{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312215"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312215","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κατάσταση του γονιδίου P16 και ανοσοϊστοχημική μελέτη των πρωτεϊνών επιδιόρθωσης του DNA MLH1, MSH2, MSH6 και PMS2 σε αδενοκαρκινώματα παχέος εντέρου","abstract":"Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη εκτιμήθηκε ανασοϊστοχημικά, σε μία σειρά ασθενών με αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου, η έκφραση των πρωτεϊνών MLH1, PMS2, MSH2 και MSH6, προκειμένου να διερευνηθεί το επίπεδο μικροδορυφορικής αστάθειας (MSI), καθώς και η έκφραση του γονιδίου CDKN2A, μέσω της ανίχνευσης της πρωτεϊνης του, p16. Οι ανοσοθετικότητες για τις ανωτέρω πρωτεϊνες σχετίστηκαν με τα κλινικοπαθολογοανατομικά χαρακτηριστικά των νεοπλασμάτων και την κλινική πορεία των ασθενών. Ασθενείς και Μέθοδοι: Για την μελέτη αυτή, επιλέχθηκαν 116 περιπτώσεις ασθενών με αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου από το αρχείο του Β’ Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομικής, Ιατρικής Σχολής Ε.Κ.Π.Α. Εκτιμήθηκαν θέσεις από το κέντρο και το διηθητικό μέτωπο των νεοπλασμάτων και κατασκευάστηκαν 24 κύβοι παραφίνης με ιστικές μικροσυστοιχίες, τομές των οποίων διερευνήθηκαν ανοσοϊστοχημικά για την έκφραση των ανωτέρω πρωτεϊνών. Αποτελέσματα: Οι όγκοι με MSI είναι συχνότεροι στα εγγύς τμήματα του παχέος εντέρου (τυφλό-ανιόν-εγκάρσιο κόλον), είναι συχνότερα χαμηλής διαφοροποίησης (grade ΙΙΙ) και συχνότερα αρνητικοί ως προς την έκφραση του p16. Η παρουσία MSI δεν σχετίζεται με την πρόγνωση των ασθενών. Πλέον της σχέσης της με την MSI, η ανοσοθετικότητα για p16 (έχοντας θέσει ως cutoff το 30%) συνδέεται και με την ύπαρξη μεταστάσεων σε επιχώριους λεμφαδένες. Η ανάλυση επιβίωσης έδειξε ότι η ανοσοθετικότητα για p16 αποτελεί δυσμενή προγνωστικό δείκτη για τους ασθενείς με ορθοκολικό καρκίνο, όπως φαίνεται και στις καμπύλες επιβίωσης Kaplan-Meier Συζήτηση: Ο καρκίνος του παχέος εντέρου χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό ετερογένειας, αποτελούμενος από διαφορετικές γενετικά νεοπλασματικές ποικιλίες. Ο διαχωρισμός στα τρία βασικά μοριακά παθογενετικά μονοπάτια, τη μικροδορυφορική αστάθεια (MSI), τη χρωμοσωμιακή αστάθεια (CIN) και την επιγενετική αστάθεια, δηλαδή τον φαινότυπο μεθυλίωσης των νησιδίων CpG (CpG island methylator phenotype, CIMP), ομαδοποιεί τους ασθενείς σε αρκετά σαφείς υποτύπους, εντός των οποίων είναι πιο αποτελεσματική η μελέτη και ταυτοποίηση δεικτών (biomarkers), με προγνωστική και/ή προβλεπτική αξία.","abstract_html":"Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη εκτιμήθηκε ανασοϊστοχημικά, σε μία σειρά ασθενών με αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου, η έκφραση των πρωτεϊνών MLH1, PMS2, MSH2 και MSH6, προκειμένου να διερευνηθεί το επίπεδο μικροδορυφορικής αστάθειας (MSI), καθώς και η έκφραση του γονιδίου CDKN2A, μέσω της ανίχνευσης της πρωτεϊνης του, p16. Οι ανοσοθετικότητες για τις ανωτέρω πρωτεϊνες σχετίστηκαν με τα κλινικοπαθολογοανατομικά χαρακτηριστικά των νεοπλασμάτων και την κλινική πορεία των ασθενών. Ασθενείς και Μέθοδοι: Για την μελέτη αυτή, επιλέχθηκαν 116 περιπτώσεις ασθενών με αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου από το αρχείο του Β’ Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομικής, Ιατρικής Σχολής Ε.Κ.Π.Α. Εκτιμήθηκαν θέσεις από το κέντρο και το διηθητικό μέτωπο των νεοπλασμάτων και κατασκευάστηκαν 24 κύβοι παραφίνης με ιστικές μικροσυστοιχίες, τομές των οποίων διερευνήθηκαν ανοσοϊστοχημικά για την έκφραση των ανωτέρω πρωτεϊνών. Αποτελέσματα: Οι όγκοι με MSI είναι συχνότεροι στα εγγύς τμήματα του παχέος εντέρου (τυφλό-ανιόν-εγκάρσιο κόλον), είναι συχνότερα χαμηλής διαφοροποίησης (grade ΙΙΙ) και συχνότερα αρνητικοί ως προς την έκφραση του p16. Η παρουσία MSI δεν σχετίζεται με την πρόγνωση των ασθενών. Πλέον της σχέσης της με την MSI, η ανοσοθετικότητα για p16 (έχοντας θέσει ως cutoff το 30%) συνδέεται και με την ύπαρξη μεταστάσεων σε επιχώριους λεμφαδένες. Η ανάλυση επιβίωσης έδειξε ότι η ανοσοθετικότητα για p16 αποτελεί δυσμενή προγνωστικό δείκτη για τους ασθενείς με ορθοκολικό καρκίνο, όπως φαίνεται και στις καμπύλες επιβίωσης Kaplan-Meier Συζήτηση: Ο καρκίνος του παχέος εντέρου χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό ετερογένειας, αποτελούμενος από διαφορετικές γενετικά νεοπλασματικές ποικιλίες. Ο διαχωρισμός στα τρία βασικά μοριακά παθογενετικά μονοπάτια, τη μικροδορυφορική αστάθεια (MSI), τη χρωμοσωμιακή αστάθεια (CIN) και την επιγενετική αστάθεια, δηλαδή τον φαινότυπο μεθυλίωσης των νησιδίων CpG (CpG island methylator phenotype, CIMP), ομαδοποιεί τους ασθενείς σε αρκετά σαφείς υποτύπους, εντός των οποίων είναι πιο αποτελεσματική η μελέτη και ταυτοποίηση δεικτών (biomarkers), με προγνωστική και/ή προβλεπτική αξία.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρισιλία Χρηστάκης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:40Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312215"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312215","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312215","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312215","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312215","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρισιλία Χρηστάκης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312215","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312215"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη εκτιμήθηκε ανασοϊστοχημικά, σε μία σειρά ασθενών με αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου, η έκφραση των πρωτεϊνών MLH1, PMS2, MSH2 και MSH6, προκειμένου να διερευνηθεί το επίπεδο μικροδορυφορικής αστάθειας (MSI), καθώς και η έκφραση του γονιδίου CDKN2A, μέσω της ανίχνευσης της πρωτεϊνης του, p16. Οι ανοσοθετικότητες για τις ανωτέρω πρωτεϊνες σχετίστηκαν με τα κλινικοπαθολογοανατομικά χαρακτηριστικά των νεοπλασμάτων και την κλινική πορεία των ασθενών. Ασθενείς και Μέθοδοι: Για την μελέτη αυτή, επιλέχθηκαν 116 περιπτώσεις ασθενών με αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου από το αρχείο του Β’ Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομικής, Ιατρικής Σχολής Ε.Κ.Π.Α. Εκτιμήθηκαν θέσεις από το κέντρο και το διηθητικό μέτωπο των νεοπλασμάτων και κατασκευάστηκαν 24 κύβοι παραφίνης με ιστικές μικροσυστοιχίες, τομές των οποίων διερευνήθηκαν ανοσοϊστοχημικά για την έκφραση των ανωτέρω πρωτεϊνών. Αποτελέσματα: Οι όγκοι με MSI είναι συχνότεροι στα εγγύς τμήματα του παχέος εντέρου (τυφλό-ανιόν-εγκάρσιο κόλον), είναι συχνότερα χαμηλής διαφοροποίησης (grade ΙΙΙ) και συχνότερα αρνητικοί ως προς την έκφραση του p16. Η παρουσία MSI δεν σχετίζεται με την πρόγνωση των ασθενών. Πλέον της σχέσης της με την MSI, η ανοσοθετικότητα για p16 (έχοντας θέσει ως cutoff το 30%) συνδέεται και με την ύπαρξη μεταστάσεων σε επιχώριους λεμφαδένες. Η ανάλυση επιβίωσης έδειξε ότι η ανοσοθετικότητα για p16 αποτελεί δυσμενή προγνωστικό δείκτη για τους ασθενείς με ορθοκολικό καρκίνο, όπως φαίνεται και στις καμπύλες επιβίωσης Kaplan-Meier Συζήτηση: Ο καρκίνος του παχέος εντέρου χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό ετερογένειας, αποτελούμενος από διαφορετικές γενετικά νεοπλασματικές ποικιλίες. Ο διαχωρισμός στα τρία βασικά μοριακά παθογενετικά μονοπάτια, τη μικροδορυφορική αστάθεια (MSI), τη χρωμοσωμιακή αστάθεια (CIN) και την επιγενετική αστάθεια, δηλαδή τον φαινότυπο μεθυλίωσης των νησιδίων CpG (CpG island methylator phenotype, CIMP), ομαδοποιεί τους ασθενείς σε αρκετά σαφείς υποτύπους, εντός των οποίων είναι πιο αποτελεσματική η μελέτη και ταυτοποίηση δεικτών (biomarkers), με προγνωστική και/ή προβλεπτική αξία.","Aim: In the present study, the expression of the DNA mismatch repair proteins MLH1, PMS2, MSH2, and MSH6 as well as the expression of p16, the product of CDKN2A gene was evaluated in a series of colorectal adenocarcinomas and correlated with the clinical and pathological characteristics of the patients. Patients and Methods: One hundred and sixteen patients with colorectal adenocarcinoma enrolled the study, for which archival tissue blocks from surgical speciments were available and retrieved from the archives of the 2nd Department of Pathology, University of Athens, School of Medicine. Areas from the centre and the deeper infiltrative margin from each tumor were selected and 24 tissue microarrays blocks were constructed. Tissue sections were stained with specific antibodies. Results: Tumors with MSI were more commonly right sided, high grade and p16 negative. In this study no correlation of the MSI status was found with the clinical progression of the disease. Regarding p16, immunopositive tumors were correlated with regional lymph node metastatic disease. Furthermore, p16 expression was inversely correlated with survival (Kaplan-Meier curves). Discussion: Colorectal cancer is characterized by heterogeneity and comprises several different genetic variants. The 3 molecular pathways of colorectal cancer pathogenesis i.e. microsatellite instability, chromosomal instability and epigenetic instability (CpG island methylator phenotype, CIMP), subgroup the patients in distinct subtypes, that provide the basis for the identification of biomarkers with prognostic and/or predictive value."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κατάσταση του γονιδίου P16 και ανοσοϊστοχημική μελέτη των πρωτεϊνών επιδιόρθωσης του DNA MLH1, MSH2, MSH6 και PMS2 σε αδενοκαρκινώματα παχέος εντέρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρισιλία Χρηστάκης"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη εκτιμήθηκε ανασοϊστοχημικά, σε μία σειρά ασθενών με αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου, η έκφραση των πρωτεϊνών MLH1, PMS2, MSH2 και MSH6, προκειμένου να διερευνηθεί το επίπεδο μικροδορυφορικής αστάθειας (MSI), καθώς και η έκφραση του γονιδίου CDKN2A, μέσω της ανίχνευσης της πρωτεϊνης του, p16. Οι ανοσοθετικότητες για τις ανωτέρω πρωτεϊνες σχετίστηκαν με τα κλινικοπαθολογοανατομικά χαρακτηριστικά των νεοπλασμάτων και την κλινική πορεία των ασθενών. Ασθενείς και Μέθοδοι: Για την μελέτη αυτή, επιλέχθηκαν 116 περιπτώσεις ασθενών με αδενοκαρκίνωμα παχέος εντέρου από το αρχείο του Β’ Εργαστηρίου Παθολογικής Ανατομικής, Ιατρικής Σχολής Ε.Κ.Π.Α. Εκτιμήθηκαν θέσεις από το κέντρο και το διηθητικό μέτωπο των νεοπλασμάτων και κατασκευάστηκαν 24 κύβοι παραφίνης με ιστικές μικροσυστοιχίες, τομές των οποίων διερευνήθηκαν ανοσοϊστοχημικά για την έκφραση των ανωτέρω πρωτεϊνών. Αποτελέσματα: Οι όγκοι με MSI είναι συχνότεροι στα εγγύς τμήματα του παχέος εντέρου (τυφλό-ανιόν-εγκάρσιο κόλον), είναι συχνότερα χαμηλής διαφοροποίησης (grade ΙΙΙ) και συχνότερα αρνητικοί ως προς την έκφραση του p16. Η παρουσία MSI δεν σχετίζεται με την πρόγνωση των ασθενών. Πλέον της σχέσης της με την MSI, η ανοσοθετικότητα για p16 (έχοντας θέσει ως cutoff το 30%) συνδέεται και με την ύπαρξη μεταστάσεων σε επιχώριους λεμφαδένες. Η ανάλυση επιβίωσης έδειξε ότι η ανοσοθετικότητα για p16 αποτελεί δυσμενή προγνωστικό δείκτη για τους ασθενείς με ορθοκολικό καρκίνο, όπως φαίνεται και στις καμπύλες επιβίωσης Kaplan-Meier Συζήτηση: Ο καρκίνος του παχέος εντέρου χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό ετερογένειας, αποτελούμενος από διαφορετικές γενετικά νεοπλασματικές ποικιλίες. Ο διαχωρισμός στα τρία βασικά μοριακά παθογενετικά μονοπάτια, τη μικροδορυφορική αστάθεια (MSI), τη χρωμοσωμιακή αστάθεια (CIN) και την επιγενετική αστάθεια, δηλαδή τον φαινότυπο μεθυλίωσης των νησιδίων CpG (CpG island methylator phenotype, CIMP), ομαδοποιεί τους ασθενείς σε αρκετά σαφείς υποτύπους, εντός των οποίων είναι πιο αποτελεσματική η μελέτη και ταυτοποίηση δεικτών (biomarkers), με προγνωστική και/ή προβλεπτική αξία.","Aim: In the present study, the expression of the DNA mismatch repair proteins MLH1, PMS2, MSH2, and MSH6 as well as the expression of p16, the product of CDKN2A gene was evaluated in a series of colorectal adenocarcinomas and correlated with the clinical and pathological characteristics of the patients. Patients and Methods: One hundred and sixteen patients with colorectal adenocarcinoma enrolled the study, for which archival tissue blocks from surgical speciments were available and retrieved from the archives of the 2nd Department of Pathology, University of Athens, School of Medicine. Areas from the centre and the deeper infiltrative margin from each tumor were selected and 24 tissue microarrays blocks were constructed. Tissue sections were stained with specific antibodies. Results: Tumors with MSI were more commonly right sided, high grade and p16 negative. In this study no correlation of the MSI status was found with the clinical progression of the disease. Regarding p16, immunopositive tumors were correlated with regional lymph node metastatic disease. Furthermore, p16 expression was inversely correlated with survival (Kaplan-Meier curves). Discussion: Colorectal cancer is characterized by heterogeneity and comprises several different genetic variants. The 3 molecular pathways of colorectal cancer pathogenesis i.e. microsatellite instability, chromosomal instability and epigenetic instability (CpG island methylator phenotype, CIMP), subgroup the patients in distinct subtypes, that provide the basis for the identification of biomarkers with prognostic and/or predictive value."],"dc:identifier":["uoadl:1312215","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312215"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Κατάσταση του γονιδίου P16 και ανοσοϊστοχημική μελέτη των πρωτεϊνών επιδιόρθωσης του DNA MLH1, MSH2, MSH6 και PMS2 σε αδενοκαρκινώματα παχέος εντέρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:40Z"}