{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312722"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312722","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μηνιγγιώματα κλινικοπαθολογοανατομική προσέγγιση νεότερα δεδομένα","abstract":"Τα μηνιγγιώματα είναι όγκοι που προκύπτουν από τα μηννιγγοθηλιακά κύτταρα των αραχνοειδών λαχνών των μηνίγγων. Αντιπροσωπεύουν περίπου το 30% όλων των ενδοκρανιακών όγκων. Παρόλο που οι ενδοκρανιακοί όγκοι στο σύνολό τους δείχνουν μια υψηλότερη επικράτηση στους ανδρες από τις γυναίκες, τα μηνιγγιώματα αντίθετα έχουν μια αναλογία 2:1 θηλέων προς άρρενα. Η ταξινόμηση των μηνιγγιωμάτων γίνεται βάση της ταξινόμησης του Παγκοσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) 2007 και περιλαμβάνει τα Καλοήθη μηνιγγιώματα (βαθμού Ι), τα Άτυπα μηνιγγιώματα (βαθμού II) και τα Αναπλαστικά μηνιγγιώματα (βαθμού III). Ο βαθμός κακοηθείας αντανακλά την πιθανότητα υποτροπής και την επιθετική συμπεριφορά. Αρκετοί αιτιολογικοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί, μεταξύ των οποίων είναι οι ορμόνες, η ιονίζουσα ακτινοβολία,ο τραυματισμός στο κεφάλι, οι ιογενείς και οι γενετικοί παράγοντες. Μελέτες έχουν αποδείξει οτι τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη είναι παράγοντες κινδύνου για τα μηνιγγιώματα. Οι πιο πολλά υποσχόμενες μελέτες είναι αυτές της κυτταρογενετικής και μοριακής βιολογίας για την αναδειξη της απώλειας του χρωμοσώματος 22q και τη διαμετάθεση του γονιδίου NF2. Η Αξονική και η Μαγνητική Τομογραφία είναι οι καλύτερες απεικονιστικές τεχνικές για τη διάγνωση του νεοπλάσματος. Οι επιλογές θεραπείας ποικίλλουν ανάλογα με την περίπτωση του ασθενούς και περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση, την ακτινοθεραπεία, την ορμονοθεραπεία και την παρακολούθηση του ασθενούς. Η ολική εκτομή του όγκου βοηθά στη βελτίωση των χειρουργικών αποτελεσμάτων. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συμπληρωματική θεραπεία τόσο μετά από ολική όσο και από υφολική εκτομή ή σε περίπτωση υποτροπής. Επιπλέον, σε εξέλιξη βρίσκεται ο ρόλος της στερεοτακτικής ακτινοχειρουργικής. Δεν υπάρχουν διαθέσιμοι αποτελεσματικοί χημειοθεραπευτικοί παράγοντες. Τα άτυπα και αναπλαστικά μηνιγγιώματα είναι ασυνήθιστοι όγκοι με χειρότερη πρόγνωση από τα καλοήθη .Κακοήθη εξέλιξη με τη συσσώρευση μεταλλάξεων σε ένα καλόηθες μηνιγγίωμα μπορεί να οδηγήσει σε άτυπο ή / και κακοήθη όγκο. Αμφότεροι έχουν υψηλά ποσοστά υποτροπής και χαμηλά ποσοστά επιβίωσης . Η έκταση της εκτομής του όγκου και ο βαθμός κακοηθείας είναι οι βασικοί καθοριστικοί παράγοντες για την υποτροπή. Επιπλέον, οι μεταστάσεις είναι ασυνήθεις.","abstract_html":"Τα μηνιγγιώματα είναι όγκοι που προκύπτουν από τα μηννιγγοθηλιακά κύτταρα των αραχνοειδών λαχνών των μηνίγγων. Αντιπροσωπεύουν περίπου το 30% όλων των ενδοκρανιακών όγκων. Παρόλο που οι ενδοκρανιακοί όγκοι στο σύνολό τους δείχνουν μια υψηλότερη επικράτηση στους ανδρες από τις γυναίκες, τα μηνιγγιώματα αντίθετα έχουν μια αναλογία 2:1 θηλέων προς άρρενα. Η ταξινόμηση των μηνιγγιωμάτων γίνεται βάση της ταξινόμησης του Παγκοσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) 2007 και περιλαμβάνει τα Καλοήθη μηνιγγιώματα (βαθμού Ι), τα Άτυπα μηνιγγιώματα (βαθμού II) και τα Αναπλαστικά μηνιγγιώματα (βαθμού III). Ο βαθμός κακοηθείας αντανακλά την πιθανότητα υποτροπής και την επιθετική συμπεριφορά. Αρκετοί αιτιολογικοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί, μεταξύ των οποίων είναι οι ορμόνες, η ιονίζουσα ακτινοβολία,ο τραυματισμός στο κεφάλι, οι ιογενείς και οι γενετικοί παράγοντες. Μελέτες έχουν αποδείξει οτι τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη είναι παράγοντες κινδύνου για τα μηνιγγιώματα. Οι πιο πολλά υποσχόμενες μελέτες είναι αυτές της κυτταρογενετικής και μοριακής βιολογίας για την αναδειξη της απώλειας του χρωμοσώματος 22q και τη διαμετάθεση του γονιδίου NF2. Η Αξονική και η Μαγνητική Τομογραφία είναι οι καλύτερες απεικονιστικές τεχνικές για τη διάγνωση του νεοπλάσματος. Οι επιλογές θεραπείας ποικίλλουν ανάλογα με την περίπτωση του ασθενούς και περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση, την ακτινοθεραπεία, την ορμονοθεραπεία και την παρακολούθηση του ασθενούς. Η ολική εκτομή του όγκου βοηθά στη βελτίωση των χειρουργικών αποτελεσμάτων. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συμπληρωματική θεραπεία τόσο μετά από ολική όσο και από υφολική εκτομή ή σε περίπτωση υποτροπής. Επιπλέον, σε εξέλιξη βρίσκεται ο ρόλος της στερεοτακτικής ακτινοχειρουργικής. Δεν υπάρχουν διαθέσιμοι αποτελεσματικοί χημειοθεραπευτικοί παράγοντες. Τα άτυπα και αναπλαστικά μηνιγγιώματα είναι ασυνήθιστοι όγκοι με χειρότερη πρόγνωση από τα καλοήθη .Κακοήθη εξέλιξη με τη συσσώρευση μεταλλάξεων σε ένα καλόηθες μηνιγγίωμα μπορεί να οδηγήσει σε άτυπο ή / και κακοήθη όγκο. Αμφότεροι έχουν υψηλά ποσοστά υποτροπής και χαμηλά ποσοστά επιβίωσης . Η έκταση της εκτομής του όγκου και ο βαθμός κακοηθείας είναι οι βασικοί καθοριστικοί παράγοντες για την υποτροπή. Επιπλέον, οι μεταστάσεις είναι ασυνήθεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Νικολαΐδου Μαρία-Ελένη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:52Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312722"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312722","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312722","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312722","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312722","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νικολαΐδου Μαρία-Ελένη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312722","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312722"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα μηνιγγιώματα είναι όγκοι που προκύπτουν από τα μηννιγγοθηλιακά κύτταρα των αραχνοειδών λαχνών των μηνίγγων. Αντιπροσωπεύουν περίπου το 30% όλων των ενδοκρανιακών όγκων. Παρόλο που οι ενδοκρανιακοί όγκοι στο σύνολό τους δείχνουν μια υψηλότερη επικράτηση στους ανδρες από τις γυναίκες, τα μηνιγγιώματα αντίθετα έχουν μια αναλογία 2:1 θηλέων προς άρρενα. Η ταξινόμηση των μηνιγγιωμάτων γίνεται βάση της ταξινόμησης του Παγκοσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) 2007 και περιλαμβάνει τα Καλοήθη μηνιγγιώματα (βαθμού Ι), τα Άτυπα μηνιγγιώματα (βαθμού II) και τα Αναπλαστικά μηνιγγιώματα (βαθμού III). Ο βαθμός κακοηθείας αντανακλά την πιθανότητα υποτροπής και την επιθετική συμπεριφορά. Αρκετοί αιτιολογικοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί, μεταξύ των οποίων είναι οι ορμόνες, η ιονίζουσα ακτινοβολία,ο τραυματισμός στο κεφάλι, οι ιογενείς και οι γενετικοί παράγοντες. Μελέτες έχουν αποδείξει οτι τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη είναι παράγοντες κινδύνου για τα μηνιγγιώματα. Οι πιο πολλά υποσχόμενες μελέτες είναι αυτές της κυτταρογενετικής και μοριακής βιολογίας για την αναδειξη της απώλειας του χρωμοσώματος 22q και τη διαμετάθεση του γονιδίου NF2. Η Αξονική και η Μαγνητική Τομογραφία είναι οι καλύτερες απεικονιστικές τεχνικές για τη διάγνωση του νεοπλάσματος. Οι επιλογές θεραπείας ποικίλλουν ανάλογα με την περίπτωση του ασθενούς και περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση, την ακτινοθεραπεία, την ορμονοθεραπεία και την παρακολούθηση του ασθενούς. Η ολική εκτομή του όγκου βοηθά στη βελτίωση των χειρουργικών αποτελεσμάτων. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συμπληρωματική θεραπεία τόσο μετά από ολική όσο και από υφολική εκτομή ή σε περίπτωση υποτροπής. Επιπλέον, σε εξέλιξη βρίσκεται ο ρόλος της στερεοτακτικής ακτινοχειρουργικής. Δεν υπάρχουν διαθέσιμοι αποτελεσματικοί χημειοθεραπευτικοί παράγοντες. Τα άτυπα και αναπλαστικά μηνιγγιώματα είναι ασυνήθιστοι όγκοι με χειρότερη πρόγνωση από τα καλοήθη .Κακοήθη εξέλιξη με τη συσσώρευση μεταλλάξεων σε ένα καλόηθες μηνιγγίωμα μπορεί να οδηγήσει σε άτυπο ή / και κακοήθη όγκο. Αμφότεροι έχουν υψηλά ποσοστά υποτροπής και χαμηλά ποσοστά επιβίωσης . Η έκταση της εκτομής του όγκου και ο βαθμός κακοηθείας είναι οι βασικοί καθοριστικοί παράγοντες για την υποτροπή. Επιπλέον, οι μεταστάσεις είναι ασυνήθεις.","Meningiomas are tumours arising from the meningothelial cells of the arachnoid layer of the meninges. They represent approximately 30% of all intracranial tumours. Althought intracranial tumours as a whole show a higher prevalence in males than females, meningiomas have a 2:1 female to male ratio. Classification of meningiomas is based on Worid Health Organisation (WHO) Guidelines 2007 and include Benign (grade I), Atypical (grade II) and Anaplastic (grade III) meningiomas. Grading reflects the likelihood of recurrence and aggressive behaviour. Several features indicating etiological factors have been identified, among which are hormones, ionizing radiation, head injury, genetic factors and viruses.Several studies have prompted estrogens and progesterons as risk factors for meningiomas. The most promising studies are those of cytogenetics and molecular biology approving association with loss of 22q chromosome and translocation of gene NF2. Computed Tomography and Magnetic Resonance imaging are the best imaging technics for diagnosis. Treatment options vary by individual case and include surgery, radiation therapy, hormones and close observation.Total tumour resection improves the surgical results. If total resection cannot be achieved, radiation therapy can be used as an adjunctive treatment after both total and subtotal resection or in case that early recurrence follows. In addition, the role of stereotactic radiosurgery is increasing.There are no effective chemotherapeutic agents available. Atypic and anaplastic meningiomas are uncommon tumours with a poorer prognosis than bening meningiomas.Malignant progression with accumulation of mutations in a benign meningioma can result in an atypical and/or anaplastic one. Both tumours are difficult to manage and have high recurrence and poor survival rates. The extent of tumour resection and histological grade are the key determinants for recurrence. In addition, metastases are unusual, but they do occur."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μηνιγγιώματα κλινικοπαθολογοανατομική προσέγγιση νεότερα δεδομένα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νικολαΐδου Μαρία-Ελένη"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Τα μηνιγγιώματα είναι όγκοι που προκύπτουν από τα μηννιγγοθηλιακά κύτταρα των αραχνοειδών λαχνών των μηνίγγων. Αντιπροσωπεύουν περίπου το 30% όλων των ενδοκρανιακών όγκων. Παρόλο που οι ενδοκρανιακοί όγκοι στο σύνολό τους δείχνουν μια υψηλότερη επικράτηση στους ανδρες από τις γυναίκες, τα μηνιγγιώματα αντίθετα έχουν μια αναλογία 2:1 θηλέων προς άρρενα. Η ταξινόμηση των μηνιγγιωμάτων γίνεται βάση της ταξινόμησης του Παγκοσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) 2007 και περιλαμβάνει τα Καλοήθη μηνιγγιώματα (βαθμού Ι), τα Άτυπα μηνιγγιώματα (βαθμού II) και τα Αναπλαστικά μηνιγγιώματα (βαθμού III). Ο βαθμός κακοηθείας αντανακλά την πιθανότητα υποτροπής και την επιθετική συμπεριφορά. Αρκετοί αιτιολογικοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί, μεταξύ των οποίων είναι οι ορμόνες, η ιονίζουσα ακτινοβολία,ο τραυματισμός στο κεφάλι, οι ιογενείς και οι γενετικοί παράγοντες. Μελέτες έχουν αποδείξει οτι τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη είναι παράγοντες κινδύνου για τα μηνιγγιώματα. Οι πιο πολλά υποσχόμενες μελέτες είναι αυτές της κυτταρογενετικής και μοριακής βιολογίας για την αναδειξη της απώλειας του χρωμοσώματος 22q και τη διαμετάθεση του γονιδίου NF2. Η Αξονική και η Μαγνητική Τομογραφία είναι οι καλύτερες απεικονιστικές τεχνικές για τη διάγνωση του νεοπλάσματος. Οι επιλογές θεραπείας ποικίλλουν ανάλογα με την περίπτωση του ασθενούς και περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση, την ακτινοθεραπεία, την ορμονοθεραπεία και την παρακολούθηση του ασθενούς. Η ολική εκτομή του όγκου βοηθά στη βελτίωση των χειρουργικών αποτελεσμάτων. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συμπληρωματική θεραπεία τόσο μετά από ολική όσο και από υφολική εκτομή ή σε περίπτωση υποτροπής. Επιπλέον, σε εξέλιξη βρίσκεται ο ρόλος της στερεοτακτικής ακτινοχειρουργικής. Δεν υπάρχουν διαθέσιμοι αποτελεσματικοί χημειοθεραπευτικοί παράγοντες. Τα άτυπα και αναπλαστικά μηνιγγιώματα είναι ασυνήθιστοι όγκοι με χειρότερη πρόγνωση από τα καλοήθη .Κακοήθη εξέλιξη με τη συσσώρευση μεταλλάξεων σε ένα καλόηθες μηνιγγίωμα μπορεί να οδηγήσει σε άτυπο ή / και κακοήθη όγκο. Αμφότεροι έχουν υψηλά ποσοστά υποτροπής και χαμηλά ποσοστά επιβίωσης . Η έκταση της εκτομής του όγκου και ο βαθμός κακοηθείας είναι οι βασικοί καθοριστικοί παράγοντες για την υποτροπή. Επιπλέον, οι μεταστάσεις είναι ασυνήθεις.","Meningiomas are tumours arising from the meningothelial cells of the arachnoid layer of the meninges. They represent approximately 30% of all intracranial tumours. Althought intracranial tumours as a whole show a higher prevalence in males than females, meningiomas have a 2:1 female to male ratio. Classification of meningiomas is based on Worid Health Organisation (WHO) Guidelines 2007 and include Benign (grade I), Atypical (grade II) and Anaplastic (grade III) meningiomas. Grading reflects the likelihood of recurrence and aggressive behaviour. Several features indicating etiological factors have been identified, among which are hormones, ionizing radiation, head injury, genetic factors and viruses.Several studies have prompted estrogens and progesterons as risk factors for meningiomas. The most promising studies are those of cytogenetics and molecular biology approving association with loss of 22q chromosome and translocation of gene NF2. Computed Tomography and Magnetic Resonance imaging are the best imaging technics for diagnosis. Treatment options vary by individual case and include surgery, radiation therapy, hormones and close observation.Total tumour resection improves the surgical results. If total resection cannot be achieved, radiation therapy can be used as an adjunctive treatment after both total and subtotal resection or in case that early recurrence follows. In addition, the role of stereotactic radiosurgery is increasing.There are no effective chemotherapeutic agents available. Atypic and anaplastic meningiomas are uncommon tumours with a poorer prognosis than bening meningiomas.Malignant progression with accumulation of mutations in a benign meningioma can result in an atypical and/or anaplastic one. Both tumours are difficult to manage and have high recurrence and poor survival rates. The extent of tumour resection and histological grade are the key determinants for recurrence. In addition, metastases are unusual, but they do occur."],"dc:identifier":["uoadl:1312722","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312722"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μηνιγγιώματα κλινικοπαθολογοανατομική προσέγγιση νεότερα δεδομένα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:52Z"}