{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312764"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312764","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μονήρης μεταστασεκτομή στο μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα: αναδρομική μελέτη σε κοορτή ασθενών","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με μονήρη αιματογενή μετάσταση από Μη Μικροκυτταρικό Καρκίνο Πνεύμονα (ΜΜΚΠ) παραμένει αμφιλεγόμενη παρά το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός αναδρομικών μελετών έχουν δημοσιεύσει ευνοϊκά αποτελέσματα για τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε συνδυασμένη χειρουργική θεραπεια. Σκοπός της μελέτης μας είναι να εξακριβώσουμε το ρόλο της χειρουργικής εκτομής στην αντιμετώπιση του ΜΜΚΠ με μονήρη εξωπνευμονική μετάσταση καθώς και να διερευνήσουμε την πιθανή ύπαρξη προγνωστικών παραγόντων. ΜΕΘΟΔΟΣ: Μεταξύ Ιανουαρίου του 2004 και Δεκεμβρίου του 2012, 12 ασθενείς με ΜΜΚΠ από το ίδρυμα μας υποβλήθηκαν σε μεταστασεκτομή για την αντιμετώπιση μονήρους μεταστατικής βλάβης. Οι μεταστάσεις εντοπίζονταν στον εγκέφαλο (n=3), στα επινεφρίδια (n=6), στο θωρακικό τοίχωμα (n=2) και στο διάφραγμα (n=1). Όλοι οι ασθενείς είχαν υποβληθεί και σε εκτομή της πρωτοπαθούς πνευμονικής εστίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η διάμεση επιβίωση για ολόκληρη την κοορτή ήταν 24.1 μήνες ενώ η 1-ετής και 5-ετής επιβίωση ήταν 73% και 39% αντίστοιχα. Ασθενείς με τοποπεριοχικό – ενδοθωρακικό στάδιο ΙΙΙ εμφάνισαν χειρότερη καμπύλη επιβίωσης σε σχέση με εκείνους με μικρότερο στάδιο. Αναγνωρίστηκε επίσης μία τάση η αδενικού τύπου ιστολογία του όγκου να επιδρά θετικά στην επιβίωση, παρατήρηση που ωστόσο αποδείχθηκε στατιστικώς μη σημαντική. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Παρά τον αναδρομικό χαρακτήρα της μελέτης μας και το μικρό μέγεθος της κοορτής, διαφαίνεται ότι η συνδυασμένη χειρουργική εκτομή σε ασθενείς με ΜΜΚΠ και μονήρη μετάσταση πιθανώς να προσφέρει ένα όφελος ως προς την επιβίωση. Περιορισμένη ενδοθωρακική νόσος και αδενικού τύπου ιστολογία όγκου ενδεχομένως να συνδέονται με ευνοϊκότερα αποτελέσματα.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με μονήρη αιματογενή μετάσταση από Μη Μικροκυτταρικό Καρκίνο Πνεύμονα (ΜΜΚΠ) παραμένει αμφιλεγόμενη παρά το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός αναδρομικών μελετών έχουν δημοσιεύσει ευνοϊκά αποτελέσματα για τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε συνδυασμένη χειρουργική θεραπεια. Σκοπός της μελέτης μας είναι να εξακριβώσουμε το ρόλο της χειρουργικής εκτομής στην αντιμετώπιση του ΜΜΚΠ με μονήρη εξωπνευμονική μετάσταση καθώς και να διερευνήσουμε την πιθανή ύπαρξη προγνωστικών παραγόντων. ΜΕΘΟΔΟΣ: Μεταξύ Ιανουαρίου του 2004 και Δεκεμβρίου του 2012, 12 ασθενείς με ΜΜΚΠ από το ίδρυμα μας υποβλήθηκαν σε μεταστασεκτομή για την αντιμετώπιση μονήρους μεταστατικής βλάβης. Οι μεταστάσεις εντοπίζονταν στον εγκέφαλο (n=3), στα επινεφρίδια (n=6), στο θωρακικό τοίχωμα (n=2) και στο διάφραγμα (n=1). Όλοι οι ασθενείς είχαν υποβληθεί και σε εκτομή της πρωτοπαθούς πνευμονικής εστίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η διάμεση επιβίωση για ολόκληρη την κοορτή ήταν 24.1 μήνες ενώ η 1-ετής και 5-ετής επιβίωση ήταν 73% και 39% αντίστοιχα. Ασθενείς με τοποπεριοχικό – ενδοθωρακικό στάδιο ΙΙΙ εμφάνισαν χειρότερη καμπύλη επιβίωσης σε σχέση με εκείνους με μικρότερο στάδιο. Αναγνωρίστηκε επίσης μία τάση η αδενικού τύπου ιστολογία του όγκου να επιδρά θετικά στην επιβίωση, παρατήρηση που ωστόσο αποδείχθηκε στατιστικώς μη σημαντική. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Παρά τον αναδρομικό χαρακτήρα της μελέτης μας και το μικρό μέγεθος της κοορτής, διαφαίνεται ότι η συνδυασμένη χειρουργική εκτομή σε ασθενείς με ΜΜΚΠ και μονήρη μετάσταση πιθανώς να προσφέρει ένα όφελος ως προς την επιβίωση. Περιορισμένη ενδοθωρακική νόσος και αδενικού τύπου ιστολογία όγκου ενδεχομένως να συνδέονται με ευνοϊκότερα αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραγκιούζης Γρηγόριος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:22:54Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312764"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312764","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312764","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312764","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312764","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραγκιούζης Γρηγόριος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312764","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312764"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με μονήρη αιματογενή μετάσταση από Μη Μικροκυτταρικό Καρκίνο Πνεύμονα (ΜΜΚΠ) παραμένει αμφιλεγόμενη παρά το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός αναδρομικών μελετών έχουν δημοσιεύσει ευνοϊκά αποτελέσματα για τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε συνδυασμένη χειρουργική θεραπεια. Σκοπός της μελέτης μας είναι να εξακριβώσουμε το ρόλο της χειρουργικής εκτομής στην αντιμετώπιση του ΜΜΚΠ με μονήρη εξωπνευμονική μετάσταση καθώς και να διερευνήσουμε την πιθανή ύπαρξη προγνωστικών παραγόντων. ΜΕΘΟΔΟΣ: Μεταξύ Ιανουαρίου του 2004 και Δεκεμβρίου του 2012, 12 ασθενείς με ΜΜΚΠ από το ίδρυμα μας υποβλήθηκαν σε μεταστασεκτομή για την αντιμετώπιση μονήρους μεταστατικής βλάβης. Οι μεταστάσεις εντοπίζονταν στον εγκέφαλο (n=3), στα επινεφρίδια (n=6), στο θωρακικό τοίχωμα (n=2) και στο διάφραγμα (n=1). Όλοι οι ασθενείς είχαν υποβληθεί και σε εκτομή της πρωτοπαθούς πνευμονικής εστίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η διάμεση επιβίωση για ολόκληρη την κοορτή ήταν 24.1 μήνες ενώ η 1-ετής και 5-ετής επιβίωση ήταν 73% και 39% αντίστοιχα. Ασθενείς με τοποπεριοχικό – ενδοθωρακικό στάδιο ΙΙΙ εμφάνισαν χειρότερη καμπύλη επιβίωσης σε σχέση με εκείνους με μικρότερο στάδιο. Αναγνωρίστηκε επίσης μία τάση η αδενικού τύπου ιστολογία του όγκου να επιδρά θετικά στην επιβίωση, παρατήρηση που ωστόσο αποδείχθηκε στατιστικώς μη σημαντική. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Παρά τον αναδρομικό χαρακτήρα της μελέτης μας και το μικρό μέγεθος της κοορτής, διαφαίνεται ότι η συνδυασμένη χειρουργική εκτομή σε ασθενείς με ΜΜΚΠ και μονήρη μετάσταση πιθανώς να προσφέρει ένα όφελος ως προς την επιβίωση. Περιορισμένη ενδοθωρακική νόσος και αδενικού τύπου ιστολογία όγκου ενδεχομένως να συνδέονται με ευνοϊκότερα αποτελέσματα.","BACKGROUND: The treatment of patients with solitary hematogenous metastases from Non Small Cell Lung Cancer (NSCLC) remains controversial, though numerous retrospective studies have reported favorable results for patients offered combined surgical therapy. Our aim is to determine the role of surgical resection in the management of NSCLC with solitary extrapulmonary metastases and to investigate for possible prognostic factors. METHODS: Between January 2004 and December 2012, 12 patients with NSCLC, from our institution, underwent metastasectomy for their solitary metastatic lesion. Sites of metastases included brain (n=3), adrenal gland (n=6), thoracic wall (n=2) and diaphragm (n=1). All patients had received pulmonary resections for their primary NSCLC. RESULTS: Median survival for the entire cohort was 24.1 months, whereas 1 – year and 5 – year survival rates was 73% and 39% respectively. Patients with stage III intrathoracic disease display significantly worse survival curve than those with lower stage. A tendency for the adenocarcinomatous histology to positively affect survival was recognized, though it was proved statistically not significant. CONCLUSIONS: Despite the retrospective nature of our study and the small cohort size, it is gradually emerging that combined surgical resection might offer NSCLC patients with solitary hematogenous metastases a survival benefit. Limited intrathoracic disease and adenocarcinomatous histology might be associated with better outcomes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μονήρης μεταστασεκτομή στο μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα: αναδρομική μελέτη σε κοορτή ασθενών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραγκιούζης Γρηγόριος"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με μονήρη αιματογενή μετάσταση από Μη Μικροκυτταρικό Καρκίνο Πνεύμονα (ΜΜΚΠ) παραμένει αμφιλεγόμενη παρά το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός αναδρομικών μελετών έχουν δημοσιεύσει ευνοϊκά αποτελέσματα για τους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε συνδυασμένη χειρουργική θεραπεια. Σκοπός της μελέτης μας είναι να εξακριβώσουμε το ρόλο της χειρουργικής εκτομής στην αντιμετώπιση του ΜΜΚΠ με μονήρη εξωπνευμονική μετάσταση καθώς και να διερευνήσουμε την πιθανή ύπαρξη προγνωστικών παραγόντων. ΜΕΘΟΔΟΣ: Μεταξύ Ιανουαρίου του 2004 και Δεκεμβρίου του 2012, 12 ασθενείς με ΜΜΚΠ από το ίδρυμα μας υποβλήθηκαν σε μεταστασεκτομή για την αντιμετώπιση μονήρους μεταστατικής βλάβης. Οι μεταστάσεις εντοπίζονταν στον εγκέφαλο (n=3), στα επινεφρίδια (n=6), στο θωρακικό τοίχωμα (n=2) και στο διάφραγμα (n=1). Όλοι οι ασθενείς είχαν υποβληθεί και σε εκτομή της πρωτοπαθούς πνευμονικής εστίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η διάμεση επιβίωση για ολόκληρη την κοορτή ήταν 24.1 μήνες ενώ η 1-ετής και 5-ετής επιβίωση ήταν 73% και 39% αντίστοιχα. Ασθενείς με τοποπεριοχικό – ενδοθωρακικό στάδιο ΙΙΙ εμφάνισαν χειρότερη καμπύλη επιβίωσης σε σχέση με εκείνους με μικρότερο στάδιο. Αναγνωρίστηκε επίσης μία τάση η αδενικού τύπου ιστολογία του όγκου να επιδρά θετικά στην επιβίωση, παρατήρηση που ωστόσο αποδείχθηκε στατιστικώς μη σημαντική. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Παρά τον αναδρομικό χαρακτήρα της μελέτης μας και το μικρό μέγεθος της κοορτής, διαφαίνεται ότι η συνδυασμένη χειρουργική εκτομή σε ασθενείς με ΜΜΚΠ και μονήρη μετάσταση πιθανώς να προσφέρει ένα όφελος ως προς την επιβίωση. Περιορισμένη ενδοθωρακική νόσος και αδενικού τύπου ιστολογία όγκου ενδεχομένως να συνδέονται με ευνοϊκότερα αποτελέσματα.","BACKGROUND: The treatment of patients with solitary hematogenous metastases from Non Small Cell Lung Cancer (NSCLC) remains controversial, though numerous retrospective studies have reported favorable results for patients offered combined surgical therapy. Our aim is to determine the role of surgical resection in the management of NSCLC with solitary extrapulmonary metastases and to investigate for possible prognostic factors. METHODS: Between January 2004 and December 2012, 12 patients with NSCLC, from our institution, underwent metastasectomy for their solitary metastatic lesion. Sites of metastases included brain (n=3), adrenal gland (n=6), thoracic wall (n=2) and diaphragm (n=1). All patients had received pulmonary resections for their primary NSCLC. RESULTS: Median survival for the entire cohort was 24.1 months, whereas 1 – year and 5 – year survival rates was 73% and 39% respectively. Patients with stage III intrathoracic disease display significantly worse survival curve than those with lower stage. A tendency for the adenocarcinomatous histology to positively affect survival was recognized, though it was proved statistically not significant. CONCLUSIONS: Despite the retrospective nature of our study and the small cohort size, it is gradually emerging that combined surgical resection might offer NSCLC patients with solitary hematogenous metastases a survival benefit. Limited intrathoracic disease and adenocarcinomatous histology might be associated with better outcomes."],"dc:identifier":["uoadl:1312764","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312764"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μονήρης μεταστασεκτομή στο μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα: αναδρομική μελέτη σε κοορτή ασθενών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:54Z"}