{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312805"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312805","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μορφολογία, ογκογένεση και βιολογική συμπεριφορά επιθηλιακών όγκων της ωοθήκης","abstract":"Οι κακοήθεις επιθηλιακοί όγκοι (καρκινώματα) αποτελούν τους πιο συχνούς ωοθηκικούς καρκίνους (περίπου 90%). Σε αντίθεση όμως με τους άλλους τύπους καρκίνου που προσβάλλουν το γυναικείο πληθυσμό, τόσο η πρόληψη όσο και η διάγνωση της νόσου σε πρώιμο στάδιο είναι εξαιρετικά δυσχερής. Προς το παρόν οι υπάρχουσες τεχνικές πληθυσμιακού ελέγχου είναι η ψηλάφηση των ωοθηκών, το διακολπικό υπερηχογράφημα και ο προσδιορισμός του CA 125. Παρ' ότι τα επίπεδα του CA 125 στον ορό συσχετίζονται με πρόοδο ή ύφεση μετρήσιμης νόσου και συγχρόνως είναι χρήσιμα στην προεγχειρητική μελέτη μιας πυελικής μάζας, το τεστ δεν έχει επαρκή ειδικότητα για να χρησιμοποιηθεί ως έλεγχος ρουτίνας για τον καρκίνο των ωοθηκών. Ανεξάρτητα από την κλασική ιστολογική ταξινόμηση η συσσώρευση κλινικοπαθολογοανατομικών, μοριακών και επιδημιολογικών δεδομένων θεμελίωσε πέντε ξεχωριστούς τύπους επιθηλιακού καρκίνου των ωοθηκών: το χαμηλής διαφοροποίησης ορώδες (70%), το ενδομητριοειδές (10%), το διαυγοκυτταρικό (10%),το βλεννώδες(3%), και το ανώτερης διαφοροποίησης ορώδες (3%). Η παραδοσιακή άποψη για την ωοθηκική καρκινογένεση συνίσταται στο ότι οι διάφοροι ιστολογικοί τύποι προέρχονται από το επιφανειακό επιθήλιο των ωοθηκών (μεσοθήλιο). Συγκλονιστικά στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη ότι μεγάλη πλειοψηφία των πρωτογενών καρκίνων της ωοθήκης προέρχονται από τις σάλπιγγες και το ενδομήτριο και όχι άμεσα από την ωοθήκη. Παρόλο που παραδοσιακά ο καρκίνος των ωοθηκών περιγράφεται σαν μια ενιαία οντότητα, στην πραγματικότητα αποτελείται από εντελώς διαφορετικά νοσήματα, καθένα από τα οποία έχει διαφορετική μορφολογία και βιολογική συμπεριφορά. Τα νεότερα μοριακά δεδομένα με την πάροδο του χρόνου μας δίνουν ένα μεγάλο όγκο δεδομένων τα οποία ενδεχομένως μελλοντικά θα χρησιμεύσουν σε μια πιο σαφή κατηγοριοποίηση με στόχο πρώιμη διάγνωση και πιο αποτελεσματική, μοριακά στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση.","abstract_html":"Οι κακοήθεις επιθηλιακοί όγκοι (καρκινώματα) αποτελούν τους πιο συχνούς ωοθηκικούς καρκίνους (περίπου 90%). Σε αντίθεση όμως με τους άλλους τύπους καρκίνου που προσβάλλουν το γυναικείο πληθυσμό, τόσο η πρόληψη όσο και η διάγνωση της νόσου σε πρώιμο στάδιο είναι εξαιρετικά δυσχερής. Προς το παρόν οι υπάρχουσες τεχνικές πληθυσμιακού ελέγχου είναι η ψηλάφηση των ωοθηκών, το διακολπικό υπερηχογράφημα και ο προσδιορισμός του CA 125. Παρ&#x27; ότι τα επίπεδα του CA 125 στον ορό συσχετίζονται με πρόοδο ή ύφεση μετρήσιμης νόσου και συγχρόνως είναι χρήσιμα στην προεγχειρητική μελέτη μιας πυελικής μάζας, το τεστ δεν έχει επαρκή ειδικότητα για να χρησιμοποιηθεί ως έλεγχος ρουτίνας για τον καρκίνο των ωοθηκών. Ανεξάρτητα από την κλασική ιστολογική ταξινόμηση η συσσώρευση κλινικοπαθολογοανατομικών, μοριακών και επιδημιολογικών δεδομένων θεμελίωσε πέντε ξεχωριστούς τύπους επιθηλιακού καρκίνου των ωοθηκών: το χαμηλής διαφοροποίησης ορώδες (70%), το ενδομητριοειδές (10%), το διαυγοκυτταρικό (10%),το βλεννώδες(3%), και το ανώτερης διαφοροποίησης ορώδες (3%). Η παραδοσιακή άποψη για την ωοθηκική καρκινογένεση συνίσταται στο ότι οι διάφοροι ιστολογικοί τύποι προέρχονται από το επιφανειακό επιθήλιο των ωοθηκών (μεσοθήλιο). Συγκλονιστικά στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη ότι μεγάλη πλειοψηφία των πρωτογενών καρκίνων της ωοθήκης προέρχονται από τις σάλπιγγες και το ενδομήτριο και όχι άμεσα από την ωοθήκη. Παρόλο που παραδοσιακά ο καρκίνος των ωοθηκών περιγράφεται σαν μια ενιαία οντότητα, στην πραγματικότητα αποτελείται από εντελώς διαφορετικά νοσήματα, καθένα από τα οποία έχει διαφορετική μορφολογία και βιολογική συμπεριφορά. Τα νεότερα μοριακά δεδομένα με την πάροδο του χρόνου μας δίνουν ένα μεγάλο όγκο δεδομένων τα οποία ενδεχομένως μελλοντικά θα χρησιμεύσουν σε μια πιο σαφή κατηγοριοποίηση με στόχο πρώιμη διάγνωση και πιο αποτελεσματική, μοριακά στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση.","abstract_has_math":false,"creators":["Δασκαλάκης Ανδρέας"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:54Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312805"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312805","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312805","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312805","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312805","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δασκαλάκης Ανδρέας"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312805","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312805"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι κακοήθεις επιθηλιακοί όγκοι (καρκινώματα) αποτελούν τους πιο συχνούς ωοθηκικούς καρκίνους (περίπου 90%). Σε αντίθεση όμως με τους άλλους τύπους καρκίνου που προσβάλλουν το γυναικείο πληθυσμό, τόσο η πρόληψη όσο και η διάγνωση της νόσου σε πρώιμο στάδιο είναι εξαιρετικά δυσχερής. Προς το παρόν οι υπάρχουσες τεχνικές πληθυσμιακού ελέγχου είναι η ψηλάφηση των ωοθηκών, το διακολπικό υπερηχογράφημα και ο προσδιορισμός του CA 125. Παρ' ότι τα επίπεδα του CA 125 στον ορό συσχετίζονται με πρόοδο ή ύφεση μετρήσιμης νόσου και συγχρόνως είναι χρήσιμα στην προεγχειρητική μελέτη μιας πυελικής μάζας, το τεστ δεν έχει επαρκή ειδικότητα για να χρησιμοποιηθεί ως έλεγχος ρουτίνας για τον καρκίνο των ωοθηκών. Ανεξάρτητα από την κλασική ιστολογική ταξινόμηση η συσσώρευση κλινικοπαθολογοανατομικών, μοριακών και επιδημιολογικών δεδομένων θεμελίωσε πέντε ξεχωριστούς τύπους επιθηλιακού καρκίνου των ωοθηκών: το χαμηλής διαφοροποίησης ορώδες (70%), το ενδομητριοειδές (10%), το διαυγοκυτταρικό (10%),το βλεννώδες(3%), και το ανώτερης διαφοροποίησης ορώδες (3%). Η παραδοσιακή άποψη για την ωοθηκική καρκινογένεση συνίσταται στο ότι οι διάφοροι ιστολογικοί τύποι προέρχονται από το επιφανειακό επιθήλιο των ωοθηκών (μεσοθήλιο). Συγκλονιστικά στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη ότι μεγάλη πλειοψηφία των πρωτογενών καρκίνων της ωοθήκης προέρχονται από τις σάλπιγγες και το ενδομήτριο και όχι άμεσα από την ωοθήκη. Παρόλο που παραδοσιακά ο καρκίνος των ωοθηκών περιγράφεται σαν μια ενιαία οντότητα, στην πραγματικότητα αποτελείται από εντελώς διαφορετικά νοσήματα, καθένα από τα οποία έχει διαφορετική μορφολογία και βιολογική συμπεριφορά. Τα νεότερα μοριακά δεδομένα με την πάροδο του χρόνου μας δίνουν ένα μεγάλο όγκο δεδομένων τα οποία ενδεχομένως μελλοντικά θα χρησιμεύσουν σε μια πιο σαφή κατηγοριοποίηση με στόχο πρώιμη διάγνωση και πιο αποτελεσματική, μοριακά στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση.","Malignant epithelial tumors (carcinomas) are the most common ovarian cancers (about 90%). However, unlike other types of cancer affecting the female population, the prevention and diagnosis of the disease at an early stage is extremely difficult. At present the existing screening techniques is the palpation of the ovaries, the transvaginal ultrasound and determination of CA 125. Although levels of serum CA 125 correlates with progression or regression of measurable disease and at the same time is useful in the preoperative study of a pelvic mass, this test lacks sufficient specificity to be used as a routine test for ovarian cancer. Regardless of classical histological classification, accumulation clinicopathological, and molecular epidemiological data founded five separate types of epithelial ovarian cancer: High grade serous carcinoma (70%), endometrioid carcinoma (10%), clear cell carcinoma (10%), mucous carcinoma (3 %), and low grade serous carcinoma (3%). The traditional view of ovarian carcinogenesis is that the different histological types derive from the ovarian surface epithelium (mesothelium).Shocking data support the view that a large majority of primary ovarian cancers originate from the tubes and the endometrium and not directly from the ovary. Although, traditionally ovarian cancer is described as a single entity, in fact consists of entirely different diseases, each of which has a different morphology and biological behavior. Advances in the field of molecular physiology give us new information, which subsequently contribute to a more precise classification of ovarian tumors. The precision in classification perhaps will reveal the secrets of an early diagnosis and the efficiency in targeted therapies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μορφολογία, ογκογένεση και βιολογική συμπεριφορά επιθηλιακών όγκων της ωοθήκης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δασκαλάκης Ανδρέας"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Οι κακοήθεις επιθηλιακοί όγκοι (καρκινώματα) αποτελούν τους πιο συχνούς ωοθηκικούς καρκίνους (περίπου 90%). Σε αντίθεση όμως με τους άλλους τύπους καρκίνου που προσβάλλουν το γυναικείο πληθυσμό, τόσο η πρόληψη όσο και η διάγνωση της νόσου σε πρώιμο στάδιο είναι εξαιρετικά δυσχερής. Προς το παρόν οι υπάρχουσες τεχνικές πληθυσμιακού ελέγχου είναι η ψηλάφηση των ωοθηκών, το διακολπικό υπερηχογράφημα και ο προσδιορισμός του CA 125. Παρ' ότι τα επίπεδα του CA 125 στον ορό συσχετίζονται με πρόοδο ή ύφεση μετρήσιμης νόσου και συγχρόνως είναι χρήσιμα στην προεγχειρητική μελέτη μιας πυελικής μάζας, το τεστ δεν έχει επαρκή ειδικότητα για να χρησιμοποιηθεί ως έλεγχος ρουτίνας για τον καρκίνο των ωοθηκών. Ανεξάρτητα από την κλασική ιστολογική ταξινόμηση η συσσώρευση κλινικοπαθολογοανατομικών, μοριακών και επιδημιολογικών δεδομένων θεμελίωσε πέντε ξεχωριστούς τύπους επιθηλιακού καρκίνου των ωοθηκών: το χαμηλής διαφοροποίησης ορώδες (70%), το ενδομητριοειδές (10%), το διαυγοκυτταρικό (10%),το βλεννώδες(3%), και το ανώτερης διαφοροποίησης ορώδες (3%). Η παραδοσιακή άποψη για την ωοθηκική καρκινογένεση συνίσταται στο ότι οι διάφοροι ιστολογικοί τύποι προέρχονται από το επιφανειακό επιθήλιο των ωοθηκών (μεσοθήλιο). Συγκλονιστικά στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη ότι μεγάλη πλειοψηφία των πρωτογενών καρκίνων της ωοθήκης προέρχονται από τις σάλπιγγες και το ενδομήτριο και όχι άμεσα από την ωοθήκη. Παρόλο που παραδοσιακά ο καρκίνος των ωοθηκών περιγράφεται σαν μια ενιαία οντότητα, στην πραγματικότητα αποτελείται από εντελώς διαφορετικά νοσήματα, καθένα από τα οποία έχει διαφορετική μορφολογία και βιολογική συμπεριφορά. Τα νεότερα μοριακά δεδομένα με την πάροδο του χρόνου μας δίνουν ένα μεγάλο όγκο δεδομένων τα οποία ενδεχομένως μελλοντικά θα χρησιμεύσουν σε μια πιο σαφή κατηγοριοποίηση με στόχο πρώιμη διάγνωση και πιο αποτελεσματική, μοριακά στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση.","Malignant epithelial tumors (carcinomas) are the most common ovarian cancers (about 90%). However, unlike other types of cancer affecting the female population, the prevention and diagnosis of the disease at an early stage is extremely difficult. At present the existing screening techniques is the palpation of the ovaries, the transvaginal ultrasound and determination of CA 125. Although levels of serum CA 125 correlates with progression or regression of measurable disease and at the same time is useful in the preoperative study of a pelvic mass, this test lacks sufficient specificity to be used as a routine test for ovarian cancer. Regardless of classical histological classification, accumulation clinicopathological, and molecular epidemiological data founded five separate types of epithelial ovarian cancer: High grade serous carcinoma (70%), endometrioid carcinoma (10%), clear cell carcinoma (10%), mucous carcinoma (3 %), and low grade serous carcinoma (3%). The traditional view of ovarian carcinogenesis is that the different histological types derive from the ovarian surface epithelium (mesothelium).Shocking data support the view that a large majority of primary ovarian cancers originate from the tubes and the endometrium and not directly from the ovary. Although, traditionally ovarian cancer is described as a single entity, in fact consists of entirely different diseases, each of which has a different morphology and biological behavior. Advances in the field of molecular physiology give us new information, which subsequently contribute to a more precise classification of ovarian tumors. The precision in classification perhaps will reveal the secrets of an early diagnosis and the efficiency in targeted therapies."],"dc:identifier":["uoadl:1312805","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312805"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μορφολογία, ογκογένεση και βιολογική συμπεριφορά επιθηλιακών όγκων της ωοθήκης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:54Z"}