{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312569"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312569","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη των διαταραχών της αιμόστασης σε ασθενείς με μυελοπαραγωγά νεοπλάσματα. Επιδημιολογία, παθογένεια και παρακολούθηση ασθενών","abstract":"Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα (ΜΥΝ) είναι μία ευρεία κατηγορία κλωνικών παθήσεων του αίματος, η οποία περιλαμβάνει την Αληθή Πολυκυτταραιμία (Α.Π.), την Ιδιοπαθή Θρομβοκυττάρωση (Ι.Θ.), την Μυελοΐνωση με Μυελοειδή Μεταπλασία και τη Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία, οντότητες που περιγράφησαν για πρώτη φορά ως ομάδα από τον William Dameshek το 19511. Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα2 χαρακτηρίζονται από αύξηση της αιμοποίησης και υπερπαραγωγή ώριμων και διαφοροποιημένων αιμοποιητικών κυττάρων, η οποία οδηγεί σε σπληνομεγαλία, μυελοΐνωση και αυξημένο κίνδυνο εκτροπής σε οξεία λευχαιμία. Το κυριότερο όμως αίτιο νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών με ΜΥΝ αποτελούν οι θρομβοαιμορραγικές επιπλοκές. Ιδιαίτερα η Αληθής Πολυκυτταραιμία3, αλλά και η Ιδιοπαθής Θρομβοκυττάρωση, χαρακτηρίζονται από σχετικά μακρά μέση επιβίωση2 (> 15 χρόνια) και από μικρό κίνδυνο μετατροπής σε μυελοΐνωση ή οξεία λευχαιμία (15ετής κίνδυνος=10-15%), τα θρομβωτικά επεισόδια όμως, τόσο τα αρτηριακά όσο και τα φλεβικά, εμφανίζονται έως και στο 50% των ασθενών.","abstract_html":"Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα (ΜΥΝ) είναι μία ευρεία κατηγορία κλωνικών παθήσεων του αίματος, η οποία περιλαμβάνει την Αληθή Πολυκυτταραιμία (Α.Π.), την Ιδιοπαθή Θρομβοκυττάρωση (Ι.Θ.), την Μυελοΐνωση με Μυελοειδή Μεταπλασία και τη Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία, οντότητες που περιγράφησαν για πρώτη φορά ως ομάδα από τον William Dameshek το 19511. Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα2 χαρακτηρίζονται από αύξηση της αιμοποίησης και υπερπαραγωγή ώριμων και διαφοροποιημένων αιμοποιητικών κυττάρων, η οποία οδηγεί σε σπληνομεγαλία, μυελοΐνωση και αυξημένο κίνδυνο εκτροπής σε οξεία λευχαιμία. Το κυριότερο όμως αίτιο νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών με ΜΥΝ αποτελούν οι θρομβοαιμορραγικές επιπλοκές. Ιδιαίτερα η Αληθής Πολυκυτταραιμία3, αλλά και η Ιδιοπαθής Θρομβοκυττάρωση, χαρακτηρίζονται από σχετικά μακρά μέση επιβίωση2 (&gt; 15 χρόνια) και από μικρό κίνδυνο μετατροπής σε μυελοΐνωση ή οξεία λευχαιμία (15ετής κίνδυνος=10-15%), τα θρομβωτικά επεισόδια όμως, τόσο τα αρτηριακά όσο και τα φλεβικά, εμφανίζονται έως και στο 50% των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδάκης Εμμανουήλ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:22:47Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312569"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312569","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312569","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312569","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312569","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδάκης Εμμανουήλ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312569","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312569"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα (ΜΥΝ) είναι μία ευρεία κατηγορία κλωνικών παθήσεων του αίματος, η οποία περιλαμβάνει την Αληθή Πολυκυτταραιμία (Α.Π.), την Ιδιοπαθή Θρομβοκυττάρωση (Ι.Θ.), την Μυελοΐνωση με Μυελοειδή Μεταπλασία και τη Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία, οντότητες που περιγράφησαν για πρώτη φορά ως ομάδα από τον William Dameshek το 19511. Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα2 χαρακτηρίζονται από αύξηση της αιμοποίησης και υπερπαραγωγή ώριμων και διαφοροποιημένων αιμοποιητικών κυττάρων, η οποία οδηγεί σε σπληνομεγαλία, μυελοΐνωση και αυξημένο κίνδυνο εκτροπής σε οξεία λευχαιμία. Το κυριότερο όμως αίτιο νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών με ΜΥΝ αποτελούν οι θρομβοαιμορραγικές επιπλοκές. Ιδιαίτερα η Αληθής Πολυκυτταραιμία3, αλλά και η Ιδιοπαθής Θρομβοκυττάρωση, χαρακτηρίζονται από σχετικά μακρά μέση επιβίωση2 (> 15 χρόνια) και από μικρό κίνδυνο μετατροπής σε μυελοΐνωση ή οξεία λευχαιμία (15ετής κίνδυνος=10-15%), τα θρομβωτικά επεισόδια όμως, τόσο τα αρτηριακά όσο και τα φλεβικά, εμφανίζονται έως και στο 50% των ασθενών."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη των διαταραχών της αιμόστασης σε ασθενείς με μυελοπαραγωγά νεοπλάσματα. Επιδημιολογία, παθογένεια και παρακολούθηση ασθενών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδάκης Εμμανουήλ"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα (ΜΥΝ) είναι μία ευρεία κατηγορία κλωνικών παθήσεων του αίματος, η οποία περιλαμβάνει την Αληθή Πολυκυτταραιμία (Α.Π.), την Ιδιοπαθή Θρομβοκυττάρωση (Ι.Θ.), την Μυελοΐνωση με Μυελοειδή Μεταπλασία και τη Χρόνια Μυελογενή Λευχαιμία, οντότητες που περιγράφησαν για πρώτη φορά ως ομάδα από τον William Dameshek το 19511. Τα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα2 χαρακτηρίζονται από αύξηση της αιμοποίησης και υπερπαραγωγή ώριμων και διαφοροποιημένων αιμοποιητικών κυττάρων, η οποία οδηγεί σε σπληνομεγαλία, μυελοΐνωση και αυξημένο κίνδυνο εκτροπής σε οξεία λευχαιμία. Το κυριότερο όμως αίτιο νοσηρότητας και θνητότητας των ασθενών με ΜΥΝ αποτελούν οι θρομβοαιμορραγικές επιπλοκές. Ιδιαίτερα η Αληθής Πολυκυτταραιμία3, αλλά και η Ιδιοπαθής Θρομβοκυττάρωση, χαρακτηρίζονται από σχετικά μακρά μέση επιβίωση2 (> 15 χρόνια) και από μικρό κίνδυνο μετατροπής σε μυελοΐνωση ή οξεία λευχαιμία (15ετής κίνδυνος=10-15%), τα θρομβωτικά επεισόδια όμως, τόσο τα αρτηριακά όσο και τα φλεβικά, εμφανίζονται έως και στο 50% των ασθενών."],"dc:identifier":["uoadl:1312569","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312569"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη των διαταραχών της αιμόστασης σε ασθενείς με μυελοπαραγωγά νεοπλάσματα. Επιδημιολογία, παθογένεια και παρακολούθηση ασθενών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:47Z"}