{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312464"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312464","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της επίδρασης της στέρησης γλυκόζης και οξυγόνου σε νευροπροστατευτικούς μηχανισμούς του εγκεφάλου.","abstract":"Η νόσος Alzheimer (AD) είναι η πιο κοινή μορφή άνοιας, με δύο κύρια νευροπαθολογικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των ενδοκυτταρικών νευροϊνιδιακών (NFTs) αποτελούμενα από υπερ-φωσφορυλιωμένη tau. Η υπερ- φωσφορυλίωση της tau μειώνει τη συγγένεια της προς τους μικροσωληνίσκους, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση της πρωτεΐνης στους νευράξονες και τη διατάραξη της κανονικής νευρωνικής λειτουργίας. Η εγκεφαλική υποαιμάτωση και η επακόλουθη μειωμένη παροχή του οξυγόνου και της γλυκόζης στον εγκέφαλο πιστεύεται ότι εμπλέκεται στην ανάπτυξη της σποραδικής μορφής της νόσου. Με βάση αυτά τα δεδομένα, ερευνήσαμε τις επιδράσεις της στέρησης γλυκόζης και οξυγόνου στη φωσφορυλίωση της tau και στην σηματοδότηση που επάγεται μετά από εκπόλωση των νευρώνων. Αποτελέσματα: Η υποξία μείωσε την φωσφορυλίωση της tau σε όλα τα κατάλοιπα που μελετήθηκαν. Αυτή η επίδραση ήταν πιο ισχυρή όταν η στέρηση οξυγόνου εφαρμόστηκε σε συνδυασμό με χαμηλά επίπεδα γλυκόζης. Ωστόσο, η στέρηση γλυκόζης, μόνη της, δεν επηρεάζει τα επίπεδα της φωσφορυλιωμένης tau. Τέλος, μόνο η υποξία, οδήγησε σε πλήρη εξασθένιση του μονοπατιού σηματοδότησης που ενεργοποιείται κατά την εκπόλωση. Συμπεράσματα: Η παρατηρούμενη απο-φωσφορυλίωση της tau υπό υποξικές συνθήκες θα μπορούσε να αποδοθεί σε έλλειψης ενέργειας. Αν και αυτές οι συνθήκες στρες απέτυχαν να επάγουν την παθολογική φωσφορυλίωση της πρωτεΐνης tau, πιθανά έχουν νευροτοξικές επιδράσεις μέσω μείωσης της νευροπροστατευτικής σηματοδότησης που επάγεται από την εκπόλωση, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη φυσιολογική νευρωνική.","abstract_html":"Η νόσος Alzheimer (AD) είναι η πιο κοινή μορφή άνοιας, με δύο κύρια νευροπαθολογικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των ενδοκυτταρικών νευροϊνιδιακών (NFTs) αποτελούμενα από υπερ-φωσφορυλιωμένη tau. Η υπερ- φωσφορυλίωση της tau μειώνει τη συγγένεια της προς τους μικροσωληνίσκους, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση της πρωτεΐνης στους νευράξονες και τη διατάραξη της κανονικής νευρωνικής λειτουργίας. Η εγκεφαλική υποαιμάτωση και η επακόλουθη μειωμένη παροχή του οξυγόνου και της γλυκόζης στον εγκέφαλο πιστεύεται ότι εμπλέκεται στην ανάπτυξη της σποραδικής μορφής της νόσου. Με βάση αυτά τα δεδομένα, ερευνήσαμε τις επιδράσεις της στέρησης γλυκόζης και οξυγόνου στη φωσφορυλίωση της tau και στην σηματοδότηση που επάγεται μετά από εκπόλωση των νευρώνων. Αποτελέσματα: Η υποξία μείωσε την φωσφορυλίωση της tau σε όλα τα κατάλοιπα που μελετήθηκαν. Αυτή η επίδραση ήταν πιο ισχυρή όταν η στέρηση οξυγόνου εφαρμόστηκε σε συνδυασμό με χαμηλά επίπεδα γλυκόζης. Ωστόσο, η στέρηση γλυκόζης, μόνη της, δεν επηρεάζει τα επίπεδα της φωσφορυλιωμένης tau. Τέλος, μόνο η υποξία, οδήγησε σε πλήρη εξασθένιση του μονοπατιού σηματοδότησης που ενεργοποιείται κατά την εκπόλωση. Συμπεράσματα: Η παρατηρούμενη απο-φωσφορυλίωση της tau υπό υποξικές συνθήκες θα μπορούσε να αποδοθεί σε έλλειψης ενέργειας. Αν και αυτές οι συνθήκες στρες απέτυχαν να επάγουν την παθολογική φωσφορυλίωση της πρωτεΐνης tau, πιθανά έχουν νευροτοξικές επιδράσεις μέσω μείωσης της νευροπροστατευτικής σηματοδότησης που επάγεται από την εκπόλωση, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη φυσιολογική νευρωνική.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαυροειδή Παναγιώτα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:45Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312464"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312464","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312464","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312464","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312464","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαυροειδή Παναγιώτα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312464","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312464"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος Alzheimer (AD) είναι η πιο κοινή μορφή άνοιας, με δύο κύρια νευροπαθολογικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των ενδοκυτταρικών νευροϊνιδιακών (NFTs) αποτελούμενα από υπερ-φωσφορυλιωμένη tau. Η υπερ- φωσφορυλίωση της tau μειώνει τη συγγένεια της προς τους μικροσωληνίσκους, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση της πρωτεΐνης στους νευράξονες και τη διατάραξη της κανονικής νευρωνικής λειτουργίας. Η εγκεφαλική υποαιμάτωση και η επακόλουθη μειωμένη παροχή του οξυγόνου και της γλυκόζης στον εγκέφαλο πιστεύεται ότι εμπλέκεται στην ανάπτυξη της σποραδικής μορφής της νόσου. Με βάση αυτά τα δεδομένα, ερευνήσαμε τις επιδράσεις της στέρησης γλυκόζης και οξυγόνου στη φωσφορυλίωση της tau και στην σηματοδότηση που επάγεται μετά από εκπόλωση των νευρώνων. Αποτελέσματα: Η υποξία μείωσε την φωσφορυλίωση της tau σε όλα τα κατάλοιπα που μελετήθηκαν. Αυτή η επίδραση ήταν πιο ισχυρή όταν η στέρηση οξυγόνου εφαρμόστηκε σε συνδυασμό με χαμηλά επίπεδα γλυκόζης. Ωστόσο, η στέρηση γλυκόζης, μόνη της, δεν επηρεάζει τα επίπεδα της φωσφορυλιωμένης tau. Τέλος, μόνο η υποξία, οδήγησε σε πλήρη εξασθένιση του μονοπατιού σηματοδότησης που ενεργοποιείται κατά την εκπόλωση. Συμπεράσματα: Η παρατηρούμενη απο-φωσφορυλίωση της tau υπό υποξικές συνθήκες θα μπορούσε να αποδοθεί σε έλλειψης ενέργειας. Αν και αυτές οι συνθήκες στρες απέτυχαν να επάγουν την παθολογική φωσφορυλίωση της πρωτεΐνης tau, πιθανά έχουν νευροτοξικές επιδράσεις μέσω μείωσης της νευροπροστατευτικής σηματοδότησης που επάγεται από την εκπόλωση, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη φυσιολογική νευρωνική.","Background: Alzheimer’s Disease (AD) is the most common form of dementia, with two major neuropathological features, including intracellular neurofibrillary tangles (NFTs) consisting of hyper-phosphorylated tau, and extracellular amyloid plaques. Hyper-phosphorylation of tau decreases its affinity for the microtubules, resulting in accumulation of the protein in the axons and disruption of the normal neuronal function. Cerebral blood hypoperfusion and subsequent elimination of oxygen and glucose supply to the brain are believed to be involved in the development of sporadic AD. Based on these data, we investigated the effects of glucose and oxygen deprivation on tau phosphorylation and depolarization-induced signaling. Methods: Perfusion of acute brain slices from C57BL/6 mice with artificial cerebrospinal fluid supplemented with various oxygen and glucose concentrations. Total protein extracts were analyzed by SDS-PAGE. Results: Hypoxia reduced the phosphorylation of tau in all the examined residues. This effect was more potent when oxygen deprivation was combined with low levels of glucose in the perfusion medium. However, glucose deprivation, alone, did not affect phospho-tau levels. Finally, hypoxia, but not hypoglycemia, resulted in complete attenuation of depolarization-induced neuroprotective signaling. Conclusions: The hypophosphorylation of tau under hypoxic conditions could be attributed to an extensive down-regulation of energy metabolism, as a temporary neuroprotective mechanism against limited oxygen supply. Although these particular stress conditions failed to induce pathological phosphorylation of tau protein, they may exert their neurotoxic effects through impairment of depolarization-induced signaling, which is vital for normal neuronal function and survival."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της επίδρασης της στέρησης γλυκόζης και οξυγόνου σε νευροπροστατευτικούς μηχανισμούς του εγκεφάλου."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαυροειδή Παναγιώτα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η νόσος Alzheimer (AD) είναι η πιο κοινή μορφή άνοιας, με δύο κύρια νευροπαθολογικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων των ενδοκυτταρικών νευροϊνιδιακών (NFTs) αποτελούμενα από υπερ-φωσφορυλιωμένη tau. Η υπερ- φωσφορυλίωση της tau μειώνει τη συγγένεια της προς τους μικροσωληνίσκους, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση της πρωτεΐνης στους νευράξονες και τη διατάραξη της κανονικής νευρωνικής λειτουργίας. Η εγκεφαλική υποαιμάτωση και η επακόλουθη μειωμένη παροχή του οξυγόνου και της γλυκόζης στον εγκέφαλο πιστεύεται ότι εμπλέκεται στην ανάπτυξη της σποραδικής μορφής της νόσου. Με βάση αυτά τα δεδομένα, ερευνήσαμε τις επιδράσεις της στέρησης γλυκόζης και οξυγόνου στη φωσφορυλίωση της tau και στην σηματοδότηση που επάγεται μετά από εκπόλωση των νευρώνων. Αποτελέσματα: Η υποξία μείωσε την φωσφορυλίωση της tau σε όλα τα κατάλοιπα που μελετήθηκαν. Αυτή η επίδραση ήταν πιο ισχυρή όταν η στέρηση οξυγόνου εφαρμόστηκε σε συνδυασμό με χαμηλά επίπεδα γλυκόζης. Ωστόσο, η στέρηση γλυκόζης, μόνη της, δεν επηρεάζει τα επίπεδα της φωσφορυλιωμένης tau. Τέλος, μόνο η υποξία, οδήγησε σε πλήρη εξασθένιση του μονοπατιού σηματοδότησης που ενεργοποιείται κατά την εκπόλωση. Συμπεράσματα: Η παρατηρούμενη απο-φωσφορυλίωση της tau υπό υποξικές συνθήκες θα μπορούσε να αποδοθεί σε έλλειψης ενέργειας. Αν και αυτές οι συνθήκες στρες απέτυχαν να επάγουν την παθολογική φωσφορυλίωση της πρωτεΐνης tau, πιθανά έχουν νευροτοξικές επιδράσεις μέσω μείωσης της νευροπροστατευτικής σηματοδότησης που επάγεται από την εκπόλωση, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη φυσιολογική νευρωνική.","Background: Alzheimer’s Disease (AD) is the most common form of dementia, with two major neuropathological features, including intracellular neurofibrillary tangles (NFTs) consisting of hyper-phosphorylated tau, and extracellular amyloid plaques. Hyper-phosphorylation of tau decreases its affinity for the microtubules, resulting in accumulation of the protein in the axons and disruption of the normal neuronal function. Cerebral blood hypoperfusion and subsequent elimination of oxygen and glucose supply to the brain are believed to be involved in the development of sporadic AD. Based on these data, we investigated the effects of glucose and oxygen deprivation on tau phosphorylation and depolarization-induced signaling. Methods: Perfusion of acute brain slices from C57BL/6 mice with artificial cerebrospinal fluid supplemented with various oxygen and glucose concentrations. Total protein extracts were analyzed by SDS-PAGE. Results: Hypoxia reduced the phosphorylation of tau in all the examined residues. This effect was more potent when oxygen deprivation was combined with low levels of glucose in the perfusion medium. However, glucose deprivation, alone, did not affect phospho-tau levels. Finally, hypoxia, but not hypoglycemia, resulted in complete attenuation of depolarization-induced neuroprotective signaling. Conclusions: The hypophosphorylation of tau under hypoxic conditions could be attributed to an extensive down-regulation of energy metabolism, as a temporary neuroprotective mechanism against limited oxygen supply. Although these particular stress conditions failed to induce pathological phosphorylation of tau protein, they may exert their neurotoxic effects through impairment of depolarization-induced signaling, which is vital for normal neuronal function and survival."],"dc:identifier":["uoadl:1312464","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312464"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη της επίδρασης της στέρησης γλυκόζης και οξυγόνου σε νευροπροστατευτικούς μηχανισμούς του εγκεφάλου."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:45Z"}