{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312415"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312415","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη ενδείξεων πρόωρου τοκετού","abstract":"Εισαγωγή – Σκοπός: Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί την σημαντικότερη επιπλοκή της εγκυμοσύνης και σχετίζεται με σοβαρές άμεσες και απώτερες επιπλοκές για το νεογνό. Μεγάλο μέρος των πρόωρων γεννήσεων είναι ιατρογενείς λόγω ιατρικών ενδείξεων της μητέρας ή του νεογνού. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή των παραγόντων κινδύνου πρόωρου τοκετού, του ποσοστού των προώρων γεννήσεων που οφείλονται σε ιατρογενή αίτια, καθώς και των ενδείξεων που οδήγησαν σε ιατρογενή πρόωρο τοκετό και το ποσοστό των πρόωρων τοκετών που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Υλικό – Μέθοδος: Μελετήθηκε το σύνολο των πρόωρων γεννήσεων (< 37 εβδομάδες κύησης) που έλαβαν χώρα σε ιδιωτικό Μαιευτήριο της Αθήνας την περίοδο από 1η Ιουνίου 2012 ως και 31 Δεκεμβρίου 2012. Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια της υπό εξέταση χρονικής περιόδου, το σύνολο των γεννήσεων ζώντων ήταν 4.123, και εξ αυτών τα 670 νεογνά γεννήθηκαν πρόωρα (δείκτης πρόωρης γέννησης: 16,3%). Από τα πρόωρα νεογνά στο δείγμα μας, 33,3% γεννήθηκε από πολύδυμη κύηση, 38,1% από εξωσωματική γονιμοποίηση, και 50,4% και 18,1% από μητέρες ηλικίας 35 και 40 ετών, αντίστοιχα. Η συχνότητα γέννησης με καισαρική τομή ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερη μεταξύ των πρόωρων νεογνών, σε σύγκριση με τα τελειόμηνα (που γεννήθηκαν μετά την συμπλήρωση 37 εβδομάδων κύησης) (RR= 1,46, 95% CI: 1,40-1,50, p< 0,001). 56,3% των πρόωρων νεογνών ήταν χαμηλού βάρους γέννησης (< 2.500 γρ) και 5,8% ήταν πολύ χαμηλού βάρους γέννησης (< 1.500 γρ). 80,9% των πρόωρων νεογνών ήταν όψιμα (34-36 εβδομάδες). Η συχνότητα της σοβαρότερης προωρότητας (< 34 εβδομάδων) ήταν μεγαλύτερη σε στατιστικά σημαντικό βαθμό στις πολύδυμες, σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις (RR= 2,34, 95%CI: 1,70-3,23, p< 0,001). Η συχνότητα εισαγωγής στην εντατική μονάδα προώρων νεογνών ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη για τη σοβαρότερη προωρότητα (< 32 εβδομάδες: 100%, 32-33 εβδομάδες: 91,8%, 34-36 εβδομάδες: 65,7%, p< 0,001, p for trend < 0,001), για τα πρόωρα νεογνά χαμηλού βάρους γέννησης (< 2.500 γρ), σε σύγκριση με αυτά με βάρος γέννησης  2.500 γρ (RR = 2,48, 95%CI: 2,25-2,65, p< 0,001), και για τα πρόωρα νεογνά από πολύδυμες κυήσεις, σε σύγκριση με αυτά από μονήρεις κυήσεις (RR= 1,48, 95%CI: 1,33-1,54, p< 0,001). Συνολικά, στο 19,3% των πρόωρων νεογνών έγινε χορήγηση κορτικοστεροειδών πριν τον τοκετό, και η συχνότητα ήταν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεγαλύτερη στα νεογνά που γεννήθηκαν < 34 εβδομάδων κύησης, σε σύγκριση με αυτά που γεννήθηκαν στις 34-36 εβδομάδες κύησης (RR= 1,70, 95%CI: 1,19-2,38, p= 0,002), και στα νεογνά που γεννήθηκαν από πολύδυμες κυήσεις, σε σύγκριση με αυτά που γεννήθηκαν από μονήρεις κυήσεις (RR = 1,74, 95%CI: 1,28-2,37, p< 0,001). Το 67,6% των πρόωρων νεογνών γεννήθηκαν από ιατρογενή αίτια. Το ποσοστό των προώρων νεογνών από ιατρογενή πρόωρο τοκετό ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο για τη σοβαρότερη προωρότητα (<32 εβδομάδες: 37,2%, 32-33 εβδομάδες: 48,2%, και 34-36 εβδομάδες: 73,1%, p< 0,001, p for trend< 0,001), ενώ δε διέφερε μεταξύ των νεογνών από μονήρη και από πολύδυμο κύηση και μεταξύ αυτών από φυσιολογική σύλληψη και IVF, και δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση με την ηλικία της μητέρας. 30,7% των πρόωρων νεογνών προήλθαν από πρόωρο τοκετό χωρίς κάποια ένδε ιξη. Το ποσοστό των νεογνών από εκλεκτικό πρόωρο τοκετό ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο στις πολύδυμες, σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις (RR = 1,68, 95%CI: 1,37-2,03, p< 0,001), καθώς και στην ηπιότερη προωρότητα (<32 εβδομάδες: 6,3%, 32-33 εβδομάδες: 29,3%, 34-36 εβδομάδες: 48,7%, p<0,001, p for trend< 0,001), ενώ δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την ηλικία της μητέρας ή τον τρόπο σύλληψης. Οι κυριότερες ενδείξεις ιατρογενούς πρόωρου τοκετού ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης κύησης (41,7%), η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης (IUGR, 21,9%), και η υπερτασική νόσος της κύησης (20,6%). Συμπεράσματα: Στο δείγμα μας, διαπιστώσαμε ότι το 1/3 των πρόωρων γεννήσεων ήταν χωρίς ένδειξη.. Είναι απαραίτητη η λεπτομερής μελέτη των ενδείξεων των πρόωρων τοκετών στην Ελλάδα προκειμένου να εφαρμοστούν πολιτικές που θα οδηγήσουν στην μείωσή τους","abstract_html":"Εισαγωγή – Σκοπός: Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί την σημαντικότερη επιπλοκή της εγκυμοσύνης και σχετίζεται με σοβαρές άμεσες και απώτερες επιπλοκές για το νεογνό. Μεγάλο μέρος των πρόωρων γεννήσεων είναι ιατρογενείς λόγω ιατρικών ενδείξεων της μητέρας ή του νεογνού. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή των παραγόντων κινδύνου πρόωρου τοκετού, του ποσοστού των προώρων γεννήσεων που οφείλονται σε ιατρογενή αίτια, καθώς και των ενδείξεων που οδήγησαν σε ιατρογενή πρόωρο τοκετό και το ποσοστό των πρόωρων τοκετών που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Υλικό – Μέθοδος: Μελετήθηκε το σύνολο των πρόωρων γεννήσεων (&lt; 37 εβδομάδες κύησης) που έλαβαν χώρα σε ιδιωτικό Μαιευτήριο της Αθήνας την περίοδο από 1η Ιουνίου 2012 ως και 31 Δεκεμβρίου 2012. Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια της υπό εξέταση χρονικής περιόδου, το σύνολο των γεννήσεων ζώντων ήταν 4.123, και εξ αυτών τα 670 νεογνά γεννήθηκαν πρόωρα (δείκτης πρόωρης γέννησης: 16,3%). Από τα πρόωρα νεογνά στο δείγμα μας, 33,3% γεννήθηκε από πολύδυμη κύηση, 38,1% από εξωσωματική γονιμοποίηση, και 50,4% και 18,1% από μητέρες ηλικίας 35 και 40 ετών, αντίστοιχα. Η συχνότητα γέννησης με καισαρική τομή ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερη μεταξύ των πρόωρων νεογνών, σε σύγκριση με τα τελειόμηνα (που γεννήθηκαν μετά την συμπλήρωση 37 εβδομάδων κύησης) (RR= 1,46, 95% CI: 1,40-1,50, p&lt; 0,001). 56,3% των πρόωρων νεογνών ήταν χαμηλού βάρους γέννησης (&lt; 2.500 γρ) και 5,8% ήταν πολύ χαμηλού βάρους γέννησης (&lt; 1.500 γρ). 80,9% των πρόωρων νεογνών ήταν όψιμα (34-36 εβδομάδες). Η συχνότητα της σοβαρότερης προωρότητας (&lt; 34 εβδομάδων) ήταν μεγαλύτερη σε στατιστικά σημαντικό βαθμό στις πολύδυμες, σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις (RR= 2,34, 95%CI: 1,70-3,23, p&lt; 0,001). Η συχνότητα εισαγωγής στην εντατική μονάδα προώρων νεογνών ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη για τη σοβαρότερη προωρότητα (&lt; 32 εβδομάδες: 100%, 32-33 εβδομάδες: 91,8%, 34-36 εβδομάδες: 65,7%, p&lt; 0,001, p for trend &lt; 0,001), για τα πρόωρα νεογνά χαμηλού βάρους γέννησης (&lt; 2.500 γρ), σε σύγκριση με αυτά με βάρος γέννησης  2.500 γρ (RR = 2,48, 95%CI: 2,25-2,65, p&lt; 0,001), και για τα πρόωρα νεογνά από πολύδυμες κυήσεις, σε σύγκριση με αυτά από μονήρεις κυήσεις (RR= 1,48, 95%CI: 1,33-1,54, p&lt; 0,001). Συνολικά, στο 19,3% των πρόωρων νεογνών έγινε χορήγηση κορτικοστεροειδών πριν τον τοκετό, και η συχνότητα ήταν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεγαλύτερη στα νεογνά που γεννήθηκαν &lt; 34 εβδομάδων κύησης, σε σύγκριση με αυτά που γεννήθηκαν στις 34-36 εβδομάδες κύησης (RR= 1,70, 95%CI: 1,19-2,38, p= 0,002), και στα νεογνά που γεννήθηκαν από πολύδυμες κυήσεις, σε σύγκριση με αυτά που γεννήθηκαν από μονήρεις κυήσεις (RR = 1,74, 95%CI: 1,28-2,37, p&lt; 0,001). Το 67,6% των πρόωρων νεογνών γεννήθηκαν από ιατρογενή αίτια. Το ποσοστό των προώρων νεογνών από ιατρογενή πρόωρο τοκετό ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο για τη σοβαρότερη προωρότητα (&lt;32 εβδομάδες: 37,2%, 32-33 εβδομάδες: 48,2%, και 34-36 εβδομάδες: 73,1%, p&lt; 0,001, p for trend&lt; 0,001), ενώ δε διέφερε μεταξύ των νεογνών από μονήρη και από πολύδυμο κύηση και μεταξύ αυτών από φυσιολογική σύλληψη και IVF, και δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση με την ηλικία της μητέρας. 30,7% των πρόωρων νεογνών προήλθαν από πρόωρο τοκετό χωρίς κάποια ένδε ιξη. Το ποσοστό των νεογνών από εκλεκτικό πρόωρο τοκετό ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο στις πολύδυμες, σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις (RR = 1,68, 95%CI: 1,37-2,03, p&lt; 0,001), καθώς και στην ηπιότερη προωρότητα (&lt;32 εβδομάδες: 6,3%, 32-33 εβδομάδες: 29,3%, 34-36 εβδομάδες: 48,7%, p&lt;0,001, p for trend&lt; 0,001), ενώ δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την ηλικία της μητέρας ή τον τρόπο σύλληψης. Οι κυριότερες ενδείξεις ιατρογενούς πρόωρου τοκετού ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης κύησης (41,7%), η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης (IUGR, 21,9%), και η υπερτασική νόσος της κύησης (20,6%). Συμπεράσματα: Στο δείγμα μας, διαπιστώσαμε ότι το 1/3 των πρόωρων γεννήσεων ήταν χωρίς ένδειξη.. Είναι απαραίτητη η λεπτομερής μελέτη των ενδείξεων των πρόωρων τοκετών στην Ελλάδα προκειμένου να εφαρμοστούν πολιτικές που θα οδηγήσουν στην μείωσή τους","abstract_has_math":false,"creators":["Βουμβουλάκη Μαρουσώ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:45Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312415"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312415","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312415","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312415","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312415","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βουμβουλάκη Μαρουσώ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312415","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312415"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή – Σκοπός: Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί την σημαντικότερη επιπλοκή της εγκυμοσύνης και σχετίζεται με σοβαρές άμεσες και απώτερες επιπλοκές για το νεογνό. Μεγάλο μέρος των πρόωρων γεννήσεων είναι ιατρογενείς λόγω ιατρικών ενδείξεων της μητέρας ή του νεογνού. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή των παραγόντων κινδύνου πρόωρου τοκετού, του ποσοστού των προώρων γεννήσεων που οφείλονται σε ιατρογενή αίτια, καθώς και των ενδείξεων που οδήγησαν σε ιατρογενή πρόωρο τοκετό και το ποσοστό των πρόωρων τοκετών που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Υλικό – Μέθοδος: Μελετήθηκε το σύνολο των πρόωρων γεννήσεων (< 37 εβδομάδες κύησης) που έλαβαν χώρα σε ιδιωτικό Μαιευτήριο της Αθήνας την περίοδο από 1η Ιουνίου 2012 ως και 31 Δεκεμβρίου 2012. Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια της υπό εξέταση χρονικής περιόδου, το σύνολο των γεννήσεων ζώντων ήταν 4.123, και εξ αυτών τα 670 νεογνά γεννήθηκαν πρόωρα (δείκτης πρόωρης γέννησης: 16,3%). Από τα πρόωρα νεογνά στο δείγμα μας, 33,3% γεννήθηκε από πολύδυμη κύηση, 38,1% από εξωσωματική γονιμοποίηση, και 50,4% και 18,1% από μητέρες ηλικίας 35 και 40 ετών, αντίστοιχα. Η συχνότητα γέννησης με καισαρική τομή ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερη μεταξύ των πρόωρων νεογνών, σε σύγκριση με τα τελειόμηνα (που γεννήθηκαν μετά την συμπλήρωση 37 εβδομάδων κύησης) (RR= 1,46, 95% CI: 1,40-1,50, p< 0,001). 56,3% των πρόωρων νεογνών ήταν χαμηλού βάρους γέννησης (< 2.500 γρ) και 5,8% ήταν πολύ χαμηλού βάρους γέννησης (< 1.500 γρ). 80,9% των πρόωρων νεογνών ήταν όψιμα (34-36 εβδομάδες). Η συχνότητα της σοβαρότερης προωρότητας (< 34 εβδομάδων) ήταν μεγαλύτερη σε στατιστικά σημαντικό βαθμό στις πολύδυμες, σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις (RR= 2,34, 95%CI: 1,70-3,23, p< 0,001). Η συχνότητα εισαγωγής στην εντατική μονάδα προώρων νεογνών ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη για τη σοβαρότερη προωρότητα (< 32 εβδομάδες: 100%, 32-33 εβδομάδες: 91,8%, 34-36 εβδομάδες: 65,7%, p< 0,001, p for trend < 0,001), για τα πρόωρα νεογνά χαμηλού βάρους γέννησης (< 2.500 γρ), σε σύγκριση με αυτά με βάρος γέννησης  2.500 γρ (RR = 2,48, 95%CI: 2,25-2,65, p< 0,001), και για τα πρόωρα νεογνά από πολύδυμες κυήσεις, σε σύγκριση με αυτά από μονήρεις κυήσεις (RR= 1,48, 95%CI: 1,33-1,54, p< 0,001). Συνολικά, στο 19,3% των πρόωρων νεογνών έγινε χορήγηση κορτικοστεροειδών πριν τον τοκετό, και η συχνότητα ήταν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεγαλύτερη στα νεογνά που γεννήθηκαν < 34 εβδομάδων κύησης, σε σύγκριση με αυτά που γεννήθηκαν στις 34-36 εβδομάδες κύησης (RR= 1,70, 95%CI: 1,19-2,38, p= 0,002), και στα νεογνά που γεννήθηκαν από πολύδυμες κυήσεις, σε σύγκριση με αυτά που γεννήθηκαν από μονήρεις κυήσεις (RR = 1,74, 95%CI: 1,28-2,37, p< 0,001). Το 67,6% των πρόωρων νεογνών γεννήθηκαν από ιατρογενή αίτια. Το ποσοστό των προώρων νεογνών από ιατρογενή πρόωρο τοκετό ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο για τη σοβαρότερη προωρότητα (<32 εβδομάδες: 37,2%, 32-33 εβδομάδες: 48,2%, και 34-36 εβδομάδες: 73,1%, p< 0,001, p for trend< 0,001), ενώ δε διέφερε μεταξύ των νεογνών από μονήρη και από πολύδυμο κύηση και μεταξύ αυτών από φυσιολογική σύλληψη και IVF, και δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση με την ηλικία της μητέρας. 30,7% των πρόωρων νεογνών προήλθαν από πρόωρο τοκετό χωρίς κάποια ένδε ιξη. Το ποσοστό των νεογνών από εκλεκτικό πρόωρο τοκετό ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο στις πολύδυμες, σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις (RR = 1,68, 95%CI: 1,37-2,03, p< 0,001), καθώς και στην ηπιότερη προωρότητα (<32 εβδομάδες: 6,3%, 32-33 εβδομάδες: 29,3%, 34-36 εβδομάδες: 48,7%, p<0,001, p for trend< 0,001), ενώ δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την ηλικία της μητέρας ή τον τρόπο σύλληψης. Οι κυριότερες ενδείξεις ιατρογενούς πρόωρου τοκετού ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης κύησης (41,7%), η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης (IUGR, 21,9%), και η υπερτασική νόσος της κύησης (20,6%). Συμπεράσματα: Στο δείγμα μας, διαπιστώσαμε ότι το 1/3 των πρόωρων γεννήσεων ήταν χωρίς ένδειξη.. Είναι απαραίτητη η λεπτομερής μελέτη των ενδείξεων των πρόωρων τοκετών στην Ελλάδα προκειμένου να εφαρμοστούν πολιτικές που θα οδηγήσουν στην μείωσή τους","Introduction – Objective: Preterm birth is the most important complication of pregnancy and has major short and long-term adverse consequences for health of the offspring. A great portion of preterm births are iatrogenic (medically indicated). Our aim was to present preterm birth risk factors, the proportion of iatrogenic preterm births, as well as to describe the indications for preterm birth and estimate the frequency of potentially avoidable preterm deliveries. Material and Methods: All preterm births delivered at a private maternity hospital in Athens, Greece, over the period from 1st June to 31st December 2012, were studied. Results: During the study period a total of 4,123 live births occurred, 670 of them were preterm (< 37 weeks of gestation) (Preterm Birth Rate: 16.3%). 33.3% were born after a multiple pregnancy, 38.1% were from IVF, and 50.4% and 18.1% were born to mothers aged 35 and 40 years, respectively. The frequency of caesarian section was significantly higher among preterm births, compared with full-term (> 37 weeks) (RR= 1.46, 95% CI: 1.40-1.50, p< 0.001). 56.3% of preterm neonates were of low birth weight (<2,500 gr) and 5.8% were of very low birth weight (< 1,500 gr). 80.9% of preterm neonates were late preterm (34-36 weeks). The proportion of preterm births < 34 weeks was significantly higher among multiple births, in comparison with single births (RR= 2.34, 95%CI: 1.70-3.23, p< 0.001). Admission to the neonate intensive care unit was significantly more common for most severe prematurity (< 32 weeks: 100%, 32-33 weeks: 91.8%, 34-36 weeks: 65.7%, p< 0.001, p for trend < 0.001), among low birth weight preterm neonates (< 2,500 gr), compared with preterm neonates  2.500 gr (RR = 2.48, 95%CI: 2.25-2.65, p< 0.001), and for preterm neonates from multiple pregnancies, compared with those from single pregnancies (RR= 1.48, 95%CI: 1.33-1.54, p< 0.001). In 19.3% of preterm births, their mothers received antenatal corticosteroids. Rates of antenatal corticosteroid use was significantly higher among births <34 weeks, than 34-36 weeks (RR= 1.70, 95%CI: 1.19-2.38, p= 0.002), and among multiple than single births (RR = 1.74, 95%CI: 1.28-2.37, p< 0.001). 67.6% of preterm births were iatrogenic. The frequency of iatrogenic preterm births increased significantly with the severity of prematurity (<32 weeks: 37.2%, 32-33 weeks: 48.2%, και 34-36 weeks: 73.1%, p< 0.001, p for trend< 0.001), whereas it did not differ between multiple and single births, spontaneous conception and IVF, and it was not associated with maternal age. 30.7% of preterm births were elective (iatrogenic due to nonmedical factors). The proportion of elective preterm births was significantly among multiple than single pregnancies, (RR = 1.68, 95%CI: 1.37-2.03, p< 0.001), and increased significantly with advanced gestational age (<32 weeks: 6.3%, 32-33 weeks: 29.3%, 34-36 weeks: 48.7%, p<0.001, p for trend< 0.001), whereas it was not associated with maternal age or the way of conception. The most common indications for iatrogenic preterm birth were gestational diabetes mellitus (41.7%), intrauterine growth retardation (IUGR, 21.9%), and hypertensive disorders of pregnancy (20.6%). Conclusion: In our sample, more than 1/3 of preterm births were purely elective and avoidable. More detailed study of the indications for preterm births in Greece is necessary to implement policies which could lead to the decline of preterm birth rates in the country."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη ενδείξεων πρόωρου τοκετού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βουμβουλάκη Μαρουσώ"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Εισαγωγή – Σκοπός: Ο πρόωρος τοκετός αποτελεί την σημαντικότερη επιπλοκή της εγκυμοσύνης και σχετίζεται με σοβαρές άμεσες και απώτερες επιπλοκές για το νεογνό. Μεγάλο μέρος των πρόωρων γεννήσεων είναι ιατρογενείς λόγω ιατρικών ενδείξεων της μητέρας ή του νεογνού. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή των παραγόντων κινδύνου πρόωρου τοκετού, του ποσοστού των προώρων γεννήσεων που οφείλονται σε ιατρογενή αίτια, καθώς και των ενδείξεων που οδήγησαν σε ιατρογενή πρόωρο τοκετό και το ποσοστό των πρόωρων τοκετών που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Υλικό – Μέθοδος: Μελετήθηκε το σύνολο των πρόωρων γεννήσεων (< 37 εβδομάδες κύησης) που έλαβαν χώρα σε ιδιωτικό Μαιευτήριο της Αθήνας την περίοδο από 1η Ιουνίου 2012 ως και 31 Δεκεμβρίου 2012. Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια της υπό εξέταση χρονικής περιόδου, το σύνολο των γεννήσεων ζώντων ήταν 4.123, και εξ αυτών τα 670 νεογνά γεννήθηκαν πρόωρα (δείκτης πρόωρης γέννησης: 16,3%). Από τα πρόωρα νεογνά στο δείγμα μας, 33,3% γεννήθηκε από πολύδυμη κύηση, 38,1% από εξωσωματική γονιμοποίηση, και 50,4% και 18,1% από μητέρες ηλικίας 35 και 40 ετών, αντίστοιχα. Η συχνότητα γέννησης με καισαρική τομή ήταν στατιστικά σημαντικά υψηλότερη μεταξύ των πρόωρων νεογνών, σε σύγκριση με τα τελειόμηνα (που γεννήθηκαν μετά την συμπλήρωση 37 εβδομάδων κύησης) (RR= 1,46, 95% CI: 1,40-1,50, p< 0,001). 56,3% των πρόωρων νεογνών ήταν χαμηλού βάρους γέννησης (< 2.500 γρ) και 5,8% ήταν πολύ χαμηλού βάρους γέννησης (< 1.500 γρ). 80,9% των πρόωρων νεογνών ήταν όψιμα (34-36 εβδομάδες). Η συχνότητα της σοβαρότερης προωρότητας (< 34 εβδομάδων) ήταν μεγαλύτερη σε στατιστικά σημαντικό βαθμό στις πολύδυμες, σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις (RR= 2,34, 95%CI: 1,70-3,23, p< 0,001). Η συχνότητα εισαγωγής στην εντατική μονάδα προώρων νεογνών ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη για τη σοβαρότερη προωρότητα (< 32 εβδομάδες: 100%, 32-33 εβδομάδες: 91,8%, 34-36 εβδομάδες: 65,7%, p< 0,001, p for trend < 0,001), για τα πρόωρα νεογνά χαμηλού βάρους γέννησης (< 2.500 γρ), σε σύγκριση με αυτά με βάρος γέννησης  2.500 γρ (RR = 2,48, 95%CI: 2,25-2,65, p< 0,001), και για τα πρόωρα νεογνά από πολύδυμες κυήσεις, σε σύγκριση με αυτά από μονήρεις κυήσεις (RR= 1,48, 95%CI: 1,33-1,54, p< 0,001). Συνολικά, στο 19,3% των πρόωρων νεογνών έγινε χορήγηση κορτικοστεροειδών πριν τον τοκετό, και η συχνότητα ήταν σε στατιστικά σημαντικό βαθμό μεγαλύτερη στα νεογνά που γεννήθηκαν < 34 εβδομάδων κύησης, σε σύγκριση με αυτά που γεννήθηκαν στις 34-36 εβδομάδες κύησης (RR= 1,70, 95%CI: 1,19-2,38, p= 0,002), και στα νεογνά που γεννήθηκαν από πολύδυμες κυήσεις, σε σύγκριση με αυτά που γεννήθηκαν από μονήρεις κυήσεις (RR = 1,74, 95%CI: 1,28-2,37, p< 0,001). Το 67,6% των πρόωρων νεογνών γεννήθηκαν από ιατρογενή αίτια. Το ποσοστό των προώρων νεογνών από ιατρογενή πρόωρο τοκετό ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο για τη σοβαρότερη προωρότητα (<32 εβδομάδες: 37,2%, 32-33 εβδομάδες: 48,2%, και 34-36 εβδομάδες: 73,1%, p< 0,001, p for trend< 0,001), ενώ δε διέφερε μεταξύ των νεογνών από μονήρη και από πολύδυμο κύηση και μεταξύ αυτών από φυσιολογική σύλληψη και IVF, και δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση με την ηλικία της μητέρας. 30,7% των πρόωρων νεογνών προήλθαν από πρόωρο τοκετό χωρίς κάποια ένδε ιξη. Το ποσοστό των νεογνών από εκλεκτικό πρόωρο τοκετό ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερο στις πολύδυμες, σε σύγκριση με τις μονήρεις κυήσεις (RR = 1,68, 95%CI: 1,37-2,03, p< 0,001), καθώς και στην ηπιότερη προωρότητα (<32 εβδομάδες: 6,3%, 32-33 εβδομάδες: 29,3%, 34-36 εβδομάδες: 48,7%, p<0,001, p for trend< 0,001), ενώ δε διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την ηλικία της μητέρας ή τον τρόπο σύλληψης. Οι κυριότερες ενδείξεις ιατρογενούς πρόωρου τοκετού ήταν ο σακχαρώδης διαβήτης κύησης (41,7%), η ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης (IUGR, 21,9%), και η υπερτασική νόσος της κύησης (20,6%). Συμπεράσματα: Στο δείγμα μας, διαπιστώσαμε ότι το 1/3 των πρόωρων γεννήσεων ήταν χωρίς ένδειξη.. Είναι απαραίτητη η λεπτομερής μελέτη των ενδείξεων των πρόωρων τοκετών στην Ελλάδα προκειμένου να εφαρμοστούν πολιτικές που θα οδηγήσουν στην μείωσή τους","Introduction – Objective: Preterm birth is the most important complication of pregnancy and has major short and long-term adverse consequences for health of the offspring. A great portion of preterm births are iatrogenic (medically indicated). Our aim was to present preterm birth risk factors, the proportion of iatrogenic preterm births, as well as to describe the indications for preterm birth and estimate the frequency of potentially avoidable preterm deliveries. Material and Methods: All preterm births delivered at a private maternity hospital in Athens, Greece, over the period from 1st June to 31st December 2012, were studied. Results: During the study period a total of 4,123 live births occurred, 670 of them were preterm (< 37 weeks of gestation) (Preterm Birth Rate: 16.3%). 33.3% were born after a multiple pregnancy, 38.1% were from IVF, and 50.4% and 18.1% were born to mothers aged 35 and 40 years, respectively. The frequency of caesarian section was significantly higher among preterm births, compared with full-term (> 37 weeks) (RR= 1.46, 95% CI: 1.40-1.50, p< 0.001). 56.3% of preterm neonates were of low birth weight (<2,500 gr) and 5.8% were of very low birth weight (< 1,500 gr). 80.9% of preterm neonates were late preterm (34-36 weeks). The proportion of preterm births < 34 weeks was significantly higher among multiple births, in comparison with single births (RR= 2.34, 95%CI: 1.70-3.23, p< 0.001). Admission to the neonate intensive care unit was significantly more common for most severe prematurity (< 32 weeks: 100%, 32-33 weeks: 91.8%, 34-36 weeks: 65.7%, p< 0.001, p for trend < 0.001), among low birth weight preterm neonates (< 2,500 gr), compared with preterm neonates  2.500 gr (RR = 2.48, 95%CI: 2.25-2.65, p< 0.001), and for preterm neonates from multiple pregnancies, compared with those from single pregnancies (RR= 1.48, 95%CI: 1.33-1.54, p< 0.001). In 19.3% of preterm births, their mothers received antenatal corticosteroids. Rates of antenatal corticosteroid use was significantly higher among births <34 weeks, than 34-36 weeks (RR= 1.70, 95%CI: 1.19-2.38, p= 0.002), and among multiple than single births (RR = 1.74, 95%CI: 1.28-2.37, p< 0.001). 67.6% of preterm births were iatrogenic. The frequency of iatrogenic preterm births increased significantly with the severity of prematurity (<32 weeks: 37.2%, 32-33 weeks: 48.2%, και 34-36 weeks: 73.1%, p< 0.001, p for trend< 0.001), whereas it did not differ between multiple and single births, spontaneous conception and IVF, and it was not associated with maternal age. 30.7% of preterm births were elective (iatrogenic due to nonmedical factors). The proportion of elective preterm births was significantly among multiple than single pregnancies, (RR = 1.68, 95%CI: 1.37-2.03, p< 0.001), and increased significantly with advanced gestational age (<32 weeks: 6.3%, 32-33 weeks: 29.3%, 34-36 weeks: 48.7%, p<0.001, p for trend< 0.001), whereas it was not associated with maternal age or the way of conception. The most common indications for iatrogenic preterm birth were gestational diabetes mellitus (41.7%), intrauterine growth retardation (IUGR, 21.9%), and hypertensive disorders of pregnancy (20.6%). Conclusion: In our sample, more than 1/3 of preterm births were purely elective and avoidable. More detailed study of the indications for preterm births in Greece is necessary to implement policies which could lead to the decline of preterm birth rates in the country."],"dc:identifier":["uoadl:1312415","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312415"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη ενδείξεων πρόωρου τοκετού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:45Z"}