{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312595"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312595","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη χαμηλών δόσεων ιοντιζουσών ακτινοβολιών σε ανθρώπινα λεμφοκύτταρα περιφερικού αίματος με κυτταρογενετικές και μοριακές μεθόδους","abstract":"Τις τελευταίες δεκαετίες, η χρήση των ιοντιζουσών ακτινοβολιών κατά τις ιατρικές πράξεις τόσο για διαγνωστικούς όσο και για θεραπευτικούς σκοπούς, είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Κατά τις ιατρικές αυτές πράξεις, αρκετά μεγάλο πλήθος ασθενών εκτίθενται σε χαμηλές δόσεις ιοντίζουσας ακτινοβολίας, των οποίων όμως η επίδραση δεν είναι πλήρως διευκρινισμένη έως σήμερα. Αντικείμενο επομένως της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης χαμηλών δόσεων ακτινοβολίας, αντίστοιχων δόσεων στις οποίες εκτίθενται ασθενείς όπου εφαρμόζονται τεχνικές Διαγνωστικής και Επεμβατικής Ακτινολογίας, με τη χρήση βιολογικών μεθόδων όπως η κλασική μέθοδος βιοδοσιμετρίας, η μέθοδος Μικροπυρήνων (Micronuclei), η μέθοδος ανάλυσης εστιών γ-Η2ΑΧ (γ-Η2ΑΧ foci) και η μέθοδος μοριακής κυτταρογενετικής φθορίζοντος in situ υβριδισμού (FISH). Μελετήθηκαν δείγματα περιφερικού αίματος συνολικά εννέα δοτών μετά από ακτινοβόληση με δόσεις ακτινοβολίας 15, 30, 60, 100 και 200 mGy, καθώς και 0.5, 1 και 3Gy, με τη χρήση των παραπάνω μεθοδολογιών με σκοπό τη συσχέτιση της έκθεσης με χρωμοσωματικές αλλοιώσεις (και επιδιόρθωση αυτών), χρωμοσωματική αστάθεια και ανευπλοειδία, οι οποίες είναι διεθνώς αποδεκτές πως συμβάλλουν στο μηχανισμό καρκινογένεσης μετά από έκθεση σε ακτινοβολία. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κλασική μέθοδος ανάλυσης δικεντρικών χρωμοσωμάτων στη μετάφαση καθώς και η μέθοδος μικροπυρήνων, δεν ανίχνευσαν στατιστικώς σημαντική αύξηση χρωμοσωματικών αλλοιώσεων για δόσεις μικρότερες ή ίσες των 100 mGy, μη επιβεβαιώνοντας την επικινδυνότητα των χαμηλών αυτών δόσεων ακτινοβολίας με τη χρήση των μεθοδολογιών αυτών. Η μέθοδος ανάλυσης εστιών γ-Η2ΑΧ (γ-H2AX foci) αποτελεί την πιο ευαίσθητη μέθοδο για την ανίχνευση χαμηλών δόσεων ιοντίζουσας ακτινοβολίας. Μετά από ακτινοβόληση ακόμη και σε δόσεις 15 και 30 mGy, προκλήθηκε στατιστικώς σημαντική αύξηση των μέσων τιμών των ακτινο-επαγόμενων γ-H2AX εστιών ανά κύτταρο σε σχέση με τα μη-ακτινοβολημένα δείγματα (control) υποδεικνύοντας τη μεγάλη ευαισθησία της μεθόδου αυτής. Ωστόσο, πρέπει να εφαρμόζεται άμεσα μετά την έκθεση αφού αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως μισή ώρα μετά την έκθεση η συχνότητα των εστιών γ-Η2ΑΧ είναι μέγιστη, ενώ στη συνέχεια μειώνεται σημαντικά φτάνοντας σε 24 ώρες σε επίπεδα προ της έκθεσης. Τέλος, μελετήθηκε η επαγωγή χρωμοσωματικής αστάθειας με τη μέθοδο ανίχνευσης ασύμμετρων κυτταρικών διαιρέσεων. Τα πρώιμα αποτελέσματα υποδεικνύουν μία στατιστικώς σημαντική δοσο-εξαρτώμενη αύξηση των ασύμμετρων κυτταρικών διαιρέσεων μετά από έκθεση σε δόσεις ακτινοβολίας μεγαλύτερες των 50 mGy, 72 καθώς και 96 ώρες μετά την ακτινοβόληση. Απαιτείται όμως περαιτέρω έρευνα τόσο για τη συσχέτιση της επαγωγής και της επιδιόρθωσης των εστιών γ-Η2ΑΧ με τις βιολογικές επιπτώσεις σε επίπεδο κυττάρου, όσο και για την εξέλιξη των ασύμμετρων διαιρέσεων των κυττάρων και τη συσχέτισή τους με χρωμοσωματική αστάθεια και ανευπλοειδία. Αυτά θα συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαλεύκανση των μηχανισμών καρκινογένεσης από ακτινοβολία και της επικινδυνότητας των χαμηλών δόσεων μετά από ιατρικές πράξεις.","abstract_html":"Τις τελευταίες δεκαετίες, η χρήση των ιοντιζουσών ακτινοβολιών κατά τις ιατρικές πράξεις τόσο για διαγνωστικούς όσο και για θεραπευτικούς σκοπούς, είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Κατά τις ιατρικές αυτές πράξεις, αρκετά μεγάλο πλήθος ασθενών εκτίθενται σε χαμηλές δόσεις ιοντίζουσας ακτινοβολίας, των οποίων όμως η επίδραση δεν είναι πλήρως διευκρινισμένη έως σήμερα. Αντικείμενο επομένως της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης χαμηλών δόσεων ακτινοβολίας, αντίστοιχων δόσεων στις οποίες εκτίθενται ασθενείς όπου εφαρμόζονται τεχνικές Διαγνωστικής και Επεμβατικής Ακτινολογίας, με τη χρήση βιολογικών μεθόδων όπως η κλασική μέθοδος βιοδοσιμετρίας, η μέθοδος Μικροπυρήνων (Micronuclei), η μέθοδος ανάλυσης εστιών γ-Η2ΑΧ (γ-Η2ΑΧ foci) και η μέθοδος μοριακής κυτταρογενετικής φθορίζοντος in situ υβριδισμού (FISH). Μελετήθηκαν δείγματα περιφερικού αίματος συνολικά εννέα δοτών μετά από ακτινοβόληση με δόσεις ακτινοβολίας 15, 30, 60, 100 και 200 mGy, καθώς και 0.5, 1 και 3Gy, με τη χρήση των παραπάνω μεθοδολογιών με σκοπό τη συσχέτιση της έκθεσης με χρωμοσωματικές αλλοιώσεις (και επιδιόρθωση αυτών), χρωμοσωματική αστάθεια και ανευπλοειδία, οι οποίες είναι διεθνώς αποδεκτές πως συμβάλλουν στο μηχανισμό καρκινογένεσης μετά από έκθεση σε ακτινοβολία. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κλασική μέθοδος ανάλυσης δικεντρικών χρωμοσωμάτων στη μετάφαση καθώς και η μέθοδος μικροπυρήνων, δεν ανίχνευσαν στατιστικώς σημαντική αύξηση χρωμοσωματικών αλλοιώσεων για δόσεις μικρότερες ή ίσες των 100 mGy, μη επιβεβαιώνοντας την επικινδυνότητα των χαμηλών αυτών δόσεων ακτινοβολίας με τη χρήση των μεθοδολογιών αυτών. Η μέθοδος ανάλυσης εστιών γ-Η2ΑΧ (γ-H2AX foci) αποτελεί την πιο ευαίσθητη μέθοδο για την ανίχνευση χαμηλών δόσεων ιοντίζουσας ακτινοβολίας. Μετά από ακτινοβόληση ακόμη και σε δόσεις 15 και 30 mGy, προκλήθηκε στατιστικώς σημαντική αύξηση των μέσων τιμών των ακτινο-επαγόμενων γ-H2AX εστιών ανά κύτταρο σε σχέση με τα μη-ακτινοβολημένα δείγματα (control) υποδεικνύοντας τη μεγάλη ευαισθησία της μεθόδου αυτής. Ωστόσο, πρέπει να εφαρμόζεται άμεσα μετά την έκθεση αφού αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως μισή ώρα μετά την έκθεση η συχνότητα των εστιών γ-Η2ΑΧ είναι μέγιστη, ενώ στη συνέχεια μειώνεται σημαντικά φτάνοντας σε 24 ώρες σε επίπεδα προ της έκθεσης. Τέλος, μελετήθηκε η επαγωγή χρωμοσωματικής αστάθειας με τη μέθοδο ανίχνευσης ασύμμετρων κυτταρικών διαιρέσεων. Τα πρώιμα αποτελέσματα υποδεικνύουν μία στατιστικώς σημαντική δοσο-εξαρτώμενη αύξηση των ασύμμετρων κυτταρικών διαιρέσεων μετά από έκθεση σε δόσεις ακτινοβολίας μεγαλύτερες των 50 mGy, 72 καθώς και 96 ώρες μετά την ακτινοβόληση. Απαιτείται όμως περαιτέρω έρευνα τόσο για τη συσχέτιση της επαγωγής και της επιδιόρθωσης των εστιών γ-Η2ΑΧ με τις βιολογικές επιπτώσεις σε επίπεδο κυττάρου, όσο και για την εξέλιξη των ασύμμετρων διαιρέσεων των κυττάρων και τη συσχέτισή τους με χρωμοσωματική αστάθεια και ανευπλοειδία. Αυτά θα συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαλεύκανση των μηχανισμών καρκινογένεσης από ακτινοβολία και της επικινδυνότητας των χαμηλών δόσεων μετά από ιατρικές πράξεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Βασιλείου Μαρία-Αικατερίνη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:22:47Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312595"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312595","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312595","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312595","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312595","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βασιλείου Μαρία-Αικατερίνη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312595","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312595"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τις τελευταίες δεκαετίες, η χρήση των ιοντιζουσών ακτινοβολιών κατά τις ιατρικές πράξεις τόσο για διαγνωστικούς όσο και για θεραπευτικούς σκοπούς, είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Κατά τις ιατρικές αυτές πράξεις, αρκετά μεγάλο πλήθος ασθενών εκτίθενται σε χαμηλές δόσεις ιοντίζουσας ακτινοβολίας, των οποίων όμως η επίδραση δεν είναι πλήρως διευκρινισμένη έως σήμερα. Αντικείμενο επομένως της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης χαμηλών δόσεων ακτινοβολίας, αντίστοιχων δόσεων στις οποίες εκτίθενται ασθενείς όπου εφαρμόζονται τεχνικές Διαγνωστικής και Επεμβατικής Ακτινολογίας, με τη χρήση βιολογικών μεθόδων όπως η κλασική μέθοδος βιοδοσιμετρίας, η μέθοδος Μικροπυρήνων (Micronuclei), η μέθοδος ανάλυσης εστιών γ-Η2ΑΧ (γ-Η2ΑΧ foci) και η μέθοδος μοριακής κυτταρογενετικής φθορίζοντος in situ υβριδισμού (FISH). Μελετήθηκαν δείγματα περιφερικού αίματος συνολικά εννέα δοτών μετά από ακτινοβόληση με δόσεις ακτινοβολίας 15, 30, 60, 100 και 200 mGy, καθώς και 0.5, 1 και 3Gy, με τη χρήση των παραπάνω μεθοδολογιών με σκοπό τη συσχέτιση της έκθεσης με χρωμοσωματικές αλλοιώσεις (και επιδιόρθωση αυτών), χρωμοσωματική αστάθεια και ανευπλοειδία, οι οποίες είναι διεθνώς αποδεκτές πως συμβάλλουν στο μηχανισμό καρκινογένεσης μετά από έκθεση σε ακτινοβολία. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κλασική μέθοδος ανάλυσης δικεντρικών χρωμοσωμάτων στη μετάφαση καθώς και η μέθοδος μικροπυρήνων, δεν ανίχνευσαν στατιστικώς σημαντική αύξηση χρωμοσωματικών αλλοιώσεων για δόσεις μικρότερες ή ίσες των 100 mGy, μη επιβεβαιώνοντας την επικινδυνότητα των χαμηλών αυτών δόσεων ακτινοβολίας με τη χρήση των μεθοδολογιών αυτών. Η μέθοδος ανάλυσης εστιών γ-Η2ΑΧ (γ-H2AX foci) αποτελεί την πιο ευαίσθητη μέθοδο για την ανίχνευση χαμηλών δόσεων ιοντίζουσας ακτινοβολίας. Μετά από ακτινοβόληση ακόμη και σε δόσεις 15 και 30 mGy, προκλήθηκε στατιστικώς σημαντική αύξηση των μέσων τιμών των ακτινο-επαγόμενων γ-H2AX εστιών ανά κύτταρο σε σχέση με τα μη-ακτινοβολημένα δείγματα (control) υποδεικνύοντας τη μεγάλη ευαισθησία της μεθόδου αυτής. Ωστόσο, πρέπει να εφαρμόζεται άμεσα μετά την έκθεση αφού αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως μισή ώρα μετά την έκθεση η συχνότητα των εστιών γ-Η2ΑΧ είναι μέγιστη, ενώ στη συνέχεια μειώνεται σημαντικά φτάνοντας σε 24 ώρες σε επίπεδα προ της έκθεσης. Τέλος, μελετήθηκε η επαγωγή χρωμοσωματικής αστάθειας με τη μέθοδο ανίχνευσης ασύμμετρων κυτταρικών διαιρέσεων. Τα πρώιμα αποτελέσματα υποδεικνύουν μία στατιστικώς σημαντική δοσο-εξαρτώμενη αύξηση των ασύμμετρων κυτταρικών διαιρέσεων μετά από έκθεση σε δόσεις ακτινοβολίας μεγαλύτερες των 50 mGy, 72 καθώς και 96 ώρες μετά την ακτινοβόληση. Απαιτείται όμως περαιτέρω έρευνα τόσο για τη συσχέτιση της επαγωγής και της επιδιόρθωσης των εστιών γ-Η2ΑΧ με τις βιολογικές επιπτώσεις σε επίπεδο κυττάρου, όσο και για την εξέλιξη των ασύμμετρων διαιρέσεων των κυττάρων και τη συσχέτισή τους με χρωμοσωματική αστάθεια και ανευπλοειδία. Αυτά θα συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαλεύκανση των μηχανισμών καρκινογένεσης από ακτινοβολία και της επικινδυνότητας των χαμηλών δόσεων μετά από ιατρικές πράξεις.","In recent decades, the use of ionizing radiation for medical purposes is significantly increased, for both diagnostic and therapeutic purposes. During these medical procedures, quite a large number of patients are exposed to low doses of ionizing radiation, but the biological effects are not yet fully clarified. Therefore, the goal of the present thesis was to study the biological effects of doses equivalent to the doses applied to patients in Diagnostic and Interventional Radiology. The biological methods used are the conventional biodosimetry methodology, Micronuclei (MN), gamma-H2AX foci as well as fluorescence in situ hybridization (FISH). For this purpose, peripheral blood samples were obtained from nine healthy donors, and irradiated with doses of 15, 30, 60, 100 and 200 mGy, as well as 0.5, 1 and 3Gy. The above mentioned techniques were applied in order to correlate the dose with chromosomal aberrations, repair, chromosomal instability and aneuploidy, which have been considered to underlie the mechanism of radiation carcinogenesis. The results obtained showed that the conventional dicentric analysis in metaphase and the micronucleus assay did not reveal any statistically significant increase of the chromosomal aberrations for doses lower or equal to 100 mGy. The gamma-H2AX foci methodology was proved to be more sensitive compared to the others used for detecting the effects of low radiation doses. After irradiation even with doses as low as 15 and 30 mGy, a statistically significant increase of the mean value of gamma-H2AX foci per cell compared to the non-irradiated samples (control), indicating the high sensitivity of this method. However, this method should be applied immediately after irradiation, since 30 min after exposure the frequency of gamma-H2AX foci is maximum, and decreases significantly 24 hours later, reaching the background levels. Furthermore, the chromosomal instability was studied by combining the cytokinesis blocking assay (MN) with the FISH technique in order to analyse the possible asymmetric cell divisions induced by low doses. The preliminary results obtained indicate a statistically significant dose-dependent increase of asymmetric cell divisions after exposure to radiation doses higher than 50 mGy, at 72 and 96 hours post irradiation. Future studies are required in order to correlate the induction and repair of gamma-H2AX foci with the biological effects at the cellular level and their clinical significance, as well as the fate of asymmetric cell divisions and their correlation with chromosomal instability and aneuploidy. These would contribute to the elucidation of mechanisms underlying radiation carcinogenesis and risk estimation of the low doses after medical procedures."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη χαμηλών δόσεων ιοντιζουσών ακτινοβολιών σε ανθρώπινα λεμφοκύτταρα περιφερικού αίματος με κυτταρογενετικές και μοριακές μεθόδους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βασιλείου Μαρία-Αικατερίνη"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Τις τελευταίες δεκαετίες, η χρήση των ιοντιζουσών ακτινοβολιών κατά τις ιατρικές πράξεις τόσο για διαγνωστικούς όσο και για θεραπευτικούς σκοπούς, είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Κατά τις ιατρικές αυτές πράξεις, αρκετά μεγάλο πλήθος ασθενών εκτίθενται σε χαμηλές δόσεις ιοντίζουσας ακτινοβολίας, των οποίων όμως η επίδραση δεν είναι πλήρως διευκρινισμένη έως σήμερα. Αντικείμενο επομένως της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης χαμηλών δόσεων ακτινοβολίας, αντίστοιχων δόσεων στις οποίες εκτίθενται ασθενείς όπου εφαρμόζονται τεχνικές Διαγνωστικής και Επεμβατικής Ακτινολογίας, με τη χρήση βιολογικών μεθόδων όπως η κλασική μέθοδος βιοδοσιμετρίας, η μέθοδος Μικροπυρήνων (Micronuclei), η μέθοδος ανάλυσης εστιών γ-Η2ΑΧ (γ-Η2ΑΧ foci) και η μέθοδος μοριακής κυτταρογενετικής φθορίζοντος in situ υβριδισμού (FISH). Μελετήθηκαν δείγματα περιφερικού αίματος συνολικά εννέα δοτών μετά από ακτινοβόληση με δόσεις ακτινοβολίας 15, 30, 60, 100 και 200 mGy, καθώς και 0.5, 1 και 3Gy, με τη χρήση των παραπάνω μεθοδολογιών με σκοπό τη συσχέτιση της έκθεσης με χρωμοσωματικές αλλοιώσεις (και επιδιόρθωση αυτών), χρωμοσωματική αστάθεια και ανευπλοειδία, οι οποίες είναι διεθνώς αποδεκτές πως συμβάλλουν στο μηχανισμό καρκινογένεσης μετά από έκθεση σε ακτινοβολία. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κλασική μέθοδος ανάλυσης δικεντρικών χρωμοσωμάτων στη μετάφαση καθώς και η μέθοδος μικροπυρήνων, δεν ανίχνευσαν στατιστικώς σημαντική αύξηση χρωμοσωματικών αλλοιώσεων για δόσεις μικρότερες ή ίσες των 100 mGy, μη επιβεβαιώνοντας την επικινδυνότητα των χαμηλών αυτών δόσεων ακτινοβολίας με τη χρήση των μεθοδολογιών αυτών. Η μέθοδος ανάλυσης εστιών γ-Η2ΑΧ (γ-H2AX foci) αποτελεί την πιο ευαίσθητη μέθοδο για την ανίχνευση χαμηλών δόσεων ιοντίζουσας ακτινοβολίας. Μετά από ακτινοβόληση ακόμη και σε δόσεις 15 και 30 mGy, προκλήθηκε στατιστικώς σημαντική αύξηση των μέσων τιμών των ακτινο-επαγόμενων γ-H2AX εστιών ανά κύτταρο σε σχέση με τα μη-ακτινοβολημένα δείγματα (control) υποδεικνύοντας τη μεγάλη ευαισθησία της μεθόδου αυτής. Ωστόσο, πρέπει να εφαρμόζεται άμεσα μετά την έκθεση αφού αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως μισή ώρα μετά την έκθεση η συχνότητα των εστιών γ-Η2ΑΧ είναι μέγιστη, ενώ στη συνέχεια μειώνεται σημαντικά φτάνοντας σε 24 ώρες σε επίπεδα προ της έκθεσης. Τέλος, μελετήθηκε η επαγωγή χρωμοσωματικής αστάθειας με τη μέθοδο ανίχνευσης ασύμμετρων κυτταρικών διαιρέσεων. Τα πρώιμα αποτελέσματα υποδεικνύουν μία στατιστικώς σημαντική δοσο-εξαρτώμενη αύξηση των ασύμμετρων κυτταρικών διαιρέσεων μετά από έκθεση σε δόσεις ακτινοβολίας μεγαλύτερες των 50 mGy, 72 καθώς και 96 ώρες μετά την ακτινοβόληση. Απαιτείται όμως περαιτέρω έρευνα τόσο για τη συσχέτιση της επαγωγής και της επιδιόρθωσης των εστιών γ-Η2ΑΧ με τις βιολογικές επιπτώσεις σε επίπεδο κυττάρου, όσο και για την εξέλιξη των ασύμμετρων διαιρέσεων των κυττάρων και τη συσχέτισή τους με χρωμοσωματική αστάθεια και ανευπλοειδία. Αυτά θα συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαλεύκανση των μηχανισμών καρκινογένεσης από ακτινοβολία και της επικινδυνότητας των χαμηλών δόσεων μετά από ιατρικές πράξεις.","In recent decades, the use of ionizing radiation for medical purposes is significantly increased, for both diagnostic and therapeutic purposes. During these medical procedures, quite a large number of patients are exposed to low doses of ionizing radiation, but the biological effects are not yet fully clarified. Therefore, the goal of the present thesis was to study the biological effects of doses equivalent to the doses applied to patients in Diagnostic and Interventional Radiology. The biological methods used are the conventional biodosimetry methodology, Micronuclei (MN), gamma-H2AX foci as well as fluorescence in situ hybridization (FISH). For this purpose, peripheral blood samples were obtained from nine healthy donors, and irradiated with doses of 15, 30, 60, 100 and 200 mGy, as well as 0.5, 1 and 3Gy. The above mentioned techniques were applied in order to correlate the dose with chromosomal aberrations, repair, chromosomal instability and aneuploidy, which have been considered to underlie the mechanism of radiation carcinogenesis. The results obtained showed that the conventional dicentric analysis in metaphase and the micronucleus assay did not reveal any statistically significant increase of the chromosomal aberrations for doses lower or equal to 100 mGy. The gamma-H2AX foci methodology was proved to be more sensitive compared to the others used for detecting the effects of low radiation doses. After irradiation even with doses as low as 15 and 30 mGy, a statistically significant increase of the mean value of gamma-H2AX foci per cell compared to the non-irradiated samples (control), indicating the high sensitivity of this method. However, this method should be applied immediately after irradiation, since 30 min after exposure the frequency of gamma-H2AX foci is maximum, and decreases significantly 24 hours later, reaching the background levels. Furthermore, the chromosomal instability was studied by combining the cytokinesis blocking assay (MN) with the FISH technique in order to analyse the possible asymmetric cell divisions induced by low doses. The preliminary results obtained indicate a statistically significant dose-dependent increase of asymmetric cell divisions after exposure to radiation doses higher than 50 mGy, at 72 and 96 hours post irradiation. Future studies are required in order to correlate the induction and repair of gamma-H2AX foci with the biological effects at the cellular level and their clinical significance, as well as the fate of asymmetric cell divisions and their correlation with chromosomal instability and aneuploidy. These would contribute to the elucidation of mechanisms underlying radiation carcinogenesis and risk estimation of the low doses after medical procedures."],"dc:identifier":["uoadl:1312595","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312595"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη χαμηλών δόσεων ιοντιζουσών ακτινοβολιών σε ανθρώπινα λεμφοκύτταρα περιφερικού αίματος με κυτταρογενετικές και μοριακές μεθόδους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:47Z"}