{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312370"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312370","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μαζική Αιμορραγία - Μία σύγχρονη κλινική προσέγγιση βασισμένη σε ενδείξεις & παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς.","abstract":"Η μαζική αιμορραγία αποτελεί μία κλινικοεργαστηριακή πρόκληση, με την οποία έρχεται αντιμέτωπος ο γιατρός κάθε ειδικότητας σε καθημερινή βάση. Η αρχετυπική κατάσταση μελέτης της μαζικής αιμορραγίας είναι το τραύμα. Η μαζική αιμορραγία επάγει αιμοστατικές διαταραχές, οι οποίες τεκμηριώνονται πρώιμα έως και στο 25% των πολυτραυματιών. Κομβικό ρόλο για την επαγωγή τους παίζουν η ιστική υποάρδευση και η ενεργοποίηση του ενδοθηλίου, η εκτροπή της θρομβίνης από προπηκτικό σε αντιπηκτικό φαινότυπο, η ενεργοποίηση του μονοπατιού της πρωτεΐνης C, η καταστολή της πήξης και η πυροδότηση της ινωδόλυσης. Έτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος διαρκούς ανατροφοδότησης της μαζικής αιμορραγίας, ο οποίος είναι ανάλογος της βαρύτητας της κάκωσης και της χρονικής διάρκειας μέχρι την έναρξη της ανάνηψης. Οι περιτραυματικές μεθαιμορραγικές διαταραχές της αιμόστασης κατατάσσονται ως ξεχωριστή νοσολογική οντότητα (ACoTS). Οι συμβατικές στρατηγικές ανάνηψης δρουν επιβαρυντικά για την αιμόσταση, διότι προάγουν την αιμοαραίωση και την κατανάλωση των παραγόντων πήξης και επιτείνουν την οξέωση και την υποθερμία, και συνολικά καλούνται RAC. Οι ανωτέρω πρωτοποριακές ανακαλύψεις σε επίπεδο αιτιοπαθογένειας έχουν συντελέσει στη διαμόρφωση στοχευμένων ιατρικών παρεμβάσεων (damage control ανάνηψη) και ολοκληρωμένων θεραπευτικών πρωτοκόλλων (πρωτόκολλα μαζικής μετάγγισης, στοχευμένη μετάγγιση με χρήση θρομβοελαστομετρικών τεχνικών, επικουρική φαρμακοθεραπεία με αντι-ινωδολυτικούς παράγοντες κλπ). Ταυτόχρονα, τα συμπεράσματα από την έρευνα για την αιμορραγία στο τραύμα βοηθούν στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν τη μαζική αιμορραγία σε διαφορετικές συνθήκες (διεγχειρητική αιμορραγία, πεπτικό, μαιευτική κοκ) και σε βελτιστοποίηση της κλινικής έκβασης. Το σημαντικότερο κέρδος είναι η νοητική μεταστροφή που συντελείται όσον αφορά τη θεώρηση της μαζικής αιμορραγίας, από ολέθρια επιπλοκή σε αντιμετωπίσιμη νοσολογική οντότητα.","abstract_html":"Η μαζική αιμορραγία αποτελεί μία κλινικοεργαστηριακή πρόκληση, με την οποία έρχεται αντιμέτωπος ο γιατρός κάθε ειδικότητας σε καθημερινή βάση. Η αρχετυπική κατάσταση μελέτης της μαζικής αιμορραγίας είναι το τραύμα. Η μαζική αιμορραγία επάγει αιμοστατικές διαταραχές, οι οποίες τεκμηριώνονται πρώιμα έως και στο 25% των πολυτραυματιών. Κομβικό ρόλο για την επαγωγή τους παίζουν η ιστική υποάρδευση και η ενεργοποίηση του ενδοθηλίου, η εκτροπή της θρομβίνης από προπηκτικό σε αντιπηκτικό φαινότυπο, η ενεργοποίηση του μονοπατιού της πρωτεΐνης C, η καταστολή της πήξης και η πυροδότηση της ινωδόλυσης. Έτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος διαρκούς ανατροφοδότησης της μαζικής αιμορραγίας, ο οποίος είναι ανάλογος της βαρύτητας της κάκωσης και της χρονικής διάρκειας μέχρι την έναρξη της ανάνηψης. Οι περιτραυματικές μεθαιμορραγικές διαταραχές της αιμόστασης κατατάσσονται ως ξεχωριστή νοσολογική οντότητα (ACoTS). Οι συμβατικές στρατηγικές ανάνηψης δρουν επιβαρυντικά για την αιμόσταση, διότι προάγουν την αιμοαραίωση και την κατανάλωση των παραγόντων πήξης και επιτείνουν την οξέωση και την υποθερμία, και συνολικά καλούνται RAC. Οι ανωτέρω πρωτοποριακές ανακαλύψεις σε επίπεδο αιτιοπαθογένειας έχουν συντελέσει στη διαμόρφωση στοχευμένων ιατρικών παρεμβάσεων (damage control ανάνηψη) και ολοκληρωμένων θεραπευτικών πρωτοκόλλων (πρωτόκολλα μαζικής μετάγγισης, στοχευμένη μετάγγιση με χρήση θρομβοελαστομετρικών τεχνικών, επικουρική φαρμακοθεραπεία με αντι-ινωδολυτικούς παράγοντες κλπ). Ταυτόχρονα, τα συμπεράσματα από την έρευνα για την αιμορραγία στο τραύμα βοηθούν στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν τη μαζική αιμορραγία σε διαφορετικές συνθήκες (διεγχειρητική αιμορραγία, πεπτικό, μαιευτική κοκ) και σε βελτιστοποίηση της κλινικής έκβασης. Το σημαντικότερο κέρδος είναι η νοητική μεταστροφή που συντελείται όσον αφορά τη θεώρηση της μαζικής αιμορραγίας, από ολέθρια επιπλοκή σε αντιμετωπίσιμη νοσολογική οντότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Παντελής Αθανάσιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:22:43Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312370"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312370","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312370","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312370","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312370","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παντελής Αθανάσιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312370","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312370"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μαζική αιμορραγία αποτελεί μία κλινικοεργαστηριακή πρόκληση, με την οποία έρχεται αντιμέτωπος ο γιατρός κάθε ειδικότητας σε καθημερινή βάση. Η αρχετυπική κατάσταση μελέτης της μαζικής αιμορραγίας είναι το τραύμα. Η μαζική αιμορραγία επάγει αιμοστατικές διαταραχές, οι οποίες τεκμηριώνονται πρώιμα έως και στο 25% των πολυτραυματιών. Κομβικό ρόλο για την επαγωγή τους παίζουν η ιστική υποάρδευση και η ενεργοποίηση του ενδοθηλίου, η εκτροπή της θρομβίνης από προπηκτικό σε αντιπηκτικό φαινότυπο, η ενεργοποίηση του μονοπατιού της πρωτεΐνης C, η καταστολή της πήξης και η πυροδότηση της ινωδόλυσης. Έτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος διαρκούς ανατροφοδότησης της μαζικής αιμορραγίας, ο οποίος είναι ανάλογος της βαρύτητας της κάκωσης και της χρονικής διάρκειας μέχρι την έναρξη της ανάνηψης. Οι περιτραυματικές μεθαιμορραγικές διαταραχές της αιμόστασης κατατάσσονται ως ξεχωριστή νοσολογική οντότητα (ACoTS). Οι συμβατικές στρατηγικές ανάνηψης δρουν επιβαρυντικά για την αιμόσταση, διότι προάγουν την αιμοαραίωση και την κατανάλωση των παραγόντων πήξης και επιτείνουν την οξέωση και την υποθερμία, και συνολικά καλούνται RAC. Οι ανωτέρω πρωτοποριακές ανακαλύψεις σε επίπεδο αιτιοπαθογένειας έχουν συντελέσει στη διαμόρφωση στοχευμένων ιατρικών παρεμβάσεων (damage control ανάνηψη) και ολοκληρωμένων θεραπευτικών πρωτοκόλλων (πρωτόκολλα μαζικής μετάγγισης, στοχευμένη μετάγγιση με χρήση θρομβοελαστομετρικών τεχνικών, επικουρική φαρμακοθεραπεία με αντι-ινωδολυτικούς παράγοντες κλπ). Ταυτόχρονα, τα συμπεράσματα από την έρευνα για την αιμορραγία στο τραύμα βοηθούν στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν τη μαζική αιμορραγία σε διαφορετικές συνθήκες (διεγχειρητική αιμορραγία, πεπτικό, μαιευτική κοκ) και σε βελτιστοποίηση της κλινικής έκβασης. Το σημαντικότερο κέρδος είναι η νοητική μεταστροφή που συντελείται όσον αφορά τη θεώρηση της μαζικής αιμορραγίας, από ολέθρια επιπλοκή σε αντιμετωπίσιμη νοσολογική οντότητα.","Massive hemorrhage constitutes a clinical and laboratory challenge, faced daily by physicians and surgeons of every subspecialty. The archetypal condition of massive hemorrhage is trauma, for the prevention and management of which the key role is held by prompt recognition. Recently, there has been great progress regarding the comprehension of the underlying pathophysiological mechanisms. Massive hemorrhage induces hemostatic derangements, which are evident in up to 25% of multitrauma patients arriving to the Emergency Department. These derangements are heralded in sequence by tissue hypoperfusion and endothelial activation, deviation of thrombin from a prothrombotic to an anticoagulant phenotype, activation of the pathway of protein C and subsequently attenuation of the coagulatioin cascade and triggering of fibrinolysis. This process feedbacks the vicious circle of massive hemorrhage, which is proportional to the severity of injury and the duration of the latency period until resuscitation is initiated. As such, post-traumatic hemorrhagic disorders are classified as a separate entity, known as Acute Coagulopathy of Trauma/Shock (ACoTS). Traditional resuscitation strategies (i.e. massive administration of fluids, non-balanced transfusion of blood products etc) further worsen hemostasis, because they promote hemodilution and coagulation factor consumption and aggravate acidosis and hypothermia. The coagulopathy induced by iatrogenic inteventions is called Resuscitation-Associated Coagulopathy (RAC). The above-mentioned breakthrough discoveries on pathogenesis have fomulated a bundle of targeted interventions (i.e. massive transfusion protocols; targeted transfusion with the use of point-of-care tests such as rotational thromboelastometry; adjuvant pharmacologic agents, such as tranexamic acid etc.). Conclusions drawn from research on post-traumatic hemorrhage contribute to the comprehension of the mechanisms underlying massive hemorrhage in other clinical settings (i.e. intra-operative, upper gastointestinal, post-partum etc.) and the amelioration of clinical outcome. What is more, a paradigm shift is taking place regarding the very definition of massive hemorrhage, from a sinister complication to a manageable clinical entity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μαζική Αιμορραγία - Μία σύγχρονη κλινική προσέγγιση βασισμένη σε ενδείξεις & παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παντελής Αθανάσιος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η μαζική αιμορραγία αποτελεί μία κλινικοεργαστηριακή πρόκληση, με την οποία έρχεται αντιμέτωπος ο γιατρός κάθε ειδικότητας σε καθημερινή βάση. Η αρχετυπική κατάσταση μελέτης της μαζικής αιμορραγίας είναι το τραύμα. Η μαζική αιμορραγία επάγει αιμοστατικές διαταραχές, οι οποίες τεκμηριώνονται πρώιμα έως και στο 25% των πολυτραυματιών. Κομβικό ρόλο για την επαγωγή τους παίζουν η ιστική υποάρδευση και η ενεργοποίηση του ενδοθηλίου, η εκτροπή της θρομβίνης από προπηκτικό σε αντιπηκτικό φαινότυπο, η ενεργοποίηση του μονοπατιού της πρωτεΐνης C, η καταστολή της πήξης και η πυροδότηση της ινωδόλυσης. Έτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος διαρκούς ανατροφοδότησης της μαζικής αιμορραγίας, ο οποίος είναι ανάλογος της βαρύτητας της κάκωσης και της χρονικής διάρκειας μέχρι την έναρξη της ανάνηψης. Οι περιτραυματικές μεθαιμορραγικές διαταραχές της αιμόστασης κατατάσσονται ως ξεχωριστή νοσολογική οντότητα (ACoTS). Οι συμβατικές στρατηγικές ανάνηψης δρουν επιβαρυντικά για την αιμόσταση, διότι προάγουν την αιμοαραίωση και την κατανάλωση των παραγόντων πήξης και επιτείνουν την οξέωση και την υποθερμία, και συνολικά καλούνται RAC. Οι ανωτέρω πρωτοποριακές ανακαλύψεις σε επίπεδο αιτιοπαθογένειας έχουν συντελέσει στη διαμόρφωση στοχευμένων ιατρικών παρεμβάσεων (damage control ανάνηψη) και ολοκληρωμένων θεραπευτικών πρωτοκόλλων (πρωτόκολλα μαζικής μετάγγισης, στοχευμένη μετάγγιση με χρήση θρομβοελαστομετρικών τεχνικών, επικουρική φαρμακοθεραπεία με αντι-ινωδολυτικούς παράγοντες κλπ). Ταυτόχρονα, τα συμπεράσματα από την έρευνα για την αιμορραγία στο τραύμα βοηθούν στην κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν τη μαζική αιμορραγία σε διαφορετικές συνθήκες (διεγχειρητική αιμορραγία, πεπτικό, μαιευτική κοκ) και σε βελτιστοποίηση της κλινικής έκβασης. Το σημαντικότερο κέρδος είναι η νοητική μεταστροφή που συντελείται όσον αφορά τη θεώρηση της μαζικής αιμορραγίας, από ολέθρια επιπλοκή σε αντιμετωπίσιμη νοσολογική οντότητα.","Massive hemorrhage constitutes a clinical and laboratory challenge, faced daily by physicians and surgeons of every subspecialty. The archetypal condition of massive hemorrhage is trauma, for the prevention and management of which the key role is held by prompt recognition. Recently, there has been great progress regarding the comprehension of the underlying pathophysiological mechanisms. Massive hemorrhage induces hemostatic derangements, which are evident in up to 25% of multitrauma patients arriving to the Emergency Department. These derangements are heralded in sequence by tissue hypoperfusion and endothelial activation, deviation of thrombin from a prothrombotic to an anticoagulant phenotype, activation of the pathway of protein C and subsequently attenuation of the coagulatioin cascade and triggering of fibrinolysis. This process feedbacks the vicious circle of massive hemorrhage, which is proportional to the severity of injury and the duration of the latency period until resuscitation is initiated. As such, post-traumatic hemorrhagic disorders are classified as a separate entity, known as Acute Coagulopathy of Trauma/Shock (ACoTS). Traditional resuscitation strategies (i.e. massive administration of fluids, non-balanced transfusion of blood products etc) further worsen hemostasis, because they promote hemodilution and coagulation factor consumption and aggravate acidosis and hypothermia. The coagulopathy induced by iatrogenic inteventions is called Resuscitation-Associated Coagulopathy (RAC). The above-mentioned breakthrough discoveries on pathogenesis have fomulated a bundle of targeted interventions (i.e. massive transfusion protocols; targeted transfusion with the use of point-of-care tests such as rotational thromboelastometry; adjuvant pharmacologic agents, such as tranexamic acid etc.). Conclusions drawn from research on post-traumatic hemorrhage contribute to the comprehension of the mechanisms underlying massive hemorrhage in other clinical settings (i.e. intra-operative, upper gastointestinal, post-partum etc.) and the amelioration of clinical outcome. What is more, a paradigm shift is taking place regarding the very definition of massive hemorrhage, from a sinister complication to a manageable clinical entity."],"dc:identifier":["uoadl:1312370","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312370"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μαζική Αιμορραγία - Μία σύγχρονη κλινική προσέγγιση βασισμένη σε ενδείξεις & παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:43Z"}