{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312716"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312716","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μη κολλαγονικές πρωτείνες","abstract":"Οι μη κολλαγονικές πρωτεΐνες αποτελούν το 10% της θεμέλιας ουσίας και με βάση τη χημική δομή τους διακρίνονται σε πρωτεογλυκάνες, σε γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες, σε γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες που διευκολύνουν την προσκόλληση κυττάρων και σε καρβοξυλιωμένες πρωτεΐνες. Έρευνες απέδειξαν τον σημαντκό ρόλο που διαδραματίζουν στα μεταβολικά νοσήματα των οστών. Ανάμεσα στους ρόλους που έχουν αποδοθεί στην δεκορίνη περιλαμβάνονται οι αλληλεπιδράσεις, μέσω της πρωτεΐνης του πυρήνα, τόσο με το τυπου Ι κολλαγόνο όσο και με το τύπου ΙΙ επηρεάζοντας την αναγέννηση του κολλαγόνου. Επίσης αλληλεπιδρά με τα ισομερή της TGF-β. Η πρωτεΐνη του πυρήνα συνδέεται ισχυρά με την TGF-β1 και επιδρά στον πολλαπλασιασμό των οστεοκλαστών. H παρουσία αυξημένων επιπέδων αγγρεκάνης στο αρθρικό υγρό χρησιμοποιείται ως δείκτης για την καταγραφή της συνεχιζόμενης καταστροφής του χόνδρου στην οστεοαρθρίτιδα. Η διγλυκάνη ρυθμίζει τη δράση της BMP2 και η BMP2 ρυθμίζει την επούλωση των καταγμάτων. Η απουσία της διγλυκάνης θα μπορούσε να επηρεάσει την διαδικασία επούλωσης των καταγμάτων. Αναφορικά με την οστεοπόρωση, πειράματα σε ποντίκια τα οποία δεν μπορούσαν να παράγουν διγλυκάνη οδήγησε σε ελαττωματική σύνθεση του οστού και σε ένα φαινότυπο που έμοιαζε με την οστεοπόρωση. Η μέτρηση του BALP μπορεί επίσης να χρησιμεύσει για την παρακολούθηση θεραπείας και την ανίχνευση υποτροπών σε ασθενείς με οστεοσαρκώματα ή μεταστατικούς όγκους των οστών. Μεταβολές στο κλάσμα της οστικής φωσφατάσης φαίνεται πως σχετίζονται με την ασθένεια της οστεοπόρωσης αλλά και με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Επίσης αυξημένες τιμές αλκαλικής φωσφατάσης παρατηρήθηκαν σε ασθενείς με ραχίτιδα και οστεομαλακία . Η αλκαλική φωσφατάση αποτελεί αξιόπιστο δείκτη για την διάγνωση της ραχίτιδας σε νεαρή ηλικία . Μία αιτία οστεοπόρωσης είναι οι μεταλλάξεις που συμβαίνουν στα γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες που ανήκουν στην οικογένεια των SIBLINGS. Οι μεταλλάξεις έχουν αν αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία των πρωτεϊνών και τη μη σωστή θρέψη των οστών. Μείωση της οστεοκαλσίνης έχει φανεί πως εντοπίζεται σε περιπτώσεις οστεοπόρωσης και ρευματοειδούς αρθρίτιδας.","abstract_html":"Οι μη κολλαγονικές πρωτεΐνες αποτελούν το 10% της θεμέλιας ουσίας και με βάση τη χημική δομή τους διακρίνονται σε πρωτεογλυκάνες, σε γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες, σε γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες που διευκολύνουν την προσκόλληση κυττάρων και σε καρβοξυλιωμένες πρωτεΐνες. Έρευνες απέδειξαν τον σημαντκό ρόλο που διαδραματίζουν στα μεταβολικά νοσήματα των οστών. Ανάμεσα στους ρόλους που έχουν αποδοθεί στην δεκορίνη περιλαμβάνονται οι αλληλεπιδράσεις, μέσω της πρωτεΐνης του πυρήνα, τόσο με το τυπου Ι κολλαγόνο όσο και με το τύπου ΙΙ επηρεάζοντας την αναγέννηση του κολλαγόνου. Επίσης αλληλεπιδρά με τα ισομερή της TGF-β. Η πρωτεΐνη του πυρήνα συνδέεται ισχυρά με την TGF-β1 και επιδρά στον πολλαπλασιασμό των οστεοκλαστών. H παρουσία αυξημένων επιπέδων αγγρεκάνης στο αρθρικό υγρό χρησιμοποιείται ως δείκτης για την καταγραφή της συνεχιζόμενης καταστροφής του χόνδρου στην οστεοαρθρίτιδα. Η διγλυκάνη ρυθμίζει τη δράση της BMP2 και η BMP2 ρυθμίζει την επούλωση των καταγμάτων. Η απουσία της διγλυκάνης θα μπορούσε να επηρεάσει την διαδικασία επούλωσης των καταγμάτων. Αναφορικά με την οστεοπόρωση, πειράματα σε ποντίκια τα οποία δεν μπορούσαν να παράγουν διγλυκάνη οδήγησε σε ελαττωματική σύνθεση του οστού και σε ένα φαινότυπο που έμοιαζε με την οστεοπόρωση. Η μέτρηση του BALP μπορεί επίσης να χρησιμεύσει για την παρακολούθηση θεραπείας και την ανίχνευση υποτροπών σε ασθενείς με οστεοσαρκώματα ή μεταστατικούς όγκους των οστών. Μεταβολές στο κλάσμα της οστικής φωσφατάσης φαίνεται πως σχετίζονται με την ασθένεια της οστεοπόρωσης αλλά και με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Επίσης αυξημένες τιμές αλκαλικής φωσφατάσης παρατηρήθηκαν σε ασθενείς με ραχίτιδα και οστεομαλακία . Η αλκαλική φωσφατάση αποτελεί αξιόπιστο δείκτη για την διάγνωση της ραχίτιδας σε νεαρή ηλικία . Μία αιτία οστεοπόρωσης είναι οι μεταλλάξεις που συμβαίνουν στα γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες που ανήκουν στην οικογένεια των SIBLINGS. Οι μεταλλάξεις έχουν αν αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία των πρωτεϊνών και τη μη σωστή θρέψη των οστών. Μείωση της οστεοκαλσίνης έχει φανεί πως εντοπίζεται σε περιπτώσεις οστεοπόρωσης και ρευματοειδούς αρθρίτιδας.","abstract_has_math":false,"creators":["Δρης Νικόλαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:52Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312716"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312716","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312716","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312716","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312716","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δρης Νικόλαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312716","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312716"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι μη κολλαγονικές πρωτεΐνες αποτελούν το 10% της θεμέλιας ουσίας και με βάση τη χημική δομή τους διακρίνονται σε πρωτεογλυκάνες, σε γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες, σε γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες που διευκολύνουν την προσκόλληση κυττάρων και σε καρβοξυλιωμένες πρωτεΐνες. Έρευνες απέδειξαν τον σημαντκό ρόλο που διαδραματίζουν στα μεταβολικά νοσήματα των οστών. Ανάμεσα στους ρόλους που έχουν αποδοθεί στην δεκορίνη περιλαμβάνονται οι αλληλεπιδράσεις, μέσω της πρωτεΐνης του πυρήνα, τόσο με το τυπου Ι κολλαγόνο όσο και με το τύπου ΙΙ επηρεάζοντας την αναγέννηση του κολλαγόνου. Επίσης αλληλεπιδρά με τα ισομερή της TGF-β. Η πρωτεΐνη του πυρήνα συνδέεται ισχυρά με την TGF-β1 και επιδρά στον πολλαπλασιασμό των οστεοκλαστών. H παρουσία αυξημένων επιπέδων αγγρεκάνης στο αρθρικό υγρό χρησιμοποιείται ως δείκτης για την καταγραφή της συνεχιζόμενης καταστροφής του χόνδρου στην οστεοαρθρίτιδα. Η διγλυκάνη ρυθμίζει τη δράση της BMP2 και η BMP2 ρυθμίζει την επούλωση των καταγμάτων. Η απουσία της διγλυκάνης θα μπορούσε να επηρεάσει την διαδικασία επούλωσης των καταγμάτων. Αναφορικά με την οστεοπόρωση, πειράματα σε ποντίκια τα οποία δεν μπορούσαν να παράγουν διγλυκάνη οδήγησε σε ελαττωματική σύνθεση του οστού και σε ένα φαινότυπο που έμοιαζε με την οστεοπόρωση. Η μέτρηση του BALP μπορεί επίσης να χρησιμεύσει για την παρακολούθηση θεραπείας και την ανίχνευση υποτροπών σε ασθενείς με οστεοσαρκώματα ή μεταστατικούς όγκους των οστών. Μεταβολές στο κλάσμα της οστικής φωσφατάσης φαίνεται πως σχετίζονται με την ασθένεια της οστεοπόρωσης αλλά και με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Επίσης αυξημένες τιμές αλκαλικής φωσφατάσης παρατηρήθηκαν σε ασθενείς με ραχίτιδα και οστεομαλακία . Η αλκαλική φωσφατάση αποτελεί αξιόπιστο δείκτη για την διάγνωση της ραχίτιδας σε νεαρή ηλικία . Μία αιτία οστεοπόρωσης είναι οι μεταλλάξεις που συμβαίνουν στα γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες που ανήκουν στην οικογένεια των SIBLINGS. Οι μεταλλάξεις έχουν αν αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία των πρωτεϊνών και τη μη σωστή θρέψη των οστών. Μείωση της οστεοκαλσίνης έχει φανεί πως εντοπίζεται σε περιπτώσεις οστεοπόρωσης και ρευματοειδούς αρθρίτιδας."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μη κολλαγονικές πρωτείνες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δρης Νικόλαος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Οι μη κολλαγονικές πρωτεΐνες αποτελούν το 10% της θεμέλιας ουσίας και με βάση τη χημική δομή τους διακρίνονται σε πρωτεογλυκάνες, σε γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες, σε γλυκοζυλιωμένες πρωτεΐνες που διευκολύνουν την προσκόλληση κυττάρων και σε καρβοξυλιωμένες πρωτεΐνες. Έρευνες απέδειξαν τον σημαντκό ρόλο που διαδραματίζουν στα μεταβολικά νοσήματα των οστών. Ανάμεσα στους ρόλους που έχουν αποδοθεί στην δεκορίνη περιλαμβάνονται οι αλληλεπιδράσεις, μέσω της πρωτεΐνης του πυρήνα, τόσο με το τυπου Ι κολλαγόνο όσο και με το τύπου ΙΙ επηρεάζοντας την αναγέννηση του κολλαγόνου. Επίσης αλληλεπιδρά με τα ισομερή της TGF-β. Η πρωτεΐνη του πυρήνα συνδέεται ισχυρά με την TGF-β1 και επιδρά στον πολλαπλασιασμό των οστεοκλαστών. H παρουσία αυξημένων επιπέδων αγγρεκάνης στο αρθρικό υγρό χρησιμοποιείται ως δείκτης για την καταγραφή της συνεχιζόμενης καταστροφής του χόνδρου στην οστεοαρθρίτιδα. Η διγλυκάνη ρυθμίζει τη δράση της BMP2 και η BMP2 ρυθμίζει την επούλωση των καταγμάτων. Η απουσία της διγλυκάνης θα μπορούσε να επηρεάσει την διαδικασία επούλωσης των καταγμάτων. Αναφορικά με την οστεοπόρωση, πειράματα σε ποντίκια τα οποία δεν μπορούσαν να παράγουν διγλυκάνη οδήγησε σε ελαττωματική σύνθεση του οστού και σε ένα φαινότυπο που έμοιαζε με την οστεοπόρωση. Η μέτρηση του BALP μπορεί επίσης να χρησιμεύσει για την παρακολούθηση θεραπείας και την ανίχνευση υποτροπών σε ασθενείς με οστεοσαρκώματα ή μεταστατικούς όγκους των οστών. Μεταβολές στο κλάσμα της οστικής φωσφατάσης φαίνεται πως σχετίζονται με την ασθένεια της οστεοπόρωσης αλλά και με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Επίσης αυξημένες τιμές αλκαλικής φωσφατάσης παρατηρήθηκαν σε ασθενείς με ραχίτιδα και οστεομαλακία . Η αλκαλική φωσφατάση αποτελεί αξιόπιστο δείκτη για την διάγνωση της ραχίτιδας σε νεαρή ηλικία . Μία αιτία οστεοπόρωσης είναι οι μεταλλάξεις που συμβαίνουν στα γονίδια που κωδικοποιούν πρωτεΐνες που ανήκουν στην οικογένεια των SIBLINGS. Οι μεταλλάξεις έχουν αν αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία των πρωτεϊνών και τη μη σωστή θρέψη των οστών. Μείωση της οστεοκαλσίνης έχει φανεί πως εντοπίζεται σε περιπτώσεις οστεοπόρωσης και ρευματοειδούς αρθρίτιδας."],"dc:identifier":["uoadl:1312716","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312716"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μη κολλαγονικές πρωτείνες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:52Z"}