{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312729"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312729","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μηχανισμοί ανάπτυξης οστικής νόσου σε μεταμοσχευμένους ασθενέις","abstract":"Περίληψη Η μεταμόσχευση οργάνων αποτελεί μια θεραπευτική επιλογή, με ολοένα αυξανόμενη εφαρμογή για την αντιμετώπιση νοσημάτων τελικού σταδίου, όπως ανεπάρκεια νεφρών, ήπατος, πνευμόνων, καρδιάς και σε αιματολογικά νοσήματα, με αποτέλεσμα την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των μεταμοσχευμένων ασθενών. Πέρα από τα οφέλη η διαδικασία της μεταμόσχευσης συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μακροπρόθεσμων επιπλοκών επί του οστικού μεταβολισμού, όπως οστεοπόρωση, κατάγματα και οστεονέκρωση. Η αιτιοπαθογένεια των επιπλοκών αυτών είναι περίπλοκη και συνδέεται με μια σειρά επιδράσεων στον σκελετό τόσο πριν όσο και μετά τη μεταμόσχευση, ανάλογα με το υποκείμενο νόσημα, τη γενική κατάσταση του ασθενούς, το βαθμό λειτουργίας του μοσχεύματος και τη φαρμακευτική αγωγή που χορηγείται για να μην απορριφθεί το όργανο. Είναι δεδομένο λοιπόν, πως οι υποψήφιοι λήπτες οργάνου παρουσιάζουν ήδη κάποια διαταραχή στον οστικό μεταβολισμό τους. Η οστική απώλεια μετά τη μεταμόσχευση περιλαμβάνει δύο φάσεις, μια πρώιμη και μια όψιμη, η διαφορά τους έγκειται στη δοσολογία των χορηγούμενων φαρμάκων, κυρίως των κορτικοειδών και είναι ταχύτερη τους πρώτους 6-12 μήνες μετά την επέμβαση. Προοδευτικά, η οστική απώλεια επιβραδύνεται αναλογικά με την μείωση της δόσης των ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων και την άρση των προ της επέμβασης επιβλαβών καταστάσεων για τον σκελετό. Τα κατάγματα συμβαίνουν κατά το διάστημα της ταχείας οστικής απώλειας. Επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνος της οστεονέκρωσης που σχετίζεται με την επί μακρόν χορήγηση κορτικοειδών και λιγότερο με την κυκλοσπορίνη και αφορά συχνότερα την κεφαλή του μηριαίου. Συμπερασματικά οι ασθενείς με νόσο τελικού σταδίου έχουν αυξημένο κίνδυνο για οστική νόσο τόσο πριν όσο και μετά τη μεταμόσχευση. Η υποκείμενη νόσος, οι επιπλοκές της και η ανοσοκατασταλτική αγωγή μέσω διαφόρων παθογενετικών μηχανισμών οδηγούν σε ταχεία οστική απώλεια με συνοδό αυξημένη επίπτωση καταγμάτων.","abstract_html":"Περίληψη Η μεταμόσχευση οργάνων αποτελεί μια θεραπευτική επιλογή, με ολοένα αυξανόμενη εφαρμογή για την αντιμετώπιση νοσημάτων τελικού σταδίου, όπως ανεπάρκεια νεφρών, ήπατος, πνευμόνων, καρδιάς και σε αιματολογικά νοσήματα, με αποτέλεσμα την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των μεταμοσχευμένων ασθενών. Πέρα από τα οφέλη η διαδικασία της μεταμόσχευσης συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μακροπρόθεσμων επιπλοκών επί του οστικού μεταβολισμού, όπως οστεοπόρωση, κατάγματα και οστεονέκρωση. Η αιτιοπαθογένεια των επιπλοκών αυτών είναι περίπλοκη και συνδέεται με μια σειρά επιδράσεων στον σκελετό τόσο πριν όσο και μετά τη μεταμόσχευση, ανάλογα με το υποκείμενο νόσημα, τη γενική κατάσταση του ασθενούς, το βαθμό λειτουργίας του μοσχεύματος και τη φαρμακευτική αγωγή που χορηγείται για να μην απορριφθεί το όργανο. Είναι δεδομένο λοιπόν, πως οι υποψήφιοι λήπτες οργάνου παρουσιάζουν ήδη κάποια διαταραχή στον οστικό μεταβολισμό τους. Η οστική απώλεια μετά τη μεταμόσχευση περιλαμβάνει δύο φάσεις, μια πρώιμη και μια όψιμη, η διαφορά τους έγκειται στη δοσολογία των χορηγούμενων φαρμάκων, κυρίως των κορτικοειδών και είναι ταχύτερη τους πρώτους 6-12 μήνες μετά την επέμβαση. Προοδευτικά, η οστική απώλεια επιβραδύνεται αναλογικά με την μείωση της δόσης των ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων και την άρση των προ της επέμβασης επιβλαβών καταστάσεων για τον σκελετό. Τα κατάγματα συμβαίνουν κατά το διάστημα της ταχείας οστικής απώλειας. Επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνος της οστεονέκρωσης που σχετίζεται με την επί μακρόν χορήγηση κορτικοειδών και λιγότερο με την κυκλοσπορίνη και αφορά συχνότερα την κεφαλή του μηριαίου. Συμπερασματικά οι ασθενείς με νόσο τελικού σταδίου έχουν αυξημένο κίνδυνο για οστική νόσο τόσο πριν όσο και μετά τη μεταμόσχευση. Η υποκείμενη νόσος, οι επιπλοκές της και η ανοσοκατασταλτική αγωγή μέσω διαφόρων παθογενετικών μηχανισμών οδηγούν σε ταχεία οστική απώλεια με συνοδό αυξημένη επίπτωση καταγμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Μολέ Ευαγγελία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:22:54Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312729"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312729","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312729","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312729","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312729","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μολέ Ευαγγελία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312729"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Η μεταμόσχευση οργάνων αποτελεί μια θεραπευτική επιλογή, με ολοένα αυξανόμενη εφαρμογή για την αντιμετώπιση νοσημάτων τελικού σταδίου, όπως ανεπάρκεια νεφρών, ήπατος, πνευμόνων, καρδιάς και σε αιματολογικά νοσήματα, με αποτέλεσμα την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των μεταμοσχευμένων ασθενών. Πέρα από τα οφέλη η διαδικασία της μεταμόσχευσης συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μακροπρόθεσμων επιπλοκών επί του οστικού μεταβολισμού, όπως οστεοπόρωση, κατάγματα και οστεονέκρωση. Η αιτιοπαθογένεια των επιπλοκών αυτών είναι περίπλοκη και συνδέεται με μια σειρά επιδράσεων στον σκελετό τόσο πριν όσο και μετά τη μεταμόσχευση, ανάλογα με το υποκείμενο νόσημα, τη γενική κατάσταση του ασθενούς, το βαθμό λειτουργίας του μοσχεύματος και τη φαρμακευτική αγωγή που χορηγείται για να μην απορριφθεί το όργανο. Είναι δεδομένο λοιπόν, πως οι υποψήφιοι λήπτες οργάνου παρουσιάζουν ήδη κάποια διαταραχή στον οστικό μεταβολισμό τους. Η οστική απώλεια μετά τη μεταμόσχευση περιλαμβάνει δύο φάσεις, μια πρώιμη και μια όψιμη, η διαφορά τους έγκειται στη δοσολογία των χορηγούμενων φαρμάκων, κυρίως των κορτικοειδών και είναι ταχύτερη τους πρώτους 6-12 μήνες μετά την επέμβαση. Προοδευτικά, η οστική απώλεια επιβραδύνεται αναλογικά με την μείωση της δόσης των ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων και την άρση των προ της επέμβασης επιβλαβών καταστάσεων για τον σκελετό. Τα κατάγματα συμβαίνουν κατά το διάστημα της ταχείας οστικής απώλειας. Επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνος της οστεονέκρωσης που σχετίζεται με την επί μακρόν χορήγηση κορτικοειδών και λιγότερο με την κυκλοσπορίνη και αφορά συχνότερα την κεφαλή του μηριαίου. Συμπερασματικά οι ασθενείς με νόσο τελικού σταδίου έχουν αυξημένο κίνδυνο για οστική νόσο τόσο πριν όσο και μετά τη μεταμόσχευση. Η υποκείμενη νόσος, οι επιπλοκές της και η ανοσοκατασταλτική αγωγή μέσω διαφόρων παθογενετικών μηχανισμών οδηγούν σε ταχεία οστική απώλεια με συνοδό αυξημένη επίπτωση καταγμάτων.","Abstract Organ transplantation provides a valuable, often life–saving, therapeutic option for end-stage renal, liver, pancreas, pulmonary, cardiac and hematological diseases, resulting in increased life expectancy and improved quality of life of transplanted patients. Beyond the benefits, the process of transplantation is associated with an increased risk of long-term complications on bone metabolism such as osteoporosis, fractures and osteonecrosis. The pathogenesis of these complications is complex and related to a series of effects on the skeleton, that occur both before and after transplantation, depending on the underlying disease, the patient's general condition, the degree of organ function and medications administered to prevent graft rejection. Therefore, it is assumed, that candidate recipients already have adversely influenced bone metabolism, as a consequence of their underlying end-stage disease. The natural history of post-transplantation bone loss suggests that there are two main phases, an early and a late. The difference between them is mainly due to the doses of administered drugs, particularly steroids. Therefore, during the first 6 months after transplantation, a rapid bone loss is observed particularly in cancellous bone. Gradually, rhythm of bone loss slows down, in proportion with immunosuppressants dose reduction and removal of preoperative harmful effects on the skeleton. Fractures occur during the rapid bone loss period. Furthermore there is a risk of osteonecrosis associated with long-term administration of corticosteroids and less common cyclosporine, happening frequently on the femoral head. In conclusion, patients with end-stage disease have increased risk for bone loss, both before and after transplantation. The underlying disease and the immunosuppressive regimens lead to accelerated bone loss with associated increased fracture incidence through different pathogenetic mechanisms. "]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μηχανισμοί ανάπτυξης οστικής νόσου σε μεταμοσχευμένους ασθενέις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μολέ Ευαγγελία"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Περίληψη Η μεταμόσχευση οργάνων αποτελεί μια θεραπευτική επιλογή, με ολοένα αυξανόμενη εφαρμογή για την αντιμετώπιση νοσημάτων τελικού σταδίου, όπως ανεπάρκεια νεφρών, ήπατος, πνευμόνων, καρδιάς και σε αιματολογικά νοσήματα, με αποτέλεσμα την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των μεταμοσχευμένων ασθενών. Πέρα από τα οφέλη η διαδικασία της μεταμόσχευσης συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μακροπρόθεσμων επιπλοκών επί του οστικού μεταβολισμού, όπως οστεοπόρωση, κατάγματα και οστεονέκρωση. Η αιτιοπαθογένεια των επιπλοκών αυτών είναι περίπλοκη και συνδέεται με μια σειρά επιδράσεων στον σκελετό τόσο πριν όσο και μετά τη μεταμόσχευση, ανάλογα με το υποκείμενο νόσημα, τη γενική κατάσταση του ασθενούς, το βαθμό λειτουργίας του μοσχεύματος και τη φαρμακευτική αγωγή που χορηγείται για να μην απορριφθεί το όργανο. Είναι δεδομένο λοιπόν, πως οι υποψήφιοι λήπτες οργάνου παρουσιάζουν ήδη κάποια διαταραχή στον οστικό μεταβολισμό τους. Η οστική απώλεια μετά τη μεταμόσχευση περιλαμβάνει δύο φάσεις, μια πρώιμη και μια όψιμη, η διαφορά τους έγκειται στη δοσολογία των χορηγούμενων φαρμάκων, κυρίως των κορτικοειδών και είναι ταχύτερη τους πρώτους 6-12 μήνες μετά την επέμβαση. Προοδευτικά, η οστική απώλεια επιβραδύνεται αναλογικά με την μείωση της δόσης των ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων και την άρση των προ της επέμβασης επιβλαβών καταστάσεων για τον σκελετό. Τα κατάγματα συμβαίνουν κατά το διάστημα της ταχείας οστικής απώλειας. Επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνος της οστεονέκρωσης που σχετίζεται με την επί μακρόν χορήγηση κορτικοειδών και λιγότερο με την κυκλοσπορίνη και αφορά συχνότερα την κεφαλή του μηριαίου. Συμπερασματικά οι ασθενείς με νόσο τελικού σταδίου έχουν αυξημένο κίνδυνο για οστική νόσο τόσο πριν όσο και μετά τη μεταμόσχευση. Η υποκείμενη νόσος, οι επιπλοκές της και η ανοσοκατασταλτική αγωγή μέσω διαφόρων παθογενετικών μηχανισμών οδηγούν σε ταχεία οστική απώλεια με συνοδό αυξημένη επίπτωση καταγμάτων.","Abstract Organ transplantation provides a valuable, often life–saving, therapeutic option for end-stage renal, liver, pancreas, pulmonary, cardiac and hematological diseases, resulting in increased life expectancy and improved quality of life of transplanted patients. Beyond the benefits, the process of transplantation is associated with an increased risk of long-term complications on bone metabolism such as osteoporosis, fractures and osteonecrosis. The pathogenesis of these complications is complex and related to a series of effects on the skeleton, that occur both before and after transplantation, depending on the underlying disease, the patient's general condition, the degree of organ function and medications administered to prevent graft rejection. Therefore, it is assumed, that candidate recipients already have adversely influenced bone metabolism, as a consequence of their underlying end-stage disease. The natural history of post-transplantation bone loss suggests that there are two main phases, an early and a late. The difference between them is mainly due to the doses of administered drugs, particularly steroids. Therefore, during the first 6 months after transplantation, a rapid bone loss is observed particularly in cancellous bone. Gradually, rhythm of bone loss slows down, in proportion with immunosuppressants dose reduction and removal of preoperative harmful effects on the skeleton. Fractures occur during the rapid bone loss period. Furthermore there is a risk of osteonecrosis associated with long-term administration of corticosteroids and less common cyclosporine, happening frequently on the femoral head. In conclusion, patients with end-stage disease have increased risk for bone loss, both before and after transplantation. The underlying disease and the immunosuppressive regimens lead to accelerated bone loss with associated increased fracture incidence through different pathogenetic mechanisms. "],"dc:identifier":["uoadl:1312729","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312729"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μηχανισμοί ανάπτυξης οστικής νόσου σε μεταμοσχευμένους ασθενέις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:54Z"}