή υπερπλασία επινεφριδίων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαρβαρέσου Αθανασία"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Περίληψη Εισαγωγή: Η Συγγενής Υπερπλασία των Επινεφριδίων (ΣΥΕ) αποτελεί ομάδα νοσημάτων που κληρονομούνται με τον αυτοσωματικό υπολειπόμενο χαρακτήρα και οφείλονται σε έλλειψη ενός από τα ένζυμα που απαιτούνται για τη σύνθεση κορτιζόλης από το φλοιό των επινεφριδίων. Η συχνότερη μορφή (95% των περιπτώσεων) οφείλεται σε έλλειψη της 21 υδροξυλάσης ως αποτέλεσμα μεταλλάξεων στο γονίδιο CYP21A2. Σκοπός:Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να καθοριστούν οι μεταλλάξεις του γονιδίου CYP21A2 σε Κύπριους με ΣΥΕ και να επιτευχθεί συσχετισμός του γονότυπου με το φαινότυπο. Υλικό και Μέθοδος :Για το σκοπό αυτό μελετήθηκαν 32 Κύπριοι ασθενείς με ΣΥΕ.Οι ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν σε 4 ομάδες(null, A, B, C) με βάση την υποκείμενη μετάλλαξη και το βαθμό της ενζυμικής λειτουργίας.Οι ομάδες αυτές τυπικά ανταποκρίνονται στις 3 κλινικά μορφές της έλλειψης της 21- υδροξυλάσης: μορφή με απώλεια άλατος (SW), απλή αρρενοποιητική μορφή (SV) και μη κλασική μορφή (NC).Η μοριακή ανάλυση του γονιδίου CYP21A2 έγινε με προσδιορισμό της αλληλουχίας προϊόντων της PCR σε αυτόματο αναλυτή καθώς και με τη MPLA μέθοδο. Αποτελέσματα : Οι πιο συχνές μεταλλάξεις που αναγνωρίστηκαν στους 32 ασθενείς συνολικά ήταν οιp.V281L (54,7%) καιIVS2 -13A/C>G (21,9%) .Στους 10 ασθενείς με την κλασική μορφή, η πιο συχνή σημειακή μετάλλαξη ήταν η IVS2- 13A/C>G (55%).Στους 22 ασθενείς με τη μη κλασική μορφή , η πιο συχνή σημειακήμετάλλαξη ήταν ηp.V281L (79,5%). Όλοι οι ασθενείς της ομάδας Α,nullκαι Β είχαν την κλασική μορφή (SW ή SV).Όλοι οι ασθενείς της ομάδας Cείχαν τημη κλασική μορφή.Επομένως, είχαμε ισχυρή συμφωνίαγονοτύπου -φαινοτύπου στην παρούσα εργασία.Στους ασθενείς με τη μη κλασική μορφή της νόσου, η βασική τιμή της 17 ΟΗ-προγεστερόνης ήταν μεγαλύτερη του εργαστηριακού ορίου των 60.5 nmol/lσε 80% των ασθενών με τον ήπιο/σοβαρό γονότυπο σε αντιδιαστολή με 35.3% τωνασθενών με τον ήπιο /ήπιο γονότυπο. Στατιστική σύγκριση της βασικής και της διεγερμένης μετά από ACTHτιμή της 17 ΟΗ-προγεστερόνης ανάμεσα στην ομάδα μεήπιο/ήπιο γονότυπο και ήπιο/σοβαρό γονότυπο(στους ασθενείς με τη μη κλασική μορφή ) δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,101 και p=0,189 αντιστοίχως).Στους ασθενείς αυτούς μελετήθηκε επισης η ύπαρξη στατιστικά σημαντικής διαφοράς της ηλικίας διάγνωσης μεταξύ των σύνθετων ετεροζυγωτών που έφεραν συνδυασμό ήπιου/ήπιου γονότυπου και ήπιου/σοβαρού. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,940). Αντίθετα,βρέθηκεστατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στην ηλικία διάγνωσης και τη μορφή της νόσου (κλασική, μη κλασική).Στη μη κλασική μορφή της νόσου οι περισσότεροι ασθενείς εμφάνισαν συμπτώματα μετά τα 8 έτη ,ενώ στην κλασική μορφή η διάγνωση έγινε πριν τα 8 έτη (p=0,006).Στο δείγμα μαςφαίνεται η επικράτηση των θήλεων στη μη κλασική μορφή (81.8%), ενώ στην κλασική μορφή υπερισχύουν τα άρρενα (62.5% έναντι 37.5% των θηλέων). Συμπέρασμα: Οι συχνότερες μεταλλάξεις που περιγράφονται σε μελέτες πληθυσμών στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο, ανευρέθησαν και σε αυτή τη μελέτη .Ισχυρή συμφωνία γονοτύπου – φαινοτύπου αποτυπώθηκε σε όλους σχεδόν τους ασθενείς.","Abstract Introduction:Congenital adrenal hyperplasia (CAH) due to steroid 21- hydroxylase ( 21OH) deficiency is one of the most common inborn endocrine disorders and is inherited as an autosomal recessivedisease. Molecular abnormalities of the CYP21 gene coding for the steroid 21OH lead to various degrees of impaired cortisol and aldosterone synthesis, and to androgen excess. There are three major phenotypes depending on severity of the enzymatic defect: the classical salt-wasting form, classicalsimple virilizing form, both revealed at birth, and nonclassical form (NC-CAH) with late-onset symptoms and diagnosis in childhood or after Aim:Τo establish the type and frequency ofCYP21 gene mutations in 32 patients with congenital adrenal hyperplasia (CAH)and to determine the genotype/phenotype relationship. Material and Method:We studied 32 21OHD patients(10 with the classical form and 22 with the non classical form).Ananalysis of the 21-hydroxylase (21-OH) gene was performed by MLPA technique and direct sequencing of PCR products.Mutations were divided into four groups (null,A,B,C). Results:The most frequent genetic defect was p.V281L (54.7%) and IVS2- 13A/C 1 G (21.9%). In the classic salt-wasting and simple virilizing forms was the IVS2-13A/C 1 G (55%) and in the non-classical form, the p.V281L(79.5%). All patients in the null group,A and B presented with the classical form(SW or SV) as expected and all patients in group C presented withthe NC form. NC patients with mutations in both alleles were divided into two groups (mild/mild vs mild/severe). When comparing the phenotypes of these two groups (mild/mild mutations) and (mild/severe), the clinical phenotype was not affected by the presence of a severe mutation. No significant differences between the two groups (mild/severe and mild/mild) were detected with respect to age of diagnosis either.(p=0,940).Mean basal and post-ACTH 17OHP in this studyshowed no significant difference between the two groups (p=0,101 and p=0,189 retrospectivelly).In contrast,in the NC form most patients were diagnosed after 8 years of age, while in the classical form clinical symptomswere established before the age of 8(p=0,006) as expected.Conclusion :The previously described major mutationswere found in this study as well.We observed a good correlation between genotype and phenotype,although differencesmay appear and caused by genetics or still undefined factors."],"dc:identifier":["uoadl:1312101","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312101"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Καθορισμός των μεταλλάξεων του γονιδίου cyp21 και συσχετισμός του γονότυπου με το φαινότυπο σε κύπριους ασθενείς με συγγενή υπερπλασία επινεφριδίων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:38Z"}