{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312769"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312769","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μονοξείδιο του αζώτου και οστά","abstract":"Το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) είναι μια βραχύβια, εξαιρετικά δραστική, ελεύθερη ρίζα πανταχού παρούσα στο ανθρώπινο σώμα. Στην ανθρώπινη φυσιολογία συμμετέχει ευρέως τόσο σε ενδο-κυτταρικό και σε δια-κυτταρικό επίπεδο ως μόριο σηματοδότησης - δεύτερος διαβιβαστής. Το ΝΟ παράγεται με μεταροπή της L-αργινίνης σε L-κιτρουλίνη παρουσία του ενζύμου συνθάσης ΝΟ (NOS), μοριακού οξυγόνου, NADPH και άλλα συνενζύμων. Τρία ισοένζυμα της NOS παράγουν ΝΟ σε διάφορες ανατομικές θέσεις και υπό διάφορες φυσιολογικές συνθήκες. Τρία διακριτά γονίδια κωδικοποιούν τους τρεις τύπους των NOS, της ενδοθηλιακής (eNOS ή NOS-3), της νευρωνικής (nNOS ή NOS-1) και της επαγόμενης (iNOS ή NOS-2) NOS. Η νευρωνική και η ενδοθηλιακή NOS είναι ένζυμα που εξαρτώνται από το ασβέστιο, ενώ η επαγόμενη NOS είναι ένα ασβέστιο-ανεξάρτητο ένζυμο, που ενεργοποιείται και ρυθμίζεται αυξητικά από κυτοκίνες κατά την διάρκεια φλεγμονωδών διεργασιών. Πάρα ταύτα η ιστική εξειδίκευση η οποία αναφέρεται στα ονόματα δεν είναι απόλυτη καθώς οι υπότυποι NOS έχουν ανακαλυφθεί σε ευρύτερες περιοχές στο σώμα. Στα οστά, το ΝΟ παίζει ζωτικό ρόλο στη λειτουργία των μηχανοϋποδοχέων και στην μηχανοδιαμεταγωγή. Τα οστεοκύτταρα είναι πια ευρέως αποδεκτά ως μηχανουποδοχείς στα οστά. Αντιλαμβάνονται εξωτερικά μηχανικά ερεθίσματα και παράγουν χημικά σήματα, όπως το ΝΟ και προσταγλανδίνες. Το ΝΟ με τη σειρά του έχει δειχθεί ότι ρυθμίζει τη δραστηριότητα της οστικής παραγωγής μέσω των οστεοβλαστών και της οστικής απορρόφησης μέσω των οστεοκλαστών. Το ΝΟ είναι απαραίτητο για την οστική παραγωγή ως απάντηση στη μηχανική φόρτιση in vivo. Πλήθος μελετών έχουν δείξει ότι το ΝΟ είναι ένα σημαντικό γρανάζι για το οστικό μεταβολισμό και οστική ανακατασκευή. Με δεδομένο ότι τα μηχανικά ερεθίσματα οδηγούν σε παραγωγή ΝΟ το οποίο προκαλεί ενίσχυση της αντοχής των οστών και αναστολή απώλειας της οστικής μάζας, υπάρχουν πολλαπλές ευκαιρίες για θεραπευτικές παρεμβάσεις με τη χρήση του NO-cGMP βιοχημικού μονοπατιού. Ο αριθμός των οστεοπορωτικών καταγμάτων αυξάνεται σε όλο τον κόσμο μαζί με την ηλικία του πληθυσμού. Τα φάρμακα εναντίον της οστεοπόρωσης διαχωρίζονται σε αντικαταβολικούς και αναβολικούς παράγοντες. Οι θεραπείες για την οστεοπόρωση περιορίζονται από το κόστος, τις παρενέργειες και το σημαντικότερο την αποτελεσματικότητα τους. Οι τρέχουσες θεραπείες οδηγούν σε μείωση των σπονδυλικών καταγμάτων που αφορούν σπογγώδες οστό, αλλά έχουν περιορισμένη δράση στο φλοιώδες οστό και στα συνοδά σε αυτό οστεοπορωτικά κατάγματα (ισχίο, αντιβράχιο, βραχίονας). Συνεπώς αναδύεται η ανάγκη για μία εύκολη, φθηνή, καλά ανεκτή θεραπεία από ένα παράγοντα που θα αυξάνει την οστική αντοχή και θα μειώνει τον καταγματικό ΄κίνδυνο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι φαρμακευτικοί παράγοντες οι οποίοι δρούν ως ισχυροί χορηγοί ΝΟ μπορούν να ικανοποιήσουν αυτή την ανάγκη. Η πιο ελκυστική νέα ένδειξη για το NO είναι η ανάπτυξη νέων στρατηγικών για τη πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης σε άνδρες και γυναίκες. Παρά τα πλεονεκτήματα όμως η πιθανότητα ανάπτυξης ανοχής και ανεπιθύμητων παρενεργειών φαίνεται να περιορίζουν την κλινική τους χρησιμότητα. Έτσι μία σειρά από ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τη βέλτιστη αναγκαία δόση του ΝΟ και την κατάλληλη φαρμακοτεχνική μορφή του χορηγού ΝΟ για τη ρύθμιση του οστικού μεταβολισμού και της καλής σκελετικής υγείας. Περαιτέρω in vitro πειραματικές και in vivo κλινικές δοκιμές και μελέτες για την καταλληλότητα και αποτελεσματικότητα των χορηγών ΝΟ πρέπει να διεξαχθούν προκειμένου να εξεταστεί προσεκτικά και να αξιολογηθεί καλύτερα η ελεγχόμενη, εντοπισμένη ιστική απελευθέρωση του ΝΟ ως εναλλακτική θεραπεία εκλογής για τις μυοσκελετικές παθήσεις.","abstract_html":"Το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) είναι μια βραχύβια, εξαιρετικά δραστική, ελεύθερη ρίζα πανταχού παρούσα στο ανθρώπινο σώμα. Στην ανθρώπινη φυσιολογία συμμετέχει ευρέως τόσο σε ενδο-κυτταρικό και σε δια-κυτταρικό επίπεδο ως μόριο σηματοδότησης - δεύτερος διαβιβαστής. Το ΝΟ παράγεται με μεταροπή της L-αργινίνης σε L-κιτρουλίνη παρουσία του ενζύμου συνθάσης ΝΟ (NOS), μοριακού οξυγόνου, NADPH και άλλα συνενζύμων. Τρία ισοένζυμα της NOS παράγουν ΝΟ σε διάφορες ανατομικές θέσεις και υπό διάφορες φυσιολογικές συνθήκες. Τρία διακριτά γονίδια κωδικοποιούν τους τρεις τύπους των NOS, της ενδοθηλιακής (eNOS ή NOS-3), της νευρωνικής (nNOS ή NOS-1) και της επαγόμενης (iNOS ή NOS-2) NOS. Η νευρωνική και η ενδοθηλιακή NOS είναι ένζυμα που εξαρτώνται από το ασβέστιο, ενώ η επαγόμενη NOS είναι ένα ασβέστιο-ανεξάρτητο ένζυμο, που ενεργοποιείται και ρυθμίζεται αυξητικά από κυτοκίνες κατά την διάρκεια φλεγμονωδών διεργασιών. Πάρα ταύτα η ιστική εξειδίκευση η οποία αναφέρεται στα ονόματα δεν είναι απόλυτη καθώς οι υπότυποι NOS έχουν ανακαλυφθεί σε ευρύτερες περιοχές στο σώμα. Στα οστά, το ΝΟ παίζει ζωτικό ρόλο στη λειτουργία των μηχανοϋποδοχέων και στην μηχανοδιαμεταγωγή. Τα οστεοκύτταρα είναι πια ευρέως αποδεκτά ως μηχανουποδοχείς στα οστά. Αντιλαμβάνονται εξωτερικά μηχανικά ερεθίσματα και παράγουν χημικά σήματα, όπως το ΝΟ και προσταγλανδίνες. Το ΝΟ με τη σειρά του έχει δειχθεί ότι ρυθμίζει τη δραστηριότητα της οστικής παραγωγής μέσω των οστεοβλαστών και της οστικής απορρόφησης μέσω των οστεοκλαστών. Το ΝΟ είναι απαραίτητο για την οστική παραγωγή ως απάντηση στη μηχανική φόρτιση in vivo. Πλήθος μελετών έχουν δείξει ότι το ΝΟ είναι ένα σημαντικό γρανάζι για το οστικό μεταβολισμό και οστική ανακατασκευή. Με δεδομένο ότι τα μηχανικά ερεθίσματα οδηγούν σε παραγωγή ΝΟ το οποίο προκαλεί ενίσχυση της αντοχής των οστών και αναστολή απώλειας της οστικής μάζας, υπάρχουν πολλαπλές ευκαιρίες για θεραπευτικές παρεμβάσεις με τη χρήση του NO-cGMP βιοχημικού μονοπατιού. Ο αριθμός των οστεοπορωτικών καταγμάτων αυξάνεται σε όλο τον κόσμο μαζί με την ηλικία του πληθυσμού. Τα φάρμακα εναντίον της οστεοπόρωσης διαχωρίζονται σε αντικαταβολικούς και αναβολικούς παράγοντες. Οι θεραπείες για την οστεοπόρωση περιορίζονται από το κόστος, τις παρενέργειες και το σημαντικότερο την αποτελεσματικότητα τους. Οι τρέχουσες θεραπείες οδηγούν σε μείωση των σπονδυλικών καταγμάτων που αφορούν σπογγώδες οστό, αλλά έχουν περιορισμένη δράση στο φλοιώδες οστό και στα συνοδά σε αυτό οστεοπορωτικά κατάγματα (ισχίο, αντιβράχιο, βραχίονας). Συνεπώς αναδύεται η ανάγκη για μία εύκολη, φθηνή, καλά ανεκτή θεραπεία από ένα παράγοντα που θα αυξάνει την οστική αντοχή και θα μειώνει τον καταγματικό ΄κίνδυνο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι φαρμακευτικοί παράγοντες οι οποίοι δρούν ως ισχυροί χορηγοί ΝΟ μπορούν να ικανοποιήσουν αυτή την ανάγκη. Η πιο ελκυστική νέα ένδειξη για το NO είναι η ανάπτυξη νέων στρατηγικών για τη πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης σε άνδρες και γυναίκες. Παρά τα πλεονεκτήματα όμως η πιθανότητα ανάπτυξης ανοχής και ανεπιθύμητων παρενεργειών φαίνεται να περιορίζουν την κλινική τους χρησιμότητα. Έτσι μία σειρά από ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τη βέλτιστη αναγκαία δόση του ΝΟ και την κατάλληλη φαρμακοτεχνική μορφή του χορηγού ΝΟ για τη ρύθμιση του οστικού μεταβολισμού και της καλής σκελετικής υγείας. Περαιτέρω in vitro πειραματικές και in vivo κλινικές δοκιμές και μελέτες για την καταλληλότητα και αποτελεσματικότητα των χορηγών ΝΟ πρέπει να διεξαχθούν προκειμένου να εξεταστεί προσεκτικά και να αξιολογηθεί καλύτερα η ελεγχόμενη, εντοπισμένη ιστική απελευθέρωση του ΝΟ ως εναλλακτική θεραπεία εκλογής για τις μυοσκελετικές παθήσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκανταΐφης Νικόλαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:54Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312769"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312769","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312769","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312769","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312769","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκανταΐφης Νικόλαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312769","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312769"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) είναι μια βραχύβια, εξαιρετικά δραστική, ελεύθερη ρίζα πανταχού παρούσα στο ανθρώπινο σώμα. Στην ανθρώπινη φυσιολογία συμμετέχει ευρέως τόσο σε ενδο-κυτταρικό και σε δια-κυτταρικό επίπεδο ως μόριο σηματοδότησης - δεύτερος διαβιβαστής. Το ΝΟ παράγεται με μεταροπή της L-αργινίνης σε L-κιτρουλίνη παρουσία του ενζύμου συνθάσης ΝΟ (NOS), μοριακού οξυγόνου, NADPH και άλλα συνενζύμων. Τρία ισοένζυμα της NOS παράγουν ΝΟ σε διάφορες ανατομικές θέσεις και υπό διάφορες φυσιολογικές συνθήκες. Τρία διακριτά γονίδια κωδικοποιούν τους τρεις τύπους των NOS, της ενδοθηλιακής (eNOS ή NOS-3), της νευρωνικής (nNOS ή NOS-1) και της επαγόμενης (iNOS ή NOS-2) NOS. Η νευρωνική και η ενδοθηλιακή NOS είναι ένζυμα που εξαρτώνται από το ασβέστιο, ενώ η επαγόμενη NOS είναι ένα ασβέστιο-ανεξάρτητο ένζυμο, που ενεργοποιείται και ρυθμίζεται αυξητικά από κυτοκίνες κατά την διάρκεια φλεγμονωδών διεργασιών. Πάρα ταύτα η ιστική εξειδίκευση η οποία αναφέρεται στα ονόματα δεν είναι απόλυτη καθώς οι υπότυποι NOS έχουν ανακαλυφθεί σε ευρύτερες περιοχές στο σώμα. Στα οστά, το ΝΟ παίζει ζωτικό ρόλο στη λειτουργία των μηχανοϋποδοχέων και στην μηχανοδιαμεταγωγή. Τα οστεοκύτταρα είναι πια ευρέως αποδεκτά ως μηχανουποδοχείς στα οστά. Αντιλαμβάνονται εξωτερικά μηχανικά ερεθίσματα και παράγουν χημικά σήματα, όπως το ΝΟ και προσταγλανδίνες. Το ΝΟ με τη σειρά του έχει δειχθεί ότι ρυθμίζει τη δραστηριότητα της οστικής παραγωγής μέσω των οστεοβλαστών και της οστικής απορρόφησης μέσω των οστεοκλαστών. Το ΝΟ είναι απαραίτητο για την οστική παραγωγή ως απάντηση στη μηχανική φόρτιση in vivo. Πλήθος μελετών έχουν δείξει ότι το ΝΟ είναι ένα σημαντικό γρανάζι για το οστικό μεταβολισμό και οστική ανακατασκευή. Με δεδομένο ότι τα μηχανικά ερεθίσματα οδηγούν σε παραγωγή ΝΟ το οποίο προκαλεί ενίσχυση της αντοχής των οστών και αναστολή απώλειας της οστικής μάζας, υπάρχουν πολλαπλές ευκαιρίες για θεραπευτικές παρεμβάσεις με τη χρήση του NO-cGMP βιοχημικού μονοπατιού. Ο αριθμός των οστεοπορωτικών καταγμάτων αυξάνεται σε όλο τον κόσμο μαζί με την ηλικία του πληθυσμού. Τα φάρμακα εναντίον της οστεοπόρωσης διαχωρίζονται σε αντικαταβολικούς και αναβολικούς παράγοντες. Οι θεραπείες για την οστεοπόρωση περιορίζονται από το κόστος, τις παρενέργειες και το σημαντικότερο την αποτελεσματικότητα τους. Οι τρέχουσες θεραπείες οδηγούν σε μείωση των σπονδυλικών καταγμάτων που αφορούν σπογγώδες οστό, αλλά έχουν περιορισμένη δράση στο φλοιώδες οστό και στα συνοδά σε αυτό οστεοπορωτικά κατάγματα (ισχίο, αντιβράχιο, βραχίονας). Συνεπώς αναδύεται η ανάγκη για μία εύκολη, φθηνή, καλά ανεκτή θεραπεία από ένα παράγοντα που θα αυξάνει την οστική αντοχή και θα μειώνει τον καταγματικό ΄κίνδυνο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι φαρμακευτικοί παράγοντες οι οποίοι δρούν ως ισχυροί χορηγοί ΝΟ μπορούν να ικανοποιήσουν αυτή την ανάγκη. Η πιο ελκυστική νέα ένδειξη για το NO είναι η ανάπτυξη νέων στρατηγικών για τη πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης σε άνδρες και γυναίκες. Παρά τα πλεονεκτήματα όμως η πιθανότητα ανάπτυξης ανοχής και ανεπιθύμητων παρενεργειών φαίνεται να περιορίζουν την κλινική τους χρησιμότητα. Έτσι μία σειρά από ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τη βέλτιστη αναγκαία δόση του ΝΟ και την κατάλληλη φαρμακοτεχνική μορφή του χορηγού ΝΟ για τη ρύθμιση του οστικού μεταβολισμού και της καλής σκελετικής υγείας. Περαιτέρω in vitro πειραματικές και in vivo κλινικές δοκιμές και μελέτες για την καταλληλότητα και αποτελεσματικότητα των χορηγών ΝΟ πρέπει να διεξαχθούν προκειμένου να εξεταστεί προσεκτικά και να αξιολογηθεί καλύτερα η ελεγχόμενη, εντοπισμένη ιστική απελευθέρωση του ΝΟ ως εναλλακτική θεραπεία εκλογής για τις μυοσκελετικές παθήσεις.","Nitric oxide (NO) is a short-lived, highly reactive free radical that is ubiquitous in the human body. In human physiology it is widely used in both intra-cellular and inter-cellular as a signalling molecule - second messenger. NO is produced when L-arginine is converted into L-citrulline in the presence of the enzyme NO synthase (NOS), molecular oxygen, NADPH and other cofactors. Three isoenzymes of NOS exist for NO production in various anatomical sites and under different physiological conditions. Three distinct genes encode the three types of NOS, endothelial (eNOS or NOS-3), neuronal (nNOS or NOS-1) and inducuble (iNOS or NOS-2). The neuronal NOS and endothelial NOS enzymes are calcium-dependent, while the inducible NOS is a calcium-independent enzyme, activated and upregulated by cytokines during inflammatory processes. However, the tissue specificity is not absolute as subtypes of NOS have been discovered in large areas in the body. In bone, NO plays a vital role in the functions of mechano-reception and michano-transduction. The osteocytes are widely accepted as mechanoreceptors in bone. They perceive external mechanical stimuli and produce chemical signals, such as NO and prostaglandins. NO in turn, regulates the activity of bone formation by osteoblasts and bone resorption by osteoclasts. NO is essential for bone formation by mechanical loading in vivo. Numerous studies have shown that NO is an important gear for bone metabolism and bone remodelling. Given that mechanical stimuli lead to NO production that enhances bone strength and inhibits bone loss, there are multiple opportunities for therapeutic intervention using the NO-cGMP biochemical pathway. Osteoporotic fractures grow worldwide according with the age of the population. Drugs against osteoporosis separated into anticatabolic and anabolic agents. Treatments for osteoporosis limited by cost, side effects, and most importantly their effectiveness. Current treatments lead to a reduction in vertebral fractures involving cancellous bone, but they have little effect on cortical bone and accompanying osteoporotic fractures (hip, forearm and arm). Thus, emerges a need for an easy, inexpensive, well-tolerated treatment of one agent that increases bone strength and reduces the risk of fractures. There is evidence that agents who act as potent NO donors can meet this need. The most attractive new indication for NO is the development of new strategies for prevention and treatment of osteoporosis in men and women. Despite these advantages, however, the probability of development of tolerance and undesirable side effects such as headaches appears to limit their clinical utility. Thus a series of questions remain concerning the necessary optimal dose of NO and the appropriate formulation of NO donor for the regulation of bone metabolism and skeletal good health. Further in vitro experimental studies and in vivo clinical trials on the appropriateness and effectiveness of NO donors should be conducted in order to examine carefully and evaluate better-controlled, localized tissue release of NO as an alternative treatment option for a broad spectrum of musculoskeletal disorders."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μονοξείδιο του αζώτου και οστά"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκανταΐφης Νικόλαος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) είναι μια βραχύβια, εξαιρετικά δραστική, ελεύθερη ρίζα πανταχού παρούσα στο ανθρώπινο σώμα. Στην ανθρώπινη φυσιολογία συμμετέχει ευρέως τόσο σε ενδο-κυτταρικό και σε δια-κυτταρικό επίπεδο ως μόριο σηματοδότησης - δεύτερος διαβιβαστής. Το ΝΟ παράγεται με μεταροπή της L-αργινίνης σε L-κιτρουλίνη παρουσία του ενζύμου συνθάσης ΝΟ (NOS), μοριακού οξυγόνου, NADPH και άλλα συνενζύμων. Τρία ισοένζυμα της NOS παράγουν ΝΟ σε διάφορες ανατομικές θέσεις και υπό διάφορες φυσιολογικές συνθήκες. Τρία διακριτά γονίδια κωδικοποιούν τους τρεις τύπους των NOS, της ενδοθηλιακής (eNOS ή NOS-3), της νευρωνικής (nNOS ή NOS-1) και της επαγόμενης (iNOS ή NOS-2) NOS. Η νευρωνική και η ενδοθηλιακή NOS είναι ένζυμα που εξαρτώνται από το ασβέστιο, ενώ η επαγόμενη NOS είναι ένα ασβέστιο-ανεξάρτητο ένζυμο, που ενεργοποιείται και ρυθμίζεται αυξητικά από κυτοκίνες κατά την διάρκεια φλεγμονωδών διεργασιών. Πάρα ταύτα η ιστική εξειδίκευση η οποία αναφέρεται στα ονόματα δεν είναι απόλυτη καθώς οι υπότυποι NOS έχουν ανακαλυφθεί σε ευρύτερες περιοχές στο σώμα. Στα οστά, το ΝΟ παίζει ζωτικό ρόλο στη λειτουργία των μηχανοϋποδοχέων και στην μηχανοδιαμεταγωγή. Τα οστεοκύτταρα είναι πια ευρέως αποδεκτά ως μηχανουποδοχείς στα οστά. Αντιλαμβάνονται εξωτερικά μηχανικά ερεθίσματα και παράγουν χημικά σήματα, όπως το ΝΟ και προσταγλανδίνες. Το ΝΟ με τη σειρά του έχει δειχθεί ότι ρυθμίζει τη δραστηριότητα της οστικής παραγωγής μέσω των οστεοβλαστών και της οστικής απορρόφησης μέσω των οστεοκλαστών. Το ΝΟ είναι απαραίτητο για την οστική παραγωγή ως απάντηση στη μηχανική φόρτιση in vivo. Πλήθος μελετών έχουν δείξει ότι το ΝΟ είναι ένα σημαντικό γρανάζι για το οστικό μεταβολισμό και οστική ανακατασκευή. Με δεδομένο ότι τα μηχανικά ερεθίσματα οδηγούν σε παραγωγή ΝΟ το οποίο προκαλεί ενίσχυση της αντοχής των οστών και αναστολή απώλειας της οστικής μάζας, υπάρχουν πολλαπλές ευκαιρίες για θεραπευτικές παρεμβάσεις με τη χρήση του NO-cGMP βιοχημικού μονοπατιού. Ο αριθμός των οστεοπορωτικών καταγμάτων αυξάνεται σε όλο τον κόσμο μαζί με την ηλικία του πληθυσμού. Τα φάρμακα εναντίον της οστεοπόρωσης διαχωρίζονται σε αντικαταβολικούς και αναβολικούς παράγοντες. Οι θεραπείες για την οστεοπόρωση περιορίζονται από το κόστος, τις παρενέργειες και το σημαντικότερο την αποτελεσματικότητα τους. Οι τρέχουσες θεραπείες οδηγούν σε μείωση των σπονδυλικών καταγμάτων που αφορούν σπογγώδες οστό, αλλά έχουν περιορισμένη δράση στο φλοιώδες οστό και στα συνοδά σε αυτό οστεοπορωτικά κατάγματα (ισχίο, αντιβράχιο, βραχίονας). Συνεπώς αναδύεται η ανάγκη για μία εύκολη, φθηνή, καλά ανεκτή θεραπεία από ένα παράγοντα που θα αυξάνει την οστική αντοχή και θα μειώνει τον καταγματικό ΄κίνδυνο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι φαρμακευτικοί παράγοντες οι οποίοι δρούν ως ισχυροί χορηγοί ΝΟ μπορούν να ικανοποιήσουν αυτή την ανάγκη. Η πιο ελκυστική νέα ένδειξη για το NO είναι η ανάπτυξη νέων στρατηγικών για τη πρόληψη και θεραπεία της οστεοπόρωσης σε άνδρες και γυναίκες. Παρά τα πλεονεκτήματα όμως η πιθανότητα ανάπτυξης ανοχής και ανεπιθύμητων παρενεργειών φαίνεται να περιορίζουν την κλινική τους χρησιμότητα. Έτσι μία σειρά από ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τη βέλτιστη αναγκαία δόση του ΝΟ και την κατάλληλη φαρμακοτεχνική μορφή του χορηγού ΝΟ για τη ρύθμιση του οστικού μεταβολισμού και της καλής σκελετικής υγείας. Περαιτέρω in vitro πειραματικές και in vivo κλινικές δοκιμές και μελέτες για την καταλληλότητα και αποτελεσματικότητα των χορηγών ΝΟ πρέπει να διεξαχθούν προκειμένου να εξεταστεί προσεκτικά και να αξιολογηθεί καλύτερα η ελεγχόμενη, εντοπισμένη ιστική απελευθέρωση του ΝΟ ως εναλλακτική θεραπεία εκλογής για τις μυοσκελετικές παθήσεις.","Nitric oxide (NO) is a short-lived, highly reactive free radical that is ubiquitous in the human body. In human physiology it is widely used in both intra-cellular and inter-cellular as a signalling molecule - second messenger. NO is produced when L-arginine is converted into L-citrulline in the presence of the enzyme NO synthase (NOS), molecular oxygen, NADPH and other cofactors. Three isoenzymes of NOS exist for NO production in various anatomical sites and under different physiological conditions. Three distinct genes encode the three types of NOS, endothelial (eNOS or NOS-3), neuronal (nNOS or NOS-1) and inducuble (iNOS or NOS-2). The neuronal NOS and endothelial NOS enzymes are calcium-dependent, while the inducible NOS is a calcium-independent enzyme, activated and upregulated by cytokines during inflammatory processes. However, the tissue specificity is not absolute as subtypes of NOS have been discovered in large areas in the body. In bone, NO plays a vital role in the functions of mechano-reception and michano-transduction. The osteocytes are widely accepted as mechanoreceptors in bone. They perceive external mechanical stimuli and produce chemical signals, such as NO and prostaglandins. NO in turn, regulates the activity of bone formation by osteoblasts and bone resorption by osteoclasts. NO is essential for bone formation by mechanical loading in vivo. Numerous studies have shown that NO is an important gear for bone metabolism and bone remodelling. Given that mechanical stimuli lead to NO production that enhances bone strength and inhibits bone loss, there are multiple opportunities for therapeutic intervention using the NO-cGMP biochemical pathway. Osteoporotic fractures grow worldwide according with the age of the population. Drugs against osteoporosis separated into anticatabolic and anabolic agents. Treatments for osteoporosis limited by cost, side effects, and most importantly their effectiveness. Current treatments lead to a reduction in vertebral fractures involving cancellous bone, but they have little effect on cortical bone and accompanying osteoporotic fractures (hip, forearm and arm). Thus, emerges a need for an easy, inexpensive, well-tolerated treatment of one agent that increases bone strength and reduces the risk of fractures. There is evidence that agents who act as potent NO donors can meet this need. The most attractive new indication for NO is the development of new strategies for prevention and treatment of osteoporosis in men and women. Despite these advantages, however, the probability of development of tolerance and undesirable side effects such as headaches appears to limit their clinical utility. Thus a series of questions remain concerning the necessary optimal dose of NO and the appropriate formulation of NO donor for the regulation of bone metabolism and skeletal good health. Further in vitro experimental studies and in vivo clinical trials on the appropriateness and effectiveness of NO donors should be conducted in order to examine carefully and evaluate better-controlled, localized tissue release of NO as an alternative treatment option for a broad spectrum of musculoskeletal disorders."],"dc:identifier":["uoadl:1312769","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312769"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μονοξείδιο του αζώτου και οστά"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:54Z"}