{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312855"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312855","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νευρογενετικός και αντιαποπτωτικός ρόλος της φυσικής άσκησης στη Σχιζοφρένεια","abstract":"Τα αιτιοπαθογενετικά και παθοφυσιολογικά αίτια της σχιζοφρένειας αποτελούν μόνιμο αντικείμενο έρευνας και διχογνωμίας. Πλάι στα κοινώς αποδεκτά αίτια νευροαναπτυξιακής φύσης, τα τελευταία χρόνια δίνεται έμφαση στο νευροεκφυλιστικό χαρακτήρα της διαταραχής (Jarskog 2005). Υπέρ αυτού συνηγορούν πέραν της προοδευτικής λειτουργικής έκπτωσης των χρόνιων ασθενών, τα σταθερά ευρήματα απώλειας εγκεφαλικού όγκου κυρίως σε κροταφικές και μετωπιαίες περιοχές. Τα ευρήματα αυτά είναι σταθερά όχι μόνο σε χρόνιους ασθενείς αλλά και αμέσως μετά την αρχική εκδήλωση της ψυχωτικής διαταραχής, σε ασθενείς που έως το σημείο αυτό δεν είχαν λάβει ποτέ φαρμακευτική αγωγή. Τα ευρήματα αυτά οδήγησαν στην υπόθεση της ύπαρξης κάποιας αποπτωτικής διαδικασίας. Αντισταθμιστικό ρόλο στις εκφυλιστικές αυτές διεργασίες κατέχει η νευρογένεση που επιτελείται στους ενήλικες. Σε μελέτη παρατηρήθηκε μείωση της νευρογένεσης σε σχιζοφρενικούς ασθενείς κατά 63%. Η πρώτη διαπίστωση ότι τα νευρικά κύτταρα μπορούν να πολλαπλασιάζονται και να δημιουργούν νέες συνάψεις μεταξύ τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής των θηλαστικών και του ανθρώπου έγινε από τoυς Altman και Das to 1963 που παρατήρησαν ότι μόνο με παρέμβαση μέσω φυσικής άσκησης πέτυχαν την αύξηση της νευρογένεσης σε πειραματόζωα. Έκτοτε και κυρίως την τελευταία δεκαπενταετία γίνεται εκτεταμένη έρευνα που αφορά στα φαινόμενα της νευρογένεσης και πλαστικότητας του εγκεφάλου. Η νευρογένεση επιτελείται στην υποκοιλιακή ζώνη των πλάγιων κοιλιών, στην κοκκιώδη στιβάδα της οδοντωτής έλικας του ιπποκάμπειου σχηματισμού, στo CA1 τμήμα του ιπποκάμπου και στη στιβάδα ΙΙΙ του ενδορινικού φλοιού όπου μεταπίπτουν σε διάμεσους νευρώνες. (Guo-Li Ming et al, Neuron 2011), (Heechul Jun et al. Neural plasticity 2012) (Suk yu Yau et al. Cell transplantation 2011). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα δεδομένα πολλών ερευνών που αφορούν στο νευρογενετικό ρόλο της φυσικής άσκησης ο οποίος, συσχετίζεται κυρίως με την έκλυση νευροτροφικών παραγόντων (BDNF, NGF, IGF κ.α.), οι οποίοι βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα στο αίμα ασθενών που πάσχουν από σχιζοφρένεια. Οι παράγοντες αυτοί ρυθμίζουν την επιβίωση και την ανάπτυξη νευρώνων και επηρεάζουν την πλαστικότητα και λειτουργικότητα των συνάψεων. (Green MJ et al. 2011), (Alor L. et al 2000), (Stranahan 2007). Σε τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη των Pajonk FG και Wobrock T. βρέθηκε, μετά από 3μηνη παρέμβαση προγράμματος φυσικής άσκησης, αύξηση του όγκου του ιπποκάμπου κατά 12% σε ομάδα ασθενών με σχιζοφρένεια, κατά 16% σε ομάδα ελέγχου υγιών ατόμων και -1% στην ομάδα ασθενών που δε δέχτηκε καμία παρέμβαση. Τα ανατομικά ευρήματα συνοδεύονταν με αντίστοιχη βελτίωση στην κλινική εικόνα και τις γνωσιακές λειτουργίες των ασθενών που εκτιμήθηκαν με σταθμισμένες κλινικές και νευροψυχολογικές δοκιμασίες.","abstract_html":"Τα αιτιοπαθογενετικά και παθοφυσιολογικά αίτια της σχιζοφρένειας αποτελούν μόνιμο αντικείμενο έρευνας και διχογνωμίας. Πλάι στα κοινώς αποδεκτά αίτια νευροαναπτυξιακής φύσης, τα τελευταία χρόνια δίνεται έμφαση στο νευροεκφυλιστικό χαρακτήρα της διαταραχής (Jarskog 2005). Υπέρ αυτού συνηγορούν πέραν της προοδευτικής λειτουργικής έκπτωσης των χρόνιων ασθενών, τα σταθερά ευρήματα απώλειας εγκεφαλικού όγκου κυρίως σε κροταφικές και μετωπιαίες περιοχές. Τα ευρήματα αυτά είναι σταθερά όχι μόνο σε χρόνιους ασθενείς αλλά και αμέσως μετά την αρχική εκδήλωση της ψυχωτικής διαταραχής, σε ασθενείς που έως το σημείο αυτό δεν είχαν λάβει ποτέ φαρμακευτική αγωγή. Τα ευρήματα αυτά οδήγησαν στην υπόθεση της ύπαρξης κάποιας αποπτωτικής διαδικασίας. Αντισταθμιστικό ρόλο στις εκφυλιστικές αυτές διεργασίες κατέχει η νευρογένεση που επιτελείται στους ενήλικες. Σε μελέτη παρατηρήθηκε μείωση της νευρογένεσης σε σχιζοφρενικούς ασθενείς κατά 63%. Η πρώτη διαπίστωση ότι τα νευρικά κύτταρα μπορούν να πολλαπλασιάζονται και να δημιουργούν νέες συνάψεις μεταξύ τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής των θηλαστικών και του ανθρώπου έγινε από τoυς Altman και Das to 1963 που παρατήρησαν ότι μόνο με παρέμβαση μέσω φυσικής άσκησης πέτυχαν την αύξηση της νευρογένεσης σε πειραματόζωα. Έκτοτε και κυρίως την τελευταία δεκαπενταετία γίνεται εκτεταμένη έρευνα που αφορά στα φαινόμενα της νευρογένεσης και πλαστικότητας του εγκεφάλου. Η νευρογένεση επιτελείται στην υποκοιλιακή ζώνη των πλάγιων κοιλιών, στην κοκκιώδη στιβάδα της οδοντωτής έλικας του ιπποκάμπειου σχηματισμού, στo CA1 τμήμα του ιπποκάμπου και στη στιβάδα ΙΙΙ του ενδορινικού φλοιού όπου μεταπίπτουν σε διάμεσους νευρώνες. (Guo-Li Ming et al, Neuron 2011), (Heechul Jun et al. Neural plasticity 2012) (Suk yu Yau et al. Cell transplantation 2011). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα δεδομένα πολλών ερευνών που αφορούν στο νευρογενετικό ρόλο της φυσικής άσκησης ο οποίος, συσχετίζεται κυρίως με την έκλυση νευροτροφικών παραγόντων (BDNF, NGF, IGF κ.α.), οι οποίοι βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα στο αίμα ασθενών που πάσχουν από σχιζοφρένεια. Οι παράγοντες αυτοί ρυθμίζουν την επιβίωση και την ανάπτυξη νευρώνων και επηρεάζουν την πλαστικότητα και λειτουργικότητα των συνάψεων. (Green MJ et al. 2011), (Alor L. et al 2000), (Stranahan 2007). Σε τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη των Pajonk FG και Wobrock T. βρέθηκε, μετά από 3μηνη παρέμβαση προγράμματος φυσικής άσκησης, αύξηση του όγκου του ιπποκάμπου κατά 12% σε ομάδα ασθενών με σχιζοφρένεια, κατά 16% σε ομάδα ελέγχου υγιών ατόμων και -1% στην ομάδα ασθενών που δε δέχτηκε καμία παρέμβαση. Τα ανατομικά ευρήματα συνοδεύονταν με αντίστοιχη βελτίωση στην κλινική εικόνα και τις γνωσιακές λειτουργίες των ασθενών που εκτιμήθηκαν με σταθμισμένες κλινικές και νευροψυχολογικές δοκιμασίες.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοσιώνης Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:56Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312855"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312855","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312855","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312855","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312855","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοσιώνης Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312855","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312855"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα αιτιοπαθογενετικά και παθοφυσιολογικά αίτια της σχιζοφρένειας αποτελούν μόνιμο αντικείμενο έρευνας και διχογνωμίας. Πλάι στα κοινώς αποδεκτά αίτια νευροαναπτυξιακής φύσης, τα τελευταία χρόνια δίνεται έμφαση στο νευροεκφυλιστικό χαρακτήρα της διαταραχής (Jarskog 2005). Υπέρ αυτού συνηγορούν πέραν της προοδευτικής λειτουργικής έκπτωσης των χρόνιων ασθενών, τα σταθερά ευρήματα απώλειας εγκεφαλικού όγκου κυρίως σε κροταφικές και μετωπιαίες περιοχές. Τα ευρήματα αυτά είναι σταθερά όχι μόνο σε χρόνιους ασθενείς αλλά και αμέσως μετά την αρχική εκδήλωση της ψυχωτικής διαταραχής, σε ασθενείς που έως το σημείο αυτό δεν είχαν λάβει ποτέ φαρμακευτική αγωγή. Τα ευρήματα αυτά οδήγησαν στην υπόθεση της ύπαρξης κάποιας αποπτωτικής διαδικασίας. Αντισταθμιστικό ρόλο στις εκφυλιστικές αυτές διεργασίες κατέχει η νευρογένεση που επιτελείται στους ενήλικες. Σε μελέτη παρατηρήθηκε μείωση της νευρογένεσης σε σχιζοφρενικούς ασθενείς κατά 63%. Η πρώτη διαπίστωση ότι τα νευρικά κύτταρα μπορούν να πολλαπλασιάζονται και να δημιουργούν νέες συνάψεις μεταξύ τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής των θηλαστικών και του ανθρώπου έγινε από τoυς Altman και Das to 1963 που παρατήρησαν ότι μόνο με παρέμβαση μέσω φυσικής άσκησης πέτυχαν την αύξηση της νευρογένεσης σε πειραματόζωα. Έκτοτε και κυρίως την τελευταία δεκαπενταετία γίνεται εκτεταμένη έρευνα που αφορά στα φαινόμενα της νευρογένεσης και πλαστικότητας του εγκεφάλου. Η νευρογένεση επιτελείται στην υποκοιλιακή ζώνη των πλάγιων κοιλιών, στην κοκκιώδη στιβάδα της οδοντωτής έλικας του ιπποκάμπειου σχηματισμού, στo CA1 τμήμα του ιπποκάμπου και στη στιβάδα ΙΙΙ του ενδορινικού φλοιού όπου μεταπίπτουν σε διάμεσους νευρώνες. (Guo-Li Ming et al, Neuron 2011), (Heechul Jun et al. Neural plasticity 2012) (Suk yu Yau et al. Cell transplantation 2011). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα δεδομένα πολλών ερευνών που αφορούν στο νευρογενετικό ρόλο της φυσικής άσκησης ο οποίος, συσχετίζεται κυρίως με την έκλυση νευροτροφικών παραγόντων (BDNF, NGF, IGF κ.α.), οι οποίοι βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα στο αίμα ασθενών που πάσχουν από σχιζοφρένεια. Οι παράγοντες αυτοί ρυθμίζουν την επιβίωση και την ανάπτυξη νευρώνων και επηρεάζουν την πλαστικότητα και λειτουργικότητα των συνάψεων. (Green MJ et al. 2011), (Alor L. et al 2000), (Stranahan 2007). Σε τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη των Pajonk FG και Wobrock T. βρέθηκε, μετά από 3μηνη παρέμβαση προγράμματος φυσικής άσκησης, αύξηση του όγκου του ιπποκάμπου κατά 12% σε ομάδα ασθενών με σχιζοφρένεια, κατά 16% σε ομάδα ελέγχου υγιών ατόμων και -1% στην ομάδα ασθενών που δε δέχτηκε καμία παρέμβαση. Τα ανατομικά ευρήματα συνοδεύονταν με αντίστοιχη βελτίωση στην κλινική εικόνα και τις γνωσιακές λειτουργίες των ασθενών που εκτιμήθηκαν με σταθμισμένες κλινικές και νευροψυχολογικές δοκιμασίες."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νευρογενετικός και αντιαποπτωτικός ρόλος της φυσικής άσκησης στη Σχιζοφρένεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοσιώνης Γεώργιος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Τα αιτιοπαθογενετικά και παθοφυσιολογικά αίτια της σχιζοφρένειας αποτελούν μόνιμο αντικείμενο έρευνας και διχογνωμίας. Πλάι στα κοινώς αποδεκτά αίτια νευροαναπτυξιακής φύσης, τα τελευταία χρόνια δίνεται έμφαση στο νευροεκφυλιστικό χαρακτήρα της διαταραχής (Jarskog 2005). Υπέρ αυτού συνηγορούν πέραν της προοδευτικής λειτουργικής έκπτωσης των χρόνιων ασθενών, τα σταθερά ευρήματα απώλειας εγκεφαλικού όγκου κυρίως σε κροταφικές και μετωπιαίες περιοχές. Τα ευρήματα αυτά είναι σταθερά όχι μόνο σε χρόνιους ασθενείς αλλά και αμέσως μετά την αρχική εκδήλωση της ψυχωτικής διαταραχής, σε ασθενείς που έως το σημείο αυτό δεν είχαν λάβει ποτέ φαρμακευτική αγωγή. Τα ευρήματα αυτά οδήγησαν στην υπόθεση της ύπαρξης κάποιας αποπτωτικής διαδικασίας. Αντισταθμιστικό ρόλο στις εκφυλιστικές αυτές διεργασίες κατέχει η νευρογένεση που επιτελείται στους ενήλικες. Σε μελέτη παρατηρήθηκε μείωση της νευρογένεσης σε σχιζοφρενικούς ασθενείς κατά 63%. Η πρώτη διαπίστωση ότι τα νευρικά κύτταρα μπορούν να πολλαπλασιάζονται και να δημιουργούν νέες συνάψεις μεταξύ τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής των θηλαστικών και του ανθρώπου έγινε από τoυς Altman και Das to 1963 που παρατήρησαν ότι μόνο με παρέμβαση μέσω φυσικής άσκησης πέτυχαν την αύξηση της νευρογένεσης σε πειραματόζωα. Έκτοτε και κυρίως την τελευταία δεκαπενταετία γίνεται εκτεταμένη έρευνα που αφορά στα φαινόμενα της νευρογένεσης και πλαστικότητας του εγκεφάλου. Η νευρογένεση επιτελείται στην υποκοιλιακή ζώνη των πλάγιων κοιλιών, στην κοκκιώδη στιβάδα της οδοντωτής έλικας του ιπποκάμπειου σχηματισμού, στo CA1 τμήμα του ιπποκάμπου και στη στιβάδα ΙΙΙ του ενδορινικού φλοιού όπου μεταπίπτουν σε διάμεσους νευρώνες. (Guo-Li Ming et al, Neuron 2011), (Heechul Jun et al. Neural plasticity 2012) (Suk yu Yau et al. Cell transplantation 2011). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα δεδομένα πολλών ερευνών που αφορούν στο νευρογενετικό ρόλο της φυσικής άσκησης ο οποίος, συσχετίζεται κυρίως με την έκλυση νευροτροφικών παραγόντων (BDNF, NGF, IGF κ.α.), οι οποίοι βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα στο αίμα ασθενών που πάσχουν από σχιζοφρένεια. Οι παράγοντες αυτοί ρυθμίζουν την επιβίωση και την ανάπτυξη νευρώνων και επηρεάζουν την πλαστικότητα και λειτουργικότητα των συνάψεων. (Green MJ et al. 2011), (Alor L. et al 2000), (Stranahan 2007). Σε τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη των Pajonk FG και Wobrock T. βρέθηκε, μετά από 3μηνη παρέμβαση προγράμματος φυσικής άσκησης, αύξηση του όγκου του ιπποκάμπου κατά 12% σε ομάδα ασθενών με σχιζοφρένεια, κατά 16% σε ομάδα ελέγχου υγιών ατόμων και -1% στην ομάδα ασθενών που δε δέχτηκε καμία παρέμβαση. Τα ανατομικά ευρήματα συνοδεύονταν με αντίστοιχη βελτίωση στην κλινική εικόνα και τις γνωσιακές λειτουργίες των ασθενών που εκτιμήθηκαν με σταθμισμένες κλινικές και νευροψυχολογικές δοκιμασίες."],"dc:identifier":["uoadl:1312855","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312855"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Νευρογενετικός και αντιαποπτωτικός ρόλος της φυσικής άσκησης στη Σχιζοφρένεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:56Z"}