{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312191"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312191","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κατάγματα εκ κοπώσεως","abstract":"Η εργασία αυτή αποτελεί μια ολοκληρωμένη προσπάθεια παρουσίασης της παθοφυσιολογίας, της διάγνωσης, της πρόληψης, και της θεραπείας των καταγμάτων εκ κοπώσεως, γενικά και κατά περιοχή. Τα κατάγματα εκ κοπώσεως είναι σπάνια στο γενικό πληθυσμό (<1%), αποτελούν όμως συχνή πάθηση υπέρχρησης των αθλητών (1,1-10%) και των νεοσύλλεκτων στρατιωτών (1-31%). Όταν στο οστούν εφαρμόζοντα επαναλαμβανόμενα φορτία, υπό την ουδό του κατάγματος, αυξάνεται η οστική ανακατασκευή, σαν φυσιολογική απάντηση στη δημιουργία μικροτραυματισμών. Αυτή έχει ως σκοπό τη διόρθωση των μικροτραυματισμών μέσω απομάκρυνσης του πάσχοντος οστού και εναπόθεσης νέου. Τα κατάγματα εκ κοπώσεως συμβαίνουν όταν η δημιουργία των μικροτραυματισμών υπερβαίνει την ικανότητα ανακατασκευής του οστού. Έχουν χαρακτηριστική εμφάνιση, αρχικά με προοδευτικά αυξανόμενο άλγος κατά τις δραστηριότητες, αργότερα ο πόνος επιμένει και μετά το πέρας των δραστηριοτήτων, και μπορεί να υπάρχει νυκτερινό άλγος. Κατά τον κλινικό έλεγχο μπορεί να υπάρχει εμφανές οίδημα και ερυθρότητα και να παρουσιάζεται ευαισθησία στην περιοχή του κατάγματος. Το σπινθηρογράφημμα και η μαγνητική τομογραφία θεωρούνται εξετάσεις εκλογής στη διάγνωση των καταγμάτων εκ κοπώσεως με τη δεύτερη να έχει μεγαλύτερη ειδικότητα και ανατομική λεπτομέρεια. Στις περισσότερες περιπτώσεις κατάγματος εκ κοπώσεως η θεραπεία είναι συντηρητική, και συνίσταται σε σημαντική μείωση ή διακοπή των δραστηριοτήτων για διάστημα 4-12 εβδομάδων και σταδιακή επαναδραστηριοποίηση.","abstract_html":"Η εργασία αυτή αποτελεί μια ολοκληρωμένη προσπάθεια παρουσίασης της παθοφυσιολογίας, της διάγνωσης, της πρόληψης, και της θεραπείας των καταγμάτων εκ κοπώσεως, γενικά και κατά περιοχή. Τα κατάγματα εκ κοπώσεως είναι σπάνια στο γενικό πληθυσμό (&lt;1%), αποτελούν όμως συχνή πάθηση υπέρχρησης των αθλητών (1,1-10%) και των νεοσύλλεκτων στρατιωτών (1-31%). Όταν στο οστούν εφαρμόζοντα επαναλαμβανόμενα φορτία, υπό την ουδό του κατάγματος, αυξάνεται η οστική ανακατασκευή, σαν φυσιολογική απάντηση στη δημιουργία μικροτραυματισμών. Αυτή έχει ως σκοπό τη διόρθωση των μικροτραυματισμών μέσω απομάκρυνσης του πάσχοντος οστού και εναπόθεσης νέου. Τα κατάγματα εκ κοπώσεως συμβαίνουν όταν η δημιουργία των μικροτραυματισμών υπερβαίνει την ικανότητα ανακατασκευής του οστού. Έχουν χαρακτηριστική εμφάνιση, αρχικά με προοδευτικά αυξανόμενο άλγος κατά τις δραστηριότητες, αργότερα ο πόνος επιμένει και μετά το πέρας των δραστηριοτήτων, και μπορεί να υπάρχει νυκτερινό άλγος. Κατά τον κλινικό έλεγχο μπορεί να υπάρχει εμφανές οίδημα και ερυθρότητα και να παρουσιάζεται ευαισθησία στην περιοχή του κατάγματος. Το σπινθηρογράφημμα και η μαγνητική τομογραφία θεωρούνται εξετάσεις εκλογής στη διάγνωση των καταγμάτων εκ κοπώσεως με τη δεύτερη να έχει μεγαλύτερη ειδικότητα και ανατομική λεπτομέρεια. Στις περισσότερες περιπτώσεις κατάγματος εκ κοπώσεως η θεραπεία είναι συντηρητική, και συνίσταται σε σημαντική μείωση ή διακοπή των δραστηριοτήτων για διάστημα 4-12 εβδομάδων και σταδιακή επαναδραστηριοποίηση.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσαϊλάς Παναγιώτης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:22:40Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312191"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312191","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312191","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312191","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312191","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσαϊλάς Παναγιώτης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312191","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312191"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία αυτή αποτελεί μια ολοκληρωμένη προσπάθεια παρουσίασης της παθοφυσιολογίας, της διάγνωσης, της πρόληψης, και της θεραπείας των καταγμάτων εκ κοπώσεως, γενικά και κατά περιοχή. Τα κατάγματα εκ κοπώσεως είναι σπάνια στο γενικό πληθυσμό (<1%), αποτελούν όμως συχνή πάθηση υπέρχρησης των αθλητών (1,1-10%) και των νεοσύλλεκτων στρατιωτών (1-31%). Όταν στο οστούν εφαρμόζοντα επαναλαμβανόμενα φορτία, υπό την ουδό του κατάγματος, αυξάνεται η οστική ανακατασκευή, σαν φυσιολογική απάντηση στη δημιουργία μικροτραυματισμών. Αυτή έχει ως σκοπό τη διόρθωση των μικροτραυματισμών μέσω απομάκρυνσης του πάσχοντος οστού και εναπόθεσης νέου. Τα κατάγματα εκ κοπώσεως συμβαίνουν όταν η δημιουργία των μικροτραυματισμών υπερβαίνει την ικανότητα ανακατασκευής του οστού. Έχουν χαρακτηριστική εμφάνιση, αρχικά με προοδευτικά αυξανόμενο άλγος κατά τις δραστηριότητες, αργότερα ο πόνος επιμένει και μετά το πέρας των δραστηριοτήτων, και μπορεί να υπάρχει νυκτερινό άλγος. Κατά τον κλινικό έλεγχο μπορεί να υπάρχει εμφανές οίδημα και ερυθρότητα και να παρουσιάζεται ευαισθησία στην περιοχή του κατάγματος. Το σπινθηρογράφημμα και η μαγνητική τομογραφία θεωρούνται εξετάσεις εκλογής στη διάγνωση των καταγμάτων εκ κοπώσεως με τη δεύτερη να έχει μεγαλύτερη ειδικότητα και ανατομική λεπτομέρεια. Στις περισσότερες περιπτώσεις κατάγματος εκ κοπώσεως η θεραπεία είναι συντηρητική, και συνίσταται σε σημαντική μείωση ή διακοπή των δραστηριοτήτων για διάστημα 4-12 εβδομάδων και σταδιακή επαναδραστηριοποίηση.","This review is a comprehensive attempt to present the pathophysiology, diagnosis, prevention, and treatment of stress fractures in general and by anatomic region. Stress fractures are rare on the general population (<1%), but are common overuse injuries of the athletes (1.1 to 10%) and military recruits (1-31%). When repeated loads, under the fracture threshold, are applied to bone, there is an increase in remodeling as a normal response to the creation of microinjuries. Stress fractures occur when their creation exceeds the ability of bone to repair itself. Stress fractures have a characteristic clinical appearance, initially with progressively increasing pain during activities, later the pain persists after completion of activities, and there may also be nocturnal pain. There may be swelling, redness and sensitivity at the fracture site. The bone scan and the MRI are considered procedures of choice in the diagnosis of stress fracture, the second having higher specificity and anatomical detail. In most cases of stress fractures the treatment is conservative and consists of reduction or interruption of activities for a period of 4-12 weeks and gradual rehabilitation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κατάγματα εκ κοπώσεως"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσαϊλάς Παναγιώτης"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Η εργασία αυτή αποτελεί μια ολοκληρωμένη προσπάθεια παρουσίασης της παθοφυσιολογίας, της διάγνωσης, της πρόληψης, και της θεραπείας των καταγμάτων εκ κοπώσεως, γενικά και κατά περιοχή. Τα κατάγματα εκ κοπώσεως είναι σπάνια στο γενικό πληθυσμό (<1%), αποτελούν όμως συχνή πάθηση υπέρχρησης των αθλητών (1,1-10%) και των νεοσύλλεκτων στρατιωτών (1-31%). Όταν στο οστούν εφαρμόζοντα επαναλαμβανόμενα φορτία, υπό την ουδό του κατάγματος, αυξάνεται η οστική ανακατασκευή, σαν φυσιολογική απάντηση στη δημιουργία μικροτραυματισμών. Αυτή έχει ως σκοπό τη διόρθωση των μικροτραυματισμών μέσω απομάκρυνσης του πάσχοντος οστού και εναπόθεσης νέου. Τα κατάγματα εκ κοπώσεως συμβαίνουν όταν η δημιουργία των μικροτραυματισμών υπερβαίνει την ικανότητα ανακατασκευής του οστού. Έχουν χαρακτηριστική εμφάνιση, αρχικά με προοδευτικά αυξανόμενο άλγος κατά τις δραστηριότητες, αργότερα ο πόνος επιμένει και μετά το πέρας των δραστηριοτήτων, και μπορεί να υπάρχει νυκτερινό άλγος. Κατά τον κλινικό έλεγχο μπορεί να υπάρχει εμφανές οίδημα και ερυθρότητα και να παρουσιάζεται ευαισθησία στην περιοχή του κατάγματος. Το σπινθηρογράφημμα και η μαγνητική τομογραφία θεωρούνται εξετάσεις εκλογής στη διάγνωση των καταγμάτων εκ κοπώσεως με τη δεύτερη να έχει μεγαλύτερη ειδικότητα και ανατομική λεπτομέρεια. Στις περισσότερες περιπτώσεις κατάγματος εκ κοπώσεως η θεραπεία είναι συντηρητική, και συνίσταται σε σημαντική μείωση ή διακοπή των δραστηριοτήτων για διάστημα 4-12 εβδομάδων και σταδιακή επαναδραστηριοποίηση.","This review is a comprehensive attempt to present the pathophysiology, diagnosis, prevention, and treatment of stress fractures in general and by anatomic region. Stress fractures are rare on the general population (<1%), but are common overuse injuries of the athletes (1.1 to 10%) and military recruits (1-31%). When repeated loads, under the fracture threshold, are applied to bone, there is an increase in remodeling as a normal response to the creation of microinjuries. Stress fractures occur when their creation exceeds the ability of bone to repair itself. Stress fractures have a characteristic clinical appearance, initially with progressively increasing pain during activities, later the pain persists after completion of activities, and there may also be nocturnal pain. There may be swelling, redness and sensitivity at the fracture site. The bone scan and the MRI are considered procedures of choice in the diagnosis of stress fracture, the second having higher specificity and anatomical detail. In most cases of stress fractures the treatment is conservative and consists of reduction or interruption of activities for a period of 4-12 weeks and gradual rehabilitation."],"dc:identifier":["uoadl:1312191","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312191"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Κατάγματα εκ κοπώσεως"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:40Z"}