{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312265"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312265","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κλινική εικόνα παραμέλησης κακοποίησης παιδιού","abstract":"Ο όρος «σύνδρομο κακοποιημένου παιδιού» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να χαρακτηρίσει την κλινική εικόνα σοβαρής σωματικής κακοποίησης νεαρού παιδιού(Kempe et all 1962). Σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι η κακοποίηση- παραμέληση είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα και εμφανίζεται σε διάφορες μορφές. Για να αντιμετωπιστεί απαιτείται καλύτερη κατανόηση των αιτιών και των αποτελεσμάτων. Η Κακοποίηση ή Κακομεταχείριση του Παιδιού περιλαμβάνει όλες τις μορφές σωματικής ή συναισθηματικής κακής μεταχείρισης, σεξουαλικής παραβίασης, παραμέλησης ή παραμελημένης θεραπευτικής αντιμετώπισης ή εκμετάλλευσης για εμπορικούς σκοπούς η οποία καταλήγει σε συγκεκριμένη ή εν δυνάμει βλάβη που αφορά στη ζωή και στην ανάπτυξη του παιδιού, στα πλαίσια μιας σχέσης ευθύνης, εμπιστοσύνης και δύναμης. (WHO - Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας 1962). Η Παραμέληση περιλαμβάνεται στον ορισμό της Κακοποίησης και ορίζεται ειδικά ως η αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών του Παιδιού(Straus 1995). Η διάγνωση της Κακοποίησης- Παραμέλησης του Παιδιού δεν αποσκοπεί μόνο στην αντιμετώπιση και φροντίδα των κλινικών συμπτωμάτων αλλά και στην προστασία του Παιδιού από μελλοντικούς τραυματισμούς. Η κλινική εικόνα αφορά τόσο την σωματική όσο και την ψυχολογική εκτίμηση του Παιδιού. Σωματικά μπορεί να εμφανίζονται μώλωπες, πληγές, εγκαύματα, κατάγματα, κρανιακά ή ενδοκρανιακά τραύματα, ενδοκοιλιακοί τραυματισμοί, δηλητηριάσεις κ. λπ. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις εκφράζονται με την συμπεριφορά όπως η αποφυγή της σωματικής επαφής, ψυχοκινητική ένταση και ανησυχία, θυμός με έντονη επιθετικότητα, αντικοινωνικότητα, κατάθλιψη κ.λπ. Από το ιστορικό λαμβάνονται πληροφορίες σε σχέση με τους παράγοντες υψηλού κινδύνου που αφορούν τους κηδεμόνες ( ανεπάρκεια ρόλου, χρήση ουσιών, χαμηλό κοινωνικό- οικονομικό επίπεδο) αλλά και το παιδί( αναπηρίες, δύσκολο παιδί, χαμηλή αυτοεκτίμηση).","abstract_html":"Ο όρος «σύνδρομο κακοποιημένου παιδιού» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να χαρακτηρίσει την κλινική εικόνα σοβαρής σωματικής κακοποίησης νεαρού παιδιού(Kempe et all 1962). Σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι η κακοποίηση- παραμέληση είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα και εμφανίζεται σε διάφορες μορφές. Για να αντιμετωπιστεί απαιτείται καλύτερη κατανόηση των αιτιών και των αποτελεσμάτων. Η Κακοποίηση ή Κακομεταχείριση του Παιδιού περιλαμβάνει όλες τις μορφές σωματικής ή συναισθηματικής κακής μεταχείρισης, σεξουαλικής παραβίασης, παραμέλησης ή παραμελημένης θεραπευτικής αντιμετώπισης ή εκμετάλλευσης για εμπορικούς σκοπούς η οποία καταλήγει σε συγκεκριμένη ή εν δυνάμει βλάβη που αφορά στη ζωή και στην ανάπτυξη του παιδιού, στα πλαίσια μιας σχέσης ευθύνης, εμπιστοσύνης και δύναμης. (WHO - Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας 1962). Η Παραμέληση περιλαμβάνεται στον ορισμό της Κακοποίησης και ορίζεται ειδικά ως η αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών του Παιδιού(Straus 1995). Η διάγνωση της Κακοποίησης- Παραμέλησης του Παιδιού δεν αποσκοπεί μόνο στην αντιμετώπιση και φροντίδα των κλινικών συμπτωμάτων αλλά και στην προστασία του Παιδιού από μελλοντικούς τραυματισμούς. Η κλινική εικόνα αφορά τόσο την σωματική όσο και την ψυχολογική εκτίμηση του Παιδιού. Σωματικά μπορεί να εμφανίζονται μώλωπες, πληγές, εγκαύματα, κατάγματα, κρανιακά ή ενδοκρανιακά τραύματα, ενδοκοιλιακοί τραυματισμοί, δηλητηριάσεις κ. λπ. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις εκφράζονται με την συμπεριφορά όπως η αποφυγή της σωματικής επαφής, ψυχοκινητική ένταση και ανησυχία, θυμός με έντονη επιθετικότητα, αντικοινωνικότητα, κατάθλιψη κ.λπ. Από το ιστορικό λαμβάνονται πληροφορίες σε σχέση με τους παράγοντες υψηλού κινδύνου που αφορούν τους κηδεμόνες ( ανεπάρκεια ρόλου, χρήση ουσιών, χαμηλό κοινωνικό- οικονομικό επίπεδο) αλλά και το παιδί( αναπηρίες, δύσκολο παιδί, χαμηλή αυτοεκτίμηση).","abstract_has_math":false,"creators":["Τσεβά Ευγενία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:40Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312265"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312265","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312265","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312265","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312265","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσεβά Ευγενία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312265","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312265"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο όρος «σύνδρομο κακοποιημένου παιδιού» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να χαρακτηρίσει την κλινική εικόνα σοβαρής σωματικής κακοποίησης νεαρού παιδιού(Kempe et all 1962). Σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι η κακοποίηση- παραμέληση είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα και εμφανίζεται σε διάφορες μορφές. Για να αντιμετωπιστεί απαιτείται καλύτερη κατανόηση των αιτιών και των αποτελεσμάτων. Η Κακοποίηση ή Κακομεταχείριση του Παιδιού περιλαμβάνει όλες τις μορφές σωματικής ή συναισθηματικής κακής μεταχείρισης, σεξουαλικής παραβίασης, παραμέλησης ή παραμελημένης θεραπευτικής αντιμετώπισης ή εκμετάλλευσης για εμπορικούς σκοπούς η οποία καταλήγει σε συγκεκριμένη ή εν δυνάμει βλάβη που αφορά στη ζωή και στην ανάπτυξη του παιδιού, στα πλαίσια μιας σχέσης ευθύνης, εμπιστοσύνης και δύναμης. (WHO - Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας 1962). Η Παραμέληση περιλαμβάνεται στον ορισμό της Κακοποίησης και ορίζεται ειδικά ως η αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών του Παιδιού(Straus 1995). Η διάγνωση της Κακοποίησης- Παραμέλησης του Παιδιού δεν αποσκοπεί μόνο στην αντιμετώπιση και φροντίδα των κλινικών συμπτωμάτων αλλά και στην προστασία του Παιδιού από μελλοντικούς τραυματισμούς. Η κλινική εικόνα αφορά τόσο την σωματική όσο και την ψυχολογική εκτίμηση του Παιδιού. Σωματικά μπορεί να εμφανίζονται μώλωπες, πληγές, εγκαύματα, κατάγματα, κρανιακά ή ενδοκρανιακά τραύματα, ενδοκοιλιακοί τραυματισμοί, δηλητηριάσεις κ. λπ. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις εκφράζονται με την συμπεριφορά όπως η αποφυγή της σωματικής επαφής, ψυχοκινητική ένταση και ανησυχία, θυμός με έντονη επιθετικότητα, αντικοινωνικότητα, κατάθλιψη κ.λπ. Από το ιστορικό λαμβάνονται πληροφορίες σε σχέση με τους παράγοντες υψηλού κινδύνου που αφορούν τους κηδεμόνες ( ανεπάρκεια ρόλου, χρήση ουσιών, χαμηλό κοινωνικό- οικονομικό επίπεδο) αλλά και το παιδί( αναπηρίες, δύσκολο παιδί, χαμηλή αυτοεκτίμηση).","“Child abuse syndrome” was used as a term to describe the clinical picture of severe physical abuse of children (Kempe et al 1962). Nowadays, it has been clear that child abuse and child neglect constitute global issues appearing in different forms. A better understanding of causes and results is required for the latter to be faced. Child abuse and mistreatment contains all forms of physical and emotional abuse, sexual violence, neglect, incomplete treatment of being used for commercial purposes, which ends up, or may end up, causing specific harm to children’s life and growth within the context of a relationship based on responsibility, trust and power (WHO- World Health Organization 1962). Child neglect is included in the definition of child abuse and more specifically, is defined as the inability of covering basic needs of children (Status 1995). The diagnosis of child abuse and child neglect does not only aim at a caring and coping with the clinical symptoms, but also protecting the child from damages in the future. The clinical pictures refers to both physical and psychological assessment of a child. Physically may appear bruises, wounds, burns, fractures, cranial or intracranial injuries, intra-abdominal injuries, poisoning etc. psychological effects may be expressed through behaviors such as avoiding physical touch, psychomotor tension and restlessness, anger combined with intense aggression, unsociability, depression etc. Laboratory testing will give answers to questions of differential diagnosis that may occur, such as multiple ecchymoses or thrombopenia, multiple fractures or low prices of Ca and P, infections, eczemas etc. Information relevant with the high danger factors of both parents (role failure, low socio-economic status) and children (disabilities, difficult child, low self-esteem) is taken from their personal health records. According to “The smile of the child” organization, during 2013 there were 679 incidents and during the first six months of 2014, 284 denouncements were recorded. According to the ICAP organization (International Center for Assault Prevention) almost 40.000.000 children are being attacked each year. "]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κλινική εικόνα παραμέλησης κακοποίησης παιδιού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσεβά Ευγενία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Ο όρος «σύνδρομο κακοποιημένου παιδιού» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να χαρακτηρίσει την κλινική εικόνα σοβαρής σωματικής κακοποίησης νεαρού παιδιού(Kempe et all 1962). Σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι η κακοποίηση- παραμέληση είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα και εμφανίζεται σε διάφορες μορφές. Για να αντιμετωπιστεί απαιτείται καλύτερη κατανόηση των αιτιών και των αποτελεσμάτων. Η Κακοποίηση ή Κακομεταχείριση του Παιδιού περιλαμβάνει όλες τις μορφές σωματικής ή συναισθηματικής κακής μεταχείρισης, σεξουαλικής παραβίασης, παραμέλησης ή παραμελημένης θεραπευτικής αντιμετώπισης ή εκμετάλλευσης για εμπορικούς σκοπούς η οποία καταλήγει σε συγκεκριμένη ή εν δυνάμει βλάβη που αφορά στη ζωή και στην ανάπτυξη του παιδιού, στα πλαίσια μιας σχέσης ευθύνης, εμπιστοσύνης και δύναμης. (WHO - Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας 1962). Η Παραμέληση περιλαμβάνεται στον ορισμό της Κακοποίησης και ορίζεται ειδικά ως η αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών του Παιδιού(Straus 1995). Η διάγνωση της Κακοποίησης- Παραμέλησης του Παιδιού δεν αποσκοπεί μόνο στην αντιμετώπιση και φροντίδα των κλινικών συμπτωμάτων αλλά και στην προστασία του Παιδιού από μελλοντικούς τραυματισμούς. Η κλινική εικόνα αφορά τόσο την σωματική όσο και την ψυχολογική εκτίμηση του Παιδιού. Σωματικά μπορεί να εμφανίζονται μώλωπες, πληγές, εγκαύματα, κατάγματα, κρανιακά ή ενδοκρανιακά τραύματα, ενδοκοιλιακοί τραυματισμοί, δηλητηριάσεις κ. λπ. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις εκφράζονται με την συμπεριφορά όπως η αποφυγή της σωματικής επαφής, ψυχοκινητική ένταση και ανησυχία, θυμός με έντονη επιθετικότητα, αντικοινωνικότητα, κατάθλιψη κ.λπ. Από το ιστορικό λαμβάνονται πληροφορίες σε σχέση με τους παράγοντες υψηλού κινδύνου που αφορούν τους κηδεμόνες ( ανεπάρκεια ρόλου, χρήση ουσιών, χαμηλό κοινωνικό- οικονομικό επίπεδο) αλλά και το παιδί( αναπηρίες, δύσκολο παιδί, χαμηλή αυτοεκτίμηση).","“Child abuse syndrome” was used as a term to describe the clinical picture of severe physical abuse of children (Kempe et al 1962). Nowadays, it has been clear that child abuse and child neglect constitute global issues appearing in different forms. A better understanding of causes and results is required for the latter to be faced. Child abuse and mistreatment contains all forms of physical and emotional abuse, sexual violence, neglect, incomplete treatment of being used for commercial purposes, which ends up, or may end up, causing specific harm to children’s life and growth within the context of a relationship based on responsibility, trust and power (WHO- World Health Organization 1962). Child neglect is included in the definition of child abuse and more specifically, is defined as the inability of covering basic needs of children (Status 1995). The diagnosis of child abuse and child neglect does not only aim at a caring and coping with the clinical symptoms, but also protecting the child from damages in the future. The clinical pictures refers to both physical and psychological assessment of a child. Physically may appear bruises, wounds, burns, fractures, cranial or intracranial injuries, intra-abdominal injuries, poisoning etc. psychological effects may be expressed through behaviors such as avoiding physical touch, psychomotor tension and restlessness, anger combined with intense aggression, unsociability, depression etc. Laboratory testing will give answers to questions of differential diagnosis that may occur, such as multiple ecchymoses or thrombopenia, multiple fractures or low prices of Ca and P, infections, eczemas etc. Information relevant with the high danger factors of both parents (role failure, low socio-economic status) and children (disabilities, difficult child, low self-esteem) is taken from their personal health records. According to “The smile of the child” organization, during 2013 there were 679 incidents and during the first six months of 2014, 284 denouncements were recorded. According to the ICAP organization (International Center for Assault Prevention) almost 40.000.000 children are being attacked each year. "],"dc:identifier":["uoadl:1312265","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312265"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Κλινική εικόνα παραμέλησης κακοποίησης παιδιού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:40Z"}