{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312632"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312632","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μεταβολές του μεγέθους του αριστερού κόλπου σε σχέση με τις μεταβολές των δεικτών των οργάνων στόχων μετά από μακροχρόνια παρακολούθηση ασθενών με αρτηριακή υπέρταση","abstract":"Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της συσχέτισης των μεταβολών του μεγέθους του Αριστερού Κόλπου (Ακ) σε υπερτασικούς ασθενείς ως προς τις βλάβες των οργάνων στόχων και πως η υποστροφή ή μη του μεγέθους του Ακ επηρεάζει τη διαστολική δυσλειτουργία. Υλικό και Μέθοδος: Παρακολουθήσαμε 237 διαδοχικούς ασθενείς (μεση ηλικία 50.6 έτη, 34.6% γυναίκες, 65.4% άντρες) για μια μέση περίοδο 3,5 ετων. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο με εκτίμηση διαστολικής λειτουργίας της αριστερής κοιλίας μέσω δεικτών διαμιτροειδικής ροής (Ε, Α , Ε/Α) και ιστικού Doppler (Em/Am) , σε 24ωρη καταγραφή ΑΠ , σε εργαστηριακό έλεγχο ρουτίνας στην αρχή και στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Στο σύνολο των ασθενών της μελέτης, ο επιπολασμός μη ελεγχόμενης αρτηριακής πίεσης στο ιατρείο ήταν 40.9%, για τη μη ελεγχόμενη συστολική πίεση στο ιατρείο ήταν 28.3% και για την μη ελεγχόμενη διαστολική ήταν 28.7%. Οι ασθενείς της πρώτης ομάδας, στο τέλος της παρακολούθησης είχαν χειρότερο μεταβολικό προφίλ (p=0.022) ενώ οι τιμές τις ΣΑΠ τόσο ιατρείου όσο και ΑΒΡΜ είχαν σαφώς χειροτερέψει (Οff SBP: p<0.001, 24h SBP:p<0.001). Επιπλέον παρατηρήθηκε επιδείνωση της διαστολικής δυσλειτουργίας (TDIEa: p<0.03), ενώ ο Ακ εμφανίστηκε οριακά μεγαλύτερος. Στη δεύτερη ομάδα οι ασθενείς από την αρχή εμφάνιζαν αυξημένη ΣΑΠ τόσο ιατρείου (p<0.001) όσο και στην 24ωρη ΑΒΡΜ (p<0.001), αυξημένη ΑΚ. Στο τέλος της παρακολούθησης η ΣΑΠ ιατρείου ( p<0.001), η PP (p<0.001) και η 24ωρη ABPM (p<0.001) εμφάνιζαν σημαντική απόκλιση. Οι ασθενείς αυτοί στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζαν τις περισσότερες βλάβες, με αυξημένη LVM (p<0.01), επιδείνωση διαστολικής δυσλειτουργίας (ΤDIEa: p=0.005 και E/Em: p=0.005) ενώ ο Ακ παρέμεινε με στατιστικά σημαντικό αυξημένο μέγεθος (p=0.054) και όγκο (p=0.051). Οι ασθενείς της τρίτης ομάδας είναι νεώτεροι (p<0.001), με χειρότερη σωματοδομή και στο τέλος της παρακολούθησης τόσο η ΣΑΠ ιατρείου, όσο και η ΔΑΠ ιατρείου παραμένουν επιδεινωμένες, ενώ δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στον Ακ και στη διαστολική δυσλειτουργία. Συμπεράσματα: Η αρρύθμιστη συστολική πίεση χωρίς την απαραίτητα αρρύθμιστη διαστολική είναι δείκτης αρκετός για την απουσία υποστροφής βλαβών στην καρδιά. Eπι απουσίας ρύθμισης της ΣΑΠ, δεν θα επηρεαστεί η μάζα της ΑΚ και λόγω της γήρανσης προστίθενται επιβαρυντικά οι δυσμενείς παράγοντες της διαστολικής δυσλειτουργίας και του αυξημένου Ακ. O Ακ και στις 3 υποομάδες παραμένει με αυξημένο μέγεθος και δεν υποστρέφει ακόμα και στους ασθενείς με ρυθμιζόμενη ΑΠ.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της συσχέτισης των μεταβολών του μεγέθους του Αριστερού Κόλπου (Ακ) σε υπερτασικούς ασθενείς ως προς τις βλάβες των οργάνων στόχων και πως η υποστροφή ή μη του μεγέθους του Ακ επηρεάζει τη διαστολική δυσλειτουργία. Υλικό και Μέθοδος: Παρακολουθήσαμε 237 διαδοχικούς ασθενείς (μεση ηλικία 50.6 έτη, 34.6% γυναίκες, 65.4% άντρες) για μια μέση περίοδο 3,5 ετων. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο με εκτίμηση διαστολικής λειτουργίας της αριστερής κοιλίας μέσω δεικτών διαμιτροειδικής ροής (Ε, Α , Ε/Α) και ιστικού Doppler (Em/Am) , σε 24ωρη καταγραφή ΑΠ , σε εργαστηριακό έλεγχο ρουτίνας στην αρχή και στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Στο σύνολο των ασθενών της μελέτης, ο επιπολασμός μη ελεγχόμενης αρτηριακής πίεσης στο ιατρείο ήταν 40.9%, για τη μη ελεγχόμενη συστολική πίεση στο ιατρείο ήταν 28.3% και για την μη ελεγχόμενη διαστολική ήταν 28.7%. Οι ασθενείς της πρώτης ομάδας, στο τέλος της παρακολούθησης είχαν χειρότερο μεταβολικό προφίλ (p=0.022) ενώ οι τιμές τις ΣΑΠ τόσο ιατρείου όσο και ΑΒΡΜ είχαν σαφώς χειροτερέψει (Οff SBP: p&lt;0.001, 24h SBP:p&lt;0.001). Επιπλέον παρατηρήθηκε επιδείνωση της διαστολικής δυσλειτουργίας (TDIEa: p&lt;0.03), ενώ ο Ακ εμφανίστηκε οριακά μεγαλύτερος. Στη δεύτερη ομάδα οι ασθενείς από την αρχή εμφάνιζαν αυξημένη ΣΑΠ τόσο ιατρείου (p&lt;0.001) όσο και στην 24ωρη ΑΒΡΜ (p&lt;0.001), αυξημένη ΑΚ. Στο τέλος της παρακολούθησης η ΣΑΠ ιατρείου ( p&lt;0.001), η PP (p&lt;0.001) και η 24ωρη ABPM (p&lt;0.001) εμφάνιζαν σημαντική απόκλιση. Οι ασθενείς αυτοί στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζαν τις περισσότερες βλάβες, με αυξημένη LVM (p&lt;0.01), επιδείνωση διαστολικής δυσλειτουργίας (ΤDIEa: p=0.005 και E/Em: p=0.005) ενώ ο Ακ παρέμεινε με στατιστικά σημαντικό αυξημένο μέγεθος (p=0.054) και όγκο (p=0.051). Οι ασθενείς της τρίτης ομάδας είναι νεώτεροι (p&lt;0.001), με χειρότερη σωματοδομή και στο τέλος της παρακολούθησης τόσο η ΣΑΠ ιατρείου, όσο και η ΔΑΠ ιατρείου παραμένουν επιδεινωμένες, ενώ δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στον Ακ και στη διαστολική δυσλειτουργία. Συμπεράσματα: Η αρρύθμιστη συστολική πίεση χωρίς την απαραίτητα αρρύθμιστη διαστολική είναι δείκτης αρκετός για την απουσία υποστροφής βλαβών στην καρδιά. Eπι απουσίας ρύθμισης της ΣΑΠ, δεν θα επηρεαστεί η μάζα της ΑΚ και λόγω της γήρανσης προστίθενται επιβαρυντικά οι δυσμενείς παράγοντες της διαστολικής δυσλειτουργίας και του αυξημένου Ακ. O Ακ και στις 3 υποομάδες παραμένει με αυξημένο μέγεθος και δεν υποστρέφει ακόμα και στους ασθενείς με ρυθμιζόμενη ΑΠ.","abstract_has_math":false,"creators":["Φλέσσας Δημήτριος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:52Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312632"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312632","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312632","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312632","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312632","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φλέσσας Δημήτριος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312632","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312632"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της συσχέτισης των μεταβολών του μεγέθους του Αριστερού Κόλπου (Ακ) σε υπερτασικούς ασθενείς ως προς τις βλάβες των οργάνων στόχων και πως η υποστροφή ή μη του μεγέθους του Ακ επηρεάζει τη διαστολική δυσλειτουργία. Υλικό και Μέθοδος: Παρακολουθήσαμε 237 διαδοχικούς ασθενείς (μεση ηλικία 50.6 έτη, 34.6% γυναίκες, 65.4% άντρες) για μια μέση περίοδο 3,5 ετων. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο με εκτίμηση διαστολικής λειτουργίας της αριστερής κοιλίας μέσω δεικτών διαμιτροειδικής ροής (Ε, Α , Ε/Α) και ιστικού Doppler (Em/Am) , σε 24ωρη καταγραφή ΑΠ , σε εργαστηριακό έλεγχο ρουτίνας στην αρχή και στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Στο σύνολο των ασθενών της μελέτης, ο επιπολασμός μη ελεγχόμενης αρτηριακής πίεσης στο ιατρείο ήταν 40.9%, για τη μη ελεγχόμενη συστολική πίεση στο ιατρείο ήταν 28.3% και για την μη ελεγχόμενη διαστολική ήταν 28.7%. Οι ασθενείς της πρώτης ομάδας, στο τέλος της παρακολούθησης είχαν χειρότερο μεταβολικό προφίλ (p=0.022) ενώ οι τιμές τις ΣΑΠ τόσο ιατρείου όσο και ΑΒΡΜ είχαν σαφώς χειροτερέψει (Οff SBP: p<0.001, 24h SBP:p<0.001). Επιπλέον παρατηρήθηκε επιδείνωση της διαστολικής δυσλειτουργίας (TDIEa: p<0.03), ενώ ο Ακ εμφανίστηκε οριακά μεγαλύτερος. Στη δεύτερη ομάδα οι ασθενείς από την αρχή εμφάνιζαν αυξημένη ΣΑΠ τόσο ιατρείου (p<0.001) όσο και στην 24ωρη ΑΒΡΜ (p<0.001), αυξημένη ΑΚ. Στο τέλος της παρακολούθησης η ΣΑΠ ιατρείου ( p<0.001), η PP (p<0.001) και η 24ωρη ABPM (p<0.001) εμφάνιζαν σημαντική απόκλιση. Οι ασθενείς αυτοί στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζαν τις περισσότερες βλάβες, με αυξημένη LVM (p<0.01), επιδείνωση διαστολικής δυσλειτουργίας (ΤDIEa: p=0.005 και E/Em: p=0.005) ενώ ο Ακ παρέμεινε με στατιστικά σημαντικό αυξημένο μέγεθος (p=0.054) και όγκο (p=0.051). Οι ασθενείς της τρίτης ομάδας είναι νεώτεροι (p<0.001), με χειρότερη σωματοδομή και στο τέλος της παρακολούθησης τόσο η ΣΑΠ ιατρείου, όσο και η ΔΑΠ ιατρείου παραμένουν επιδεινωμένες, ενώ δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στον Ακ και στη διαστολική δυσλειτουργία. Συμπεράσματα: Η αρρύθμιστη συστολική πίεση χωρίς την απαραίτητα αρρύθμιστη διαστολική είναι δείκτης αρκετός για την απουσία υποστροφής βλαβών στην καρδιά. Eπι απουσίας ρύθμισης της ΣΑΠ, δεν θα επηρεαστεί η μάζα της ΑΚ και λόγω της γήρανσης προστίθενται επιβαρυντικά οι δυσμενείς παράγοντες της διαστολικής δυσλειτουργίας και του αυξημένου Ακ. O Ακ και στις 3 υποομάδες παραμένει με αυξημένο μέγεθος και δεν υποστρέφει ακόμα και στους ασθενείς με ρυθμιζόμενη ΑΠ.","Objective: We sought to identify the relationship of left atrial variations in size in essential hypertensives with the target organs damage and whether the regression of LA size has an impact on diastolic dysfunction. We also investigated the parameters of 24h ABPM which carry prognostic role in the long term regression of the target organs lesions. Design and methods: We followed up 285 consecutive patients(average age 50.6 years, 65.4% men) with essential hypertension as defined according to recent recommendations, free of cardiovascular disease, for a mean period of 3.5 years. All subjects underwent complete echocardiographic study for determination of left ventricular diastolic function, with assessment of transmitral flow (Ε, Α , Ε/Α) and tissue Doppler (Em/Am) indices, to 24h ABPM, to routine blood sampling and to assessment of metabolic profile, both at baseline and at follow up. Results: Three groups were identified depending on regulation of BP. The incidence of uncontrolled office BP was 40.9%, for uncontrolled office systolic BP was 28.3% and fοr uncontrolled office diastolic BP was 28.7%. Patients of the first group at the end of the follow up period exhibited worse metabolic profile (p=0.022) while systolic BP measurements both office and ABPM have clearly deteriorated (Οff SBP: p<0.001, 24h SBP:p<0.001). Moreover there is worsening in diastolic dysfunction (TDIEa: p<0.03) and LA appears with slightly increased size(baseline p=0.11 και follow up p=0.1). Patients of the second group from the beginning of the study have increased systolic BP both office (p<0.001) and 24h ABPM (p<0.001), increased LV (LVEDD p=0.029 and LVM p=0.037). At the end of the follow up, office systolic BP ( p<0.001), PP (p<0.001) and 24h systolic ABPM (p<0.001) exhibit statistically significant decrease. These patients have the more significant target organ lesions with with increased LVM (p<0.01), diastolic dysfunction (ΤDIEa: p=0.005 and E/Em: p=0.005), with left atrial increase statistically significant in size (p=0.054) and volume (p=0.051). Patients of the third group are younger in age (p<0.001), with worse BMI (waist: p=0.09, waist to hip ratio: p=0.09) and at the end of the follow up both office systolic and diastolic BP remain worsened and no statistically significant difference for LA (p=0.31 at the end of the follow up) –which doesn’ t show any regression- and diastolic dysfunction was observed. Linear regression analysis indicated that systolic BP was the strongest factor for the lack of regression of target organs damage. Conclusions: Uncontrolled systolic BP without uncontrolled diastolic BP is a parameter strong enough for the lack of regression of targer organ damage. As long as systolic BP is uncontrolled, LVM will not be affected and due to the aging, diastolic dysfunction and increased LA size will be added in an aggravating manner. LA in all 3 groups remains with increased size and with no regression, even for the controlled groups. This findings underline the importance of the 24h ABPM in hypertensive patients and the prognostic significance of the uncontrolled systolic BP in the lack of targer organs damage regression."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μεταβολές του μεγέθους του αριστερού κόλπου σε σχέση με τις μεταβολές των δεικτών των οργάνων στόχων μετά από μακροχρόνια παρακολούθηση ασθενών με αρτηριακή υπέρταση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φλέσσας Δημήτριος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της συσχέτισης των μεταβολών του μεγέθους του Αριστερού Κόλπου (Ακ) σε υπερτασικούς ασθενείς ως προς τις βλάβες των οργάνων στόχων και πως η υποστροφή ή μη του μεγέθους του Ακ επηρεάζει τη διαστολική δυσλειτουργία. Υλικό και Μέθοδος: Παρακολουθήσαμε 237 διαδοχικούς ασθενείς (μεση ηλικία 50.6 έτη, 34.6% γυναίκες, 65.4% άντρες) για μια μέση περίοδο 3,5 ετων. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη υπερηχοκαρδιογραφικό έλεγχο με εκτίμηση διαστολικής λειτουργίας της αριστερής κοιλίας μέσω δεικτών διαμιτροειδικής ροής (Ε, Α , Ε/Α) και ιστικού Doppler (Em/Am) , σε 24ωρη καταγραφή ΑΠ , σε εργαστηριακό έλεγχο ρουτίνας στην αρχή και στο τέλος της περιόδου παρακολούθησης. Αποτελέσματα: Στο σύνολο των ασθενών της μελέτης, ο επιπολασμός μη ελεγχόμενης αρτηριακής πίεσης στο ιατρείο ήταν 40.9%, για τη μη ελεγχόμενη συστολική πίεση στο ιατρείο ήταν 28.3% και για την μη ελεγχόμενη διαστολική ήταν 28.7%. Οι ασθενείς της πρώτης ομάδας, στο τέλος της παρακολούθησης είχαν χειρότερο μεταβολικό προφίλ (p=0.022) ενώ οι τιμές τις ΣΑΠ τόσο ιατρείου όσο και ΑΒΡΜ είχαν σαφώς χειροτερέψει (Οff SBP: p<0.001, 24h SBP:p<0.001). Επιπλέον παρατηρήθηκε επιδείνωση της διαστολικής δυσλειτουργίας (TDIEa: p<0.03), ενώ ο Ακ εμφανίστηκε οριακά μεγαλύτερος. Στη δεύτερη ομάδα οι ασθενείς από την αρχή εμφάνιζαν αυξημένη ΣΑΠ τόσο ιατρείου (p<0.001) όσο και στην 24ωρη ΑΒΡΜ (p<0.001), αυξημένη ΑΚ. Στο τέλος της παρακολούθησης η ΣΑΠ ιατρείου ( p<0.001), η PP (p<0.001) και η 24ωρη ABPM (p<0.001) εμφάνιζαν σημαντική απόκλιση. Οι ασθενείς αυτοί στο τέλος της παρακολούθησης εμφάνιζαν τις περισσότερες βλάβες, με αυξημένη LVM (p<0.01), επιδείνωση διαστολικής δυσλειτουργίας (ΤDIEa: p=0.005 και E/Em: p=0.005) ενώ ο Ακ παρέμεινε με στατιστικά σημαντικό αυξημένο μέγεθος (p=0.054) και όγκο (p=0.051). Οι ασθενείς της τρίτης ομάδας είναι νεώτεροι (p<0.001), με χειρότερη σωματοδομή και στο τέλος της παρακολούθησης τόσο η ΣΑΠ ιατρείου, όσο και η ΔΑΠ ιατρείου παραμένουν επιδεινωμένες, ενώ δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στον Ακ και στη διαστολική δυσλειτουργία. Συμπεράσματα: Η αρρύθμιστη συστολική πίεση χωρίς την απαραίτητα αρρύθμιστη διαστολική είναι δείκτης αρκετός για την απουσία υποστροφής βλαβών στην καρδιά. Eπι απουσίας ρύθμισης της ΣΑΠ, δεν θα επηρεαστεί η μάζα της ΑΚ και λόγω της γήρανσης προστίθενται επιβαρυντικά οι δυσμενείς παράγοντες της διαστολικής δυσλειτουργίας και του αυξημένου Ακ. O Ακ και στις 3 υποομάδες παραμένει με αυξημένο μέγεθος και δεν υποστρέφει ακόμα και στους ασθενείς με ρυθμιζόμενη ΑΠ.","Objective: We sought to identify the relationship of left atrial variations in size in essential hypertensives with the target organs damage and whether the regression of LA size has an impact on diastolic dysfunction. We also investigated the parameters of 24h ABPM which carry prognostic role in the long term regression of the target organs lesions. Design and methods: We followed up 285 consecutive patients(average age 50.6 years, 65.4% men) with essential hypertension as defined according to recent recommendations, free of cardiovascular disease, for a mean period of 3.5 years. All subjects underwent complete echocardiographic study for determination of left ventricular diastolic function, with assessment of transmitral flow (Ε, Α , Ε/Α) and tissue Doppler (Em/Am) indices, to 24h ABPM, to routine blood sampling and to assessment of metabolic profile, both at baseline and at follow up. Results: Three groups were identified depending on regulation of BP. The incidence of uncontrolled office BP was 40.9%, for uncontrolled office systolic BP was 28.3% and fοr uncontrolled office diastolic BP was 28.7%. Patients of the first group at the end of the follow up period exhibited worse metabolic profile (p=0.022) while systolic BP measurements both office and ABPM have clearly deteriorated (Οff SBP: p<0.001, 24h SBP:p<0.001). Moreover there is worsening in diastolic dysfunction (TDIEa: p<0.03) and LA appears with slightly increased size(baseline p=0.11 και follow up p=0.1). Patients of the second group from the beginning of the study have increased systolic BP both office (p<0.001) and 24h ABPM (p<0.001), increased LV (LVEDD p=0.029 and LVM p=0.037). At the end of the follow up, office systolic BP ( p<0.001), PP (p<0.001) and 24h systolic ABPM (p<0.001) exhibit statistically significant decrease. These patients have the more significant target organ lesions with with increased LVM (p<0.01), diastolic dysfunction (ΤDIEa: p=0.005 and E/Em: p=0.005), with left atrial increase statistically significant in size (p=0.054) and volume (p=0.051). Patients of the third group are younger in age (p<0.001), with worse BMI (waist: p=0.09, waist to hip ratio: p=0.09) and at the end of the follow up both office systolic and diastolic BP remain worsened and no statistically significant difference for LA (p=0.31 at the end of the follow up) –which doesn’ t show any regression- and diastolic dysfunction was observed. Linear regression analysis indicated that systolic BP was the strongest factor for the lack of regression of target organs damage. Conclusions: Uncontrolled systolic BP without uncontrolled diastolic BP is a parameter strong enough for the lack of regression of targer organ damage. As long as systolic BP is uncontrolled, LVM will not be affected and due to the aging, diastolic dysfunction and increased LA size will be added in an aggravating manner. LA in all 3 groups remains with increased size and with no regression, even for the controlled groups. This findings underline the importance of the 24h ABPM in hypertensive patients and the prognostic significance of the uncontrolled systolic BP in the lack of targer organs damage regression."],"dc:identifier":["uoadl:1312632","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312632"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μεταβολές του μεγέθους του αριστερού κόλπου σε σχέση με τις μεταβολές των δεικτών των οργάνων στόχων μετά από μακροχρόνια παρακολούθηση ασθενών με αρτηριακή υπέρταση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:52Z"}