{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312482"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312482","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της έκφρασης της H1x και H4K20me3 σε κυτταρικές σειρές γλοιωμάτων","abstract":"Τα γλοιώματα αποτελούν το συνηθέστερο τύπο πρωτοπαθών όγκων εγκεφάλου και θεωρείται ότι προέρχονται από τα κύτταρα της γλοίας, τα οποία αποτελούν τα δομικά κύτταρα του εγκεφάλου. Ο βαθμός κακοήθειας ποικίλει από καλά διαφοροποιημένους μη διηθητικούς όγκους, έως υψηλού βαθμού κακοήθειας διηθητικούς, επιθετικούς όγκους που δύσκολα απαντούν στις υπάρχουσες θεραπευτικές στρατηγικές, όπως το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα. Στην αιτιοπαθογένεια τους περιλαμβάνονται περιβαλλοντικοί και γενετικοί παράγοντες και προσφάτως οι επιγενετικές τροποποιήσεις. Το νουκλεόσωμα αποτελεί τη βασική δομική μονάδα της χρωματίνης και αποτελείται από DNA αναδιπλούμενο μέσα σε έναν οκταμερή πυρήνα από ιστόνες (Η2Α, Η2Β, Η3 και Η4). Στην επιφάνεια του νουκλεοσωμικού πυρήνα, το DNA συνδέεται και με μία πέμπτη ιστόνη την Η1, γνωστή και ως συνδετική ιστόνη (linker histone). Οι ιστόνες είναι υπεύθυνες για τη δομή του χρωμοσώματος και εμπλέκονται σε μηχανισμούς αντιγραφής και επιδιόρθωσης του DNA, όπως και στην έκφραση των γονιδίων. Υπόκεινται σε επιγενετικές τροποποιήσεις συμβάλλοντας σε μετα-μεταγραφικές αλλαγές που σχετίζονται με την ανάπτυξη νόσων και όγκων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα γλοιώματα. Στη παρούσα μελέτη διερευνήθηκε η έκφραση της ιστόνης H1x, και των τριμεθυλιωμένων μορφών της H3 στη λυσίνη 9 (H3K9me3) και της H4 στη λυσίνη 20 (H4K20me3) σε φυσιολογικό εγκεφαλικό ιστό, όπως επίσης και σε κυτταρικές σειρές γλοιωμάτων και σε αστροκυτταρικούς όγκους ασθενών με ανοσοϊστοχημεία και ανοσοαποτύπωση κατά Western. Επιπλέον έγινε συσχέτιση με τα ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά των όγκων. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν για πρώτη φορά το σημαντικό ρόλο της απορρύθμισης της H1x στην ανάπτυξη των γλοιωμάτων, η οποία φαίνεται να αποτελεί κρίσιμο παθολογικό μηχανισμό κατά τα τελευταία στάδια της γλοιοματογένεσης και ενδεχομένως πιθανό βιοδείκτη. Επιπλέον σημαντική είναι η συμβολή της απώλειας της H4K20me3 στην πρόοδο των αστροκυτταρικών όγκων, ενώ η τροποποίηση H3K9me3 φαίνεται να διαδραματίζει δευτερεύων ρόλο. Συμπερασματικά, οι επιγενετικές τροποποιήσεις της χρωματίνης φαίνεται να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη των όγκων του εγκεφάλου και χρήζουν ενδελεχής διερεύνησης.","abstract_html":"Τα γλοιώματα αποτελούν το συνηθέστερο τύπο πρωτοπαθών όγκων εγκεφάλου και θεωρείται ότι προέρχονται από τα κύτταρα της γλοίας, τα οποία αποτελούν τα δομικά κύτταρα του εγκεφάλου. Ο βαθμός κακοήθειας ποικίλει από καλά διαφοροποιημένους μη διηθητικούς όγκους, έως υψηλού βαθμού κακοήθειας διηθητικούς, επιθετικούς όγκους που δύσκολα απαντούν στις υπάρχουσες θεραπευτικές στρατηγικές, όπως το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα. Στην αιτιοπαθογένεια τους περιλαμβάνονται περιβαλλοντικοί και γενετικοί παράγοντες και προσφάτως οι επιγενετικές τροποποιήσεις. Το νουκλεόσωμα αποτελεί τη βασική δομική μονάδα της χρωματίνης και αποτελείται από DNA αναδιπλούμενο μέσα σε έναν οκταμερή πυρήνα από ιστόνες (Η2Α, Η2Β, Η3 και Η4). Στην επιφάνεια του νουκλεοσωμικού πυρήνα, το DNA συνδέεται και με μία πέμπτη ιστόνη την Η1, γνωστή και ως συνδετική ιστόνη (linker histone). Οι ιστόνες είναι υπεύθυνες για τη δομή του χρωμοσώματος και εμπλέκονται σε μηχανισμούς αντιγραφής και επιδιόρθωσης του DNA, όπως και στην έκφραση των γονιδίων. Υπόκεινται σε επιγενετικές τροποποιήσεις συμβάλλοντας σε μετα-μεταγραφικές αλλαγές που σχετίζονται με την ανάπτυξη νόσων και όγκων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα γλοιώματα. Στη παρούσα μελέτη διερευνήθηκε η έκφραση της ιστόνης H1x, και των τριμεθυλιωμένων μορφών της H3 στη λυσίνη 9 (H3K9me3) και της H4 στη λυσίνη 20 (H4K20me3) σε φυσιολογικό εγκεφαλικό ιστό, όπως επίσης και σε κυτταρικές σειρές γλοιωμάτων και σε αστροκυτταρικούς όγκους ασθενών με ανοσοϊστοχημεία και ανοσοαποτύπωση κατά Western. Επιπλέον έγινε συσχέτιση με τα ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά των όγκων. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν για πρώτη φορά το σημαντικό ρόλο της απορρύθμισης της H1x στην ανάπτυξη των γλοιωμάτων, η οποία φαίνεται να αποτελεί κρίσιμο παθολογικό μηχανισμό κατά τα τελευταία στάδια της γλοιοματογένεσης και ενδεχομένως πιθανό βιοδείκτη. Επιπλέον σημαντική είναι η συμβολή της απώλειας της H4K20me3 στην πρόοδο των αστροκυτταρικών όγκων, ενώ η τροποποίηση H3K9me3 φαίνεται να διαδραματίζει δευτερεύων ρόλο. Συμπερασματικά, οι επιγενετικές τροποποιήσεις της χρωματίνης φαίνεται να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη των όγκων του εγκεφάλου και χρήζουν ενδελεχής διερεύνησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Νικάκη Αλεξάνδρα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:45Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312482"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312482","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312482","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312482","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312482","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νικάκη Αλεξάνδρα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312482","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312482"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα γλοιώματα αποτελούν το συνηθέστερο τύπο πρωτοπαθών όγκων εγκεφάλου και θεωρείται ότι προέρχονται από τα κύτταρα της γλοίας, τα οποία αποτελούν τα δομικά κύτταρα του εγκεφάλου. Ο βαθμός κακοήθειας ποικίλει από καλά διαφοροποιημένους μη διηθητικούς όγκους, έως υψηλού βαθμού κακοήθειας διηθητικούς, επιθετικούς όγκους που δύσκολα απαντούν στις υπάρχουσες θεραπευτικές στρατηγικές, όπως το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα. Στην αιτιοπαθογένεια τους περιλαμβάνονται περιβαλλοντικοί και γενετικοί παράγοντες και προσφάτως οι επιγενετικές τροποποιήσεις. Το νουκλεόσωμα αποτελεί τη βασική δομική μονάδα της χρωματίνης και αποτελείται από DNA αναδιπλούμενο μέσα σε έναν οκταμερή πυρήνα από ιστόνες (Η2Α, Η2Β, Η3 και Η4). Στην επιφάνεια του νουκλεοσωμικού πυρήνα, το DNA συνδέεται και με μία πέμπτη ιστόνη την Η1, γνωστή και ως συνδετική ιστόνη (linker histone). Οι ιστόνες είναι υπεύθυνες για τη δομή του χρωμοσώματος και εμπλέκονται σε μηχανισμούς αντιγραφής και επιδιόρθωσης του DNA, όπως και στην έκφραση των γονιδίων. Υπόκεινται σε επιγενετικές τροποποιήσεις συμβάλλοντας σε μετα-μεταγραφικές αλλαγές που σχετίζονται με την ανάπτυξη νόσων και όγκων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα γλοιώματα. Στη παρούσα μελέτη διερευνήθηκε η έκφραση της ιστόνης H1x, και των τριμεθυλιωμένων μορφών της H3 στη λυσίνη 9 (H3K9me3) και της H4 στη λυσίνη 20 (H4K20me3) σε φυσιολογικό εγκεφαλικό ιστό, όπως επίσης και σε κυτταρικές σειρές γλοιωμάτων και σε αστροκυτταρικούς όγκους ασθενών με ανοσοϊστοχημεία και ανοσοαποτύπωση κατά Western. Επιπλέον έγινε συσχέτιση με τα ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά των όγκων. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν για πρώτη φορά το σημαντικό ρόλο της απορρύθμισης της H1x στην ανάπτυξη των γλοιωμάτων, η οποία φαίνεται να αποτελεί κρίσιμο παθολογικό μηχανισμό κατά τα τελευταία στάδια της γλοιοματογένεσης και ενδεχομένως πιθανό βιοδείκτη. Επιπλέον σημαντική είναι η συμβολή της απώλειας της H4K20me3 στην πρόοδο των αστροκυτταρικών όγκων, ενώ η τροποποίηση H3K9me3 φαίνεται να διαδραματίζει δευτερεύων ρόλο. Συμπερασματικά, οι επιγενετικές τροποποιήσεις της χρωματίνης φαίνεται να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη των όγκων του εγκεφάλου και χρήζουν ενδελεχής διερεύνησης.","Gliomas are the commonest type of primary brain tumors, arising from glial cells. Their degree of malignancy varies between well differentiated tumors and high grade aggressive tumors which barely respond to current therapeutic strategies, such as glioblastoma multiform. Environmental and genetic factors have been associated with gliomagenesis. Currently epigenetic modifications are being investigated for their contribution to gliomagenesis. DNA of eukaryotes is packed in chromatin, which consists of nucleosomes, 146 base pairs of DNA wrapped around an octamer of histones (H2A, H2B, H3, H4) and a linker histone (H1). Histones are responsible for the structure of nucleosome and are implicated in replication and repair mechanisms of DNA, as well as in gene expression. Histones are subjected to epigenetic modifications post- translation, and therefore are considered to be implicated in transcriptional alterations and development of a variety of diseases and tumors, including gliomas. In the present study, the expression of H1x, H3k9me3 and H4K20me3 was investigated in normal brain tissue, as well as in glioma cell lines and human astrocytic tumors with immunohistochemistry and Western blot analysis. Furthermore, correlation with histopathologic features was explored. Results indicate for the first time that deregulation of H1x expression is implicated in the late stages of the glioma progression, possibly serving as a potential biomarker. Furthermore, loss of H4K20me3 was associated with progression of astrocytic tumors to more aggressive forms, while H3K9me3 plays a secondary role. In conclusion, there is evidence that epigenetic modifications of chromatin participate in glioma pathogenesis and need future studies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της έκφρασης της H1x και H4K20me3 σε κυτταρικές σειρές γλοιωμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νικάκη Αλεξάνδρα"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Τα γλοιώματα αποτελούν το συνηθέστερο τύπο πρωτοπαθών όγκων εγκεφάλου και θεωρείται ότι προέρχονται από τα κύτταρα της γλοίας, τα οποία αποτελούν τα δομικά κύτταρα του εγκεφάλου. Ο βαθμός κακοήθειας ποικίλει από καλά διαφοροποιημένους μη διηθητικούς όγκους, έως υψηλού βαθμού κακοήθειας διηθητικούς, επιθετικούς όγκους που δύσκολα απαντούν στις υπάρχουσες θεραπευτικές στρατηγικές, όπως το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα. Στην αιτιοπαθογένεια τους περιλαμβάνονται περιβαλλοντικοί και γενετικοί παράγοντες και προσφάτως οι επιγενετικές τροποποιήσεις. Το νουκλεόσωμα αποτελεί τη βασική δομική μονάδα της χρωματίνης και αποτελείται από DNA αναδιπλούμενο μέσα σε έναν οκταμερή πυρήνα από ιστόνες (Η2Α, Η2Β, Η3 και Η4). Στην επιφάνεια του νουκλεοσωμικού πυρήνα, το DNA συνδέεται και με μία πέμπτη ιστόνη την Η1, γνωστή και ως συνδετική ιστόνη (linker histone). Οι ιστόνες είναι υπεύθυνες για τη δομή του χρωμοσώματος και εμπλέκονται σε μηχανισμούς αντιγραφής και επιδιόρθωσης του DNA, όπως και στην έκφραση των γονιδίων. Υπόκεινται σε επιγενετικές τροποποιήσεις συμβάλλοντας σε μετα-μεταγραφικές αλλαγές που σχετίζονται με την ανάπτυξη νόσων και όγκων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα γλοιώματα. Στη παρούσα μελέτη διερευνήθηκε η έκφραση της ιστόνης H1x, και των τριμεθυλιωμένων μορφών της H3 στη λυσίνη 9 (H3K9me3) και της H4 στη λυσίνη 20 (H4K20me3) σε φυσιολογικό εγκεφαλικό ιστό, όπως επίσης και σε κυτταρικές σειρές γλοιωμάτων και σε αστροκυτταρικούς όγκους ασθενών με ανοσοϊστοχημεία και ανοσοαποτύπωση κατά Western. Επιπλέον έγινε συσχέτιση με τα ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά των όγκων. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν για πρώτη φορά το σημαντικό ρόλο της απορρύθμισης της H1x στην ανάπτυξη των γλοιωμάτων, η οποία φαίνεται να αποτελεί κρίσιμο παθολογικό μηχανισμό κατά τα τελευταία στάδια της γλοιοματογένεσης και ενδεχομένως πιθανό βιοδείκτη. Επιπλέον σημαντική είναι η συμβολή της απώλειας της H4K20me3 στην πρόοδο των αστροκυτταρικών όγκων, ενώ η τροποποίηση H3K9me3 φαίνεται να διαδραματίζει δευτερεύων ρόλο. Συμπερασματικά, οι επιγενετικές τροποποιήσεις της χρωματίνης φαίνεται να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη των όγκων του εγκεφάλου και χρήζουν ενδελεχής διερεύνησης.","Gliomas are the commonest type of primary brain tumors, arising from glial cells. Their degree of malignancy varies between well differentiated tumors and high grade aggressive tumors which barely respond to current therapeutic strategies, such as glioblastoma multiform. Environmental and genetic factors have been associated with gliomagenesis. Currently epigenetic modifications are being investigated for their contribution to gliomagenesis. DNA of eukaryotes is packed in chromatin, which consists of nucleosomes, 146 base pairs of DNA wrapped around an octamer of histones (H2A, H2B, H3, H4) and a linker histone (H1). Histones are responsible for the structure of nucleosome and are implicated in replication and repair mechanisms of DNA, as well as in gene expression. Histones are subjected to epigenetic modifications post- translation, and therefore are considered to be implicated in transcriptional alterations and development of a variety of diseases and tumors, including gliomas. In the present study, the expression of H1x, H3k9me3 and H4K20me3 was investigated in normal brain tissue, as well as in glioma cell lines and human astrocytic tumors with immunohistochemistry and Western blot analysis. Furthermore, correlation with histopathologic features was explored. Results indicate for the first time that deregulation of H1x expression is implicated in the late stages of the glioma progression, possibly serving as a potential biomarker. Furthermore, loss of H4K20me3 was associated with progression of astrocytic tumors to more aggressive forms, while H3K9me3 plays a secondary role. In conclusion, there is evidence that epigenetic modifications of chromatin participate in glioma pathogenesis and need future studies."],"dc:identifier":["uoadl:1312482","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312482"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη της έκφρασης της H1x και H4K20me3 σε κυτταρικές σειρές γλοιωμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:45Z"}